არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

 

 მიხო მოსულიშვილი

Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyFri Jan 17, 2020 12:26 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Mikho_14

მიხო მოსულიშვილი

„მეგაზეთე-ბიჭის კეპზე“, საათდეკემბროდ

ციკლიდან: „გზისა და მოგზაურისა“


(The Newsboy Cap)

„გამთენიისას ხაშის დიდ ქვაბში
ხარშავდა კეპკას მთვრალი პაოლო...“
ტიციან ტაბიძე, ლექსიდან: „სერგეი ესენინს“, 1926

1.
ორმოცდათხუთმეტი წლის რომ გახდები კაცი, მერე ქუდებზე დაიწყებ ფიქრს, ძალიან რომ არ დაგიბეროს. მითუმეტეს მაშინ, თუ უკვე 2017 წლის ათი დეკემბერია, მთებიდან წამოპარულ ზამთარს უკვე ალყაში ვყავართ მოქცეული და ცივი ქარი მეტიმეტად გამჭოლად უბერავს, როგორც გარეთ, ისე სულში...
ამ კეპს დაინახავ და გგონია, რომ ეს როგორ არ იცი, ეს ხომ ეგრეთ წოდებული „ხინკალა“ ქუდია, წინაფრიანი თუ საჩიხიანი, ადრე მამებს და პაპებსაც ეხურათ ხოლმე, მეოცე საუკუნის მეორე ნახევრიდან უფრო, თორემ იმის წინაც როგორ არა...
მაგრამ კარგად თუ დაუკვირდები, ეს სულ სხვანაირი კეპია და სულაც არაა „ხინკალა“ ქუდი...

2.
ეს უცნაური, ბერეტის ფორმის კარტუზიანი კეპი რეჟისორ სტივენ ნაითის მიერ გადაღებული სადებიუტო ფილმიდან „კოლიბრი“ (Hummingbird, 2013) დაგამახსოვრებთ თავს...
ფილმი იწყება ამერიკის ჯარების სამხედრო ოპერაციების კადრებით ავღანეთში, - ეს კადრები გადაღებულია უპილოტო საფრენი აპარატებიდან, რომლებსაც ოპერატორები „კოლიბრებს“ ეძახიან.
მოქმედება იწყება თებერვლის ლონდონში, როცა ორი იქაური რეკეტის-კაცი თავს დაესხმება უსახლკაროთა დასტას, მათ შორის - კარდონის ერთ ყუთში მცხოვრებ იზაბელსა (მსახიობი ვიკტორია ბივიკი) და ფილმის პროტაგონისტს - ჯოუი ჯონსს (ჯეისონ სთეითემი), სამხედრო დეზერტირს, ავღანეთიდან რომ გამოქცეულა ერთი წლის წინ და მძიმე წუთებში ჰალუცინაციები რომ შემოუტევს ხოლმე სწორედ ზემოთ ნახენებ-ახსნილი „კოლიბრის“ სახით.
იზაბელი გაურბის ბანდიტებს, ჯოუის კი რეკეტიორები სცემენ. ერთ-ერთი მათგანისგან თავის დაღწევის მცდელობისას ჯოუი შემთხვევით მოხვდება მდიდრულად მოწყობილ ბინაში და იქვე დაიმალება კიდეც.
მომდევნო დილას ჯოუი გაიგებს, ბინის პატრონი დეიმონი ნიუ-იორკში წასულა პირველ ოქტომბრამდე და რაკი თებერვალია, მთელი ცხრა თვე ეს ბინა თავისუფალია.
ჯოუი გადაწყვეტს, რომ აქ დარჩეს საცხოვრებლად. შეიჭრის გრძელ თმას, იპარსავს და იცმევს ბინის პატრონის ტანსაცმელს...
მწვანე და ფართობორტებიანი პალტოს ჩაცმის შემდეგ დევნილი დეზერტირი სარკეში შეათვალიერებს საკუთარ თავს, მერე ხელს გაიწვდის, იქვე ჩამოკიდებულ ტვიდის ქსოვილის ქუდს დაიხურავს თავზე და ერთხელ კიდევ გამომცდელად შეათვალიერებს საკუთარ ორეულს, - რაღაც უცნაური მოყვანილობის კეპი ახურავს, წინ გრძლად გადმოშვებული კარტუზით და სახეზე ნაიარევსაც ლამის მთლად უფარავს.
მერე ამ კეპით დაძრავს ბინის პატრონის კუთვნილ მანქანას, გაანაღდებს საკრედიტო ბარათსაც, კარგადაც დათვრება და პოლონელ მოწყალების დასთან, კრისტინასთან (აგატა ბუზეკი) მივა, უსახლკაროებს საჭმელს რომ ურიგებს, - ხუთას ფუნტს აჩუქებს და იზაბელის მოძებნასაც სთხოვს... და სულ იმ უცნაური კეპით დადის, მთლად კეპადაც ვერ ჩაითვლება, თან ბერეტიცაა...
თუკი ამ უცნაურმა ბერეტ-კეპმა თქვენი ყურადღებაც მიიქცია და დაგაფიქრათ, რომ რანაირი ქუდია ეს, რაც ჯეისონ სთეითემს ახურავს ამ ფილმში, საიდან და როგორ გაჩნდაო, მაშინ ამ ჩანაწერის კითხვა უნდა განაგრძოთ.

3.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“, იგივე ოქტაგონური (რვაკუთხა) ბერეტი-კეპი არის „კარტუზების“, ანუ კარტუზიანი ქუდების (რომელთაც საჩიხიან, ანუ წინაფრიან ქუდებს ეძახიან და რომელთაც ფრანგები მოიხსენიებენ, როგორც „კასკეტს“ Lა ცასქუეტტე) ერთ-ერთი სახეობა.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“ არის ყოველდღიური ჩაცმულობის ატრიბუტი.
ასევე ჰქვია: „მეპურის ბიჭი“, ბანდიტის კეპი, ვაშლა-კეპი, რვა ნაწილიანი კეპი, რვა პანელი, „კები“ (ტაქსისტი), ჯეი გეტსბი (ფილმიდან „დიდი გეტსბი“, ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით, რომლის ავტორია ფრენსის სკოტ ფიტცჯერალდი), მეთევზის კეპი, „მსახური-ბიჭი“, ვაშლის-არყის ქუდი, „სტეტსონ ლუნდბერგი“, „ჩიზ ქუდი“ და ღარიბი ბიჭის კეპი.

4.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპსაც“ კარტუზიანი ქუდის მსგავსი იერი აქვს და წინ საჩიხიც, მაგრამ ამისი ფორმა უფრო სრულია, შეკერილია რვა პანელისგან და ზემოთ ღილაკით, რომელიც უკანა კიდისკენაა გადაწეული. ამიტომ ოქტაგონური (რვაკუთხა) ბერეტი-კეპიც ჰქვია.

5.
კეპის ეს სტილი პოპულარული იყო ევროპასა და ჩრდილო ამერიკაში მეცრამეტე საუკუნის დასასრულისა და მეოცე საუკუნის დასაწყისში.
როგორს დასახელება მიგვითითებს, ეს ქუდი დაკავშირებული იყო მეგაზეთე ბიჭებთან. ეს კი გაუგებრობასაც იწვევს ხოლმე: მართალია, რომ მრავალი მეგაზეთე და სხვა გამრჯე ჯეელებიც ატარებდნენ ამისთანა ქუდებს და, მაგრამ არც სხვანაირებს იწუნებდნენ. და ამ სტილის კეპებს კიდევ სხვებიც იხურავდნენ.
კარტუზიანი ქუდები ძალიან დამახასიათებელი იყო ყველა კლასის ჩრდილო-ამერიკელი და ევროპელი მამაკაცებისათვის, მეოცე საუკუნის დასაწყისში და თითქმის უნივერსალურები 1910-იანი წლებისთვის, განსაკუთრებით მშრომელი, დაბალი ფენებისთვის. ამ პერიოდის მრავალ ფოტოზე ჩანს ეს ქუდები, რომელსაც ატარებდნენ არა მხოლოდ მეგაზეთეები, არამედ დოკერებიც, მეფოლადეებიც, გემის მემონტაჟეები, ლონდონელი ჩოსტერმონგერ-ები (ქუჩის ვაჭრები, ხილ-ბოსტნეულისა და თევზეულის გამყიდველები), ფერმერები; ჩარლზ დიკენსის მთავარი გმირის, ოლივერ ტვისტის მაგვარი მათხოვრები; ბანდიტები, ხელოსნები და ათასნაირი მეწვრილმანეები. ამნაირი ქუდები დასტურდება იმდროინდელ რომანებში და ფილმებში.
ამ ქუდს იხურავდნენ მაღალ ფენებშიც, უფრო მეტად სამუშაოდან თავისუფალ დროს და ეს სტილი დაუკავშირდა სახელგანთქმულ სპორტსმენებს, მძღოლებსა და მდიდარ გოლფისტებს.

6.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“ პოპულარული იყო გასული საუკუნის ორმოციანი წლების ამერიკაში წარმოქმნილი ჰიპსტერების სუბკულტურაში.
სიტყვა თჰე ჰიპსტერ მოდის ჟარგონული გამოთქმიდან ტო ბე ჰიპ, რაც ნიშნავს ისეთ ხალხს, ვინც „აზრზეა“ (ჩვენებური გამოთქმის: „აზრზე მოდი, ხიდზე გადის“ მსგავსად) და ჯაზის იმპროვიზაციული სტილის, „ბიბოპის“ თაყვანისმცემელი, გამგები და მცოდნეა, - ესე იგი, ჰიპსტერებს ესმოდათ, თუ როგორ და რას უბერავდნენ ალტ-საქსოფონისტი ჩარლი პარკერი, იგივე „ფრინველი“; მესაყვირე დიზი გილესპი, პიანისტები ბად პაუელი და თელონიუს მონკი, დრამერი მაქს როუჩი და ამათი მსგავსი სხვა ბოპერები.
ამ ჰიპსტერებში მწერლებიც ერივნენ: ჯონ აპდაიკი გინდა, ტრუმენ კეპოტე, ჯერომ სელინჯერი თუ ალან გინზბერგი...

7.
თუმცა „მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“ მამაკაცური ქუდია, ოცდამეერთე საუკუნის მოსვლისას ხელახლა აღორძინდა, რადგან მისით დაინტერესდა კაცობრიობის უმშვენიერესი ნახევარიც.
ზაფხულში ბევრი გოგონა და ქალი ირჩევს ამ ქუდის რბილ, ბამბის ქსოვილის ვარიანტებს, რაკი ამ კეპის საჩიხი მზისგან იცავს, ზამთრობით კიდევ - უფრო თბილს, თუნდაც ტვიდის ქსოვილებისგან შეკერილებს.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“ ახურავს დრიუ ბერიმორის პერსონაჟს, დილან სანდერსს - რეჟისორ მაკჯის ფილმში „ჩარლის ანგელოზები“ (Charlie's Angels, 2000).

8.
შემოდგომა-ზამთრის სეზონზე მატყლის ქსოვილის „მეგაზეთე-ბიჭის კეპების“ ფართო არჩევანია ხოლმე.
კანადის ოლიმპიურ ნაკრებს 1998 წლის ნაგანოს (იაპონია) ზამთრის ოლიმპიადაზე ეს კეპები ეხურა...
ცნობილი ფეხბურთელი დევიდ ბეკჰემი ხშირად დაიარება „მეგაზეთე-ბიჭის კეპით“ და ასეც გადაუღებენ ხოლმე ფოტოებს.
„მეგაზეთე-ბიჭის კეპი“ ახურავთ:
ლეონარდო დი კაპრიოს პერსონაჟს, ჯეი გეტსბის - ბაზ ლუმანის ფილმში „დიდი გეტსბი“ (თჰე Gრეატ Gატსბყ, 2013).
რობერტ დე ნიროს პერსონაჟს, ვიტო კორლეონეს - ფრენსის ფორდ კოპოლას ფილმში „ნათლიმამა II“ (თჰე Gოდფატჰერ Pარტ II, 1974)
ბრედ პიტის გმირებსაც...
მოკლედ, რაღა ბევრი გავაგრძელო, - ალბათ, თავადაც იოლად გაიხსენებთ მსახიობებსა და მათ პერსონაჟბს, ქალებსაც და კაცებსაც, „მეგაზეთე-ბიჭის კეპით“ რომ გამოჩნდებიან ხოლმე...
და არა მარტო მათ, პოეტებსაც და პროზაიკოს-დრამატურგებსაც, მხატვრებსა და მუსკოსებსაც, პოლიტიკოსებსაც და განგსტერებსაც, და ვის აღარ...
იმედია, არც ჩვენი პაოლო იაშვილი დაგავიწყდებათ თავისი არტისტული კეპით, რომელსაც ზოგჯერ, როგორც ტიციან ტაბიძე გვეტყვის თავის 1926 წელს დაწერილ ლექსში „სერგეი ესენინს“, ხაშის დიდ ქვაბში ხარშავდა, თურმე...

9.
ორმოცდათხუთმეტი წლის რომ გახდები კაცი, მერე ქუდებზე დაიწყებ ფიქრს, ძალიან რომ არ დაგიბეროს. მითუმეტეს მაშინ, თუ უკვე 2017 წლის ათი დეკემბერია, მთებიდან წამოპარულ ზამთარს უკვე ალყაში ვყავართ მოქცეული და ცივი ქარი მეტიმეტად გამჭოლად უბერავს, როგორც გარეთ, ისე სულში...
ჰო, სულშიც, - ამა წლის პირველ დეკემბერს, ხორავას ქუჩის ოთხ ნომერში მომხდარი სადისტური მკვლელობა, როცა სკოლის ორი უფროსკლასელი დაპირისპირებული თანატოლების დანებით მიყენებული უამრავი ჭრილობებით გარდაიცვალა, იმის ნიშანია, რომ ჩვენი ოჯახი, სკოლა, სამინისტრო, მთელი საზოგადოება და, საბოლოოდ, მთელი ქვეყანა უმძიმეს კრისზისშია...
ეს პატარა ესკიზი შენთვის იწერებოდა, მკითხველო, - და სხვა თბილი ჩასაცმელის საქმეს რომ მოილევ, აბა, ეს კეპებიც ნახე, თუ გამოგადგება რომელიმე. აი, ამ სიტყვებით იგუგლება - Nეწსბოყ Bერეტ ჩაპ...
ჰო, ნახე, თორემ ხომ ხედავ, მთებიდან წამოპარულ ზამთარს უკვე ალყაში ვყავართ მოქცეული და ცივი ქარი მეტიმეტად გამჭოლად უბერავს, როგორც გარეთ, ისე სულში მეთქი...

2017 წლის 10 დეკემბერი




სანამ ახალი ურჩულები და უფსკრულები გამოჩნდებოდეს...
(ფსიქოდელიური დრამისათვის)

ეგეთ უმძიმეს კრიზისში, როცა ათასნაირი ურჩხული ჩასანთქმელად მომდევს, მე კიდევ უფსკრულში ვვარდები და ვეღარაფერს ვწერ, ხშირად ვყოფილვარ ხოლმე და ამ შემოდგომაზეც იგივე გამიმეორდა.
სიტყვას ვეღარ ვწერ და სულ შევაჩერე, თუ რამ გასაკეთებელი მქონდა კინოში...
და მარტო კინოში არა...
ვარ ამ ამბავში და თან ვფიქრობ, რომ ეს ვარდნა და ურჩხულები რომ მორჩეს, უფრო ძლიერად უნდა მომხვდეს...
ჩხუბშიც ეგრეა, ვისაც გამოუცდია, - დაგინიავებენ, დაგაგდებენ და წიხლებით შედგომას რომ დაგიპირებენ, მერეღა დგები...
ჰოდა, მოკლედ, რა მკლავს მეთქი, რა მკლავს და...
მე მთელი ცხოვრება ერთი ქვის ქოხიდან გამოვდივარ თექვსმეტი პარტიზანის გადასარჩენად, მე მეთაური არა ვარ, მაგრამ მაინც გამოვდივარ, რაკი მტერი მეთაურს ითხოვს დანარჩენების გადარჩენის პირობით, - მეთაური მე ვარ მეთქი, - ვამბობ და, რაკი ტყვეობას ისევ თავის გაწირვა მირჩევნია, შევძახებ - `გაუმარჯოს იტალიას! გაუმარჯოს თავისუფლებას!~ - მერე ნიკაპქვეშ, ყელზე მივიდებ „ვალტერ-38“-ის ლულას და სასხლეტს ფეხს გამოვუშლი ხოლმე.
ამდენი წელია ეგრე ვკვდები ყოველდღე და აი, ეს მომარჩენს იმ ურჩხულებისგან და უფსკრულში ვარდნისაგან მეთქი...
დავჯექი და თეატრის რეჟისორ ირაკლი გოგიას მიერ ჯერ კიდევ მაისის ბოლოდან ნათხოვნი პიესის წერა განვაგრძე ფორე მოსულიშვილზე... რაღაცა კი მქონდა მოხაზული, მაგრამ ის ჯერ არც არაფერი იყო...
თან, როგორც წესი, ვხატავდი პერსონაჟებს...
მე ვხატავ ხოლმე რამეებს, როცა ვწერ, რომ ვიზუალურად დავინახო სათქმელი, ისე არაფერი გამომდის...
ჰოდა, დღეს დავამთვრე, პირველი დრაფტი დადებულია უკვე და...
ვუყურებ ფოტოშოპში დახატულებს ამ პიესისთვის, თანაც დანიური ფსიქოდელიური ჯგუფის The Savage Rose-ისა და მისი ვოკალისტის, ანისეტ კოპელის სიმღერას „ბელა ჩაოს“ ვუსმენ ისევ, - ეს სიმღერა ძალიან მშველოდა მუშაობისას, რაკი მუსიკის გარეშეც ვერ ვწერ ვერაფერს...
ვიცი, რომ ამ დაწერილში რაღაც-რაღაცეები კიდევ შეიცვლება, მაგარამ რაც მთავარია, პიესა უკვე არის...
და უფსკრული და ურჩხულები აღარ არიან, მე მგონი...
დიდი მადლობა რეჟისორ ირაკლი გოგიას, ფორეზე პიესა რომ მითხრა...
დიდი მადლობა თაბუკაშვილებს - ბატონ რეზოს, ლაშას, მედეას, რეზიკოს, ბატონი რეზო თაბუკაშვილის წიგნისა და ფორე მოსულიშვილზე გადაღებული დოკუმენტური ფილმის „ალპური ვარსკვლავის“ ჩუქებისათვის - უმაგათოდ ხომ კაი საქმეები ძნელად თუ კედთება ჩვენში...
ასევე დიდი მადლობა ნუნუ გელაძეს, ლაგო მაჯორეს ტბის სანაპიროზე მდებარე ქალაქ ბელჯირატედან (ამ ქალაქში არის ფორე მოსულიშვილის სახლ-მუზეუმი) რამდენიმე საინტერესო და საჭირო ცნობის მოწვდისათვის...

2016 წლის 31 ოქტომბერი.

What a Face

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Sat Aug 08, 2020 12:21 pm; edited 5 times in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySat Jan 18, 2020 11:10 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Denkba10

მიხო მოსულიშვილი

დენკბარი
(ციკლიდან: „ფრანკფურტული ჩანაწერები“)

2018 წლის 12 ოქტომბერს ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობის ფარგლებში გერმანელი, რუმინელი და ქართველი ავტორების წიგნებს ინტერნაციონალური კითხვა, იგივე წარდგენა იმართება „დენკბარში“.
მივდივართ დანიშნულების ადგილისკენ და როგორც ჩემი წიგნის მთარგმნელმა, იოახიმ ბრიტცემ ამიხსნა გზაში, Denkbar - სიტყვების თამაშზე აგებული დასახელებაა: Denk - ფიქრსაც ნიშნავს და იმასაც, რაც შეიძლება გაიფიქროო; და ქართულად რომ ვთარგმნოთ - „ფიქრის ბარი“ კი არ გამოვა, არამედ „რაც-შეიძლება-გაიფიქრო-ბარი“.
თორმეტი ოქტრომბრის საღამოს, სანამ ინტერნაციონალური წარდგინება დაიწყება, ტრაიან პოპმა კონტრაქტით გათვალისწინებული ეგზემპლარები გადმომცა და ჩემი გერმანული წიგნის შვიდი ეგზემპლარი (სამი წინა დღეს მომცა, ანუ სულ - ათი), წინ მიდევს, ლუდის კათხის გვერდით.
მოკლედ, შევიკრიბეთ ამ საერთაშორისო კითხვის მონაწილეები: ვიორელ მარინესა, ირმგარდ მარია ოსტერმანი, მარკო საგურნა, ბარბარა ზეიცინგერი, შტეფი ხოტივარი-იუნგერი (მიხეილ ჯავახიშვილის `ჯაყოს ხიზნების~ წარსადგენად), იოახიმ ბრიტცე და ირმა შიოლაშვილი, ერიკ გიბელი, გამომცემელი ტრაიან პოპი...
საღამო მიყავს რუმინელ პოეტს ჰორსტ სამსონს.
ევროპული სტანდარტებით მომუშავე ჩვენი წიგნის ცენტრის თანამშრომლებმა მთარგმნელად მომიჩინეს სალომე ჯაფიაშვილი, რომელმაც, როგორც აღმოჩნდა, გერმანულის გარდა ბრწყინვალედ იცის რუმინულიც და ის მითარგმნის ყველას გამოსვლას: ჯერ ჰორსტ სამსონი წარადგენს ხოლმე ავტორს, მერე ავტორი კითხულობს ნაწყვეტს თავისი საპრეზენტაციო წიგნიდან.
მიხეილ ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნები“ დიდებულად წარადგინა ქართულის მშვენივრად მცოდნე ქალბატონმა შტეფი ხოტივარი-იუნგერმა.
არადა, ვიყურები და სხედან ეს გერმანელები ბარში, ზოგს ერთი ჭიქა ღვინო უდგას წინ და იმას შეექცევა, ზოგიც - ლუდს მაღალი კათხებით.
მოვიდა ჩემი ჯერი და წამყვანმა ჩემი წიგნის მთარგმნელს, იოახიმ ბრიტცეს გადასცა სიტყვა. იოახიმმაც მოკლედ წარმადგინა, ესაო გეოლოგიაო და წერსო და ესეთები, და მერე შეკითხვებიც მომცა, - რატომ ვწერდი ესეთ მინიატურებს, გეოლოგი რომ ვიყავი, იქ ვაჟა-ფშაველა როგორ შემიყვარდა და ძენ-ბუდიზმში რომ „სატორია“, იმისი საქმე როგორ იქნება ჩემს მინიატურებში.
ვპასუხობ მეც ამეებს, რომ შვიდი წელი მთაში ვიარე და რომ ვუსმინე იმათ, თანაც ჩავიწერე კიდეც და ისევე ლაპარაკობდნენ, როგორც ვაჟას ნაწარმოებების გმირები და ვაჟა-ფშაველა მომიახლოვდა. ეს მოახლოებული ვაჟა გოეთეს ემგვანებოდა ბუნების შეგრძნებით და აზროვნებით...
სატორის ტექნიკას რაც შეეხება, ეგ ისეთი რამეა, რომ ვინმე იაპონელი უყურებს აყვავებული ალუბლის ბაღს ან მთვარეს ან რასაც უნდა; უყურებს ერთი თვე, სამი თვე, ერთი წელი, ცხრა წელი, თხუთმეტიც და მერე, ის რომ შიგნიდან განათდება, რასაც უყურებდა, მაშინ წერს სამ სტქრიქონს, ხანდახან ხუთსაც და ეს უკვე სულ სხვანაირი ლექსია - ყოვლისმომცველი და რაღაც სულ სხვა სიღრმის მიმწვდომი.
აი, ასე ვცდილობ მეთქი ჩემი მინიატურების დაწერას, რაც ამ წიგნშია. რადგან ჩემთვის მწერლობა იმდენად დაწერა არაა, რამდენადაც წაშლა, - და ოსტატობა სწორედაც რომ წაშლაშია.
და დასცხო სრულიად „დენკბარმა“ ტაში. მიღიმის მსმენელებიდან ირმა შიოლაშვილი და ცერა თითს მიწევს მაღლა, რომ - მიდი, მიდი, მაგარიაო!
მერე მწერალმა და კრიტიკოსმა ერიკ გიბელმა, რომელმაც წერილი მიუძღვნა ამ ჩემს წიგნს, იკითხა - მე და შენ ერთნაირად ვიყენებთ იაპონურ ტექნიკას და მეტი გვითხარი იაპონურ კულტურაზეო.
მეტი ის იქნება მეთქი, რომ მათი ნახატები, მათი ჩაის სმის ცერემონიალი, მოძრაობა კაბუკის თეატრში თუ კარატეს უამრავი სკოლა, და დანარჩენი - სულ ამ `სატორიზე~ არის დაფუძნებული. აკირა კუროსავაც ასე იღებდა თავის შედევრებს და აკუტაგავაც ეგრევე წერდა, რომლის ნაწარმოებების სიყვარული სტუდენტობის წლებიდან მომყვება და თავს არ მანებებს მეთქი კაი შეყვარებულივით.
და წამოდგა ამასობაში ლუდის მსმელი ვინმე მსმენელი და - აბა, იაპონურ სატორიზე რომ ლაპარაკობ, ქრისტიანულ კულტურაში რა საფუძველი გაქვსო?
როგორ არ მაქვს, იაპონურ სატორის, ანუ განათებას ქრისტიანულ რელიგიაში შეესაბამება ეპიფანია, ანუ ღმერთის გამოცხადება; ასე მაგალითად, ჯეიმს ჯოისისთვის ეს ეპიფანია ერთ-ერთი პუნქტია ნაწარმოებისთვის საჭირო მცნებების ჩამონათვალში და თუ ეს ეპიფანია არა აქვს ნაწარმოებს, არაფერი ფასი იმას არ გააჩნია. თორემ წერით, შეიძლება წელიწადში შვიდი-რვა კილოგრამი წიგნი დაწერო, მერე და მერე სამოცი-სამოცდაათი ჩემოდანიც თავისუფლად მოგიგროვდეს, მაგრამ სულ მაკულატურა იქნება, მეტი არაფერი მეთქი.
ამან ხომ უფრო მეტად გაამხიარულა „დენკბარის“ საზოგადოება და ჩემი გამოსვლა რომ დამთავრდა, დამესივნენ შეკითხვებით, რომ ინდურ ფილოსოფიასთან რა აქვს საერთო ამ `სატორის~ და იმასაც თუ ვიყენებ წერისას, ვივეკანანდა თუ ვიცი და წინ რომ ჩემი წიგნები მიწყვია, იმეების ყიდვა უნდათ, რომ ჩემი „სიგნატურ“ (ავტოგრაფი) წავუწერო.
კი, ბატონო, სატორი ინდურშიცაა, ეს ვივეკანანდა ხო ძაან, და აბა, მე ამ წიგნებს როგორ მოგყიდით, საქართველოში მიმაქვს, მაგაზე გამომცემელ ტრაიან პოპს მიმართეთ მეთქი.
ჰოდა, მიმართეს პოპს და მომადგნენ წიგნებით, „სიგნატურ! სიგნატურ!“ და მეთქი, - ოკეი, ახლავე იქნება სიგნატურ, -- და მოვიმარჯვე კალამი.
ცოტა ხანში ტრაიან პოპმა ჩემი წიგნები კიდევ გამოიტანა საიდანღაც შიგნიდან.
მერე ნელ-ნელა ვიშლებოდით და თან გარეთ ვეწეოდით, იქაც შიგნით მოწევა არ შეიძლება. იქ მიხსენეს რუმინელებმა ანთიმოზ ივერიანუ და, - წამო, შენც წამოდი რუმინეთშიო, - ეს ხუმრობით...
და მეთქი, - კარგი აზრია მეთქი; ვთქვათ და, მიხო მოსულიანუ - რუმინულ ფსევდონიმად, ჰა? ანდა უფრო მოკლედ - მიხო მოსუ!.. რა უჭირს ვითომ?.. თითქოსდა ჟღერს, მაგრამ ჯერ მაინც ვერა რა...
რატომ ვერაო?
მოიცათ მეთქი, ხალხნო, ეგა, ეგ ანთიმოზ ივერიანუ სრულიად ვლახეთის მიტროპოლიტი იყო და რა აღარ აკეთა თქვენთან, მე მაგდენის შემძლებელი აბა საიდან და თან, ჯერ საქართველოდან არავინ მაგდებს და მოდით, ცოტა ხანი იქ ვიქნები კიდევ და მერე ვნახოთ...
კარგიო... ვნახოთო...
ისე კი, მეთქი, რაგბის რომ თამაშობს საქართველო-რუმინეთი, მაგის ყურებას არაფერი მირჩევნია და მოდით, ეგეთი რაგბი ლიტერატურაშიც ვითამაშოთ!
აი, აი, ეგ კი ჰოოო! ვითამაშოთო!
ჰოდა, ვითამაშებთ კიდევაც...
აი, ეგრე იყო და იმას აღარ ვიტყვი, „დენკბარის“ ზოგ-ზოგიერთმა ჩემნაირმა მასხარებმა რომ ჩემივე სამი წიგნი მომპარეს (წიგნი რომ თვრამეტი ევრო და ოცი ევროცენტი ღირს, მოიპარავ, აბა, რას იზამ, თუ ჩვენნაირი ხელფასი გაქვს და არა გერმანული), მერე მევე დამაწერინეს ზედ ავტოგრაფი და საბოლოოდ გამამხიარულეს ხარხარამდე...


„ლიტერატურული საქართველო“, #29 (3959), 23 ოქტომბერი, 2019

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Mm-tt_12

ვეფხვის თვალი

ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობა ერთი ვრცელი მოედნის ირგვლივ განლაგებულ შენობებშია ხოლმე განთავსებული. იმ მოედნაზე კიდევ დასასვენებელი მწვანე სკვერებიც არის, თავისი შადრევნებით და მოფილაქნებული ბილიკებით, სასაუზმეებიც შნიცელ-ლუდით და დახლებზე კიდევ სხვადასხვა ნივთებითაც ვაჭრობენ.
უამრავი ხალხი ირევა გარეთაც.
ჰოდა, ჩემი გამოსვლის მეორე დღეა, გამოვედი „სი-5“ თუ რაღაც მსგავსი დასახელების განყოფილებიდან, სადაც ქართული სტენდიც არის და იმის აყოლებაზე, სულ თავში ჯერ ირანალების სტენდია და იმის მეორე მხრიდან რუმინელები არიან, მანდ ორ საათზე უნდა მქონდეს გამოსვლა ტრაიან პოპის მიერ გამოცემულ სხვა ავტორებთან ერთად.
ჯერ თორმეტია, დრო არის და მოდი, ეზოში გავალ, სიგარეტს მოვწევ მეთქი.
გავედი, ვეწევი და ვიყურები აქეთ-იქით. ადგილია ისეთი, დგომისასაც კი შეიძლება დაიკარგო და მაინც ფრთხილად უნდა იყო...
ვხედავ, დახლებია ჩამწკრივებული და სხვადახვა რამეებს ჰყიდიან.
მოდი, ერთი, ამ დახლებს ჩამოვუვლი მეთქი, აბა, რასა და რას ჰყიდიან.
ჯერ, დახლების პირველ დასტაზე, ოთხკუთხედად რომაა შეკრული და შიგნით სამი გამყიდველი ტრიალებს, საიუველირო სამკაულები არის, მერე მეორეზე - ინდური სამაჯურები და მომცრო ქანდაკებებია, კრიშნა გინდა, ბუდა თუ რა ვიცი, სპილო და ნიანგი, მოკლედ, ბევრია და ინდური ისიც ბოლავს იქ, სანთელივით რამე, - აი, სურნელი რო დგებაო და აბოლებენ ხოლმე...
ამ საიუველიროების დახლებზე ქარვის სამაჯური დავინახე და რაკი ციფრ 22-საც მოვკარი თვალი, გამყიდველს ვკითხე, ეს სამაჯური რა ღირს მეთქი, და რაკი იმას კიდევ დიდი და მრგვალი სარკე გამოეტანა და ორ ქალბატონს რიგ-რიგობით ახედებდა შიგ, რომ იმათ კარგად დაენახათ გულსაბნევები, მოცდა მომიწია კარგა ხანს და იმ ქალბატონებმა ის გულსაბნევები რომ იყიდეს და კმაყოფილები წავიდნენ, მერე მეც მომხედა ჟილეტიანმა გამყიდველმა და, - ეს ქარვის სამაჯური - 125 ევროო.
მაშ, ეს 22 რაღაა მეთქი?
და, - ეს სხვა რამეა, ფასი ეგ არაა, სინჯის კოეფიციენტიაო. ეს ქარვა შენ ხელოვნური არ გეგონოს, კუნძულ რიუგენიდანაა, რომელიც მდებარეობს ბალტიის ზღვაში, პომერანიის სანაპიროსთან ახლოს და ეკუთვნის მეკლენბურგ-წინა პომერანიის ფედერალურ მხარესო. ადრე ეს ქარვა ოქროზე ძვირად ფასობდა და უამრავი თვისებები გააჩნიაო... - დაიწყო...
და, - ვიცი, ვიცი მეთქი, და კი ამტკიცებენ, რომ ქარვა ანეიტრალებს მფლობელზე უარყოფით ბიოველების გავლენას, მაგრამ თუ მაგ 125 ევროს არ დამიკლებ, ვერ ვიყიდი...
აჰ, ვერაო, მაგრამ ეგ რა კაი რამე მითხარი, ჩამაწერინეო, - და ბლოკნოტი და კალამი გააძრო ჟილეტის ჯიბიდან.
ვუყურებ, სერიოზულია თავისი ზოლებიანი ჟილეტიანად, სულაც არ დამცინის და მართლა უნდა ჩაწერა.
კაი, ჩავაწერინე ეს ბიოველების ამბავი და იმისი დადევნებული ბოდიშებით, რომ ვერ დაგიკლებ, მე ხომ არა ვწყვეტ მაგასო, გავაგრძელე გზა.
დავყუევი მეორე დახლების დასტას, ინდოელი ფაკირივით კაცი და იმის თანაშემწესავით ქალი მომძახიან, - რით გემსახუროთო, და - ვერაფრით მეთქი, ისე ვათვალიერებ... ძალაზე არიან ლამის და არ მინდა ეს ინდურები და, რა ვქნა, ჩავუარე სახელდახელო გადათვალიერებით...
ამის იქით ქალია ცისფერთვალება, ქერა და დახვეული თმით და რომ გამიღიმა, სულ ფირუზისფერი გაუხდა თვალები, თან მწვანეები აცვია: ჯიბეებიანი შარვალი, გეოლოგების და ქურთუკიც შესაბამისი, მაგრამ კაშნე აქვს მოხვეული ყელზე რაღაც ფანტასტიკური და ცისარტყელას ყველა ფერით გადახატული, - მოკლედ, მაგარი ვინმე ჩანს და იმის შემოღობილ დახლებზე კიდევ სულ ნაირ-ნაირი მინერალები უწყვია: კვარცები და აქატები, ამეთვისტოები და სერდოლიკები... პატარ-პატარა ზომების, რომ ქალებისთვის ბეჭედი და საყურეები გააკეთო იმ მინერალებით...
და მეთქი, - აუ, რა მაგარია! - ჩემი მინერალოგიის ლექციები გამახსენდა ეგრევე და ჩვენი გეოლოგიის მუზეუმი უნივერსიტეტის მესამე სართულზე. ძალიან კარგი მინერალების მუზეუმი გვქონდა და შესვენებებზე სულ იმას ვათვალიერებდით და ვიმახსოვრებდით ხოლმე.
და უცებ ვხედავ - „ვეფხვის თვალი“!
მივიხედ-მოვიხედე, რომ - ვაითუ, ვიღაცეები უკვე გამორბიან ამის საყიდლად! - და არავინაც არაა, ეს ფერადკაშნეიანი ქალი კიდევ მიღიმის და ჩემს მკერდზე ჩამოკიდული „ბეიჯის“ წაკითხვას ცდილობს, რაკიღა სათვალე მოირგო და თავიც გვერდით მოიქცია.
მოკლედ, რაღაცა მაგარ ამბავში ვარ მოხვედრილი!
რამდენი ხანია, მინდოდა ეს მინერალი და აქ სად შემომეყარა ყივჩაღივით! სამზღვარსა ფრანკფურტის ბაზრობისასა, სულ რომ არ ველოდი, ისე.
„ვეფხვის თვალი“ (Tiger's eye) - ფორმულა SiO2, მინარევი Fe2O3 - იქმნება წვრილბოჭკოვანი მინერალის, რიბეკიტის, იგივე კროკიდოლიტის შერევით ნახევრად გამჭვირვალე კვარცთან, ანუ ქალცედონიტთან. აქვს ლამაზი ოქროსფერ-ყვითელი ანდა ოქროსფერ-ყავისფერი შეფერილობა და აბრეშუმისებრი ელფერი გაშლიფულ ზედაპირზე. ვეფხვის თვალის შეფერილობა განპირობებულია რკინის ჰიდროოქსიდების (გეტიტი, ლიმონიტი) ჩანართებით.
საწყისი მინერალის, რიბეკიტის, იგივე კროკიდოლიტის წარმოშობა მაგმატურია. იქმნება სუბნაპრალურ გრანიტებში, კვარცთან და სხვა მინერალებთან ერთად, სადაც ამფიბოლები (მაგნიუმის, რკინის, კალციუმის და სხვა შემცველი მინერალების ჯგუფი) ყალიბდება ნაპრალებში.
ვეფხვის თვალის პირველი საბადოები აღმოაჩინეს შუმერებმა და მათვე დაამგვანეს მტაცებლის მზერას, მერე კი დაიწყეს ამ ქვის დამუშავება; „ვეფხვის თვალს“ იყენებდნენ ამულეტებად ავი თვალისგან დასაცავად, აგრეთვე თავიანთ ღმერთების ქანდაკებებს ჩაუსვამდნენ ხოლმე თვალების ბუდეებში. შემდეგში ეს ჩვეულება სხვა ხალხებმაც გადაიღეს...
და ეს ქალი იძახის, - ჯორჯია! ჯორჯიაო! - ეტყობა, ამასობაში წაიკითხა ამ ჩემს ბეიჯზე, რომ ჯორჯიიდან ვარ და ცერა და საჩვენებლ თითებს ისე შეართებს, რომ წრე გამოვიდეს - ეს „OK“-ს ნიშანია და ჩვენებურად რომ ვთარგმნოთ, აწეულ ცერა თითს შეესაბამება.
ჰო მეთქი, ჯორჯიიდან ვარ და აბა, ერთი რა ღირს მეთქი ეს შენი „ვეფხვის თვალი“? - ერთი საშუალო ზომის ქვა ავიღე და გავუწოდე.
დახედა და, - ეს ამდენი და ამდენი ევროო და ის, უფრო დიდი რომაა, იმდენი და იმდენი ევროო.
ბევრი არ უთქვამს, მაგრამ აღელვებული ვარ, მაინც აქეთ ამოვივლი მეთქი და გზის გაგრძელება დავაპირე ქვემოთ, რომ იქით რაღაც ჩანთები მოჩანს და ეს ცისფერთვალება ქალი მეძახის, - მოიცადე, ჯორჯია, მოიცაო.
მივტრიალდი, - გისმენთ მეთქი, ფრაუ Türkis.
ეს Türkis გერმანულად ნიშნავს ფირუზს, - საიდან ვიცი და, გეოლოგი რომ ვარ, იქიდან. და იმას კიდევ სიამოვნებით ეღიმება, - რაკი ჯორიიდან ყოფილხარ, ეს „ვეფხვის თვალი“ ჩემგან საჩუქრად გქონდესო. - ჯერ პატარა პარკში ჩადო და ისე გამომიწოდა ის საშუალო ქვა.
სულ დიდი მადლობები ვუხადე და მეორე, დიდი ქვა კიდევ ჩემით ვიყიდე.
არც სახელი მითხრა, ფრაუ Türkis ვარ და მორჩაო!.. მთავარია, რომ შენც გეოლოგი ყოფილხარ და ამ მინერალის ფასი გცოდნიაო...
არადა, ეს ჩემი ანი ხომ აღმოსავლური კალენდრით ვეფხვია ჩემსავით და იმისთვის „ვეფხვის თვალის“ თვლიანი ბეჭედიც, გულსაბნევიც და საყურეც ზედგამოჭრილი იქნება, მე მგონი...
ეგ კი არა, ვინც ვეფხვი არ არის, ვერც ისინი დაიწუნებენ, ისე მოყვითალო-მომწვანოდ და მოოქროსფროდ აელვარდება ხოლმე მზის შუქზე. ისეთი მინერალია, რომ თითქოს არის და არც არის, ზღაპრული - იყო და არა იყო რა, - აი, ეგეთი...


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 2018-110

ამბავი ჩიბუხის თამბაქოსი

ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე, თავისი ქართული პავილონითა და შეხვედრებით სხვებიც მოგიყვებიან, მე კიდევ ჩიბუხის თამბაქოს ძებნაზე გიამბობთ, ამ ქალაქის ქვედა ფენების უცაბედი და მოკლე დახასიათებით.
ჩიბუხის თამბაქოს ყიდვა იოლი საქმე არ არის ისეთი წუნიასთვის, როგორიც თქვენი მონა-მორჩილია. არომატები და სურნელები არა და არა მეთქი, - სულ ვიხვეწები, - ნამდვილი თამბაქო მინდა, თვითონ რაც არის სინამდვილეში.
ჰოდა, გავუდექით მე და კატო ჯავახიშვილი გზასა, გზასა კი არა, ქუჩებს, რომ სხვა რამეებიც და თამბაქოც უნდა ვნახო სადმე.
ფრანკფურტის ვაგზალში ჯერ ხო შიგნით დავიარეთ და იქ იმხელა ცალკე ქალაქია, აზიის ქვენებიდან ჩამოსული ბევრი პროლეტარი ამხანაგით და ათასშიერთხელ გერმანელიც გაივლის, და - მანდ ვერა.
გამოვედით გარეთ, ვაგზლისწინ მოედანზე და იქ კიდევ ველოსიპედები უდგათ, სადაც ვიღაც გათიშულ თმაწვერგაბურძგნულ პიროვნებას სძინავს ეგრევე ფილაქანზე და არც სძინავს, რაკი ამომხედა კიდეც ლურჯი თვალებით და ვერ დამინახა, რაღაცა ნარკოტიკული წამლის კაიფშია რა. გადაბრუნდება იქით, გაითრევს ერთი ველოსიპედის ბორბალს, მაგრამ ვერ წაუქცევია, რაკიღა ის ველოსიპედი ბოქლომითაა დაბმული და ახლა აქეთ გადმობრუნდება და გადმოითრევს ისევ იმ ბორბალს, მოკლედ, სადღაც მიაქვს და ვერც მიაქვს...
და მეთქი, - კატო, უყურე, გერმანელ ამხანაგს ჰგავს ეს...
წამო, წამო, ისედაც ეტყობა ეგა, ქერაა სულო...
ვაგზლის წინ კიდევ გარკვეულ და გაურკვეველ აზიელ ამხანაგთა ჯგუფები ირევიან: არაბები, ირანელები, თურქები, ავღანელ-პაკისტანელები, ვიეტნამელბი და რა ვიცი, კიდევ ვინ აღარ. აფრიკელებიც არიან...
კარგი და, ჩავედით მიწისქვეშა გადასასვლელში და იქ კიდევ სხვა ცალკე ქალაქი დაგვხვდა, კვლავაც აზიელ ამხანაგთა უპირატესი სასაუზმოებით და ერთმანეთში არეული სახელდახელო კერძების სუნით, რა უნდოდა იქ თამბაქოს. წიგნის ბაზრობაზეც კი, პატარა სასაუზმეებში ეგრევე შაურმას წვავენ ესენი და რომ ჩაუვლი, იმისი ცხვრის სუნი იქაც გეცემა...
ავედით ისევ მაღლა მოძრავი კიბით, ესკალატორით და თავი ამოვყავით ერთგვარ მოედნაზე, - ვაგზლის გადმოღმა, სადაც დგანან ისევ აზიელი ამხანაგები და ასევე მათ ემატებათ აფრიკელ ამხანაგთა ჯგუფები ნარკოტიკების გაყიდვის ამბავში: ეგრევე რომ დაკვირვებით დაგთირავენ, რომ აბა, თუ ხარ მყიდველი და რაკი არა, ლაპარაკს აგრძელებენ.
კატო, ამ კარლ მარქსმა და ფრიდრიხ ენგელსმა კი შემოგვითვალეს, - „პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა, შეერთდითო!“ - მაგრამ მაინცდამაინც ფრანკფურტის ვაგზალზეო, ეს ხომ არ უხსენებიათ მეთქი. და რა ვქნათ?
რა ვქნათ, და ამ მოედანს რომ აგრძელებს, მაგ ქუჩას გავუყვეთო.
და მეთქი, - ვაითუ და რომ დავიკარგოთ და მერე მე აიმ ველოსიპედის ბორბალზე ჩაბღაუჭებული კაცივით მომივიდეს, ფილაქანზე რომ გორაობს იქით მხარეს, როგორც ეტყობა ან მე მგონია, მთელი ეს აზია და აფრიკა იმის გასათიშად ჩამოვიდა აქ?
წამო, წამო, ამაზე მეტად როგორღა დავიკარგებით, ისედაც დაკარგულები არა ვართო?
და მეთქი, - ჰო, ვართ, როგორ არა ვართ და თან ძაან... და ძალიან მაგარია, უცხო ქალაქში რომ დაიკარგები!..
და გავუყევით.
სულ აზიელ ამხანგთა სასაუზმო-რესტორნები და მაღაზიებია: უფრო არაბების, იქით და იქით ვიეტნამელების და ირანელების. იმათ წინ ირევიან შესაბამისი ეროვნების ადამიანები; ჩაუვლი, აგათვალიერებენ და ჩაგათვალეირებენ, რომ საიდან მოფრენილხართ ეს უცხო ჩიტები. ცალ-ცალკე დადექითო კი არა, გაერთიანდითო, - მარქსმა და ენგელსმა და ესენი ჯერ ვერა, ჯერ ისევ თავ-თავიანთთვის დგანან, საკუთარ მაღაზია-რესტორან-ბარებთან, საკუთარ ტერიტორიაზე და არ აინტერესებთ, რომ გერმანიაში არიან, რახან ერთი-ორი გერმანელი თუ გაივლის ხამუშ-ხამუშ. ეგრეც გიყურებენ, რომ - წყნარადო რა, ძმაოო... და შენც, დაიკოო, თუ არადა, დაახვიეთ აქედან, აქ ჩვენ ვართო... ვინ ხართ და რა გინდათო, ბოლობოლო...
ჯანდაბა და დოზანა, არ არის თამბაქო, არც დროა დარჩენილი, დღეს მოვფრინავთ და რა უნდა მინდოდეს?
და კაი, ჩავუხვიეთ ქვევით და პარალელურ ქუჩას გამოვუყევით ვაგზლისკენ, - იქ კიდევ სულ თურქი ამხანაგების მაღაზიებია და არსადაა თამბაქო.
ავედით ისევ იმ მოედანზე, სადაც აფრიკელი ამხანაგებიც დგანან და თუ რისთვის, უკვე დავწერე ზემოთ, და იქვე ყოფილა თამბაქოს მაღაზია, - თურმე, ცოტა ზემოთ უნდა გაგვეხედა.
კაი, შევედით და არაბი ამხანაგია გამყიდველი, - გაჩხიკული, ალაგ-ალაგ წვერმოშვებული თუ ეგრე ეზრდება, მე რა ვიცი.
„გუტენ ტაგ“ მეთქი და მერე ინგლისური ეგრევე, რომ თამბაქო მინდა, „ფორ ფაიფ“, ჩიბუხისთვის მეთქი რა, ოღონდ „ვიზაუტ ოროუმას“. რა არის, რო არომატები და უცხო სურნელები და მიხაკ-დარიჩინი არ გამაგონო, ისეთი თამბაქო მეთქი რა.
მისმენს, მისმენს და რაღაცეებს მეუბნება გერმანულში არეული არაბული სიტყვებით და - ვახ, კაცო, მგონი, ვერ იგებს!..
აი, გამომიწოდა რაღაცა შეკვრა და აწერია ზედ: Rauchen schädigt Ihre Lunge. მე რა ვიცი ეს გერმანული, რაღაცა ჯიში მგონია თამბაქოსი და მერე გავიგე, -- მოწევა ავნებს თქვენს ფილტვებსო. და ქვეშ ინგლისურად, რომ ესააო ალუბლის სურნელით თამბაქოო და...
ვახ, შენი რაა!
მეთქი, ბიჯოო, მომხედე აქა - „თებაქოუ ვიზაუტ ოროუმას“! ვინა ხარ შენა და როგორ ამუშავებ ამ დუქანსა თუ ფუნდუკსა! ცოტა ინგლისურიც ხო უნდა გესწავლა... აი, მისმინე: „ნოუ ოროუმას, ნოუ!“ ვახ! „ეროუმას“ ხო არ უნდა ვთქვა, ნეტავ?
კაი, მიტრიალდა და ახლა სხვა პაკეტი გადმომიღო. ის კიდევ შოკოლადის სურნელითო და, მეთქი, - ვაახ!.. მე ვერ ვეუბნები თუ ეს ვერ იგებს, რა ხდება, კატო? და მთლი აზია და ზედაც აფრიკა თუ გერმანიაში უნდა გადმოესახლებინათ, არ ვიცოდი და მარქსსა და ენგელსს ეგებადა ტყულად ვაბრალებ... მაგრამ ეს გერმანელები სადღა უნდა წავიდნენ ნეტავ მეთქი?
დგას ეს კატო კიდევ, მიყურებს და ეცინება: მე ხომ შავი დღე მადგას აქ, რომ ვერაფერს ვაგებინებ ამას და შენ რაღა გაცინებს მეთქი.
და, - კაი დიალოგიაო... და მიხედე, მიხედე მაგასო!
და მეთქი, - მიხედე-არ მიხედე, გამოდის რამე რო?!
ამასობაში კიდევ გამომიწოდა იმ არაბმა გამყიდველმა რაღაცა სხვა შეკვრა, ისევ გერმანულად აწერია, რომ ფილტევებიო რა, უფრთხილდითო და რამე, ამას ხო ვერ ვიგებ და ქვეშ - „გოლდენ ვირჯინია“ და „ზი ორიჯინალ“. სურნელები და მიხაკ-დარიჩინები არსად იკითხება და, მეთქი, - მგონი, ესაა...
ჰოდა, აიღე შენცო, - კატოც შეწუხდა უკვე.
კაი, მომეცი მეთქი.
წამოვიღე, გამოვედით თამბაქოს მაღაზიიდან გარეთ და, - ნეტავ, რა ვიყიდე, ერთი ვიცოდე მეთქი რა, კატო. გადასაგდები არ გამიხდეს, თბილისში რომ ჩავიტან...
კატომ დაეჭვებით გახედა მაღზიაში მოფუსფუსე იმ არაბ ამხანაგს, ალაგ-ალაგ ამოსულ წვერს რომ იქექავდა დაფიქრებული და, - გამოდგება, დარდი ნუ გაქვს შენო! – საიდანღაც დაასკვნა.
ნარკოტიკების გადამყიდველების გვერდით ვიდექით და ახლა ისინი გვიყურებდნენ ძაან, რომ - მეორედ მოხვედით და რამე ხო არ გინდათო.
არ გვინდოდა, ხო ვთქვი უკვე, უნდა გამოვფრენილიყავით იმ დღეს და წამოვედით... გზად ირალანდიელის ბარშიც შევიარეთ, სადაც „გინესის“ ლუდია კარგი, ღიაც და მუქიც, და რაღაცა მაგარ ინგლისურს ლაპარაკობს იქაური გამყიდველი, მეტიწილი სიტყვები არ მესმის, მაგრამ მაინც რომ მაგებინებს, ეგაა უცნაური...
მოკლედ, შინ დაბრუნებულმა გავსინჯე ის თამბაქო ირმა შიოლაშვილის ნაჩუქარი ჩიბუხით და მერე ომარ თურმანაულმა რომ ჩამომიტანა, იმითაც დავაზუსტე და, - მართლა კაი თამბაქოა, ნამდვილი.
მიკვირს, რანაირად ივარგა, რომ მე და ის არაბი მეთამბაქოე ვერაფერს ვაგებინებდით ერთიმეორეს, თორემ კატო ხო იქ იყო და დამიდასტურებს...
არადა, სიგარაც მინდოდა, მაგრამ მეთქი, ახლა სიგარა უხსენი ამას, როგორი მინდა და სულ არ მინდა რა...
როგორ თუ როგორი სიგარა? - ისიც ნამდვილი.
ყალბი არ მიყვარს არაფერი, თუკი მივუხვდი.
არც კატოს, სხვათაშორის...

P.S. და კატომ რომ ათევროიანი ბლოკნოტი არ მაყიდინა, - მაგ ფულით თბილიში ხუთი მოგივა მაგაზე უკეთესებიო, - ეგ ცალკე მოსაყოლია, მაგრამ ვეღარ, ამ არეულ-დარეულ ჭკუა-გონებაზე სად არის მაგისი გული... თუ არა და, თქვენც გაიარ-გამოიარეთ ძველ თბილისში და ის აზიელ-აფრიკელი ამხანაგები რომ უკვე აქაც არიან, თავად დარწმუნდებით...


„ლიტერატურული საქართველო”, # 30 (3960), 1 ნოემბერი, 2019


Frankfurter Buchmesse Aus Micho Mossulischwili - 2018
•Oct 18, 2018

Frankfurter Buchmesse Aus Micho Mossulischwili
10 - 14 Oktober, 2018

Eric Giebel,
Viorel Marineasa
Barbara Zeizinger
Irma Schiolaschwili
Joachim Britze
Ingmar Maria Österman
Marco Sagurna
Traian Pop
Manana Tandaschwili
Stefi Jurgen-Khotivari
Guram Dotschanaschwili
Nana Chigladze
Tata Kotrikadze

Busking accordion player Lorenzo from Romania is playing live music improvisation with fragments of Monti Chardash and Libertango/Astor Piazzolla in the street near Notre-Dame de Paris, France. 2012


@

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 20191210

What a Face

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6146
Registration date : 09.11.08

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyTue Jan 28, 2020 6:47 pm



სანამ დასავალს მიმცემ... (მიქაელ მოდრეკილის სავედრებელი)
•Jan 28, 2020

სანამ დასავალს მიმცემ...
(მიქაელ მოდრეკილის სავედრებელი)

სპადუქნი (მორთულნი), გალობაჲ VII
„დიდებითა მისითა“ - ამათ ზედა

© მიხო მოსულიშვილი, 2020

As long as You will define me in hell
(A Paraklesis of Mikael Modrekili)
The verse by Mikho Mosulishvili (in Georgian), 2020
This clip is made with: 'Georgian Orthodox hymn' by Sameba (choir).


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 00_mm-13


What a Face


Last edited by Admin on Mon Mar 30, 2020 12:04 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyTue Feb 18, 2020 3:01 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Mm_sep10

მიხო მოსულიშვილი

დაზვერვაზე ალან რიჩარდ მიიკანთან ერთად
Go reconnaitring with Alan Richard Meechan

„დამისხი, დამალევინე,
ე ღვინო ოხერ-ტიალი,
ეგება წაღმა ვიფიქრო
სოფლის უკუღმა ტრიალი!“ -
ვაჟა-ფშაველა.


„კაცი ვარ და ქუდი მხურავს,
ქედს არ ვუხრი არავის.
არც არავის ვემონები,
არც ვბატონობ არავის“. -
რობერტ ბერნსი (თამარ ერისთავის თარგმანი).



ძველით ახალი წელი ორიოდე კვირის წინ იყო ჩავლილი, ნინო დარბაისელმა რომ დამირეკა, მე და ჩემ შოტლანდიელ ქმარს შეხვედრა გვინდა შენთანო და, – კი ბატონო, შვიდი საათის მერე მეთქი, რადგან მაგ დროს ვრჩები ჯერ კიდევ მუშაობას...
კარგიაო, ჩვენც კბილის ექიმთან მივალთო და იქიდან რო გამოვალთ, დაგირეკავთო.
რა გინდათ კბილის ექიმთან მეთქი, და – გოზინაყზე მოიტეხა კბილი ჩემმა ქმარმაო.
აი, ეგ კი სუ შენი ბრალია, რად გაუკეთე მაგარი გოზინაყი მეთქი?..
რა ვქნა, მაგარი გამომივიდაო.
ჩემებსაც მაგარი გამოუვიდათ და ჩემს გარდა, ვერავინ ჭამს მეთქი კბილების მოუმტვრევლად...
მოკლედ, დამირეკეს, მართლაც, და სადღაც ვერაზე, რომელიღაც დუქან–ტავერნაში დავსხედით – ხმელ-ხმელი, წვერიანი და ლურჯთვალა ჯეელია ეს ალანი, დაახლოებით, ჩემი ხნისა...
და, რა ვქნა, რა ვუყო, კაცო, რომ ინგლისურად მარტო კითხვა ვიცი, ისიც გაჭირვებული და იმათ ლაპარაკში რამდენიმე სიტყვას თუ ვარჩევ და ისე არაფერი მესმის?
და კიდევ კარგი, ნინო იქ არის – ძაან მაგარ ინგლისურს ლაპარაკობს...
ჰოდა, დავნიშნეთ ეს ჩვენი ნინო თარჯიმნად და, – ალანი კბილის ექიმიდან მოდისო, - ნინო მიხსნის, - ბარემ იქ ვიყავით და რაც სამკურნალო ჰქონდა, ყველა კბილს ვუმკურნალეთო და ორი საათი ჯერ ვერაფერს შეჭამს და დალევსო.
საწყალი კაცი, შენ უნდა მოკლა მეთქი? – და რომ უთარგმნა ნინომ, აუტყდა ალანს სიცილი.
მეო იემენში ვერ მომკლეს შვიდი წელიწადი რუსების გაწვრთნილმა ალაგობრივმა მეომრებმაო და ეს ჩემი ცოლი რას დამაკლებსო? – მეკობრესავით ეცინება ალანს და, - შენ რას დალევო?
მე დავლევ მეთქი თქვენი, სკოტების შესანიშნავ და ლამის გენიალურ გამოგონებას – რომელიმე ვისკის... “ჯონი უოლკერს”, მაგალითად...
რას ამბობო? – გაოცებულია ალანი, - ვისკით როგორ უნდა ვიქეიფოთო?
რატო მეთქი?
ვისკის ხომ ჭკუიდან გადაჰყავს კაციო და...
ვაჰ, მე კიდე ჭკუიდან გადაყვანა მინდა მეთქი?..
არაო, - ნინომ, - არ გინდაო...
მინდა, როგორ არ მინდა, - აბა, სულ ეგრე სწორად ჩემმა და შენმა მტერმა უყურა ამ ალმაცერ ქვეყანას, მეც ყირამალა უნდა შევხედო ხანდახან მეთქი. და მაიტათ ვისკი!..
არც კი ექნებათ აქო, - ისევ რომელიღაც მეკობრესავით ეცინება ალანს, თუნდაც სტივენსონის “განძთა კუნძულიდან”. მაგრამ, აბა, მეკობრესავით როგორ - ისინი ხომ რომს ურტყამდნენ ხოლმე?
ვისკი თუ გაქვთო, - ნინომ ჰკითხა მომტანს და უარყოფითმა პასუხმა ძალიან გაამხიარულა.
კაი, მაშინ იყოს გაყინული “უშბა” მეთქი.
იყოსო, გაუხარდა ალანსაც, და რა შევჭამოთო?
მე რო შინ მოვედი, კაი მუჟუჟი გეახელით და ბევრი არა მინდა რა, დავუშვათ ხუთიოდე ხინკალი...
კარგიო, ამას ხუთი ხინკალიო და ჩვენაო... აღარ მახსოვს, ხაჭაპური შეუკვეთეს თუ ქაბაბი... თუ ორივე ერთად...
ვზივარ, ვუყურებ ამ ალანს, გადავხედავ ნინოს და მეცინება, - მუჟუჟს უხსნის და რო ვუყურებ, სუ ნერწყვი ადგება ალანს, ეგრევე ხვდება, რასთან მოელის შეხვედრა...
ჰა, აბა, რა ვქნათ, წავიდეთ მე და შენ დაზვერვაში მეთქი? – არაყს ვისხამ თან, - რუსები რო საქართველოს ბომბავენ, არ მიყვარან, მაგრამ ეს კაი გამოთქმა აქვთ, რო – შენთან ერთად დაზვერვაში წამოვალ ან არ წამოვალ...
ნინო უთარგმნის.
ჰოდა, მე მოვდივარ შენთან ერთად და შენ თუ წამოხვალ მეთქი?
კიო, - იღიმის, მეკობრესავით აღარ, უფრო მელ გიბსონივით, - მეც წამოვალ, ერთი არ დრომ გაიაროსო, - კბილებისკენ მანიშნებს...
და – დაზვერვა დაიწყო ჯერ ჩემი ნათქვამი სადღეგრძელოთი, რომ შოტლანდიელები იგივე ქართველები არიან, რაკი იბერიელები იმ თავიანთი გუდასტვირებით გადასხდნენ თავის დროზე კუნძულზე და იქაურ კელტ-იბერებად ქცეულებმა იქით ირლანდია და აქეთ ეს შოტლანდია სულ გუდასტვირების საომარი დაკვრა-დაკვრით აიღეს, თავისი ლედი მაკბეთიანად, რობერტ ბერნსიანად, იმ კაი ლუდიანად და მაგრის ერთი ვისკიანად და, რაც მთავარია, მელ გიბსონიანად უილიამ უოლესის როლში... “მამაცი გული”! იეეეეს!
და, თურმე, რაის გიბსონი, - ეუბნები გიბსონს და ის ვერაფერს იგებს.
და როგორც კი ნინომ უთხრა – მელ ჯიბსონიო! – ეგრევე მიხვდა ალანი, ვისზეც ვეუბნეოდი... და ქართველები აბა, როგორ გამოვდივართ, როცა ჩვენ ქერათმიანები და ლურჯთვალება ვართო?
და გვყავს ჩვენც მთაში, ეგეთები რო არიან მეთქი...…
ეგო, რუსებმა ხო არ იეშმაკეს რამეო, - ინტერესდება და...
იმათ მთაში რა იციან, სტეპი და ვაკე ადგილებია მაგათი მეთქი და, ადრე ცხენებზე და ეხლა ტანკში უყვართ მეთქი ცხოვრება, კაი პშენიჩნი ვოდკაც თუ აქვთ...
და, აბა, რანაირად გამოდის ეგრეო, რომ თუ ირლანდიელები ჩვენიანები იყვნენ, იმდენი რო ვეომეთო?
ჯიპოთეზა, ზის იზ ზი ჯიპოთეზაა... – სულ ამ სიტყვებით აწყნარებს ნინო, თორემ აშკარად შფოთავს...
და მე კიდე – მეცინება ძაან და...
ეცინება იმასაც, - დაზვერვაზე ვართ, დაზვერვაზეო... და ნინოს საათზე ანიშნებს, - დანტისტის დანიშნული დრო ამოიწურაო!..
ჰოდა, ამოიწურა და უცებვე წამოეწია იმ ჩემ ერთ დალეულ ჭიქას.
წამოეწია და, - გადამასწრო ეგრევე იმით, რომ რობერტ ბერნსის სადღეგრძელოზე სუ იმისი ლექსები მიკითხა ამ ადრე სამხედრო და ამჟამად სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უსაფრთხოების მენეჯერმა კაცმა, ყაზახეთის ნავთობპროექტში გინდა, ბაქო-სუფსისა, ბაქო-ჯეიჰანისა თუ სულაც ჩინეთის გაზის “საუკუნის პროექტში”...
და არ გამხარებოდა და მე კიდევ – ვაჟა-ფშაველაზე არაფერი მეთქვა?
ჰოდა, დაზვერვა გაგრძელდა აქეთ ვაჟა-ფშაველას და იქით რობერტ ბერნსის სამფლოების საფუძვლიანი დათვალიერებით...
მერე კიდევ, შოტლანდიაზე რომ ლაპარაკობ, მოჩვენები ხომ მაშინვე უნდა გამოილანდონ და იქვე უნდა გაგახსენდეს ლედი მაკბეთ, რომლის ამბავში მოჩვენებებიც ხომ საკმაოდაა და სამი კუდიანი დედაბერი კიდევ იმ თავის ფაფას ხარშავს... და არ უნდა ათქმევინო, დედნის ენაზე ეს მაჩაბელის ნათარგმანები აბა, როგორ გამოითქმის:

„სიცოცხლე მხოლოდ
ჩრდილი ყოფილა მოარული; ტაკიმასხარა,
რომელსაც ვიდრე დრო აქვს, ადის მაღალ სცენაზედ
და იჭიმება, იგრიხება მთლად გაქრობამდე.
სულელის ენით მოთხრობილი ამბავი არის,
თუმც უმნიშვნელო, მაგრამ სავსე აურზაურით“.

ეს კიდევ შექსპირია და შექსპირიდან რუსთაველამდე ზოგ-ზოგიერთ ლიტმცოდნეს ჰგონია დიდი მანძილი, თორემ სინამდვილეში ერთი პატარა ნაბიჯია... თანაც „უშბას“ გრადუსებიც მიამატე და, – ავოეეე, ქაჯების კოშკი რო იგივე ალამუთის ციხეა და ჰასან იბნ საბაჰიდან და იმისი ასასინებიდან რომ მოდიან მთელი მასონები აქეთ, ევროპაში და იქით კიდევ, უსამა ბინ ლადენი და მთელი თალიბანი...
მერე ბუნდოვნად მახსოვს, დაზვერვა რა მიმართულებით და როგორ გაგრძელდა...
ნეპალელ გურხებზე – ვიგონებ და ვერც ვიგონებ... ინგლისის თავდაცვის სამინისტროს წინ რომ გურხას ძეგლია, ისიც ვთქვი, მგონი, და იმათ მოკაუჭებულ დანებზე – „კიუკრებზეც“ ვილაპარაკეთ... ალანმა უფრო ბევრი, რაკი შვიდი წელი უმსახურნია ბრიტანულ არმიაში და სცნობია გურხები...

***
მოკლედ, მეორე დილას ჩემებმა მითხრეს, შინ რომ მოხვედი, ინგლისურად გველაპარაკებოდი და სანამ ანიმ (ჩემმა შვილმა) ინგლისურადვე არ დაგიცაცხანა, რომ - არა ხარ შენ „მამაცი გული“ უილიამ უოლესიო და ეგ იატაკის საწმენდი ჯოხია და არა უილიამ უოლესის ხმალიო, ქართულად ვერაფერი შეგასმინეთ და ლოგინში ვერ დაგაწვინეთ, შოტლანდიის თავისუფლების დასაცავად მიდიოდი „პოლისჯოხით“ და ცოცხითო...
„პოლისჯოხი“ – გავიგე, ხმალი მეგონა, ეს კარგი და...
ცოცხი რაღად მინდოდა, ამას ვერ ვხვდები...
ცოცხით ფრენა ხომ კუდიანმა დედაბრებმა იციან?
და მე კიდევ უილიამ უოლესი ვიყავი და...
სწორედ ის სერ უილიამ უოლესი, დაახლოებით 1270 წელს რომ დაიბადა ქალაქ პეიზლიში და 1305 წლის 23 აგვისტოს სიკვდილით დასაჯეს შუაგულ ლონდონში; იმის გამო დასაჯეს, რომ შოტლანდიელი რაინდი იყო და სათავეში ედგა ინგლისური ოკუპაციის საწინააღმდეგო მოძრაობას შოტლანდიის დამოუკიდებლობისთვის ომში. მოკლედ, ის ფილმიც გეცოდინებათ Braveheart და, ალბათ, დამეთანხმებით, რომ მართლა მაგრების ერთი ვინმე იყო და... აბა, იმასთან ცოცხი რანაირად?..
ცოცხი რომ ცხენი მგონებოდა, შეიძლება, ნეტავ?..

2010


ბმული:
* http://urakparaki.com/?m=4&ID=25612

What a Face

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySun Feb 23, 2020 1:39 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Omar_d21
Graphics without light (the sketch for 'An Old Fisher') by Omar Durmishidze.

@

მიხო მოსულიშვილი

„მოხუცი მეთევზე“
(მინიატურა)

ერთხელ ჯუან-ძის ესიზმრა, რომ პეპელა იყო, მხიარულად მოფარფატე პეპელა და ვერ ხვდებოდა, რომ სინამდვილეში ჯუან-ძი იყო. მაგრამ უცებ გამოეღვიძა და ვეღარ გაიგო: ჯუან-ძის ესიზმრებოდა, რომ პეპელა იყო თუ პეპელას ესიზმრებოდა, რომ ჯუან-ძი იყო.

ჯუან-ძი (369 - 286 ქრისტეშობამდე) - „საგანთა თანაბრობის გამო“.



ამ ბოლო დროს ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა, საკუთარ ქალაქში (და ქვეყანაშიც) ემიგრანტი მგონია თავი - ემიგრანტი, საგანგებოდ რომ შეუსწავლია აქ მცხოვრებთა სალაპარაკო ენა, მაგრამ ადამიანებს ვერ ცნობს, იმათი საქციელის ვერა გაუგია რა…
და ის თბილისი მენატრება, ოთხმოციანი წლების დასაწყისში რომ გვქონდა - სულ სხვანაირი…
მაშინდელ ქალაქში ფერმწერ ომარ დურმიშიძის ერთი კარგი გამოფენა მახსოვს, ხოლო განსაკუთრებით ვიგონებ მის ერთ ნახატთაგანს - „მოხუცი მეთევზე“ ერქვა სახელად.
დაბინდული ქუჩის ტროტუარზე ჩამომჯდარა მოხუცი მეთევზე, წინ - ყუთზე ერთი თევზი დაუდია. ისე დამჯდარა, რომ პერანგის ნაკეცები და სახეზე გაჩენილი ნაოჭები დაახლოებით ერთნაირი მოხაზულობისაა და უსასოობის, მიუსაფრობის გრძნობას გიჩენს.
მიუახლოვდები ნახატს - იმედი უჩანს მოხუცს თვალებში, იქნებ შენ მაინც იყიდო მისი თევზი.
უკან-უკან დაიწევ, მოშორდები, ახლა შორიდან შეხედავ და - არა, აღარა ჩანს იმედის თეთრი ნაპერწკლები, არც შენ იყიდე ის თევზი.
მიუახლოვდები - იმედი უჩანს თვალებში, მოშორდები, - გაუქრება.
კი დაეჭვდები, ხომ არ მეჩვენებაო, მაგრამ რამდენჯერაც არ უნდა გაიმეორო ეს ცდა, ყოველთვის იგივე შედეგს მიიღებ...
მაშინ ოცი წლის ვიყავი, თითქმის ყოველდღე დავდიოდი იმ ნახატის სანახავად და ისე კარგად დამიმახოვრებია, რომ ახლაც თვალნათლივ ვხედავ.
არა, ვხედავ კი არა, ის მოხუცი მეთევზე თვითონ ვარ და მე შემოგყურებთ პატარა იმედით იმ ნახატიდან - იქნებ ვინმემ იყიდოს თევზი…

წიგნიდან: „გედები თოვლქვეშ“, თბილისი, გამომცემლობა „საარი“, 2004 წელი


:::

@

Micho Mossulischwili


Der alte Fischer

"Einst träumte Dschuang Dschou, dass er ein Schmetterling sei, ein flatternder Schmetterling, der sich wohl und glücklich fühlte und nichts wußte von Dschuang Dschou. Plötzlich wachte er auf: da war er wieder wirklich und wahrhaftig Dschuang Dschou. Nun weiß ich nicht, ob Dschuang Dschou geträumt hat, dass er ein Schmetterling sei, oder ob der Schmetterling geträumt hat, dass er Dschuang Dschou sei."

Zhuang Zhou (d. i. Zhuangzi) - "Über die Gleichheit der Sachen" (Dschuang Dsï: Das wahre Buch vom südlichen Blütenland. Düsseldorf/Köln 1972, S. 51-52.; Übersetzung Wilhelm.)



Unlängst hatte ich ein merkwürdiges Gefühl: als ob ich in meiner eigenen Stadt und sogar in meinem Land ein Emigrant wäre, der schon ausgezeichnet die Sprache der Einheimischen gelernt hat, aber die Menschen und ihr Verhalten noch nicht verstehen kann ...
Und ich erinnerte mich an das Tiflis der 80er Jahre. Es war völlig anders. Ich erinnere mich an eine prächtige Ausstellung des Künstlers Omar Durmischidse in der damaligen Stadt.
Und besonders blieb mir ein Bild mit der Bezeichnung „Der alte Fischer“ im Gedächtnis haften.
Ein alter Fischer sitzt auf dem Bürgersteig einer dunklen Straße mit einer Kiste vor sich. Er rückt einen Fisch in dieser Kiste zurecht und blickt völlig hoffnungslos und einsam. Er sitzt so merkwürdig, dass die Falten seines Hemdes und seines Gesichts ein und dieselbe Form haben.
Und wenn du näher trittst, entdeckst du plötzlich ganz kleine Funken von Hoffnung in seinen Augen: kaufst du vielleicht seinen Fisch?
Wenn du von dem Bild weiter weg gehst und noch einmal darauf blickst, siehst du diese weißen kleinen Funken nicht mehr. Und du hast auch diesen Fisch nicht gekauft.
Gehst du wieder zu dem alten Fischer hin, erkennst du die Stückchen Hoffnung in seinen Augen; und wenn du dich von ihm entfernst, verschwinden die kleinen Funken wieder.
Man könnte denken, dass es einfach eine Illusion sei. Aber so oft du es auch wiederholst, du erhältst dasselbe Ergebnis.
Ich war damals zwanzig Jahre alt, und ich ging mir fast jeden Tag dieses Bild anschauen.
Ich erinnere mich an dieses Bild so deutlich, dass ich den Alten erkennen kann, das heißt ich kann ihn mir vorstellen und sehr genau in Erinnerung rufen.
Ich schaue nicht einfach, sondern fühle auch, dass das ich bin, dieser Fischer, der aus seiner Zeichnung auf euch schaut, mit ganz kleinen Funken der Hoffnung in den Augen. Und kauft vielleicht jemand meinen Fisch?


Übersetzung: © 2012 Joachim Britze



:::

@



Михо Мосулишвили

Старый рыбак

"Однажды Чжуану Чжоу приснилось, что он - бабочка, весело порхающая бабочка. Он наслаждался от души и не сознавал, что он - Чжоу. Но вдруг он проснулся, удивился, что он - Чжоу, и не мог понять: снилось ли Чжоу, что он - бабочка, или бабочке снится, что она - Чжоу..."

Чжуан-цзы, "О равенстве вещей".



Недавно у меня было странное чувство: как будто в своем собственном городе и даже в стране я эмигрант, который уже отлично изучил язык туземцев, но ещё не может понять людей и их поведение...
И мне вспомнился Тбилиси восьмидесятых - совершенно другой. В тогдашнем городе помню я великолепную выставку художника Омара Дурмишидзе.
А особенно запечатлелось в памяти полотно под названием "Старый рыбак".
Старый рыбак сидит на тротуаре темной улицы; перед ним ящик. Он поместил рыбу на этом ящике и выглядит совершенно безнадежным и одиноким. Он сидит так удивительно, что складки его рубашки и морщины имеют одну и ту же форму.
А когда подходишь ближе, вдруг обнаруживаешь маленькие искорки надежды в его глазах - может быть, ты купишь его рыбу?
Если отойдешь от картины подальше и посмотришь, уже не увидишь те белые искорки - и ты тоже не купил рыбу.
Подойдешь к старому рыбаку опять - увидишь кусочек надежды в его глазах, а когда отступишь от него - искорки исчезают.
Можно подумать, что это - просто иллюзия, но сколько раз ты бы ни попытался, столько раз и получишь тот же результат.
Мне тогда было двадцать лет, и я ходил смотреть на это полотно чуть ли не каждый день.
Я помню ту картину так отчётливо, что могу опять увидеть старика, то есть, могу представить себе, досконально восстановить его в памяти.
Я не просто смотрю, но также чувствую, что это же я сам, тот рыбак, смотрящий на Вас из рисунка с маленькими искорками надежды в глазах - а может быть кто-нибудь купит мою рыбу?

2004

---
* Примечание автора: текст редактировала Анастасия Галицкая.



Ссылка:
* http://erzi-gallery.ru/painters/durmishidze-omar/


:::

@


An Old Fisher
By Mikho Mosulishvili

Translated from Georgian into English by Ani Mosulishvili


Once Zhuangzi dreamt he was a butterfly, a butterfly flitting and fluttering around, happy with himself and doing as he pleased. He didn't know he was Zhuangzi. Suddenly he woke up and there he was, solid and unmistakable Zhuangzi. But he didn't know if he was Zhuangzi who had dreamt he was a butterfly, or a butterfly dreaming he was Zhuangzi. Between Zhuangzi and a butterfly there must be some distinction! This is called the Transformation of Things.

Zhuangzi - "About equality of things."



Recently I have had a strange feeling: as if in my own city and even in the country I were an immigrant who has learned the language very well but can not understand the people and their behavior.
I miss the 80s Tbilisi – absolutely different… I remember Omar Durmishidze’s splendid exhibition in the city in those times.
I especially remember a picture “an old fisher”.
An old fisher is sitting on a pavement of a dark street; there is a box in front of him. He has put a fish on this box and looks absolutely hopeless and lonely. He is sitting so strangely that the pleats of his shirt and the wrinkles of his face have the same shape.
When you get closer you start discovering small pieces of hope in his eyes – may be you will buy his fish?
If you get back and look at him again you won’t see white pieces any more – you did not buy fish either.
When you get closer – you see the pieces of hope and when you get back – they disappear.
One may think that it is just an illusion but the more times you do it, the more times you will get the same result.
I was twenty thven and I went to see that painting every day.
So I remember it so very well that I can see it, or I can imagine it or I can recall it.
Not only see but also feel that I am that fisherman looking at you from the picture with the pieces of hope in my eyes – may be someone will buy my fish?

2004



@

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Mikho_22

@

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySat Mar 07, 2020 1:31 pm


Among Us Passed Inanna
•Mar 9, 2020


Among us passed Inanna
(Elegy)

By Mikho Mosulishvili

When ancient Sumerians saw couples in love, they used the expression: "Among that girl and that guy passed the goddess Inanna."

The past spring will return again
And she will bring your green eyes,
Where it is possible will see away,
How we stand on the banks of that river,
Which originates in our souls...
From the river comes Inanna
And She passes among You and me.
She touched our souls with
Songs of flowering flowers...
Among us passed Inanna,
Which You see too,
But You do not believe her,
Since She exists only into myths, -
You think so, but
I'm unlikely to believe You...
Because this will be repeated eternally:
The past spring will return again...

2020


Poem Submitted: Sunday, March 8, 2020
© Mikho Mosulishvili, 2020
© Performed by Val Cole, 2020
From Poemhunter.com, 2020
This clip is made with: 'Badinerie' by Johann Sebastian Bach.


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Reptil10
The figurine, 17 cm high, was found in a grave. Other similar "snake-headed" figurines have been found in graves at Ur, Uruk (Warka), home of Inanna, and Eridu. One is male and some hold a snake-like infant.
The association with animals - snakes and possibly lizards - suggests a mystical or spiritual meaning, probably regarding afterlife and fecundity beliefs. Snakes in the ancient world are often associated with goddesses and fertility. Joan Relke.

@


Links:
* https://www.poetrysoup.com/poem/among_us_passed_inanna_1232436
* https://www.poemhunter.com/poem/among-us-passed-inanna/
* https://www.facebook.com/mmimosu/
* http://sculptors.net.au/sculptors/inanna.htm
* https://www.pinterest.com/pin/456904324667967583/

@


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Colomb13


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyMon Mar 09, 2020 10:32 am

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Inanna10
Inanna - spoilt little rich girl, clay, 75cm high, modelled after a prehistoric figurine found at Ur, ancient city of Sumer. Joan Relke.

@

As Thoughts Aloud
Verses by Mikho Mosulishvili, performed by Val Cole, 2020

* Fishing On Our Love Dreams -- https://youtu.be/5AltTXRkaJU
* Among us passed Inanna -- https://youtu.be/h3PiptRkOBs
* The River of the Soul By Mikho Mosulishvili -- https://youtu.be/dcoXYmLNkNc
* The sorrowful man -- https://youtu.be/z3AIr9ICCSo
* The River of the Soul -- https://youtu.be/XtzZ3kv6uZA
* Suggestive Layers -- https://youtu.be/-v5zBhi19Gg
* The mountain is always -- https://youtu.be/Ixzlo7bM5JQ
* A Firefly on the Earring of the Woman - https://youtu.be/9qla9dWPiWQ
* I'm Gelsomino, Or, Cito, Longe, Tarde - https://youtu.be/ArnLYCbE1EY
* A spontaneous portrait -- https://youtu.be/0Qetmto5GsM
* For a day and for love -- https://youtu.be/5iCLuZzGsWo
* I Will Finally Leave Too... -- https://youtu.be/nAnUy3cm5t0
* The Way To Yourself -- https://youtu.be/tYNwRx7dD84

@

#poetry #satori #zen #epiphany #theophany #mountains #love #caucasusgeorgia #vazhapshavela #valcole #mikhomosulishvili #performing #achant #easternorthodoxchurch #makingdivine #catharsis #contemplatio #mikaelmodrekili #inanna #sumer

@

Links:
* https://www.youtube.com/playlist?list=PLNtIzBUuDDHgWjSmkUgXktDqSF5fnWiRQ

@

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Reptil11
Reptilian "snake-women" figurines found under the flood silt layer c. 5500 B.C. at Ur and Eridu in southern Mesopotamia. Notice prominent "reptilian-like" snout and high cropped hair, possibly indicating skull-elongation. Compare below to the skin scarification welts of a local tribal man of Papua New Guinea in the province of Sepik. Notice welts on shoulders and snakes on chest.


As Thoughts Aloud
•Mar 22, 2020

As Thoughts Aloud
Ten verses by Mikho Mosulishvili,
Performed by Val Cole, 2020

* Fishing On Our Love Dreams
* Among us passed Inanna
* The sorrowful man
* The River of the Soul
* Suggestive Layers
* The mountain is always
* A Firefly on the Earring of the Woman
* A spontaneous portrait
* For a day and for love
* I'm Gelsomino, Or, Cito, Longe, Tarde

© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020


Links:
* https://od.lk/s/NDBfMTQ2Mjk0NzZf/01%20--%20the-river-of-the-soul%20--%20Performed%20by%20Val%20Cole.mp3

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyThu Mar 26, 2020 5:43 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Covid-10
ნახატი საავტორო გვერდიდან - https://www.facebook.com/mmimosu


გაძლება მოგვცეს ღმერთმა!

რამდენჯერ დამივლია ანატორის აკლდამები ფეხდაფეხ, რამდენჯერ გავუოცებივარ იმ ადამიანების საკვირველ ნებისყოფას, სასიკვდილო სენით შეპყრობილები რომ შედიოდნენ ამ აკლდემბში, საკუთარი ხელით ამოქოლავდნენ შესასვლელს და ასე ელოდნენ სიკვდილს...
აი, ეგეთი თვითიზოლაცია იცოდნენ ჩვენმა წინაპრებმა და სულაც არ იყვნენ პოლიციით თუ ჯარით სადევნები, რომ იმ აკლდამებიდან არ გამოსულიყვნენ...
მეგონა, ჩვენგან შორს იყო ის ამბავი და აგერაა, -- სიზმარში გეგონება თავი, მაგრამ...
ჩვენ ჯერ ხომ არაფერი გვჭირს, ისე დავრჩეთ შინ, წინასწარ კარანტინში, რომ კორონავირუსი უფრო მეტად არ გავრცელდეს...
გაძლების ჟამია ახლა და გაძლება მოგვცეს ღმერთმა ყველას, უცხოეთში მყოფებსა თუ აქ დარჩენილებს!
და გაძლების გასაიოლებლად კიდევ ამ ორწუთიანი ვიდეოს ნახვაც შეიძლება...“ - მიხო მოსულიშვილი, 23. 03. 2020

ფეისბუქ-გვერდიდან: „ცოცხალი წიგნები - საქართველოს განათლებისა და კულტურის სამინისტროს პროექტი“, სადაც კორონავირუსის პანდემიისას მიმდინარეობს უცხოეთში დარჩენილი ემიგრანტების მხარდაჭერის აქცია მწერლების მხრიდან.

ბმული:
* https://www.facebook.com/groups/293257197511601


Exclamation


ზამთარმა მოიქნია კუდი
•Mar 23, 2020

„ზამთარმა მოიქნია კუდი“ - ერთი დიალოგი წიგნიდან „მადლის ქვა“ (გამომცემლობა „სიესტა“, 2011), კითხულობს ავტორი.
მუსიკალური თანხლება: Bach, Johann Sebastian - Suite No. 2 in B minor, BWV 1067, Badinerie.
2018 წელი

მიხო მოსულიშვილის ნოველა „ზამთარმა მოიქნია კუდი“ თურქულ ენაზე თარგმნა ფარნა-ბექა ჩილაშვილმა და დაბეჭდა ოცი ქართველი მწერლის კრებულში „თანხმიერ ასო-ბგერათა ანთოლოგია“ (არაჩვეულებრივი მოთხრობები თანამედროვე ქართული ლიტერატურიდან), გამომცემლობა Kalem Kultur Dernegi, Istanbul, 2017

ნოველის წაკითხვა შეიძლება აქ -- http://litklubi.ge/biblioteka/view-nawarmoebi.php?id=9497
და აქ -- https://armuri.georgianforum.com/t654-topic

© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2018

Links:
* https://od.lk/s/NDBfMTQ2Mjk0NzZf/01%20--%20the-river-of-the-soul%20--%20Performed%20by%20Val%20Cole.mp3

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyThu Apr 02, 2020 1:30 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Omar_t19

ომარ თურმანაულს...
(მანდ როგორ გამოგიგზავნო, არ ვიცი და ფეისბუკზეც დავდებ, იუთუბზეც, -- საიდანმე ნახავ, ალბათ, რა ვიცი...)

ძმაო, ომარ!..
ხო იცი, ფუფლო ჭრელია და ვალს კიდევ დაბრუნება უყვარს.
თან რამდენჯერ გვითქვამს, ისე უნდა მოვკვდეთ, სხვები ტიროდნენ და ჩვენ გვეცინებოდესო და...
ამ ჩემს მომზადებულ ვიდეო-ლექსზე რა გითხრა, დიდი არაფერი და რომელი მსახიობი მე ვარ, კარგად წამეკითხა, მაგრამ მანდ, ფონზე ჩვენი საყვარელი ანდალუზიელი და თან ბოშა, მაწანწალა ქუჩის მუსიკოსები არიან და „ფლამენკოს“ უბერავენ სადღაც, ფრანკფურტის ქუჩაში...
ისე უბერავენ, ისე, რომ...
მე ვიტირებ ხოლმე ამ ვიდეო-ლექსის ბოლოსკენ, ჩემთვის, ჩუმად და მსმენელი კიდევ გაილაღებს, ალბათ...
და...
ეგეც შენი ვალი, ხო დაბრუნდა?..
გული მიგრძნობს, ვამთავრებთ, წრის ხაზები დასაწყისისკენ მიისწრაფიან და გზა სადაც დაიწყეს, იქ უნდა დაამთავრონ...
ისე, მეტი უნდა მოგვესწრო, მაგამ რაც გავაკეთეთ და წიგნებს შემორჩა, ეგება ისიც ბევრი იყოს, ისეთი ცხოვრება გამოგვადგა...
ეს წრის ხაზები კიდევ დასაწყისისკენ მიქრიან მეთქი, მიქრიან, მიქრიან და რომ მივლენ...
მორჩა, სულ ეგ იყო...
მოკლედ, მანდ გნახავ, როცა იქნება და მანდაური ჟიპიტაური დამახვედრე, თავისი დამბალ ხაჭოთი, -- მეტი არაფერი მინდა... თამბაქოს აქედან გამომატანენ, ალბათ, და სულ ეგ არი...
---
შენი ცოტად ფშაველი და ვერცთუ ფხიზელი ძმაკაცი,
მიხო მოსულიშვილი.
24 აგვისტო, 2019 წელი.


ცელი და ცრემლი
(ომარ თურმანაულს, 1959 - 2019)
© მიხო მოსულიშვილი, 2019 წლის 27 მარტი

'The scythe and the tear' - Dedicated to my friend Omar Turmanauli (1959 - 2019)
A poem by Mikho Mosulishvili (in Georgian) © 27 March, 2019
This clip is made with 'Flamenco' by Andalusian gypsy street musicians.

* https://photos.app.goo.gl/djn9x6rsDABs1yLx6
* https://www.facebook.com/omar.turmanauli
* https://youtu.be/Sc1Nv-C1naw


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyTue Apr 07, 2020 7:11 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Dafiqr10
ნახატი საავტორო გვერდიდან - https://www.facebook.com/mmimosu


ციკლიდან: „კორონავირუსის პანდემიის საწინააღმდეგო აქციის ფარგლებში მიხო მოსულიშვილი წარმოგიდგენთ“:

სიჩუმეს ვხედავ...
(ვიდეოლექსები) -

ანოტაცია:
„იუთუბზე“ განთავსებულ ამ ვიდეოლექსების ელექტრონულ კრებულში, იგივე ფლეილისტში, სახელად „სიჩუმეს ვხედავ“ -- ალაგ-ალაგ სხვანაირებსაც გადაეყრებით, მაგრამ ძირითადად წარმოდგენილია სახელიანი და უსახელო სინდრომები:
შუა არგენტინული,
აღმოსავლეთ ბრიტანული,
წინა აზიური,
დასავლეთ კავკასიური
და ბევრიც სხვა...
უძალიანმაგრესი მუსიკოსების თანხლებით, ცოტა ვარდის ეკლებივით ჩხვლეტია დარდებითაც, რაკიღა ვარდი უეკლოდ ვის მოუწყვეტია, და ზედაც, -- ბევრი, სასაცილო, მსუსხავი და ფერად-ფერადი ირონიის ყვავილებითაც...
ხმაა, მუსიკაა, ვიზუალური რიგია ხოლმე, -- ხან ერთი-მეორეს მიყვებიან, ხან უპირისპირდებიან და ახალ რეალობას ქმნიან კონტრაპუნქტში; და ხანაც გაიბუტებიან ხოლმე და ის გაბუტულები - წაიშლება მერე და მერე...
მოკლედ, შენი ნებაა:
მოგინდება, -- ნახავ და მოუსმენ...
არ მოგეწონება, -- გააჩერებ და გადართავ...
კარგად ვერ გაიგებ, -- გაიმეორებ...
ეგ არი…
და ერთი-ორი კაი სინდრომი თუ არ დაგემართა, ისე რანაირად უნდა იცხოვრო ამ არეულ დრო-ჟამში?

© მიხო მოსულიშვილი, 2019

I See Silence... (The video-verses) by Mikho Mosulisvili, 2019

© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2019

#poetry #satori #zen #epiphany #theophany #mountains #love #caucasusgeorgia #vazhapshavela #omarturmanauli #mikhomosulishvili #performing #achant #easternorthodoxchurch #makingdivine #catharsis #contemplatio #mikaelmodrekili #mikhomosulishvili #torgvazagani #bukhara #lilith #videoverses

ბმული პლეილისტის სანახავად:
* https://www.youtube.com/playlist?list=PLNtIzBUuDDHi8nrjAAD8bHa58w5WvhPhu

Exclamation

ერთ-ერთი ვიდეოლექსი პლეილისტიდან:


ქარი წაიღებს...
(დორიან გრეის სინდრომი)
© მიხო მოსულიშვილი, 05. 08. 2019

Wind will carry away everything
The verse by Mikho Mosulishvili (in Georgian), 2019
This clip is made with: La Rumba by the street musicians.

© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2019

Exclamation

ბმული პლეილისტის სანახავად:
* https://www.youtube.com/playlist?list=PLNtIzBUuDDHi8nrjAAD8bHa58w5WvhPhu

study


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyFri Apr 24, 2020 3:16 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Pore_m11

ფორე მოსულიშვილი

„ფორე მოსულიშვილი“ არის პიესა ორ მოქმედებად და თოთხმეტ სცენად, ჟანრობრივად ტრაგიკომედია, დაწერილია 2016 წელს მიხო მოსულიშვილის მიერ და ასახავს მეორე მსოფლიო ომის დროს ფორე მოსულიშვილის თავგანწირვას თანამებრძოლების გადასარჩენად.


Maresciallo Pore - Pore Mosulishvili
•May 31, 2016

'Pore Mosulishvili' - a tragicomedy in two acts by Mikho Mosulishvili, 2016. This is a play about a Soviet soldier of Georgian origin and partisan in the Italian resistance movement during World War II. He was posthumously awarded the Gold Medal of Military Valor and the title Hero of the Soviet Union for his heroic self-sacrifice.
On December 3, 1944, Pore Mosulishvili, together with sixteen partisans, were surrounded by German forces. Nazis stated that if the commander surrendered, the others would be spared, otherwise, everyone would be killed. The commander of the group, named Edo del Gratta, didn't react. Mosulishvili, already wounded, told comrades to disarm and discard their weapons, exited the hut, and told Germans: I am the Commander, but I prefer death to captivity! Then he shouted: Viva l'Italia! Viva i partigiani! Viva liberta! ("Long live to Italy! Live the partisans! Living freedom!"), but the revolver to his throat and pulled the trigger. Although his comrades were subsequently taken prisoners, his self–sacrifice enabled them to save their lives, as they were a few months later, in April 1945, liberated by other partisan detachments.


ბმული:
* https://saba.com.ge/books/details/15644/ფორე-მოსულიშვილი


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Pore_m10
ნახატები საავტორო გვერდიდან - https://www.facebook.com/mmimosu


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySat Jun 20, 2020 11:37 am

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Litera10

ბლიცინტერვიუ მიხო მოსულიშვილთან

ლიტერატურული გაზეთი·THURSDAY, APRIL 23, 2020·READING TIME: 1 MINUTE

- რამდენად რთულია მწერლისთვის, იყოს იზოლაციაში და, გარკვეულწილად, მოწყდეს სამყაროს?
- თითქოსდა არცთუ ისე რთულია, რაკი წიგნის წერისას მაინც ხომ განმარტოებული ვარ ხოლმე და მიჩვეული უნდა ვიყო ვითომ, მაგრამ წიგნს რომ მორჩები, მერე ხომ გინდა გარეთ?
და ვეღარ უკვე...
რთულია მაინც.
არც ამ საყოველთაო იზოლაციის ყურებაა იოლი, როცა ადამიანები იძულებული არიან, შინ ისხდნენ და ზოგს ძალიან უჭირს, ყველას ხომ არ უყვარს და არც შეუძლია განმარტოება, და იმათი განმარტოების განუმარტოებლობა კიდევ ჩემზეც მოქმედებს მერე და აირევა ხოლმე ყველაფერი, როგორც გალაკტიონს აქვს შემოთვლილი, რომ აირევი ივერიაო, აი, სწორედ ესეა დაახლოებით...
ისე აირევა, რომ მზერაში მაინც გაიბლანდება ხოლმე იმ უამრავი კუბოს სატელევიზიო კადრები, კორონავირუსით გარდაცვლილებს რომ ეკუთვნით და სხვადასხვა ქვეყანაშია გადაღებული, პანდემიის პიკში რომ არიან და - ეს ჩემი განმარტოებაც აღარ გამოდის უკვე და სიჩუმეს იმდენი როგორღა უნდა მოვუსმინო, რომ ბოლოს დავინახო კიდეც და მერე სწორად დავწერო?

- ყველაზე მეტად რას ვერ ეგუებით და რა აღმოჩნდა თქვენთვის სასიკეთო?
- რას ვერ ვეგუები და, როგორც კი ჩემს თავისუფლებას დაემუქრება ვინმე ან რამე, ადამიანი-ურჩხული იქნება თუ კორონა-ვირუსი, ეგრევე, და უკვე მექანიკურადაც კი, ვერაგ და დაუნდობელ მტრად აღვიქვამ...
ეს „მტერიც“ სწორი სიტყვა ვერაა აქ და მთის ლაპარაკის მიხედვით, აქ „დუშმანი“ უნდა, რადგანაც მტერთან შეიძლება ვიშუღლო, დავჭრა, აქეთ დამჭრას, მაგრამ იმისი მოკეთედ გადაქცევის შესაძლებლობა სულ არის, თუ არ შევაკვდით ერთიმეორეს, რასაკვირველია; ხოლო დუშმანის შემთხვევაში იმთავითვე გამორიცხულია ესეთი ფიქრი, რაის მოკეთე და რისი გაგება, დუშმანია და ან ის გაჭმევს ქვიშას, ან შენ გაუშვებ გაღმა, მარილზე...
ამ „სასიკეთო რა გამოდგაზე“ კიდევ - ჯერ იმ ჭკვიანი ებრაელების ნათქვამს გავიმეორებ, სიკვდილის გარდა ყველაფერი კარგია, რაც შეგემთხვევა, რაკი გაძლიერებსო, რომ ირწმუნებიან ხოლმე...
და მერე კიდევ იმას გახარებთ, რომ დილ-დილაობით მარტო შაშვი კი აღარ, ახლა უკვე ბულბულიც გალობს ხოლმე ჩემი ეზოს დიდი ცაცხვის კენწეროდან. რაღაც სრულიად წარმოუდგენელ და გენიალურ დუეტებს გამართავენ ხოლმე და მურმან ლებანიძე ერთ ლექსში კი ირწმუნება, ბულბულს მირჩევნია შაშვიო, მაგრამ მე მაინც ორივე ძალიან მაგარი მგონია, ერთი თუ მოცარტია, მეორე - ბახია, ალბათ; ანდა, სულაც, პირიქით...

- ამბობენ, მწერლებს წინათგრძნობის უნარი აქვთო - ეთანხმებით?
- მარტო მწერლებს არა, ზოგადად, ადამიანებიდან ზოგიერთს აქვს წინათგრძნობის უნარი, თან ძალიან.
მაგრამ რაკი მწერლებზე იყო კითხვა, გეტყვით, რომ, მგონი, იმათთანაც იგივე ხდება: ზოგიერთს განსაკუთრებული უნარი აქვს ამისი. უნარიც იმდენად არ ეთქმის, უფრო ნიჭია ეს, ზემოდან ნაწყალობევი...
აი, წარმოიდგინეთ, მეცხრამეტე საუკუნეა, ბუნებაში არაფერი არეულა ჯერ, ზამთარი ისევ ზამთარია და, ჰარმონიაა, მოკლედ; ღამ-ღამობით სანთელი და ნავთის ლამპები უნთიათ ხოლმე და ვისაც ესენი არ გააჩნია, ბუხრის ცეცხლის შუქზეც კი უხდება წერა და ისიც, ის გენიალური ცალთვალა სწორედ ამ ბუხრის შუქზე ნაწერებით გვიწინასწარმეტყველებს, რომ - ერთ-ერთ მთავარ მესიჯს ვამბობ მისი შემოქმედებიდან - თუკი ბუნებას არ გავუფრთხილდებით და მის წონასწორობას დარტყმებს მივაყენებთ, მაშინ ბუმერანგივით სულ უკან დაგვიბრუნება ის დარტყმები!..
აჰა, გავიდა ასიოდე წელიწადი და გლობალური დათბობა გვაქვს უკვე, დედამიწა არეულია, ანტარქტიდაში ყინულების მთები სწყდება კონტინენტს და თავისუფლად დრეიფობენ ოკეანეებში, კლიმატური ზონები პოლუსებისკენ მიიწევს, გაზაფხული ზაფხულს გამოემგვანა, შემოდგომა - გაზაფხულს, ზამთარი კიდევ სულ გადაიკარგა და თბილისში თოვლი გვენატრება უკვე... მოკლედ, მარტო ივერია კი არა, სრულიად დედამიწაა არეული და თან ახალი ვირუსებიც ჩნდება, კოვიდ-19 გინდა თუ კიდევ ახლებიცაა მოსალოდნელი და ვეღარ ვუმკლავდებით...
ჰოდა, ჰქონია თუ არა ვაჟა-ფშაველას წინასწარმეტყველების ნიჭი?

- როგორ ფიქრობთ, რა გამოძახილს ჰპოვებს ეს პანდემია მსოფლიო და ქართულ ლიტერატურაში?
- აქტიურ და, როგორც წესი, უნიჭო მწერლებში ძალიან დიდს - რამე ისეთი ხომ უნდა მოარტყან, რომ კარგად გაეყიდოთ.
და კარგი მწერალი ცალკე პანდემიაზე ძნელად თუ იფიქრებს, პანდემია რაღაც მოვლენებთანაა გადაჯაჭვული და, ალბათ, ესეთ ერთიანობაში თუ დაიწერება რამე კარგი...

- ურჩიეთ მკითხველს თქვენი საყვარელი წიგნი...
- საყვარელი წიგნი მე რომელი მგონია და, ის კი არა, მარტო ქაღალდზე რომაა, ძლივს წასაკითხად და მერე თაროზე დასამტვერად, არამედ სწორედ ის, ქაღალდიდან წამოდგომა და ადამიანების წარმოსახვაში სიარული რომ იცის.
ესეთი წიგნები ბევრი არაა, ჩამოსათვლელად ჩვენი ერთი ხელის, კარგი, ორივე ხელის თითებსაც იკმარებენ...
აქეთ ვაჟა-ფშაველა და შოთა რუსთაველი, და იქით - მიგელ დე სერვანტეს საავედრა და უილიამ შექსპირი იყოს ჯერ-ჯერობით და...
თუ უფრო თანამედროვე გვინდა, მაშინ აქეთ - ოთარ ჭილაძისა და გურამ დოჩანაშვილის წიგნებს ვიტყოდი, იქით კიდევ - ჰერმან ჰესეა, გაბრიელ გარსია მარკესი, ტომას ვულფი, უმბერტო ეკო და სხვებიც, მაგრამ, მოდი, ჯერ-ჯერობით ჯორჯ მარტინის „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერას“ შევუტიოთ - ეს ბოლოს დასახელებული ნაწარმოები ექვს თუ შვიდ დიდ ტომად არის და თუ შინ არ აღმოგაჩნდათ, არ იდარდოთ, რომ მაღაზიაში ვერ ვიყიდოთ ამ კარანტინის გამო, რაკი ამ ნაწარმოების საფუძველზე სერიალიც არის გადაღებული, სახელად „სატახტოთა თამაში“ და არც იმისი ნახვა იქნებოდა ურიგო...

ბმული:
* https://www.facebook.com/notes/ლიტერატურული-გაზეთი/ბლიცინტერვიუ-მიხო-მოსულიშვილთან/2824876910900604/


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySat Jun 20, 2020 11:43 am

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Sajaro10

წიგნები პანდემიისას. მიხო მოსულიშვილი

საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა/NATIONAL LIBRARY OF GEORGIA·SATURDAY, JUNE 20, 2020·READING TIME: 1 MINUTE

ხედვის კუთხის შემობრუნება სპირალურად, სამას სამოცი გრადუსით


„ვაჟას საქართველო ის საქართველოა, „როცა ის თავის თავს ეყუდნოდა“. მხოლოდ რამდენიმე ლირიკული ლექსი არღვევს მთლიან ილუზიას, მისთვის ბაგრატიონები არ არის ისტორიული ანაქრონიზმი, - ვაჟა თითქოს ერეკლეს ბანაკში სწერს თავის ლექსებს”.
ტიციან ტაბიძე - „ომის თემა ქართულ მწერლობაში”, 1915



აი, ეგრე დაინახავს ტიციან ტაბიძე ვაჟა-ფშაველას სიცოცხლის მიმწუხრისას, როცა ვაჟას ბოლო ლექსზე „ფშაველი ჯარისკაცის წერილზე” დაწერს.
დაინახავს ბაგრატიონების ბანაკში მჯდომს, ანუ თავისუფალ საქართველოში და, შესაბამისადაც, დამწერ-ამომთქმელს, თავისუფალი საქართველოდან მოლაპარაკეს.
ამით ერთგვარ პარადოქსს შექმნის ტიციან ტაბიძე: თუმცა ვაჟა რუსეთის იმპერიის განაპირა პროვინციის მცხოვრებია ფიზიკურად, ის სულიერად თავისუფალ საქართველოში ცხოვრობს...
და ამ ნათქვამით შენთვისაც იქმნება ალეგორია: რუსეთის იმპერიის ბატონობა მაშინ, როგორც კოვიდ-ვირუსის შემოტევა დღეს და იმდროინდელი საქართველოს შინ გამოკეტვა, როგორც ადამიანები გამოკეტა სახლებში დღევანდელმა ვირუსმა... გამოკეტა და, ჩემი არ იყოს, ბევრი ჩააგდო წვეთოვან სტრესში, უცბად მოვარდნილში კი არა, ნელ-ნელა და გამოზოგვით მოსულთან, დაბმული რომ ხარ და თითო წვეთი გეცემა, აი, ეგეთ შუასაკუნეობრივ წამებაში...
ეს შუა საუკუნეები გაგახსენებს გალენისა და ჰიპოკრატეს უძველეს სიბრძნესაც: „სწრაფად გაიქეცი, რაც შეიძლება შორს და გვიან დაბრუნდი”, ანუ ლათინურად: Cito, longe fugeas et tarde redas, -- ეს იყო სწორედ ის დევიზი, რომელიც გამოიყენებოდა შუა საუკუნეების ევროპაში ეპიდემიების მძვინვარებისას, როცა მილიონობით ადამიანი იხოცებოდა და მკურნალობის სხვა საშუალება არ გააჩნდათ...
ნეტავ, რანაირად იყო, რომ ჟამი თითქოსდა თავის ნებაზე მოდიოდა და მიდიოდა. რაო, რა, მასე უნდა ევლო? ეს კოვიდიც საიდანღაც მოვიდა და ესეც წავა ერთხელაც. და სულაც არა ადამიანის ნებით.
ადამიანი ვერ სწვდება, რა არის ეს ჟამი, კოვიდ-19 გინდა თუ სხვები, ჩვენი ფიზიკა-ბიოქიმია იქამდე ვერ მივიდა, რომ გაიგოს ეს ჟამი და რა ვიცი, მაინც უნდა იეჭვო, რომ ადამიანის სურვილისამებრ - ვერა და ვიღაცის ნებით აქტიურდება და მერე პასიურდება; რომ ჩვენ ფიგურები ვართ ჭადრაკის დაფაზე და არა მოჭადრაკეები. ჰო, ესე გამოდის, რომ ჭადრაკის დაფაზე ვართ და არა დაფასთან მეთქი...
აი, აქამდე მივედი და ჩემი სტრესის მოგერიებას, რომ - ვეღარ ვწერ და რა დროს წერაა, როცა ამდენი ხალხი იხოცება ჟამიანობის ამ შემოტევით და რომ ვაქცინა ჯერ ვერ აღმოუჩენიათ და არც არაფერს ამბობენ საიმედოს და რა ვქნა, რა ვქნა, - ვაჟა-ფშაველას პოემებში ჩახედვითა და იმათში ჩაღრმავებით შევეცადე...
მანამდე სხვა წიგნები მქონდა გადმოღებული, თითქოს საყვარელი წიგნები, მაგრამ კოვიდ-19-ის პანდემიისას სრულიად უსარგებლონი, კითხვას რომ დაიწყებ და ვეღარ აგრძელებ, მერე დახურავ და შეცბუნებული იფიქრებ, ეს წიგნი როგორ, რანაირად და რატომ გიყვარდა...
ასე მივაღწიე ვაჟას პოემებამდე და წავიდა და წავიდა, ოცდაჩვიდმეტივე პოემა გადავიკითხე 1990 წელს „ნაკადულის“ მიერ გამოცემული წიგნიდან, ედვარდ ამბოკაძისა და გოგი თოთიბაძის ილუსტრაციებით რომ არის დამშვენებული. ვკითხულობდი ნელ-ნელა და დაგემოვნებით, თავისი შეჩერებებითა და ჩაფიქრებებით, რომ აბა, ეს საიდან და ის ასე რატომ იქცევა და იმ მეორესთან მიმართებით სწორი თუა და აბა, აქ რომ მონიშნა, სულ დაეკარგა, თუ იქით უფრო გააძლიერა ესა თუ ის აქცენტი... ხედვის კუთხის სიახლით და მითოლოგიური სიღრმით ნეტავი საით არის, უფრო ვის უახლოვდება...
ვინ აღარ წერდა პოემებს მაშინდელ საქართველოში, მაგრამ 27 წლის ვაჟამ დაგიდო „ალუდა ქეთელაური” - მითოლოგიური სიღრმით შუმერული და სივრცით - სრულიად საკაცობრიო, პლანეტარული გაქანების ნაწარმოები, პიროვნებისა და საზოგადოების უმთავრეს პარაბოლაზე. მაშინვე მოიხაზა კონტურები, მერე და მერე კი, მომდევნო ნაწარმოებების გამოჩენის კვალობაზე, უკვე იმის ფიქრიც თამამად შეიძლებოდა, რომ ვაჟამ პოემა აიყვანა ძველბერძნულ ტრაგედიამდე (ესქილე, ევრიპიდე, სოფოკლე), ზოგჯერ გააცდინა კიდევაც (თუნდაც `გველისმჭამელის~ და ლექსის `დევების ქორწილის~ შემთხვევაში) და ჩავიდა შუმერებამდე, იმათ მითოლოგიურ ხედვამდე; აქეთ, წინ კიდევ, გადაასწრო თავისი დროის მწერლებს, უკან ჩამოგვიტოვა ჩვენც და კიდევ რამდენიმე თაობა, გაგვცდა გვარიანად და მომავალში გვიცდის, რომ აბა, თუ მივალთ და როდის მივალთ იქამდე.
ხედვის ძალიან საინტერესო და შენთვის დამაიმედებელი კუთხეა ამ შემთხვევაში ტიციან ტაბიძის დანახული ვაჟა, რომ იგი ისე წერს და იქცევა, თითქოს თავისუფალ გარემოში იყოს და არა იმპერიის ბაცილებით დავირუსებულში.
მე არც იმ დანარჩენ ოცდათორმეტ პოემას ვწუნობ, მაგრამ პირადად ჩემთვის ამ ხუთ პოემას - განსაკუთრებით: „ალუდა ქეთელაურს” (1888), „ბახტრიონს” (1892), „სტუმარ-მასპინძელს” (1893), „სისხლის ძიებას” (1897), „გველის-მჭამელს” (1901) - რაღაც განუსაზღვრელი შინაგანი ძალა აქვს, ერთგვარი მარგი ქმედების კოეფიციენტი – კითხულობ და შენც გამოჰყავხარ იმ ვირუსების ბატონობიდან, რასაც ბოროტება ჰქვია, შიში და დაუნდობლობა ჰქვია და თითქოს ისეთ ვირუსებად სდევს კაცობრიობას, რომ მასთან „კოვიდ-19”-იც მონაგონია, ჯერჯერობით ნახევარ მილიონამდე ადამიანის მსხვერპლით; 2009-2010 წლების „ღორის გრიპიც”, ისიც ნახევარი მილიონი ადამიანის სიკვდილითა და წინა საუკუნის „ესპანური გრიპიც”, რომელიც 1918-1920 წლებს მოიცავდა და ამ დროში ორმოცი მილიონი ადამიანი შეიწირა...
თავის წერილში „იგოეთის (გრაკლიანი გორა) შუამდინარული საბეჭდავების შესახებ” ასირიოლოგი პროფესორი ნინო სამსონია წერს:
„იგოეთში, გრაკლიანი გორის არქეოლოგიურ გათხრებზე, აღმოჩნდა შუამდინარული ცილინდრული საბეჭდავი, რომლის იკონოგრაფია გლიპტიკის ხელოვნების ყველაზე ადრეული ეტაპის - ურუქ-ჯემდეთ-ნასრის, ცილინდრული საბეჭდავების იკონოგრაფიის იდენტურია. ურუქისა და ჯემდეთ-ნასრის სტილი ძვ. წ. IV-III ათასწლეულის მიჯნაზე ჩამოყალიბდა სამხრეთ შუამდინარეთში და მოიცვა სრულიად წინა აზიის ტერიტორია. ჯემდეთ-ნასრის პერიოდის (ძვ.წ XXX-XXVIII ს.ს.) საბეჭდავები გარდა სამხრეთ მესოპოტამიისა, აღმოჩენილია დიალას მხარეში, სირიაში, ირანის სხვადასხვა ოლქებსა და ანატოლიაში, ყველგან ვისაც კი ურთიერთობა ჰქონდა ქ. ურუქთან. უნდა აღინიშნოს, რომ საბეჭდავები, ძირითადად, აღმოჩენილია ტაძრების ტერიტორიის გათხრების დროს და, შესაბამისად, რადგანაც ტაძრების რეკონსტრუქცია ხშირად ხდებოდა, არ შეესაბამება თავის პირვანდელ სახეს. ურუქის საბეჭდავების სტილი შესაძლოა, მომდინარეობდეს მესოპოტამიის გარე რაიონებიდან, მაგალითად, ჰაბუბა ქაბირადან (ძვ.წ. 3200 წ.) ურუქის პერიოდის კულტურა ვრცელდებოდა მესოპოტამიის საზღვრებს გარეთაც. ამის დამადასტურებელი მასალა აღმოჩნდა 1969-1975 წწ. სირიაში გათხრებისას, რაც უფრო ადრინდელი უნდა იყოს, ვიდრე ურუქის კულტურა გადავიდოდა ჯემდეთ-ნასრის პერიოდში. იგოეთის ცილინდრული საბეჭდავიც ტაძრის ტერიტორიაზეა აღმოჩენილი. სავარაუდოდ, ტაძრისათვის უნდა ყოფილიყო შეწირული, როგორც საკულტო საგანი და არა - როგორც მოხმარებისთვის გამიზნული საბეჭდავი. აღნიშნული საბეჭდავის იკონოგრაფია სრულიად შეესაბამება გლიპტიკის ხელოვნების I პერიოდის (ძვ.წ. 3000-2800 წწ.) ორნამენტიანი ჯგუფის ნიმუშებს”.
ეს კი უკვე მეცნიერულად დადასტურებული ფაქტია, რომ შუმერული ცოდნა საქართველოში ძველთაგან არსებობდა.
ამიტომაც მგონია, რომ ის მითოლოგიური სივრცე, რომელიც შემოინახა მთამ და შუმერებიდან მოდიოდა, ანუ პირველი ადამიანებიდან, სრულად აითვისა ვაჟამ და გინდა იმათი პოემები არა სცოდნოდა მაშინ, მაინც იქ იყო, იმათ სიმაღლეზე, რადგან მთის საზოგადოების ცხოვრება თავისი ხევისბერ-ქადაგ-დასტურებით თუ ხატის ყმებით და იმათი მითები ესეთი იყო, შუმერულცოდნაგამოვლილი...
მერე იმისი ნაწარმოებების სივრცემ შეიერთა სხვა სივრცეები, რადგან მითები ხომ მთელი მსოფლიოს სიზმრებია და რა გამოვიდა საბოლოოდ, - ძალიან მაღლაა ვაჟა, იქ ახლომახლოში ორიოდე მწერალი თუღა გამოჩნდება, მეტი ვერა...
ამ კოვიდ-სტრესისას მე ვაჟას ნაწერები მშველის და თქვენი არ ვიცი, აბა, თქვენც სცადეთ...

19 ივნისი, 2019

მინაწერი:
ამ პატარა ესეს თან დავურთავ ვაჟა-ფშაველას შედევრების ჩემ მიერ შედგენილი ერთტომეულის შინაარსსაც, ვინძლო გამოადგეს ვინმეს:

პოემები:
1. „ალუდა ქეთელაური“ – 1888
2. „ბახტრიონი“ – 1892
3. „სტუმარ-მასპინძელი“ – 1893
4. „სისხლის ძიება“ – 1897
5. „გველის-მჭამელი“ – 1901

ლექსები:
1. „დევების ქორწილი“ – 1886
2. „ერთხელც იქნება, მოვკვდები“ – 1886
3. „ქეიფი“ – 1886
4. „ვარსკვლავი“ – 1886
5. „სამეფოს სიმღერა“ – 1887
6. „არწივი“ – 1887
7. „ნეტავი შენა, შავნისლო“ – 1888
8. „ღარიბის სიმღერა“ – 1889, მარტი
9. „იმედი რაზიკაული“ – 1890, ივნისი
10. „ძვალები“ – 1890
11. „ჩივილი ხმლისა“ – 1890
12. „ღამე მთაში“ – 1890
13. „მთას ვიყავ“ – 1890
14. „ლურჯას“ – 1890
15. „სიყვარული“ – 1891
16. „ნიბლიას ანდერძი“ – 1891
17. „ჩემი ვედრება“ – 1893
18. „ალექსანდრე ყაზბეგს“ – 1893
19. „გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენ“ – 1895, მარტი
20. „მოდი, მოხშირდი, ჭაღარავ“ – 1895
21. (ვინ სდგეხარ გულჭირიანი...) – 1895
22. „სიმღერა“(ვუძღვნი ახალგაზრდა მგოსნებს) – 1896
23. „იას უთხარით ტურფასა“ – 1903, აპრილი
24. „დამსეტყვე, ცაო” – 1903
25. „ვიცანი, ღმერთო, სამყარო“ – 1903
26. „მხედართა ძველი სიმღერა” – 1904
27. „კიდევაც ვნახავ გაზაფხულს“ – 1906
28. „როს ვუკვირდები თავის თავს...“ – 1907
29. „შენდამი“(ვუძღვნი ილია ჭავჭავაძის ხსოვნას) – 1908
30. „კაი ყმა“ (ხევსურულ ჰანგზე) – 1909, ივნისი
31. „მთამ სრულიად სხვა სთქვა“(პასუხად ბაჩანას) – 1910
32. „რამ შემქმნა ადამიანად“ – 1913
33. „დავით გურამიშვილის ხსოვნას“ – 1913
34. „დაგვიანებული პასუხი აკაკის“ – 1913
35. „ფშაველი ჯარისკაცის წერილი“ – 1914 წ. 14 დეკემბერი.

მოთხრობები:
1. „ჩემი წუთისოფელი“
2. „შვლის ნუკრის ნაამბობი“ – 1883
3. „ია“ – 1886
4. „მთის წყარო“ – 1888
5. „მოგონება“ (საშობაო მოთხრობა) - 1888
6. „ხმელი წიფელი“ – 1888-1889
7. „კლდე მტირალი“ – 1889
8. „სცენა მთაში“ - 1889
9. „ქუჩი“ – 1892
10. „ფესვები“ – 1893
11. „ჩხიკვთა ქორწილი“ – 1893
12. „მთანი მაღალნი“ – 1895
13. „ამოდის, ნათდება!“ – 1896
14. „კლდემ მხოლოდ ერთხელ სთქვა“ – 1898
15. „სათაგური“ – 1908
16. „ბერიძე გაუტეხელი“ - 1911
17. „ფშაველი და მისი წუთისოფელი“ – 1913


„მოდი, არწივო, სადა ხარ?
შორითვე გიცნობ ხმაზედა.
შენს მოსვლას როცა კი ვიგრძნობ,
გამოვიცვლები წამზედა;
მყის ვტოვებ დედამიწასა,
გადავსახლდები ცაზედა.
ხან ფანდურს შევაჟღარუნებ,
ხან დავამღერებ თარზედა.
ხან ვტირი, ხანა ვლოცულობ,
ხან ბრაზს, შხამს ვანთხევ შხამზედა.
როცა არწივი თან მახლავს,
მაზის მარჯვენა მხარზედა,
- მეფისა მადგა გვირგვინი,
ვზივარ სამეფო ტახტზედა!
შეურაცხყოფას ვინ მკადრებს?
სალამს მიძღვნიან ცდაზედა.
როცა არწივი წამივა,
ჩვარი ვარ, მცირე ჩვარზედა.
დამმალეთ, ნუ გამომაჩენთ,
არ შესცდეთ, დამსვათ ჯარზედა.“


ბმული:
* https://www.facebook.com/notes/საქართველოს-პარლამენტის-ეროვნული-ბიბლიოთეკაnational-library-of-georgia/წიგნები-პანდემიისას-მიხო-მოსულიშვილი/3078098442310631/

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Vajas_11


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySat Aug 08, 2020 12:04 pm

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 The_se10

მიხო მოსულიშვილი

თოლიების კუნძული

ციკლიდან: „გზისა და მოგზაურისა“


მდინარე რომ ზღვას ერთვის, იქ ფანტასტიურ რამეებს აკეთებს ხოლმე და ერთ-ერთი მათგანი ესეც არის, -- ენგური რომ შავ ზღვას უერთდება, იქ მდინარის ჩამოტანილი ნაშალით კუნძულია შექმნილი, იმ კუნძულზე თოლიები სხედან და სულ წიოკ-წიოკით გეჩხუბებიან იქიდან, -- ჩვენია ეს კუნძული, აქ არ გადმოხვიდეო...

August 8, 2016 · · Tbilisi ·


მიხო მოსულიშვილი - Page 2 The_se11

იქნებ დაგელაპარაკოს ზღვა...

ზღვასთან მარტო უნდა დარჩე, ისე მარტო, რომ თავად შენც კი ზედმეტი იყო, ისე ზედმეტი, სულაც რომ გაქრე და, -- აი, მაშინ იქნებ დაგელაპარაკოს კიდეც ზღვა, -- ნეტავი ეს ვინ არის, სულ რომ გაქრაო...

August 8, 2016 · · Tbilisi ·


What a Face

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptySun Sep 13, 2020 11:10 am

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 00--mm10

გვიყვარდეს ვაჟა...
(მიხო მოსულიშვილის სიტყვით გამოსვლა, გადაღებული ლალი მარგიანის მიერ)
გიორგი ლეონიძის სახელობის ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმის პროექტი „მრავალფეროვანი საქართველო“ მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ სადახლოში, -- 12.09.2020

ბმული:
* https://www.facebook.com/chemi.skola.7/videos/2808144999408314


What a Face


პროექტი "მრავალფეროვანი საქართველო"
•Sep 14, 2020

„ვაჟა-ფშაველა და კავკასია“

გიორგი ლეონიძის სახელობის ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმის პროექტი „მრავალფეროვანი საქართველო“ მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ სადახლოში, -- 12.09.2020

ბმული:
* https://youtu.be/FqrsP1HITI4


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyThu Sep 17, 2020 3:01 am


ქუჩის აკორდეონისტი ჰოლბაინსტეგზე
© მიხო მოსულიშვილი, 14 ოქტომბერი, 2018
(კითხულობს ავტორი)
© ვიდეო - მიხო მოსულიშვილის, 2020


***
მიხო მოსულიშვილი

ქუჩის აკორდეონისტი ჰოლბაინსტეგზე*

თან დამდევდა შუაღამის ელდა,
რასაც შენთვის, ალბათ, ერქვა დარდი.
როგორც აბგა, მოვიკიდე სევდა...
ნეტავ იმ დროს, როცა გვერდით მყავდი.

ახლა ვეღარც შენზე ფიქრებს ვბედავ...
მდინარიდან მიხმობს ჩემი ლანდი...
რომ გადავხტე, რა იქნება, ნეტავ, -
ხსოვნიდან თუ სამუდამოდ წამშლი...

... წადი, წადი, მოეფერე ყველას,
თუნდაც ქუჩის მუსიკოსი გახდი,
აკორდეონს მოაყოლე ყველგან, -
ნატვრად დამრჩი, ვერასოდეს ახდი.

„ლიბერტანგო“ გამვლელებში ღელავს
და „ჩარდაშიც“ გულსაკლავებს აშლის...
რომ აღმოჩნდეს, აის ქალი შენ ხარ,
შორიდან რომ მაჯილდოებს ტაშით...

რას დავეძებ, ტაშია თუ სტვენა,
სულში ისევ ის ცრემლები ჩამდის.
მაინც დავრჩი სამუდამოდ შენად,
ახლაც, მერეც და მაშინაც მწამდი...

თან დამდევდა შუაღამის ელდა,
რასაც შენთვის, ალბათ, ერქვა დარდი.
როგორც აბგა, მოვიკიდე სევდა...
ნეტავ იმ დროს, როცა გვერდით მყავდი.
---
* ჰოლბაინსტეგი - გერმ. Der Holbeinsteg - მხატვარ ჰოლბაინის (ჰანს ჰოლბაინ უმცროსი (გერმ. Hans Holbein der Jüngere, 1497 - 1543) სახელობის საფეხმავლო დაკიდული ხიდი ფრანკფურტში, მდინარე მაინზე.

2018

***
Der Straßenakkordeonist auf der Holbeinsteg
Das Gedicht durch Micho Mossulischwili, 14. Oktober, 2018

***
The street accordionist at the Holbeinsteg
The poem by Micho Mossulischwili, October 14, 2018
This clip is made with: 'Libertango' by Astor Piazzolla.

© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020


ბმული:
* https://youtu.be/kYF8R8lCBPE

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 8-010

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 E-0210

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 0_n10

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 464
Age : 29
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 EmptyFri Sep 25, 2020 11:45 pm

მიხო მოსულიშვილი

მიახლოება საკუთარ თავთან, ანუ ორი მოგზაურობა საკუთარი თავის აღმოსაჩენად
(ესეი, დასაფიქრებელი გადახვევებითა და ასეთივე გადმოხვევებით)


ინტერნეტგაზეთი „ქართული კულტურა“, 25 სექტემბერი, 2020


„მოდით, ძმანო, წამომყევით,
სხვა ქვეყანას გადავიდეთ.
სხვა ერსა და სხვა სიცოცხლეს
სხვა ცხოვრებას მოვეკიდნეთ,
სოფლით სოფელს მოვუძახოთ,
ძმურად ერთად შევიკრიბნეთ,
ერთად ვხნათ და ერთად ვთესოთ,
ერთ ბილიკზედ გავივლიდეთ,
და გასაჭირს ადგილასა
შემწეობით ამოვიდეთ“.

ვაჟა-ფშაველა – „თხოვნა“, 1877 წელი


ჩვენს ქვეცნობიერში სახიფათოდ არსებული შორეულის და უცხოს ჯერ ცნობისწადილით და მერე კი რატომღაც მონატრებით იწყება ხოლმე ლტოლვა მოგზაურობისკენ, თითქოს შორეული სივრცეები გიხმობენო. ესაა ადამიანის მისწრაფება, გამოეთხოვოს ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ ურთიერთობებს და გამოიკვლიოს სამყარო.

მოგზაურობებისკენ სწრაფვა სახლის მონატრების სრულიად საპირისპირო, ოპოზიციური გრძნობაა და შეპყრობა იცის ხოლმე, – იმისი ჟინი თუ აგიტანს, ძნელად რომ დაეხსნა და ყურადღება აღარ მიაქციო ან სხვა გრძნობით ჩაანაცვლო.

მოგზაურობისკენ სწრაფვის ალტერნატიული სიტყვაა „გედის, ანდა წეროს გრძნობა“, ხეტიალის ინსტინქტი, თუ გნებავთ მიგრაციული შფოთვა, რაც უფრო ცხოველთა სამყაროსთვის არის დამახასიათებელი.

ხოლო მოგზაურობისკენ ლტოვლა კი ადამიანურია.

მართლაც და, რა სჯობია, რომ იმოგზაურებ, შორეულ ადგილებს ნახავ და გაიმდიდრებ საკუთარ თავს…

მაგრამ ეს საკუთარი თავი დიდ ოხერი ვინმეა, დაეჭვება სჩვევია ხოლმე და ერთხელაც გეტყვის, რომ ყველაზე შორეული ადგილები ეგება დედამიწაზე არც არის და არც სამყაროშიაო.

აბა, სადააო? – კითხვაც აღარ უნდა, ისე დასძენს:

ყველაზე შორეული და გამოუკვლეველი ადგილები, ანუ „თეთრი წერტილები“ საკუთარ სულშია მოსაძიებელიო.

დასტურ! – ყველაზე საინტერესო ის მოგზაურობაა ხოლმე, რომლითაც ადამიანის შინაგნი სულიერი ორიენტირი უნდა გამოჩნდეს, გამოიძერწოს, მოინიშნოს და კაცობრიობას იქითკენ მიმავალი გზა უჩვენო. გზა რომ ეცოდინება, იოლად მივა იქამდე, ისიც ნახავს და, მერე და მერე ის ადგილები იქნებ იდეალებადაც იქცნენ, საითაც წასვლა თუ ვერა, წასვლის სურვილიც კი გვიღირს და გვეძვირფასება ხოლმე…

(კითხვის გასაგრძელებლად გადავდივართ ქვემოთ მოცემულ ბმულზე)


ბმული:
* https://www.geculture.com/2020/09/25/მიახლოება-საკუთარ-თავთან/


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: მიხო მოსულიშვილი   მიხო მოსულიშვილი - Page 2 Empty

Back to top Go down
 
მიხო მოსულიშვილი
Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: