არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

 

 თამრი ფხაკაძე

Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6677
Registration date : 09.11.08

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptySun Jun 10, 2018 9:33 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_17

თამრი ფხაკაძე

მე - ლოკოკინა

ხანდახან მგონია, რომ ერთადერთი და განუმეორებელი ვარ. რომ ცისქვეშეთში არავინაა ჩემსავით ერთადერთი და განუმეორებელი... არც ოთხფეხებში, არც ორფეხებში, არც უფეხოებში... იმიტომ, რომ მე - ლოკოკინა ვარ. და მე ვიტვირთე... მე რაღაც ისეთი ვიტვირთე... რაც... რასაც... რაც არავის...
ო, უფალო! რა გულის ამაჩუყებლად ცახცახებს მთელი ეს გამჭვირვალე სიმწვანე...
მე მივცოცავ სადღაც... არსაით... მე უბრალოდ, მივცოცავ და ზურგზე იმას ვგრძნობ, რაც შენ მატვირთებინე უფალო, - ჩემს სახლს! ჩემს ციხესიმაგრეს! ჩემს მძიმე, მაგრამ ტკბილ ტვირთს... როგორ მძიმეს მაინც, ჰა?.. და თან როგორ ტკბილს... და რომ მივცოცავ, უფალო, თან კვალს ვტოვებ... და ამითაც შენ გამომარჩიე სხვათაგან... მივცოცავ ჩემი მძიმე და ტკბილი ტვირთით და ვტოვებ კვალს და ყველამ იცის, - აქ მე ვიყავი, ლოკოკინა, და ბრჭყვიალა, სიფრიფანა კვალი დავტოვე... მხიარული და ნაღვლიანი ერთდროულად...
მაღლა კი სულ ცაა. დიდი და ლურჯი. მე მხოლოდ პაწია ნაწილს ვხედავ, იმიტომ, რომ თავს ვერ ვწევ და მხოლოდ თვალებს თუ ავატრიალებ ძალიან, ძალიან და მაღლა კი არა - წინ, შორს, ჩაგუბებულ სილურჯეს თუ დავინახავ... და დიდრონი ხეები შრიალებენ ზემოთ, და ჩიტები ფრენენ... და მზე?! მზე?!! უფალო, ეს რამხელა ტვირთი ამკიდე! იმხელა, რომ ლამის გამსრისოს ხანდახან... და თან იმდენი რამ არ მინახავს და არ მიგრძნია! არადა, არსებობს სადღაც! უჩემობაში...
მე მხოლოდ ჩრდილების სიგრძე-სიმუქით ვხვდები, სადაა მზე... და კიდევ გუბურაში, გუბურაში ვხედავ ხოლმე წითელი დისკოს ნამტვრევებს... და ალმოდებულ ღრუბლებს...
ახლა ყველაფერი მინდა გითხრა, უფალო! იმიტომ, რომ დიდი, მოოქროსფრო ნათელია ზემოდან ჩამოწოლილი, გარინდული გავკვრივარ მიწას, გარს მაკრავს თბილი ბურუსი და ვგრძნობ, რომ სადღაც აქვე ხარ... სულ ახლოს... იქნებ, ამ ბრჭყვიალა ნამის წვეთებშიც...
ცოდვილი ვარ, უფალო!
არ ვიცი, საიდან დავიწყო...
მე - ლოკოკინა ვარ და ეს შენი ნება იყო. შენი ნებაა, რომ ზურგით დავატარებ საკუთარ სახლს. ან იქნებ მთლიანად იმას, რასაც ადამიანები სამშობლოს უწოდებენ? ვერ გამიგია, უფალო, - თუ ეს ნიჟარა ჩემი სახლია, მაშინ ეს, ირგვლივ ყველაფერი, - სამშობლო გამოდის და თუ ეს ნიჟარა სამშობლოა, მაშინ... მაშინ გამოდის, რომ ირგვლივ ყველაფერი მთელი სამყაროა? და მე მთელ ა მ ხ ე ლ ა სამყაროში ვტოვებ რაღაც კვალს? მერედა, საოცარი არაა? და ცოტა, გასაღიმარიც?..
მაგრამ, უფალო! მსუბუქად და თვინიერად უნდა დავატარებდე ამ ჩემს ტვირთს! მსუბუქად და თვინიერად... მე კი, ზოგჯერ... ზოგჯერ... შემინდე და, იიმხელა სევდა შემომაწვება გულზე, რომ მინდა გამოვძვრე ამ ჩემი სულთანმდევი წიაღიდან და გავვარდე, გადავიკარგო, გავფრინდე - ავიჭრა ზემოთ, უსასრულო, შთანმთქმელ სილურჯეში, დავივიწყო თავი, და დავივიწყო სადღაც, შორს, სურნელოვან ნეშოში ჩაძირული ჩემი სახლი...
ერთხელ...
აი, ყველაფერს გეუბნები, უფალო...
ერთხელ ასეც მოვიქეცი... მთვარიანი ღამე იდგა. გარინდული, მაცდური, უცნაური, იდუმალი ხმებით სავსე... მე მთვარეს ტბორში ვხედავდი შორს, ჩემ გასწვრივ, ბალახებსა და კენჭებს შორის... ის ტბორის ჩამუქებულ ზედაპირზე ირწეოდა და სულ სხვა სამყაროში სახეტიალოდ მიხმობდა. დროდადრო ღამურები მფრინავი შავი ურჩხულებივით გაიფართქუნებდნენ ხოლმე ჩემ შორიახლო და დროდადრო, ბუ გაჰკიოდა საზარელ ხმაზე ღრმა, საშიშ სიშავეში და მე კი, უფალო, იმის მაგივრად, რომ შევყუჟულიყავი ჩემს... არ ვიცი რაში... სახლში, სამშობლოში, თუ იქნებ, სულაც მეში, - ამ ყველაფრიდან გაქცევის გიჟური სურვილი დამეუფლა... სასაცილო არაა, უფალო? ლოკოკინა და გაქცევის გიჟური სურვილი...
დამეუფლა და! თვით ღამურების ფართხუნა, დემონური ფრენაც კი ვინატრე... და უცნაური ლაწალუწით და ბუთა საზარელი გადაძახილებით სავსე წყვდიადში შეჭრაც! თუმცა, რატომ წყვდიადში? ტბორის გლუვ, მოშავოდ მბზინავ ზედაპირზე მთვარე ირწეოდა, ტივტივებდა და მისი მკრთალი ნათელი ირგვლივ ყველაფერს გაყუჩებულ და ნაღვლიან სასაფლაოს ამსგავსებდა... ჰოდა, მეც იქ მინდოდა, უფალო! იმ უცნაურ ჩრდილთა ტორტმანში! იმ შეუცნობელ თავგადასავლებში! მინდოდა პირდაპირ იმ ვეება, უღრან არვიციში შეჭრა!
მაგრამ ზურგზე... ზურგზე ჩემი სახლი მედგა, შენგან ნაბოძები, ჩემი წილხვედრი, და ის ჩემით იყო ის, მე კი მისით ვიყავი მე, ლოკოკინა!
სადღაც, შორიახლო კი ღამეული, გიჟურად მბორგავი სიცოცხალე დუღდა... მტაცებლური ღრენით, ვნებიანი ყმუილით, ცოფიანი ბრდღვინვით და სულაც, დაძაბული, მოცახცახე სიჩუმით სავსე... აი, აი რაზე მსურდა ჩემს ზურგზე სამყაროს შექმნისას ნაგები სიმყუდროვის გაცვლა! ვფიქრობდი ქარისგან დაგლეჯილ აბლაბუდასავით აწეწილ ფიქრებს... ვფიქრობდი, რომ - გავიქცევი!! შორს! შორს... სადღაც... და ყველაფერს ვნახავ... და ყველაფერს ვიგრძნობ... და გულაღმა ამოვტრიალდები და დავინახავ ცას... მთვარეს... ვარსკვლავებს... და მკერდზე გადამირბენენ შავი ღამურების ვეება ჩრდილები... და დავინახავ, როგორ მოწყდება ციდან ვარსკვლავი, როგორ გასკდება გზადაგზა და ფერად, ბრჭყვიალა მტვრად როგორ გადმოიფრქვევა... და იცი, უფალო, აღარც ეს კვალის ტოვება მინდოდა! მინდოდა ვერასდროს ვერავის გაეგო, რომ აქ ვიყავი... მინდოდა, სამყაროს უზარმაზარ საიდუმლოებს შევრეოდი და მეც ერთი პატარა საიდუმლო ვყოფილიყავი...
უფალო, მიმიხვდი, რა მინდოდა? დიდი, უდიადესი გაქცევა!
და თანაც, თვალცრემლიანი ვფიქრობდი, რომ აგერ, რა დროჟამია ასე ვარ... ზურგით დამაქვს ღვთითნაბოძები თუ ღვთითმოსჯილი ჩემი ტვირთი, ჩემი სახლი... ჩემი, ჩემი მთელი ყველაფერი, და ახლა კი, - ვღალატობ...
ვფიქრობდი, რომ - სწორედ ეს სახლი, სწორედ ეს ჩემი ტკბილი ყველაფერი მსრესს, მბორკავს და მაიძულებს ასე ნელა ვიხოხო, თორემ აი, დავტოვებ აქაურობას, გამოვძვრები და ეჰეეეეეი!! გავფრინდები! გავქროლდები! ქარზე უსწრაფესად! უმსუბუქესად! მთავარია... მთავარია უკან არ მოვიხედო. და მიტოვებული, გამოცარიელებული ე ს არ დავინახო... აი, ეს... ჩემი სასახლე - სატუსაღო... არ დავინახო, როგორ დარჩება მთვარის შუქზე მკრთალად გასხივოსნებული მიტოვებული საფლავივით უნუგეშო და სევდიანი. ვფიქრობდი: მორჩა! თავისუფალი ვარრ!! ეს ააამხელა სამყარო ჩემმია! და მე - მისსი!! ავითქვიფები ამ, ამ ააამხელა სამყაროში, ჩავიკარგები ჩემი საბრალო, სასაცილო კვალიანად! მერე... მერე მზე ამოვა! და მე მის ოქროსფერ ნამსხვრევებს კი აღარ დავინახავ გუბურაში, არამედ მთლიანად, ერთიანად შევიგრძნობ და მის ძლევამოსილ ნათელს დავნებდები... ჰოდა,... მთავარია ი ს აღარ გავიხსენო... ის, რასაც ჩემი ერქვა... არ მქონდეს აღარაფერი ჩემი... უფრო სწორად, უფალო, ჩ ე მ ი უნდა გახდეს ყველაფერი! მთელი სამყარო, მთელი თავისუფლება, მთელი სიცოცხლე და თვით მთელი სიკვდილი... ჩემი - ახლა იქნება უზარმაზარი და დიადი რაღაც, და არა ერთი მძიმე და ტკბილი საკანი...
მისმინე, უფალო... სადღაც აქ ხარ ახლა, არა? სულ ახლოს... იქნებ, მთლიანად ეს ხარ, ეს ოქროსფერი თბილი ბურუსი, გარს რომ მაკრავს და გულს რომ მიჩუყებს... ან იქნებ ეს მიწა, - გრილი და სურნელოვანი, ზედ რომ გავკვრივარ...
მისმინე, უფალო...
იმ მთვარიან ღამით შენს ნებასაც ვუღალატე და ნელა, ქურდულად გამოვძვერი ჩემი მშობლიური წიაღიდან და უკანმოუხედავად გავწიე წინ, თავბრუდამხვევი თავისუფლებისკენ!
მივცოცავდი გაცილებით სწრაფად და მსუბუქად უწინდელზე და მთელი ცისქვეშეთი, და თვით ცაც, - ყველაფერი ჩემი იყო! მინდოდა მეყვირა: ეჰეეეეიი! მოვედიიიიი!! და მინდოდა შევშვეროდი და თავი დამეხრჩო ზემოდან მოვერცხლისფრო ჩანჩქერებად გადმოღვრილ მთვარის ნათელში... მინდოდა სათითაოდ ჩამომევლო ნამით დამძიმებული ღამის ყვავილებისთვის და აღტაცებით მემცნო, რომ აი, აქ ვარ! სრულიად თავისუფალი! და ჯერაც არ ვიცი, სად დამიღამდება ან სად გამითენდება... და აი, აღარ დავათრევ იმ თავშესაფარს და ვარ თავშ\ეუფარებელი... როგორც ქარი და წვიმა...
მერე... მერე თითქოს უზარმაზარ, აწყვეტილ მეჯლისზე აღმოვჩნდი და თითქოს, გონიც კი დავკარგე ერთ დიდ მორევად ქცეულ ვნებათაღელვაში და სწორედ მაშინ, უფალო, როცა საკუთარი არსებისთვის რაღაც ახალი სახელი უნდა დამერქვა, სწორედ მაშინ... ერთბაშად მოვიწყინე და ზურგზე, რომელზეც უახლოეს წამებში ფრთების ამოსვლას ველოდი, აი ის ადგილი, სადაც უწინ ჩემი სახლი მედგა, სწორედ ის ადგილი, თითქოს... ამიტირდა...
და დავმძიმდი, უფალო... ნელა, მიწაზე ლამის დასრესილმა განვაგრძე გზა, მაგრამ ირგვლივ თხელი და ბრჭყვიალა ყინულივით იმსხვრეოდა ჩემი ოცნება... და ეს უზარმაზარი თავისუფლება სულს მიხუთავდა... და ისე საოცრად და საბრალოდ დამაკლდა ზურგზე ის სიმძიმე, უფალო! და უიმისობა კი ათასგზის უფრო მეტად დამიმძიმდა და მსრესდა, მსრესდა უიმტვირთობა და უცებ იმასაც მივხვდი, უფალო, რომ სწორედ იმ ტყვეობაშია ჩემი თავისუფლება და სწორედ ის... ის ჩემი პატარა სასახლე - საკანი შობს ჩემს სულში ოცნებებს და ლეგენდებს თავისუფლებაზე, თორემ... თორემ თვით თავისუფლება ერთი დიდი, ხალვათი საკანია მერე, რაკიღა იგემებ და არიქა! ჩქარა! სადაა?! სად?! ავწრიალდი, ავფორიაქდი, უფალო და როგორღა, როგორღა მეპოვა ჩემი სახლი? ჩემი ყველაფერი... ჩემი საკუთარი თავი...
და აჰა, მთვარის სხივზე აბრწყინებული წინ... თუ უკან... - არ ვიცი საით, მაგრამ გამიძღვა ჩემივე საბრალო და სასაცილო ნაკვალევი... უნაზეს, ციმციმა ძაფად მიიკლაკნებოდა იგი ჩემი წარსულისკენ და თან, მომავლისკენ და აჰა! აი, ჩემი სახლიც...
ო, რომ იცოდე, უფალო, როგორ გამიხარდა მისი დანახვა, მისი პოვნა, მისი ეს დიადი აღმოჩენა და მასში დაბრუნება... აჰა, შევძვერი, დავბრუნდი ჩემს მშობლიურ წიაღში და მოვირგე თუ არა ზურგზე, მყისვე მივხვდი, რომ სწორედ ეს იყო ჩემი ფრთები, რომელიც ოცნებებში დამაფრენდა...
აი, ყველაფერი გითხარი, უფალო... ახლა ვიცი, რომ გაქცევა არაფერია... მხოლოდ გაქცევაზე ოცნებაა რაღაც და ისიც ვიცი უფალო, რომ... თუმცა, შენ თავად იცი ყველაფერი...
და აჰა, მივცოცავ ახლა ზურმუხტისფერ მარადისობაში, მივცოცავ ჩემი უძველესი ტვირთიანად და მე ვარ მე... ლოკოკინა...
ოდესმე კი, ისევ...

(თარგმნილია გერმანულად იუნონა გურულის მიერ)

@


მე - ლოკოკინა (კითხულობს ნინო კალანდარიშვილი)
•May 29, 2019
ტექსტი თამრი ფხაკაძის
ხმის ოსტატი ნიკა ჯინჭარაძე
ავტორი ხოსე მაჯინერე
2019


ბმული:
* https://youtu.be/WkhmgSAvpFA
* http://www.nplg.gov.ge/gsdl/cgi-bin/library.exe?e=d-01000-00---off-0unikumu1--00-1----0-10-0---0---0prompt-10---4-------0-1l--11-ka-50---20-about---00-3-1-00-0-0-11-1-0utfZz-8-00&a=d&c=unikumu1&cl=CL4&d=HASH012f0ff1eac3967cf53be3e4.12.1

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tmrs_l10


Зарубежные записки № 24, 2014

Тамри ПХАКАДЗЕ

Я, УЛИТКА
Перевела с грузинского Анна Григ

Иногда мне кажется, что я одна такая… единственная и неповторимая. Что под синим небом нет никого, такого же неповторимого… среди четвероногих, двуногих и даже безногих. Ведь я улитка. И я взяла на себя… взяла на себя что-то такое, чего бы никто… чего бы никогда…
О Господи, как трогательна эта трепещущая прозрачная зелень!..
Ползу куда-то… в никуда… Просто ползу и чувствую на спине то, что взвалил на меня Ты, Господи, — мой дом! Мою крепость! Мою тяжелую, но дорогую ношу… такую тяжелую!.. и такую дорогую!.. И ползу я, Господи, оставляя след… И этим Ты выделил меня среди остальных. Ползу со своей тяжелой и дорогой ношей и оставляю за собой след, и все знают — что здесь проползла я и оставила блестящий и тонкий, едва заметный след… веселый и печальный в то же время.
А наверху повсюду небо. Большое и синее. Я способна увидеть только малюсенькую его часть, потому что не могу поднять голову… только глазами ворочаю изо всех сил, но получается смотреть не вверх, а вперед, вдаль, и вижу только скопившуюся синеву, надо мной же шелестят ветвями огромные деревья, и летают птицы… Но солнце… Господи, велико бремя, возложенное Тобой на мои плечи! Так велико, что вот-вот меня раздавит… И ведь сколько всего я не видела, не ощущала, всего того, что есть там… где нет меня.
О том, где находится солнце, приходится лишь догадываться… определять по длине и густоте теней… и еще — иногда я нахожу в лужах осколки красного диска и воспламенившиеся облака.
Мне хочется сказать тебе все, Господи! Именно сейчас, когда сверху опустилась огромная полоса золотистого света, я прижимаюсь к земле, затаив дыхание и укутанная теплым туманом, и ощущаю Твое присутствие в самой непосредственной близости от меня… может даже, в этих поблескивающих каплях росы.
Грешна я, Господи!..
Даже не знаю, с чего начать…
Я улитка, и на то Твоя воля. По велению Твоему ношу на спине мой собственный дом. Или, может, все то — что люди называют родиной? Вот не понимаю я, Господи, если эта самая раковина — мой дом, то, выходит, все, что вокруг — родина, но, если она, раковина, — родина, так ведь остальное — вселенная? И неужели в этой огромной вселенной я оставляю хоть какой-то след? И разве это не удивительно и не навевает легкую улыбку?..
Господи! Я знаю, что должна не ропща нести свою ношу! Не ропща, с легкостью… Но иногда… прости меня, Господи, иногда такая грусть, такая тоска охватывает душу, что хочется вылезти из вечных недр моей раковины и помчаться прочь, затеряться в пространстве, устремившись ввысь, в бесконечную и всепоглощающую синеву, забыться и забыть про дом, где-то вдалеке утопающий в ароматной куче сырых листьев.
Однажды…
Видишь, Господи, я ничего не скрываю…
Однажды я так и сделала… Стояла лунная ночь — затаившаяся, соблазнительная, странная, полная таинственных звуков и шорохов. Я смотрела на луну, медленно покачивающуюся на темном дне лужи посреди травы и камешков. Она будто призывала меня пойти побродить по свету, узнать другой мир… То там, то здесь, словно драконы, хлопали крыльями летучие мыши, и ужасающим голосом кричала сова в глубокой, страшной тьме, а я вместо того, чтобы укрыться — не знаю — в доме ли, на родине или в себе, почувствовала безумное и непреодолимое желание бежать от всего этого… Ну, разве не смешно, Господи? Улитка и вдруг непреодолимое желание бежать…
Но оно, это желание, охватило мое сердце с безудержной силой! И мне даже захотелось шумно и с демонической силой полететь, как летучая мышь и врезаться в полную странного свиста и леденящего душу совиного переклика тьму… Хотя почему же тьму? На гладкой и отливающей чернотой поверхности лужи плавала луна, и ее бледный свет делал все вокруг похожим не притихшее и печальное кладбище… Туда мне и хотелось, Господи, — в компанию странных колеблющихся теней, непроходимую чащу неизвестности… неизведанный водоворот приключений!
Но на спине… на моей спине стоял дом, дарованный мне Тобой, мой удел, за который я держусь так же, как он — на мне!..
Где-то, далеко или близко, кипела сумасшедшая ночная жизнь… Полная дикого рева, страстного воя, бешеного рычания и даже напряженной, трепещущей тишины. Вот на что я хотела променять уют, воздвигнутый на моей спине еще при сотворении мира! Думала свои мысли, колышущиеся как оборванные пряди паутины… Думала, что убегу… далеко, очень далеко! Туда, где все увижу, все почувствую! Где перевернусь на спину и посмотрю на небо, луну, звезды, и по моей груди пробегут огромные тени черных летучих мышей, и я увижу, как сорвется с неба звезда и, взорвавшись, посыплется блестящей цветной пылью… Знаешь, Господи, мне даже больше не хотелось оставлять за собой след! Пусть бы никто и не узнал, что я была здесь. Я ведь стремилась смешаться с огромными таинствами вселенной и стать хотя бы небольшой, но тоже тайной…
Понял ли Ты меня, понял ли Ты мои желания? Бежать, бежать как можно скорее!
И в то же время, со слезами на глазах думалось мне, уже столько времени я живу так, как живу, ношу на спине дарованный мне Богом, а может, присужденный в качестве наказания, этот груз, мой дом… Все, что у меня есть… а сейчас я словно предаю его…
Думалось мне, что именно он, этот дом, эта моя сладость, давит на меня, сковывает и заставляет ползти слишком медленно, но как только смогу вылезти отсюда, — тогда уже все, свобода! Полечу, помчусь быстрее ветра! Легче ветра! Главное, не оглядываться назад и не видеть оставленное и опустевшее э т о… да, это, — мой дворец, тюрьму… не видеть, как это останется печальным и без единой надежды, едва озаренное бледным лунным светом. Думала: все, я свободна!! Весь этот огромный мир теперь принадлежит мне! А я ему!! Растворюсь в нем, затеряюсь вместе с моим жалким, смешным следом! А потом — потом взойдет солнце! И я увижу уже не золотистые осколки в луже, а познаю его целиком и предамся могущественному свету… Главное, не вспоминать о т о м, что называлось моим… не иметь ничего моего… вернее — теперь все должно стать м о и м! Весь мир, вся свобода, вся жизнь и даже сама смерть во всей полноте… М о е — на этот раз будет огромным, необъятным, а не тяжелой и сладкой темницей.
Выслушай меня, Господи! Ты где-то здесь, ведь так? Совсем близко… Может, Ты весь в золотистом теплом тумане, обвивающем меня и волнующим мое сердце, или в этой прохладной и ароматной земле, к которой я прильнула всем телом…
Выслушай, Господи…
В ту лунную ночь я предала Твою волю. Медленно, крадучись вылезла я из родных недр и без оглядки устремилась вперед, на пьянящую волю!
Я ползла сравнительно быстрее и легче, чем раньше, и все, что под небом и даже само небо — все принадлежало мне! Хотелось крикнуть: Ээээй! Я здесь, я пришла!! И хотелось подставить себя под изливающийся серебром водопад лунного света и утонуть в нем… Хотелось обойти отягченный росой каждый ночной цветок и поведать, что вот она я! Я совершенно свободна!! И пока даже не знаю, где меня застанут ночь или рассвет… И вот, я уже не тащу на себе свой кров и я такая же бесприютная — как ветер или дождь…
А потом… потом я будто оказалась на большом бурном балу и потеряла голову в вихре событий, и именно тогда, когда я уже собиралась наречь свое существование по-новому, именно тогда, Господи, мне вдруг стало тоскливо, и моя спина, на которой вот-вот должны были вырасти крылья, вдруг осиротело заныла…
И я сразу как-то отяжелела, Господи. Медленно, почти придавленная к земле, я продолжила свой путь, а вокруг сыпались тонкие и блестящие, как лед, осколки моей мечты… Я задыхалась среди этой огромной свободы… И с такой неожиданностью и болью почувствовала я отсутствие моей ноши, Господи! Ее отсутствие давило на меня со всей силой, будто на мою спину навалилось нечто втрое тяжелее, и вдруг я поняла, что моя свобода как раз и заключается в моей неволе и что маленький дворец-темница порождает в душе мечты и легенды о свободе… ведь… ведь сама свобода — только ее попробуешь — одна большая тюрьма… Но вот я забеспокоилась, заметалась: где он, мой дом, как мне его найти, Господи? Найти то, что м о е… с е б я…
Передо мной ли, за мной — но сияющий под лунным лучом след, оставленный мной, мой жалкий и смешной след, показывает мне путь. Хрупкой и мерцающей нитью вьется он к моему прошлому и в то же время к будущему!.. Вот, вот мой дом!..
О, если бы ты знал, Господи, как я обрадовалась, завидев его, найдя и вернувшись в него. Вновь забравшись в родные недра и едва пристроив их на спине, я поняла, что это и есть мои крылья, несущие меня сквозь мечты.
Кажется, я все сказала тебе, Господи. Теперь я знаю, что, убежав, ничего не добьешься… только мечта убежать и значит что-то. И еще знаю, что… хотя ты сам все знаешь…
И вот я теперь ползу в изумрудную бесконечность, ползу с моей старой, старинной ношей, и я — это я… улитка.
Но когда-нибудь… опять…

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Aaaaaa10

Пхакадзе Тамри
Дата рождения: 1957 г.
Место жительства: Тбилиси, регион Грузия
Прозаик, драматург. Родилась в 1957 году в Тбилиси. В 1974 году окончила филфак ТГУ. С 1980 по 2006 гг. работала в отделе древнегрузинской литературы Института грузинской литературы имени Ш. Руставели. В 1987 году защитила диссертацию на соискание ученой степени кандидата филологических наук. С 2001 года регулярно печатается в грузинских литературных изданиях. Награждена несколькими литературными премиями Грузии, в том числе премией «Саба» и детской премией «Золотое Пёрышко». Автор многих книг и публикаций.

Перевела с грузинского Анна ГРИГ

Exclamation

Публикации автора на Мегалите
Я, улитка. Рассказ. Перевела с грузинского Анна Григ

* http://reading-hall.ru/publication.php?id=10324
* https://www.promegalit.ru/public/9597_tamri_pkhakadze_ja_ulitka_rasskaz_perevela_s_gruzinskogo_anna_grig.html

study

Тамри Пхакадзе – кандидат филологических наук, драматург, прозаик, детский писатель, ауреат престижных национальных и международных литературных премий.

Автор множества рассказов, повестей и сказок ("Я, улитка", "Прометеев огонь", "Длинноносая волшебница Марсия", "Три сказки на новый год", "Веселый поезд", "Гимн алфавиту", "Джио в Африке" "Приключения Глобуса и Луки" и др.) для детей и подростков

Произведения Тамри Пхакадзе написанных легким языком с неповторимым грузинским юмором, наполненных глубоким философским смыслом.

* http://www.readchildren.ru/blog/detskaya-literatura-za-rubezhom-respublika-gruziya/

study


Last edited by Admin on Sat Apr 24, 2021 11:40 am; edited 12 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6677
Registration date : 09.11.08

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Jul 13, 2018 12:57 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Gaertn12


Gärtnern im Kriegsgebiet und andere Erzählungen

Tamri Fkhakadze, Iunona Guruli

Gebundene Ausgabe: 130 Seiten
Verlag: Dagyeli, J & D; Auflage: 1 (1. August 2018)
Sprache: Deutsch
ISBN-10: 3935597916
ISBN-13: 978-3935597913

Zwei Brüder verlassen ihr Dorf in Richtung Hauptstadt. Der jüngere, Zaliko, will ein richtiger Großstädter werden und heiratet, der ältere, Robinzon, wird von der Sehnsucht nach der alten Heimat geplagt. Zaliko fliegt mit seiner Frau nach Amerika, um eine angeblich schwere Krankheit behandeln zu lassen, Robinzon kehrt während bewaffneter Auseinandersetzungen (wir erfahren nicht, ob in Ossetien oder Abchasien oder anderswo), in sein altes Dorf zurück. Dort erfährt er, dass sein Bruder Haus und Grundstück verkauft und damit seinen Amerikaflug finanziert hat. Damit nicht genug, schreibt ihm der Bruder, dass die Krankheit nur vorgetäuscht war. Aber von seinem Traum vom eigenen bebauten Land will Robinzon nicht lassen. Auf einer benachbarten Brachwiese ackert und sät er, doch die Einschläge kommen immer näher. Die Nachbarn fliehen, einige Männer fallen im Kampf. Der neue Besitzer seines Vaterhauses vermacht ihm Robinzons einstiges Grundstück, um es zu schützen. Und Robinson bleibt, er ist entschlossen, seinen Garten zu verteidigen.

Die Meisterin der kleinen Form kommt nach Frankfurt zur Messe und das Buch im Sommer bei uns heraus: Tamri Fkhakadze »Gärtnern im Kriegsgebiet. Erzählungen« (Aus dem Georgischen von Iunona Guruli)

ამ კრებულისთის გერმანულად თარგმნილია ოთხი მოთხრობა:
* ნუგზარი - ღვთის კაცი
* მე - ლოკოკინა
* ომი თუ მშვიდობა
* ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_12


ბმული:
* https://buch-findr.de/buecher/gaertnern-im-kriegsgebiet/
* https://www.amazon.de/G%C3%A4rtnern-im-Kriegsgebiet-Tamri-Fkhakadze/dp/3935597916

study


Last edited by Admin on Tue Mar 19, 2019 2:18 am; edited 4 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6677
Registration date : 09.11.08

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Jul 13, 2018 1:43 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 House_10

თამრი ფხაკაძე

***
მე მინდა სახლი ზღვაზე.
ყოფნა-არყოფნის ზღვარზე.
ფიქრები რაღაც სხვაზე.
ჩემი ბილიკი ცაზე.
ისეთი არაფერი:
დრო გადიოდეს ასე...

2018



Arrow


მწერლის დრო - თამრი ფხაკაძე, ანა გრიგალაშვილი (გრიგი)
•Apr 23, 2015


Arrow

21 ივნისი, 2013
როდის გაიტაცა თამრი ფხაკაძე სასულიერო ლიტერატურამ

ფილოლოგი მშობლების გარემოცვაში გაიზარდა, ამიტომ ალბათ ზედმეტი იქნება იმის თქმა, რომ წიგნი ბავშვობიდან შეიყვარა. ერთხანს დედა ბიბლიოთეკაში მუშაობდა და შვილიც დიდ დროს ატარებდა კატალოგებს შორის სირბილში. სანამ თავად ისწავლიდა კითხვას, წიგნებს ბებია-ბაბუა უკითხავდა. ბებია ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი იყო. ზაფხულობით საჩხერეში, სოფელ ჩიხაში ჩასულ შვილიშვილს ლამაზად წერას აჩვევდა. როცა არ ჩქარობს, ლამაზი კალიგრაფია აქვს, ეს ალბათ იმიტომ, რომ ბავშვობაში რვეულში ნაწერს ყოველთვის უმოწმებდა ბებია და თუ რამე არ მოეწონებოდა, შენიშვნასაც აძლევდა.
თამრი ფხაკაძე პატარებისთვისაც წერს და უფროსი თაობის მკითხველისთვისაც. რამდენიმე მოთხრობაზე, რომანსა და პიესაზე ერთდროულად მუშაობა შეუძლია და თემატიკის ასეთი ცვლილებისას ისვენებს. დაახლოებით 2005 წლამდე თავის ნაწარმოებებს ხელით ქმნიდა, შემდეგ კალამი კომპიუტერმა ჩაანაცვლა. თამრი ფხაკაძის შემოქმედებაში ერთ-ერთი წარმატება 2002 წლის ''პენ მარათონი'' იყო. ფრაზაზე: ''რამდენიმე გაკვეთილი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ...'' - მოთხრობა უნდა აეგო. დაწერა მოთხრობა ''გაკვეთილი'' , რომლისთვისაც კონკურსის მესამე პრემია გადასცეს. კიდევ რამდენიმე სხვა პრემიის მფლობელია. მათ შორისაა ''საბა'' და ''ოქროს ფრთა'' ...
აუცილებლად უნდა წაიკითხო ''ჯეინ ეარი'' , ''ჯენი გერჰარტი'' , ''კერი'' . ალბათ მათ გარეშე მკითხველი ქალის ცხოვრება ვერ ჩაივლის

- ბავშვობაში ბებია ''ვეფხისტყაოსანს'' მასწავლიდა. სკოლაში ჯერ კიდევ არ ვსწავლობდი, როცა ამ პოემის პირველი თავი უკვე ზეპირად ვიცოდი. ბებია ყოველდღიურად თითო-თითო სტროფს მაზეპირებინებდა, თან თავისი განმარტებებით, ყველა სიტყვას მიხსნიდა. იმავდროულად ვიცოდი მთელი პოემის ქარგა. პოემა იმდენად მელოდიურია და ისეთი ანბანური განლაგებაა, მის სტროფებს ბავშვი იოლად სწავლობს.

- შემდეგ ამას ალბათ მოჰყვებოდა ''ტომ სოიერის თავგადასავალი'' და სხვა წიგნები...

- მანამდე ვკითხულობდი ნინო ნაკაშიძის მოთხრობებს, განსაკუთრებით მიყვარდა მისი ''უღუ და თეთ''. შემდეგ ჩემს ცნობიერებაში წარუშლელი ნაკადივით შემოვიდა მარკ ტვენის შემოქმედება. იმავდროულად ''ტომ სოიერის თავგადასავალი'' , ''ჰეკლბერი ფინი'' , ''უფლისწული და მათხოვარი'' . ამ სამიდან ჰეკი ყველაზე მეტად მიყვარდა, ის ყოველთვის ჩემი უსაყვარლესი პერსონაჟი იყო. ალბათ იმიტომ, რომ თავისუფალი სული ჰქონდა. პატარა ბავშვს და, საერთოდ, ადამიანს შეცნობილად და შეუცნობლად ხიბლავს თავისუფლება. ამის შემდეგ აუცილებლად უნდა წაიკითხო ''ჯეინ ეარი'' , ''ჯენი გერჰარტი'', ''კერი'' . ალბათ მათ გარეშე მკითხველი ქალის ცხოვრება ვერ ჩაივლის.

- დღეს როგორი მკითხველი ხართ?

- ვერ ვიტყვი, რომ დღეს კითხვას მეტ დროს ვუთმობ, ვიდრე წერას. კარგა ხანია გატაცებული ვარ სასულიერო ლიტერატურით. ახლაც წიგნის ფესტივალზე შევიძინე ძალიან საინტერესო წიგნი ''სარწმუნოების საიდუმლოება'' , რომელიც მიტროპოლიტ ილარიონ ალფეევს ეკუთვნის. კარგი საკითხავია და ძალიან საინტერესო, ვინ როგორ მიდის ღმერთამდე... ხშირად ვკითხულობ წმინდა მამების ნაწერებს, იოანე ოქროპირის, ეფრემ ასურელის, ნეტარი ავგუსტინეს აღსარებანს. ფილოლოგიის ფაკულტეტი ძველი ქართული ლიტერატურის განხრით დავამთავრე. ყოველთვის მიზიდავდა ჰაგიოგრაფია და ჰიმნოგრაფია. 26 წელი გავატარე ლიტერატურის მუზეუმში ძველი ქართული ლიტერატურის განყოფილებაში. ანბანთქებაზე, თეიმურაზ I-ზე, ჰაგიოგრაფ ავტორებსა და სხვებზე ვწერდი წლიურ თემებსაც. რა თქმა უნდა, სასულიერო ლიტერატურის პარალელურად, ვკითხულობ სხვა ჟანრსაც და მყავს ''ჩემი'' ავტორებიც.

- ვინ არიან ისინი?

- ''ჩემს'' ავტორს ცოტა იუმორი უნდა ჰქონდეს, თუნდაც შავი. ასეთი ავტორები არიან კამილო ხოსე სელა და ბერნარდ ვერბერი.- https://ka.wikipedia.org/wiki/ჭიანჭველები_(რომანი)

- თანამედროვე ქართველ ავტორებზეც გკითხავთ, ბევრი თქვენი მეგობარი და კოლეგაა. მათგან ყველაზე ხშირად ვის კითხულობთ?

- ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე გამოვარჩევ აკა მორჩილაძეს.

- ნებისმიერი თაობის წარმომადგენელი ამ ავტორს ასახელებს...

- არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ალბათ ამ მწერალს ყველა თავისებურად ხედავს. ზოგს მოსწონს იმიტომ, რომ ფალიაშვილის ქუჩაზე წერს, ზოგს - მისი ისტორიული ქარგის გამო. აკა მორჩილაძის სამწერლო ტექნიკა მომწონს. აკა მოუხელთებელს მოიხელთებს ხოლმე და დაწერს. მას ძალიან სერიოზულ მწერლად ვთვლი. როცა გეჩვენება, რომ რომელიმე ავტორის მსგავსად წერა შეგიძლია, ეს დიდი მწერლობის ნიშანია. სინამდვილეში ვერაფერსაც ვერ დაწერდი ისე, უბრალოდ, გეჩვენება და სწორედ ეს არის დიდოსტატობა (იღიმის).

- პოეზიიდან რომელ ავტორებს დამისახელებთ?

- რატი ამაღლობელის პოეზია მომწონს.

- ბავშვებისთვისაც წერთ, მათთვის წერა უფრო რთულია თუ პირიქით? ხვდებით ხოლმე მათ?

- ისე მოხდა, რომ ახლახან წიგნის ფესტივალზე ჩემს წიგნებთან აღმოჩნდნენ რუსთავის ''კარცერ ლუქსელები'' თავიანთ პედაგოგთან ერთად. ისინი ჩემს წიგნებს იძენდნენ. გოგონამ, რომელიც მათ წიგნებს უფუთავდა, უთხრა, რომ მე იმ წიგნების ავტორი ვიყავი, თუ გნებავთ, ავტოგრაფით გაგატანთო. ეს რომ გაიგეს, საოცარი ამბავი ატყდა (იღიმის). შემდგომ მათ შეხვედრაზე უარი ვეღარ ვუთხარი. ამას არ ვნანობ, უბრალოდ, საკუთარი თავით ვარ გაკვირვებული. არსად დავდივარ, მაქსიმალურად ვარიდებ თავს ინტერვიუებს, ტელევიზიას, შეხვედრებს. რატომღაც არ მიმაჩნია ეს საჭიროდ, თუმცა ეს მხოლოდ ჩემზე არ არის დამოკიდებული. ვმუშაობ გამომცემლობაში, რომელსაც წინა პლანზე აქვს წამოწეული საბავშვო ლიტერატურა. მათ ჩემი ოთხი წიგნი დაბეჭდეს და ოთხი კიდევ ''გზაშია'' . როცა მკითხველს შენ მიმართ ინტერესი აქვს, უნდა შეხვდე. ასე რომ, გადაწყვეტილებების მიღება მხოლოდ ჩემზე არ არის დამოკიდებული. თან მივხვდი, რომ არ მაქვს შეხვედრებზე უარის თქმის უფლება.

- ერთი ქალიშვილის დედა ხართ. თქვენ რას უკითხავდით ნინოს ბავშვობაში?

- ფაქტობრივად, იგივე, კლასიკური გზა გავიარეთ, რაც მე ჩემს ბავშვობაში. ყველა ბავშვმა უნდა წაიკითხოს ქართული ხალხური ზღაპრები, უნდა იცოდეს ''ვეფხისტყაოსნის'' ქარგა, შემდეგ უნდა წაიკითხოს ''პინოქიო'' , ''ბურატინო'' , ''ტომ სოიერი'' და სხვა წიგნები. ეს უცვლელი გზაა. იმ გზიდან ვერაფერი ''ამოხტება'' და ვეღარც ''ჩახტება'' . მაგრამ შემდეგ წლებში გაჩნდნენ სხვა პერსონაჟებიც. მე რომ პატარა ვიყავი, არ იყვნენ პეპი და კარლსონი, ისინი შემდეგ შეემატნენ ლიტერატურას. საბავშვო ლიტერატურა დღესაც მდიდრდება სხვადასხვა ავტორის შემოქმედებით. ბოლო წლებში გაჩნდა ''ჰარი პოტერი'' . ასე იზრდება ის ნუსხა, რომელსაც ბავშვები აუცილებლად უნდა ეცნობოდნენ.

- რომელიმე ავტორები ხომ არ წაგიკითხავთ ნინოს რჩევით?

- ნინჩომ ძალიან შეიყვარა ''ალი და ნინო'' . შემდეგ ორჰან ფამუქის შემოქმედება, რომელიც მეც ძალიან მიყვარს. მისი თხოვნით რაღაც-რაღაცები წამიკითხავს. ნინჩო ყველაფერს კითხულობდა ეგვიპტისა და კლეოპატრას შესახებ, რაც კი ხელში მოხვდებოდა. ახლა პატარა ჰყავს და მაინცდამაინც ვერ იცლის კითხვისთვის, მაგრამ მაინც ცდილობს.

- იმ ოთხი საბავშვო წიგნის გარდა, რაც უკვე ახსენეთ, უახლოეს მომავალში თქვენი კიდევ რა გამოვა?

- ''სადიდო'' წიგნებიდან ერთბაშად წამოწყებული მაქვს ოთხი მოთხრობისა და რომანის წერა.

- თქვენ გახასიათებთ რამდენიმე ნაწარმოებზე ერთდროულად მუშაობა...

- დიახ. მე რომ ვწერდი, ''ჩვენ სამნი და ანგელოზი'', იმ დროს გამომცემლობა ''პალიტრაში L'' -ში ვმუშაობდი. რედაქტორი და შემდგენელი ვიყავი სამიჯნურო პოეზიის კრებულისა ''მიყვარხარ'' , იმავდროულად ''ჩვენ სამნი და ანგელოზს'' ვწერდი. ერთხელაც მუშაობის პროცესში ვიყავი. ჩემს წინ მხატვარი მანანა ზარიძე იჯდა, ის კრებულისთვის მინიატიურებს ხატავდა. რაღაცას მელაპარაკებოდა, უცბად გავაჩერე, გავხსენი ''ვორდის'' ახალი ფურცელი და დავიწყე პიესა ''გაფრენის'' წერა. ვერ ვასწრებდი კლავიატურის ტკაცა-ტკუცს. მანანა ვერ მიხვდა, რა ხდებოდა და მერე ავუხსენი, რომ უცებ პიესა მომაფიქრდა და მაშინვე უნდა ჩამეწერა. მიკვირს ხოლმე, ასეთი ამბები რომ ხდება (იღიმის). სხვათა შორის, საინტერესოა რამდენიმე მოთხრობაზე ან რომანზე ერთად მუშაობა. ერთიდან მეორეზე რომ ხტები, ერთმანეთისგან გასვენებს და ერთს არ ეჯაჭვები. ეს იმას ჰგავს, როცა ბევრი სტუმარი მოგივა და ყურადღება ყველას უნდა გაუნაწილო.

- თუ არსებობს წიგნი, რომელიც შეიძლება ნებისმიერ ხასიათზე მყოფმა იკითხოთ?

- ასეთია ბავშვობის, სიყრმის წიგნები. ხანდახან, უბრალოდ, გადაიღლები, გამოაღებ კარადას და ისინი ტრანკვილიზატორებივით იმოქმედებენ. მათი კითხვისას უზრუნველ დროში გადავარდები. ეს ის წიგნებია და ისეთივე ძვირფასი, როგორიც ბავშვობის მეგობარი, რომლის გვერდით ჯდომა ხმის ამოღების გარეშე შეგიძლია და მის გვერდით თავს, უბრალოდ, ბედნიერად გრძნობ.

- თქვენს ნაწერებს, წიგნის სახით გამოსულს თუ კითხულობთ ხოლმე?

- ჩემი მოთხრობის დაბეჭდვას ყოველთვის ველი, თან ვღელავ. სრულიად სხვანაირად აღვიქვამ ქაღალდზე დაბეჭდილს. რასაკვირველია, მანამდე ფურცლებზე ამობეჭდილ მოთხრობას ვკითხულობ, მაგრამ წიგნის ფორმით მაინც სულ სხვაა. ჩემს მოთხრობებს ყოველთვის ისე ვკითხულობ, როგორც უცხო მკითხველი.

- ღილაკ ''დილეითის'' გამოყენებას და ნაწარმოებების წაშლას არ გაურბოდით, მახსოვს...

- დიახ, დღემდე ასე ვარ. ნაწარმოები მე თვითონ თუ გადამირჩა, ჩემზე საშინელი ცენზორი მას წინ აღარასდროს დახვდება. რაღაც დროის გასვლის შემდეგ ვიცი ხოლმე დაწერილის წაკითხვა და ყველაფერს დაუნანებლად ვფილტრავ. თუ მეყალბა, ის ნაწარმოები განწირულია, ვანადგურებ. ასე წავშალე დასრულებული რომანის სამი მეოთხედი, რომელსაც ''ის მაინც ბრუნავს'' ერქვა. ასევე გავანადგურე რამდენიმე მოთხრობაც.

- არ გიცდიათ, იმ მომენტში გაერიდოთ, იქნებ მოგვიანებით ნაწარმოებს ''სხვა თვალით'' შეხედოთ?

- ''სხვა თვალით'' არ შევხედავ. დარწმუნებული ვარ, ყველა წაშლილი მოთხრობა და რომანი რომ აღდგეს და ფურცელზე ''გაჩნდეს'' , ისევ ძველებურად წავშლი. ვიცი, რომ ტყუილად არასოდეს ვიღებ ასეთ გადაწყვეტილებას (იღიმის).

ანა კალანდაძე
ჟურნალი ''რეიტინგი''


Arrow


Last edited by Admin on Thu Mar 19, 2020 11:23 am; edited 5 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6677
Registration date : 09.11.08

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyThu Dec 20, 2018 4:22 pm

Deutschlandfunk (DLF)
17.09.2018

Deutschlandfunk (DLF) ist neben Deutschlandfunk Kultur und Deutschlandfunk Nova eines der nationalen Hörfunkprogramme des Deutschlandradios. (Deutschlandfunk, abbreviated DLF, is a German public broadcasting radio station, broadcasting national news and current affairs).

Ehrengast der Frankfurter Buchmesse

Georgische Literatur im Widerstand

Fast drei Jahrzehnte nach der Unabhängigkeit sucht Georgien nach neuen Formen des gesellschaftlichen Zusammenlebens. Texte entstehen gegen kirchliche Denkverbote, patriarchalische Strukturen und überkommene Rollenmodelle – und spielen eine wichtige Rolle bei der Selbstverortung des Landes und seiner Gesellschaft.

Von Cornelius Wüllenkemper

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_10


Wenn man den mentalen Zustand einer Nation wirklich an ihrer Literatur ablesen kann, so ist Georgien ohne Zweifel ein besonders interessanter Fall. Die gesellschaftlichen und politischen Umbrüche und Konflikte seit der Unabhängigkeit 1991 haben bis heute auch in der Literatur ihre Spuren hinterlassen. Wer die Texte zeitgenössischer Autoren zur Hand nimmt, wird feststellen, dass hier oft unruhige, teils hysterische Erzählerstimmen sprechen, die Erinnerungen, Assoziationen, groteske Imaginationen und surreale Szenerien kombinieren und auf chronologisch lineare Erzählungen verzichten. Das gilt auch für die Psychotherapeutin und Schriftstellerin Tamar Tandaschwili, die mit ihrem Roman „Löwenzahnwirbelsturm in Orange“ über patriarchalische Gesellschaftsstrukturen in Georgien für einen Skandal sorgte.

„Dem Thema der strukturellen Gewalt in patriarchalischen Gesellschaften und wie sie weibliche Identitäten auslöschen kann, bin ich als Therapeutin oft begegnet. Zugleich habe ich es in den Sitzungen mit meinen Patienten oft mit nicht linearen Narrativen zu tun. Man setzt die Geschichte aus Mosaiksteinen zusammen, man springt vor und zurück und fügt langsam einen Stein an den anderen, um am Ende ein größeres Bild zu erhalten. Und lineare Zeitstrukturen spielen da nicht unbedingt eine Rolle.“


Die patriarchalischen Eliten bleiben im Sattel

Tamar Tandaschwili ist überzeugt, dass die Befindlichkeit der georgischen Gesellschaft geprägt ist von der Auflösung alter Gewissheiten und der Suche nach neuen Orientierungsmarken. Sie gilt als eine der Protagonistinnen der jungen feministischen Bewegung Georgiens. Die Hauptfigur von Tandaschwilis Roman ist eine junge Frau namens Elene, die zum Opfer des tiefen Konflikts über gesellschaftliche und kulturelle Werte in Georgien wird. Elenes männlicher Gegenpart und Peiniger ist Mserosa. Der Abkömmling einer bereits zu Sowjetzeiten privilegierten Familie ist es gewohnt, sich das zu nehmen, was er möchte, Positionen, Geld, Macht – und Frauen, so Tamar Tandaschwili im Gespräch.

„Nach dem Ende der Sowjetunion sind die alten Eliten im Sattel geblieben, sie haben die Macht und das Geld einfach nicht abgegeben. Sie konnten ins Ausland zum Studieren gehen, es waren die ersten Georgier, die westliche Bildung genossen. Zurück in Georgien versuchten sie dann, westliche Werte mit der patriarchalischen Tradition und ihrer Vorstellung von Männlichkeit in Einklang zu bringen. Die Figur Mserosa in meinem Roman ist ein Symbol für diese Klasse, die gerne modern wäre, aber innerlich komplett verrottet ist, genau wie die georgische Vorstellung von Männlichkeit.“

In ihrem Roman „Löwenzahnwirbelsturm in Orange schreibt Tamar Tandaschwili:

„Mserosa hatte gerade sein erstes Soros-Diplom aus Ungarn mitgebracht, als er Elene Rewischwili kennenlernte. Ende der düsteren 90er-Jahre gab es sicher nur ein Dutzend Studenten, die die georgischen Grenzen überschritten hatten. Demzufolge wandelte sich Mserosa gleich zu Beginn des Semesters von einem Typen, der auf der Straße herumhing, zu einem Hoffnungsträger. Elene glich mit ihrer wachsfarbenen Haut und dem dunkelschwarzen Haar einer zarten Mamorstatue. Sie war unheimlich (bis zum Sinnesverlust) schön, fleißig und wohlerzogen. [...] Mserosa fragte sich nicht mehr, ob er der Begierde erlag, der Verliebtheit oder der Liebe. Ihm rutschte nur das Herz aus Angst fast in die Hose, dass dieser hellste Stern die Küche eines Anderen erleuchten würde. Mserosa versuchte sein Möglichstes, aber das brachte nichts. Elene kam nicht nur ihm, sondern auch keinem anderen Mann nahe.“


Morddrohungen gegen eine Romanautorin

Als Mserosa erfährt, dass seine Angebetete mit Frauen verkehrt, fällt seine Fassade eines Verfechters von Demokratie und Menschenrechten. In schockierenden Szenen beschreibt Tamar Tandaschwili Mserosas Wandlung zu einer machistischen, gewalttätigen Bestie, die von den alten sowjetischen Eliten und der orthodoxen Kirche Georgiens gedeckt wird. Für ihre deutliche literarisch-politische Stellungnahme ist Tandashwili bei Erscheinen ihres Romans 2016 überschwänglich gelobt und heftig attackiert worden, wie sie erzählt:

„Ich wusste natürlich, dass ich mit diesem Roman polarisieren werde. Meine Lektorin etwa hatte Angst, dass ihr Name im Buch erscheint, weil ich die orthodoxe Kirche kritisiere und sie Angst vor politischen Konsequenzen hatte. Und ich verstand das sehr gut! Für mich war das ein Zeichen dafür, dass meine Provokation funktionierte. Damals erhielt ich viele Nachrichten von jungen Frauen, die mir dafür dankten, dass ich in meinem Roman ihre eigene Geschichte erzählte und sie sich dadurch nicht mehr so isoliert fühlten. Andere wiederrum drohten mir mit dem Tode und schrieben, dass sie wüssten, wo ich wohne und wie sie an mich herankommen. Ich arbeitete damals nebenher als Beraterin einer Initiative für sexuelle Minderheiten und war Morddrohungen bereits gewohnt.“

Tamar Tandaschwili will provozieren und Tabus einreißen, aber vor allem Aufmerksamkeit verstärken für, wie sie sagt, die epidemische Verbreitung sexualisierter Gewalt.


Eine Groteske auf die georgische Gesellschaft

Weniger politisch aber dennoch äußerst eingängig beschäftigt sich auch die Humoristin und Autorin Tamri Pkhakadze mit den Umbrüchen des Geschlechterverhältnisses in Georgien. In ihrer Kurzgeschichte „Ein Mann Gottes“ etwa irrt eine alleinstehende Frau bei dichtem Schneetreiben über den Handwerksmarkt Eliawa im Norden der Hauptstadt Tiflis.

„Der Hof der Holzabteilung ist voller Männer – große, kleine, dicke, dünne, junge alte, rotgesichtige Trinker, grüngesichtige Raucher....Sogar der schwarze Hund, in dessen Augen immer noch ein, wenn auch hart strapaziertes, Vertrauen schimmert, ist männlich. Die ganze Situation ist männlich. Und da bin ich, die einzige Frau, unerwartet und ungebeten, und ich, die Frau will (ich schaue auf den Zettel): eine Mahagonileiste, zwei Meter lang und zwei Zentimeter breit. Aber in Wirklichkeit....In Wirklichkeit will ich natürlich etwas völlig anderes. Ich will während dieses abendlichen Schneefalls zu Hause sein und das Essen zubereiten – den ersten, den zweiten, den dritten Gang. Ich will immer wieder einen Blick auf die Wanduhr werfen und warten: auf den Sohn, der aus dem Institut kommt; auf die Tochter, die von der Schule kommt; dann will ich voller Ungeduld auf meinen Ehemann warten, der zum Eliawa-Basar gefahren ist, um ein paar Sachen zu besorgen. Aber....das Leben ist keine Schokoladentafel.“


Suche nach neuem Geschlechterverhältnis

Zugleich grämt sich Pkhakadzes namenlose Protagonistin darüber, dass sie anders als in ihrem Wunschtraum in Wirklichkeit nie geheiratet hat, weder Dato mit der krummen Nase, noch Ramazi, der im Gefängnis saß, und auch nicht Lekso, der schon drei Ehefrauen hatte. Tamri Pkhakadzes Erzählungen tänzeln gekonnt zwischen schreiender Groteske und feiner Gesellschaftskritik. Der Dame auf der Suche nach der Mahagonileiste hilft schließlich der äußerst galante Nugzari, in dem sie einen „Mann Gottes“ erkennt.

„Nugzari habe ich wirklich auf dem Eliawa-Markt getroffen! Dieser Ort ist Gottes Zorn gegen die Frauen. Da sind Frauen ja noch besser im Krieg aufgehoben als auf diesem Markt! Das Leben der letzten dreißig Jahre hat das Verhältnis zwischen den Geschlechtern in Georgien grob gemacht. Es fehlt an einer gewissen Hochachtung vor der Frau. In meiner Geschichte nimmt nur Nugzari diesen Umstand war und ist bereit, dieser Frau, die völlig verloren ist unter den Männern auf dem Markt, zu helfen. Dabei sind die georgischen Männer eigentlich durchaus galant. Aber der Bürgerkrieg in den 1990ern und der Krieg mit Russland 2008 hat sie hart gemacht.“

Der Kaukasus-Krieg, bei dem Russland auch Georgiens Hauptstadt bombardierte, steht mal mehr, mal weniger offen im Mittelpunkt von Tamri Pchakadze Geschichten. Das gilt auch für ihre preisgekrönte Erzählung „Gärtnern im Kriegsgebiet“ über ein ungleiches Bruderpaar. Während Zaliko mangels beruflicher Perspektive samt Frau aus Georgien in die USA emigriert, verteidigt sein Bruder Robinzon ihren Garten starrköpfig gegen den Einmarsch der russischen Armee. Eine Don Quichotte-Geschichte, mit der Tamri Pchakadze zugleich über die Rolle des Individuums im Krieg räsoniert.


Georgische Frauen im Krieg mit Russland

„Die Erzählung „Gärtnern im Kriegsgebiet“ habe ich auf dem Land bei meiner Mutter geschrieben, direkt an der Grenze zum von Russland okkupierten Teil Georgiens. Während ich mich um den Garten kümmerte, patrouillierte russisches Militär direkt vor meinen Augen. Das war der Beginn des Krieges. In dem Augenblick habe ich bereut, kein Mann zu sein, denn ich hätte ein Gewehr in die Hand genommen und wäre in den Krieg gezogen! Dann wurde mir bewusst, dass ich als Frau auch etwas tun kann, besonders als Schriftstellerin. Ich habe Worte, mit denen ich kämpfen kann! Wir haben in Georgien die Redewendung, dass man einen Menschen mit Worten töten kann.“

Wenn sie schreibt, habe sie kein Geschlecht, gibt Tamri Pchakadze zu Protokoll. Tatsächlich untersucht sie die wankenden Geschlechterrollen innerhalb der georgischen Gesellschaft und auch die Rolle der Frau im Krieg zwar kritisch, aber nie polarisierend. In der Geschichte „Krieg oder Frieden“, die Pchakadze ausdrücklich „den Schriftstellerinnen“ widmet, bittet eine junge Frau um Aufnahme in die Armee, wird aber höflichst abgelehnt, weil sie zu hübsch und außerdem Lyrikerin ist. In der Kurzgeschichte „Ich, die Schnecke“ wagt eine Schnecke sich erstmals aus ihrem Haus und kehrt vor lauter Angst vor der Freiheit schleunigst wieder in ihr Heim zurück. Das kann man als Fabel auf den Freiheitskampf Georgiens oder der georgischen Frauen lesen. Tamri Pchakadze.

„Die Freiheit ist etwas sehr Kompliziertes, das der Mensch nicht immer bewältigen kann. Freiheit kann eine Bürde sein, und deswegen ist es manchmal einfacher, mit einem Traum zu leben als in der Realität. Am Ende will die Schnecke wieder zurückkehren in ihr Haus. Dennoch: auf politischer Ebene ist die Freiheit für uns Georgier das höchste Gut. Wir haben nach der Unabhängigkeit 1991 oft unbesonnen und falsch gehandelt. Und deshalb stehen wir jetzt da, wo wir stehen. Aber ich werde nie aufhören, für unsere Freiheit zu kämpfen.“


„Der König“ als rebellische Stimme Georgiens

Die äußerst instabile politische und gesellschaftliche Situation nach 1991 stellt auch der Musiker, Künstler und Schriftsteller Irakli Charkviani in den Mittelpunkt. In seinem jetzt ins Deutsche übertragenen Roman „Dahinschwimmen“ beschreibt der bereits 2006 verstorbene Autor die Perspektiv- und Orientierungslosigkeit der „Generation Gagarin“, die den Weltraum-Pionier noch als Helden der Sowjetunion kennenlernte. Irakli Charkviani war der Enkel des Ersten Sekretärs des Zentralkomitees der Kommunistischen Partei Georgiens und Sohn eines hochrangigen Diplomaten des Regimes. Zugleich wird er bis heute als wichtigste rebellische und systemkritische Stimme des Landes verehrt. „Der König“, so Charkvianis Spitzname, schreibt in seinem autobiographisch geprägten Roman:

„Auch mein Rufname König ist ein tragisches Zeichen dafür, dass dieses kleine Land nur an Könige glaubt, und falls die Demokratie zumindest eine Rolle als Make-Up übernimmt, ist es schon mal gut, denn die Amerikaner werden es nicht wollen, dass ihr ausgewählter Außenflügel der kaukasischen Demokratie sehr schlecht dasteht. Die Russen haben alles verloren – vom Einfluss bis hin zur Literatur, kurz gesagt, sogar das Gespräch über sie wird unser Buch langweilig machen.“


Literatur als Mittel der Selbstverortung

Irakli Charkvianis „Dahinschschwimmen“ ist der irrlichternde Gedankenstrom eines Drogenkonsumenten, der in Erinnerung schwelgt, dessen Jugend zerstört wurde durch die Behauptung einer Nachbarin, er sei homosexuell, und dessen Leben zerrissen ist zwischen seinem Status als öffentlicher Star, der chaotischen Orientierungslosigkeit seiner Heimat, einer gescheiterten Ehe und hochtrabenden Zukunftsplänen. Charkvianis Roman ist zugleich eine furiose surreale Erzählung über sein Alter Ego Rumi, einem „Zarathustra des 21. Jahrhunderts“, dem Lenin im Traum aufträgt, als Auserwählter mit einem Flugzeugattentat die Umwertung aller Werte anzustoßen. Charkviani jongliert mit ineinander verschwimmenden Figuren, Erinnerungsfetzen, sarkastischen Überzeichnungen, traumgleich assoziativen Szenenabfolgen und unverhohlenen Attacken gegen brüchig gewordene Autoritäten.

Die feministische Literatur von Tamar Tandaschwili, die feine Ironie in Tamri Pkchakadzes Kurzgeschichten über neue und alte Rollenmodelle und die schonungslosen autobiographischen Tiefenbohrungen des rebellischen Stars Irakli Charkviani belegen eindrucksvoll, welche konkrete Bedeutung die georgische Literatur bei der drängenden Selbstverortung des Landes und seiner Gesellschaft hat.


***
Tamri Fkhakadze: „Gärtnern im Kriegsgebiet“
aus dem Georgischen von Iunona Guruli
Dagyeli Verlag, Berlin. 130 Seiten, 18 Euro.

Tamar Tandaschwili: „Löwenzahnwirbelsturm in Orange“
aus dem Georgischen von Natia Mikeladse-Bachsoliani
Residenz Verlag, Salzburg. 136 Seiten, 18 Euro.

Irakli Charkviani: „Dahinschwimmen. Aus dem Leben eines Königs“
aus dem Georgischen von Iunona Guruli
Dagyeli Verlag, Berlin. 179 Seiten, 19.90 Euro.


Links:
* https://www.deutschlandfunk.de/ehrengast-der-frankfurter-buchmesse-georgische-literatur-im.700.de.html?dram:article_id=428286
* http://corneliuswuellenkemper.de/?page_id=16&fbclid=IwAR2u2qkIR7kkmT0njrRbqSLyjub-u_cItlkSZq7K2KhlfpDHz24D8hHoSng -- Georgische Literatur im Widerstand (ამ გადაცემაში თამრი ფხაკაძის ქართული ჩანართები არის შემდეგ დროებზე: 07:55, 08:43, 09:24, 10:05, 10:55, 11:29)
* https://en.wikipedia.org/wiki/Deutschlandfunk

Arrow
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Mar 01, 2019 12:01 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_11

თამრი ფხაკაძე

ომი თუ მშვიდობა

ეძღვნება მწერალ ქალებს


– გისმენთ, ქალბატონო, დაბრძანდით!
– მე... ომში მინდა წასვლა!
– ომში? კი მაგრამ...
– დიახ, ვიცი, რომ ქალი ვარ.
– თან მშვენიერი...
– ძალიან გთხოვთ, გამიშვით! მიზანში სროლაც ვიცი, საიდუმლოს არგათქმაც... ცხენის ჭენება...
– ქალბატონო...
– ცურვაც... მანქანის ტარება...
დაზვერვაზეც შემიძლია წავიდე...
– ქალ...
– არაფრის მეშინია. აღარაფრის!
– არც ტყვედ ჩავარდნის?
– არც ტყვედ ჩავარდნის.
– არა? თქვენ ხომ ქალი ხართ. თანაც ძალიან მომხიბვლელი...
– მერე რა?
– წარმოიდგინეთ, რომ მტრულად, ცინიკურად განწყობილ მამაკაცებს ჩაუვარდით ხელში. აგრესიულად განწყობილებს. ხომ შეიძლება, მათ მოინდომონ თქვენი... თქვენთან... მოკლედ, თქვენი...
– გასაგებია.
– მერე?
– ეგ გამორიცხულია. ვერავინ მომეკარება.
– ვითომ რატომ?
– მაგიური მზერა მაქვს... და დამცავი ბიოველიც... მე თუ არ მინდა, არაფერი მოხდება.
– რა აბსურდია! დავუშვათ, რომ ჩემი ტყვე ხართ ახლა. აცნობიერებთ განსხვავებას ჩვენს ფიზიკურ ძალებს შორის?
– დიახ, მაგრამ სულიერ ძალებს ვანიჭებ უპირატესობას.
– მოიცათ, მოიცათ... თქვენ ჩემი ტყვე ხართ და მე მიჩნდება თქვენი მოხვევის, კოცნის სურვილი! თქვენი აზრით, ხელს რა შემიშლის?..
არა, ასე ნუ მიყურებთ! გთხოვთ. უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები...
– ახლა გჯერათ?
– მჯერა.
– ჰოდა, გამიშვით! ამ ყველაფრის შორიდან ყურება აღარ შემიძლია!
– დამიჯერეთ, თქვენი, ქალების, საქმე მშვიდობაა და არა ომი. ომი ჩვენ მოგვანდეთ. მამაკაცებს.
– მე...
– კერვა იცით?
– დაკერვას გულისხმობთ? დიახ. ვისაც გნებავთ, იმას დავკერავ! დიპლომატიის უნარი არ მაკლია. შეგიძლიათ, სამხედრო მოლაპარაკებებზეც კი გამგზავნოთ, ან...
– არა.
კერვა პირდაპირი მნიშვნელობით ვიგულისხმე. ქარგვა, ქსოვა... მოკლედ, ხელსაქმე.
– დამცინით?! ახლა საქმის დროა და არა ხელსაქმის! ომია!
– თქვენისთანა მშვენიერი ქალისთვის, დამიჯერეთ, ლამაზიც კი არ იქნება ამდენ ჯარისკაცთან ერთად... გარნიზონობით მამაკაცთან ერთად...
– გარნიზონობით მამაკაცს აბანოში ხომ არ მივყვები! ომში მივდივარ!
– მზარეულობა გეხერხებათ? ბორშჩი...სუპ-ხარჩო... პიურე...
– მზარეულად მიშვებთ?
– ეგეც საქმეა. ჯარისკაცებს დააპურებთ...
– მე სუპ-ხარჩოზე გაცილებით მეტის გაკეთება შემიძლია! ნუთუ ვერ გრძნობთ ამას!
– ასე ზუსტად იცით საკუთარი შესაძლებლობები და ადგილი?
– ვიცი და ისიც ვიცი, რომ თქვენი ადგილი ამ კაბინეტში არაა! სახეზე შინაგანი ძალა და ნებისყოფა გაწერიათ. ღონიერი, ახოვანი მამაკაცი ხართ.
თქვენ ან სამხედრო თვითმფრინავს უნდა დააფრენდეთ, ან ტანკში იჯდეთ, ან...
– ან?
– ან, რა ვიცი, მოწინააღმდეგის ბანაკში რამე რთულ კონსპირაციულ დავალებას უნდა ასრულებდეთ...
– ჰ!
– დიახ, აქ ისე ხართ, როგორც ლომი ქათმის გალიაში!
– მკერავის ნიჭი მართლაც არ გაკლიათ. ახალ თარგზეც კი შეგიძლიათ ადამიანის გამოჭრა...ისე, გამოგიტყდებით, აქ ჯდომას ფრონტზე ყოფნა მართლაც მირჩევნია... რაო, ხომ არ დამპატიჟებთ ომში თქვენთან ერთად?
– ომისკენ ყველას თავისი გზა აქვს. როგორც დაბადებისას ან სიკვდილისას... დაპატიჟებების გარეშე.
– ძალიან ლამაზი ხართ... და რატომღაც გულს სევდით მივსებთ...
– მთელი ეს ამბავი ერთი დიდი სევდაა. მთელი ეს ომი.
– დიახ, ომი სევდაა.
– ხანდახან ვფიქრობ, რომ პოეტი გაიღვიძებს ჩემში და საყოველთაო შერიგებაზე ლექსების წერას დავიწყებ... რომ რომელიმე წმინდანივით ფეხშიშველა ვივლი ცეცხლმოდებულ მიწაზე და ლექსებით ვიქადაგებ მშვიდობას...
– ამისთვის მიდიხართ?
– არ ვიცი. იქ გამოჩნდება, რისთვის. ზოგჯერ ქადაგება აღარ ჭრის და ცეცხლი და მახვილია საჭირო. მე ყველაფრისთვის მზად ვარ.
– მაპატიეთ. ალბათ უადგილო კითხვაა, მაგრამ...
ქმარი გიშვებთ?
– გათხოვილი არ ვარ.
– ჰმ! ორლეანელი ქალწული! არა, ნიუ-ორლეანელი ქალწული! არა, ორლეანელი ნიუ-ქალწული!
– ასე რატომ მიყურებთ ან ვითომ რატომ იღიმებით?
– რაღაც-რაღაცებს ვერ ვიჯერებ.
– რას, მაინც?
– ვთქვათ იმას, რომ საიდუმლოს შენახვა შეგიძლიათ. ეს იმდენად არაქალურია... თქვენ კი ისე ქალური ხართ...
– დამიჯერეთ, ძალიან ბევრი საიდუმლო მაქვს შენახული და ძალიან საიმედოდ.
– სიამოვნებით ვიქნებოდი ერთი მათგანი.
– მისმინეთ, არშიყობის დრო ნამდვილად არ არის. მიშვებთ ომში თუ პარტიზანად წავიდე!
– პარტიზანად? თქვენ?! ტყეში... ღრეში... არა, მაგას ისევ ფრონტი მირჩევნია!
– მაშინ ნუღარ მაყოვნებთ, მომეცით მოწმობა და გამიშვით! აი განცხადება.
– მგონი, ომში წასვლა რაღაც რომანტიკული თავგადასავალი გგონიათ, ჩემო კარგო. იქ მტერი დაგხვდებათ და არა თაყვანისმცემელთა ლაშქარი. მტერი, რომელიც სასიკვდილოდაც გაგიმეტებთ, ლამაზი თვალების მიუხედავად!
– თქვენ რა, ჩემ მაგივრად გეშინიათ სიკვდილის?
– მე არაფრის მეშინია, მაგრამ მგონი პისტოლეტის და ავტომატის სროლა პომადის წასმაში გერევათ!
– ძალიან კარგი!
– რას აკეთებთ? ახლავე დადეთ ადგილზე ჩემი პისტოლეტი!
– აბა, მითხარით, რას ვესროლო? იმ ცარიელ ბოთლს ხომ არა, გარაჟის თავზე რომ შემოუდგამთ? თუ აი, იმ ვოლანს, ქუჩის იქით, ჭადარზე რომ შერჩენილა?
– მოშორდით ფანჯარას, ისედაც მჯერა! მჯერა, რომ კარგად ისვრით! ბოთლსაც მოარტყამთ, ვოლანსაც, გაფრენილ ბუზსაც, მაგრამ ადამიანს?! ადამიანს ესვრით?
– მტერს და არა ადამიანს!
– მტერი, თქვენ წარმოიდგინეთ, ადამიანია.
– ჯანდაბა! ვესვრი-მეთქი!
– კეთილი.
– მიშვებთ თუ არა?
– ჯერ არ ვიცი.
– მისმინეთ, თქვენ ხომ ინატრეთ ფრონტზე ყოფნა! ჰოდა, წარმოიდგინეთ, რომ თქვენ მაგივრად მივდივარ. თქვენ მაგივრად გამიშვით!
– რისთვის? იმისთვის, რომ ჩემი კუთვნილი ტყვია თქვენ მოგხვდეთ? ჩემ მაგივრად რომ მოკვდეთ, იმისთვის?
– მაინცადამაინც ცუდს რატომ ფიქრობთ? იქნებ პირიქით! იქნებ ჩემმა სიცოცხლემ თქვენი სიკვდილი აისხლიტოს! იქნებ ტყვია, რომელიც თქვენ უნდა მოგხვედროდათ, მე ავიცდინო?
– მითხარით, ასეთი დაჟინებით რატომ მიიწევთ ომში? რა გგონიათ, თქვენი გამოჩენა იქ დიად გარდატეხას მოახდენს? მხარეები გონს მოეგებიან და სასწრაფოდ დაზავდებიან? გგონიათ, ისე გაივლით ტყვიების სტიქიაში, როგორც მოსემ გაიარა ზღვაში?
– ცინიკურადაც ალაპარაკდით?
– არა.
უბრალოდ, მიკვირს. მითხარით, ვინმე მოგიკლეს ომში? ძმა? მამა?
– მე ყოველდღე მიკლავენ ვიღაცას. რა, მაინცადამაინც ძმა ან მამა უნდა იყოს?
– ჰო. არა... მე, იცით... ორი ძმა მომიკლეს.
– ვწუხვარ.
ჩათვალეთ, რომ თქვენი ორი ძმა მეც მომიკლეს.
– ომში შურისძიების სურვილი მიგექაჩებათ?
– არ ვიცი. ამას იქ მივხვდები. ერთადერთი, რაც ვიცი, ის არის, რომ აქ გაჩერება აღარ შემიძლია.
ნაღმივით ვარ. სადაცაა, ავფეთქდები. მეტი აღარ შემიძლია.
გამიგეთ!
– ძალიან კარგად მესმის. ბევრად უკეთ, ვიდრე წარმოგიდგენიათ.
– მაშინ რაღას ყოყმანობთ? გამიშვით!
– გამოუსწორებელი სისულელე იქნება, რომელიმე ბრიყვი ტყვია მაგ ლამაზ შუბლში რომ მოგხვდეთ და მიზეზი ჩემი ხელმოწერა იყოს...
– ასე რატომ მიყურებთ...
– გიმახსოვრებთ.
– ...დამიმახსოვრეთ? ახლა გამიშვით!
– ომში? არა. პირიქით. ახლა თქვენ უნდა გამიშვათ მშვიდობაში.
– სად?!
– მარადიულ მშვიდობაში...
და თქვენ?
– რა მე...
– თქვენ რაღატომ მიყურებთ ასე... თქვენც მიმახსოვრებთ?
– არ ვიცი. შეიძლება, გიმახსოვრებთ კიდეც...
– ჰო. თქვენი თვალების სიღრმე ბევრს დაიტევს... ძალიან ბევრს...
– მგონი, შეიშალეთ...
– მგონი, მაგრამ მითხარით, სადაა თქვენი მაგიური მზერა და დამცავი ბიოველი? ახლა მგონია, რომ დაუბრკოლებლად შემიძლია მოგიახლოვდეთ... აი, ასე...
– შეიშალეთ...
– მხრებზე ხელი მოგხვიოთ...
– არ...
– და აი ასე, ძალიან ახლოდან ჩაგხედოთ თვალებში...
– მერე...
რას ხედავთ იქ...
– ვხედავ ჩემს შეშლილ თავს... იმასაც, რომ თქვენც შეიშალეთ ჩემთან ერთად და კოცნას ელით...
– მე...
– ...
– გაგიჟდით?! აქ... აქ ხვევნა-კოცნისთვის არ მოვსულვარ!
– იცით, თქვენ იქნებ მართლაც შეძლოთ ამ ომში რამე... ძალიან ლამაზი და ძლიერი ხართ. თან საბედისწერო. ქარიზმა გაქვთ. იქნებ მართლაც შეძლოთ გარდატეხის მოხდენა...
ყოველ შემთხვევაში, ჩემს ომში ეს ნამდვილად მოახერხეთ.
– თქვენს ომში?
– ჩემს შინაგან ომში.
– მაინც რა შინაგანი ომი გაქვთ?
– გრძელი ამბავია. მოკლედ გეტყვით. დავიღალე. მეტი აღარ შემიძლია. მშვიდობა და სიყვარული მომენატრა. გნებდებით!
– მნებდებით? რა სისულელეა...
– ჩათვალეთ, რომ პირველი ტყვე უკვე აიყვანეთ მტრის რიგებიდან.
თანაც ძალიან მნიშვნელოვანი ტყვე!
– არ მესმის. თქვენ რანაირი მტერი ხართ!
– ახლავე აგიხსნით. მე... მე აქ შემოგზავნილი ვარ. აგენტი. ჯაშუში.
– არა!
– სულ ეს არის.
– შეუძ...
– მე იმათიანი ვარ. აქედან სამხედრო მნიშვნელობის ცნობებს ვაწვდი, მეორე წელია.
– ღმერთო ჩემო! ესე იგი...
– დიახ. ესე იგი.
– რა... რა ნაძირალა ყოფილხართ!
– ეს თქვენთვის, მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, მედალს ორი მხარე აქვს და ყველაფერი სხვადასხვა კუთხიდან დაინახება.
– ჩემი კოცნა როგორ გაბედეთ!
– ჰმ! იუდას ამბორი მოინდომეთ? არ გამოვა.
არც თქვენ ხართ იესო და არც მე – იუდა... მე მამაკაცი ვარ. თქვენ კი – ქალი. ეს კი ყოველგვარ ომზე ძლიერი რამაა...
– ბოდავთ...
– არა. ასე გულწრფელი არასდროს ვყოფილვარ. საშინლად დავიღალე. ომი საკუთარ თავთან ყველაზე საზარელი ომია...
დამღალა ამ ომმა. იმ ომმაც! სამყაროს ყველა ომმა! თქვენი არ ვიცი და ჩემში კი, მგონი, მართლაც გაიღვიძა პოეტმა...
– არ გაინძრეთ!!
– გინდათ გითხრათ, როგორ წარმომიდგენია სიკვდილი? როგორც კაშკაშა, დამაბრმავებელი ნათება და შორიდან კი მუსიკა... თანაბარი, წყნარი... უფრო საორგანო.
– ლამაზად ლაპარაკობთ, მაგრამ გმირის და მოღალატის სიკვდილი სხვადასხვანაირია! არა მგონია, ორგანებით შეგეგებონ! არ გაინძრეთ-მეთქი!
– მე ორივე ერთად ვარ. გმირიც და მოღალატეც. ჩემებისთვის – გმირი. თქვენებისთვის – მოღალატე...
– და ღვთისთვის? ღვთისთვის რაღა ხართ?!
– გმირის და მოღალატის საშუალო არითმეტიკული; ანუ დაღლილი, წინააღმდეგობებით სავსე ადამიანი.
უბედური, საბოლოო ჯამში... და ამ ადამიანს ახლა ერთადერთი რამ უნდა.
– რა?
– ვერ ხვდებით?
– ვერა.
– პისტოლეტი გამომართვით. მინდა, რომ მესროლოთ.
– წესით, მართლაც უნდა გიხვრეტდეთ შუბლს!
– ჰოდა, გთხოვთ! აი, პისტოლეტი. აი, ჩემი შუბლი.
– არა!
– კი.
შეგიძლიათ აქვე, ომში წაუსვლელად ჩაიდინოთ გმირობა. აქვე იძიოთ შური! აქვე გაიმარჯვოთ... ერთი გასროლაღა დაგრჩათ. სხვა მხრივ, უკვე დამამარცხეთ.
– თქვენ... გიჟი ხართ...
– მისმინეთ, ტყვია მაინც არ ამცდება. ნდობა იმათთანაც დაკარგული მექნება და ამათთან ხომ... თვითონაც ხვდებით, რაც მელის. გაშვებით ვერ გამიშვებთ. ეს ორმაგი ღალატი იქნება... დიდ ხმაურს თუ ატეხთ, საშინლად უკმაყოფილო დარჩებით საკუთარი თავით. იმ ქალივით, ჭორიკანობის ქარბორბალა რომ ჩაითრევს და მერე კი ნანობს ენის რატრატს. მოკლედ, ერთადერთი გზა გრჩებათ. უნდა მესროლოთ.
მინდა მართლაც პოეტივით ლამაზად მოვკვდე. სასამართლოების და ტრიბუნალების გარეშე, პრესის და ტელეკამერების გარეშე... ერთადერთი კამერა, რომელშიც მინდა დავრჩე, თქვენი თვალებია.
– მე...
– დამიჯერეთ, იმას, რაც ახლა ჩემში მოხდა, ვერავინ გამიგებს. ამას ვერც აღიარებით ჩვენებაში ჩავწერ, ვერც ადვოკატს ვეტყვი... ჩემები და თქვენები ამ ყველაფერს ორად ორი სიტყვით მონათლავენ: “ჩავარდნა” და “ღალატი”. მე კი, ხომ გითხარით, – ცოტა პოეზია მინდა...
– ჰო.
თქვენ საშიში აღარ ხართ. მართლაც წააგეთ ომი საკუთარ თავთან... ახლა, რომც გაგიშვათ...
– არა. სად უნდა გამიშვათ! ამხელა ტვირთს ვერ აიკიდებთ. ღალატის გრძნობა დაგტანჯავთ. თან, დამიჯერეთ, ჩემი ადგილი ახლა აღარსადაა... კარს გამიღებთ და არც კი მეცოდინება, საით წავიდე.
ჩემი სიცოცხლე სუფთა დაფა რომ იყოს ახლა, ერთადერთ სიტყვას დავწერდი ზედ: “მი-ყვარ-ხართ”... და ხელს გთხოვდით... წამომყვებოდით?
– სუფთა დაფა ვეღარასდროს იქნებით! ღმერთო ჩემო, იჯექით აქ, თვალებში ერთგულებას იგუბებდით, გულში კი...
– ჰო. გულში სიძულვილს ვმალავდი. სიძულვილმა შიგნიდან გამომფიტა, გამომხრა... ომი სიძულვილია. ტყვიებში, ნაღმებში ჩატენილი სიძულვილი, სიძულვილის აფეთქებები, ფეიერვერკები...
სიძულვილი ცეცხლად ედება მიწას, ვისიც უნდა იყოს იგი... მე კი აქედან ამ ყოველივეს ვემსახურები. თვითონაც სიძულვილით დატენილ, ასაფეთქებლად მზა ნაღმად ვიქეცი... დიახ. ასე იყო, მაგრამ მორჩა! ადამიანები სხვანაირად ამყარებენ მშვიდობას, ღმერთი კი სხვანაირად... ჩემი ომი დამთავრდა. თქვენი – ჯერ არა.
აიღეთ პისტოლეტი!
– მე რატომ ამირჩიეთ... რაღა მე გადამიშალეთ გული!
– თქვენ ისე დაჟინებით მიიწევთ ომში... ისე გინდათ, რაღაც თქვენი, საკუთარი ნაკვალევი დატოვოთ მასში, რომ სურვილი გამიჩნდა აქვე, ახლავე მოგცეთ ამის საშუალება... არადა, სიმართლე გითხრათ, თეთრ შროშანს მაგონებთ...
– არა! არ გაინძრეთ!
– ისე შემოფრინდით აქ, როგორც ის თეთრი მტრედი კიდობანზე...
– ჰო, მაგრამ... მე თვითონ ვარ სიძულვილით დატენილი ნაღმი... იმ თეთრ მტრედს კი არა, უფრო იმ ყორანს ვგავარ, კიდობანზე რომ...
– ცდებით! ბევრი რამ შეიცვალა ჩვენში თქვენი აქ შემოსვლის Qწამიდან. ახლა ორივეს სიძულვილი კი არა, სიყვარული გვინდა.
– რას აკეთებთ?
– უკანასკნელ ცნობას გადავცემ.
– რა ცნობას...
– რომ აღარ ვარსებობ.
– იცოდეთ, მე არ გესვრით...
ახლა გარეთ გავვარდები და...
– არა. ამას არ იზამთ. თქვენ მშვიდად, წყნარად, ლამაზად გამისტუმრებთ შვიდობაში, რომელმაც არ იცის ომი. გამიშვებთ შეყვარებულს და თქვენც დარჩებით ეყვარებული დიდ, სულ სხვანაირ მშვიდობაში... ჩვენ მოვუგებთ ომს სიძულვილს და თვითონ ომს, როგორც ასეთს! გენიალურია! გამომართვით პისტოლეტი! ჰეი! მეომარო! ლდიერრრ! ნუ აგიწყლიანდათ თვალები... ნუ აგიკანკალდათ თითები! ეს სწორედ ის არდატეხაა, რომელზეც ოცნებობდით.
გამომართვით და დაუჩქარეთ! ზუსტად ხუთ წუთში აქ თვით გენერალი შემოვა.
– მე... მე სროლა არ ვიცი...
– ძვირფასო, ამას წეღანვე მივხვდი... ბოთლს რომ უმიზნებდით.
– მე... არ შემიძლია...
– ძნელი არ არის. აი, ამას გამოჰკრავთ და მორჩა!
– არა!
– საკუთარ სიკვდილზე ნუ მამათხოვრებთ...
– მე...
– ვიცი. ვიცი, რომ გვიყვარს ერთმანეთი.
– მე...
– მაგრამ წარმოიდგინეთ, რომ ამქვეყნად ყველა ომის ბოლო ტყვიას ისვრით! რომ ამ ტყვიით ყველა ომს წერტილს უსვამთ!
– არ შემიძლია...
– წარმოიდგინეთ, რომ ამ გასროლით მთელ კაცობრიობას ჩუქნით მშვიდობას...
– არა!
– ხომ გითხარით, როგორ წარმომიდგენია სიკვდილი? კაშკაშა ნათება და ორგანის ხმა...
დროზე გამიშვით!
– არ შემიძლია...
– მგონი, გენერლის ნაბიჯების ხმაც მესმის. იჩქარეთ! აბა, ერთი, ორი და...
– არა, არ შემიძლია! აიღეთ! გამომართვით! თავი დამანებეთ!
– იცით, ბრმა ტყვიები ამქვეყნად მართლაც დაფრინავენ, მაგრამ ტყვიათა უმრავლესობას თავისი ლოგიკა აქვს. ლოგიკის თანახმად, თქვენი ტყვია ახლა არ უნდა გავარდნილიყო.
– გაჩუმდით!
– კარგი. დამიტოვეთ განცხადება. საბოლოო პასუხს ერთ კვირაში მიიღებთ. ახლა კი ვწუხვარ, უარით უნდა გაგისტუმროთ.
– თუ არ ვცდები, არანაირი მორალური უფლება არ...
– დიახ. ცდებით.
– როგორ...
– ეს გამოცდა იყო.
– გამოცდა?
– დიახ.
– სპექტაკლი დამიდგით?!
– შეიძლება ითქვას.
– მთელი ეს... არა! შეუძლებელია! მთელი ეს ჯაშუშობის ამბავი... მთელი ეს ისტორია...
სპექტაკლი იყო?!
– მთელი ცხოვრება სპექტაკლია, ძვირფასო. ომი – განსაკუთრებით.
– ესე იგი...
– დიახ. ესე იგი.
– ღმერთო ჩემო! ახლა მართლა სიამოვნებით მოგკლავდით!
– სისულელეა! თქვენ ვერავის მოკლავთ. საამისოდ მეტისმეტად ქალი ხართ. მტრის ყველაზე ცოდვილ წარმომადგენელსაც კი ვერ ესროლეთ! პირიქით, ხუთიოდე წუთის წინ მტერი გიყვარდათ...
– გაჩუმდით!
– თქვენ სიძულვილს ვერ ემსახურებით.
სიყვარულისთვის ხართ გაჩენილი. თქვენ... მკვდარს უფრო გააცოცხლებთ, ვიდრე ცოცხალს მოკლავთ...
– ვერ დამიჯერებია! დარწმუნებული ვარ, ცარიელი პისტოლეტი იყო! უტყვიებო!
– ცდებით. შემიძლია ხელისგულზე გადმოგიყაროთ რვავე ტყვია.
– ღმერთო ჩემო! რომ მესროლა?! რომ მესროლა?!
– არ მესროდით. უკვე გიყვარდით.
– გიჟი ხართ! სიკვდილს ეთამაშებით!
– ომში ტყვიის თუ გეშინია და სიკვდილთან თამაში არ შეგიძლია, მეომარიც არ გქვია. თავიდანვე დამარცხებული ხარ! თან, ინტუიციაც უნდა გიმუშავებდეს.
ცოტ-ცოტა ყველაფერი უნდა იყო – მსახიობიც, რეჟისორიც, გიჟიც, ბრძენიც, პოეტიც, პროზაიკოსიც...
– იცით, რას ვფიქრობ ახლა?
– ალბათ, ფიქრობთ, რომ ჯაშუში ვარ... და იქნებ ახლა ვტყუი.
– გამოიცანით.
– მშვენიერია! ეჭვი ომში აუცილებელი იარაღია. აფხიზლებს. ბრიყვული შეცდომებისგან იცავს, მაგრამ შეგიძლიათ დაწყნარდეთ და მშვიდი სინდისით მოიგონოთ ჩემი კოცნა. ძალიან მართალი კოცნა იყო.
ეს კოცნა ძალაში რჩება. ის ერთადერთი სიტყვაც, სუფთა დაფაზე... და ისიც, რომ თეთრ შროშანს მაგონებთ.
– რა ხდება, როლიდან გამოსვლა გიჭირთ?
– თქვენ არა?
– სევდიანი ამბავია. რომანტიკული. მაგრამ...თვით გენერლის ნაბიჯების ხმა მესმის... აქეთ მოდის. ახლა ის შემოვა, თავს ისე დაიჭერს, თითქოს არ მიცნობს, თითქოს პირველად მხედავს... და წარმოდგენაც კი არ ექნება, რა კრახი განვიცადე...
– გამიშიფრეთ!
– ფაქტობრივად, გაგიშიფრეთ უკვე. თუ ამ ოთახში ვინმე შემოგზავნილი და ჯაშუშია, ეს მე ვარ.
– ნუ მაცინებთ!
– იცინეთ, რამდენიც გენებოთ! ჩემი მდგომარეობა მართლაც სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. არც კი ვიცი, რა მელის ასეთი ჩაფლავებისთვის...
– ანუ?
– ანუ, არავითარ შემთხვევაში არ უნდა შემყვარებოდით. ამან ხელი შემიშალა!
– რაში?
– გრძელი ამბავია. მოკლედ გეტყვით, თქვენზე ეჭვი აქვთ, რომ იოლად მოსასყიდი ან სულაც უკვე მოსყიდული პირი ხართ. არასანდო.
აქ თვით გენერალმა შემომაგზავნა. მე თქვენთვის ხაფანგი უნდა დამეგო. უნდა შემომეთავაზებინა ბევრი რამ: საკუთარი თავი, დიდი ფული, მტერთან თანამშრომლობა...
– სისულელეა! დამიმტკიცეთ!
– ახლავე. ჩანთას გავხსნი და ჩეკს გიჩვენებთ... ეს ავანსი უნდა ყოფილიყო.
– მაჩვენეთ!
– აი... ახლა გჯერათ? რას იტყვით, ბევრი ნულებია, არა?
– ესე იგი...
– დიახ.
ესე იგი...
– და... თვით გენერალმა შემოგაგზავნათ?
– თვით გენერალმა.
– ჯანდაბა! რა სისულელეა! სრული სისულელე! სასაცილოა და მეტი არაფერი!
– ძვირფასო, სასაცილოა თუ არა, საშინლად გაფითრდით... ღელავთ...
– გავფითრდი? მე?!
– დიახ, თეთრ დროშასავით. მართლაცდა, ხომ არ დავზავდეთ?
– ახლავე, დაუყოვნებლივ გავარკვევ ყველაფერს თვით გენერალთან!
– ჩემთან უკვე ყველაფერი გაარკვიეთ?
– აი! მოდის კიდეც! ნაბიჯების ხმა ისმის...
– ძვირფასო!
– ასე რატომ მიყურებთ?
– ეს გამოცდა იყო.
– გამოცდა?
– დიახ.
– რა თქმა უნდა! გამოცდა!
– დიახ.
– საპასუხო გოლი!
– მადლობა ღმერთს! ფერი დაგიბრუნდათ!
– გამოცდა...
– სიცილი საოცრად გიხდებათ! საოცრად! ასე მგონია, სამყაროს ყველა ომი ერთად დამთავრდა და კაცობრიობა ტოტალურად გამარჯვებულია! თან... თან რა გადამდები სიცილი გაქვთ! არადა... ნუღარ მაცინებთ! არადა, თვით... თვით გენერლის ნაბიჯების ხმა მესმის! ღმერთო... რა ლამაზად იცინით! მეგონა, სიცილი საერთოდ არ შეგეძლოთ!
– ჩეკი? ჩეკი საიდანღა მოიტანეთ? ბანკი გაძარცვეთ?
– ააჰ! დაემთხვა ასე! ორი ბინა მქონდა! ერთი გავყიდე. სწორედ დღეს, აქ მოსვლის წინ მომცეს ჩეკი. მინდოდა, ნახევარი ფრონტისთვის შემეწირა, ნახევარი ბანკში შემეტანა, ანაბარზე... მოკლედ, ნახევარი ომს, ნახევარი მშვიდობას...
– მიყვარხართ...
– მშვიდობით. მეც მიყვარხართ.
– თუ დავბრუნდები, ხელს გთხოვთ. ესეც ძალაში რჩება.
– თუ დაბრუნდებით?
– ერთ საათში ომში მივდივარ. არა. უკვე ორმოცდახუთ წუთში.
– როგორ...
– ასეა.
– ორმოცდახუთ წუთში... ღმერთო ჩემო... ორმოცდა... და მე აქ ვრჩები?!
– ძვირფასო, თქვენ იმათ მიეკუთვნებით, ვინც უნდა დარჩეს, ეკლესიაში სანთლები ანთოს და მხურვალედ ილოცოს... დარწმუნებული ვარ, შეგიძლიათ მხურვალედ ლოცვა.
– თქვენ... თქვენ დარჩენა და ლოდინი ნაკლები ომი გგონიათ?! ნაკლები ფრონტი??!
– არა, მე...
– იცით, რა? მოდი, იმ ომში მე გამიშვით, თქვენ კი ამ ომში დარჩით! ეკლესიაში სანთლები ანთეთ, მხურვალედ ილოცეთ და მელოდეთ!
– ყველაფერს თავდაყირა აყენებთ...
– ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ზეციურ კარიბჭესთან ვდგავარ... სულთა განმანაწილებლის წინაშე...
“შენ – იქით, შენ – აქეთ! შენ – სამოთხეში, შენ – ჯოჯოხეთში! შენ – ომში, შენ – შვიდობაში!”
– გენერალი მოდის...
– ჰო. ნაბიჯების ხმა ისმის. მის შემოსვლამდე მინდა საბოლოოდ გავიფანტო ეჭვები...
– მაინც?
– პისტოლეტი მანახვეთ. წეღან სიტყვაზე გენდეთ. ახლა კი რატომღაც აღარ მჯერა, რომ ტყვიები მართლაც იყო შიგ. არ მჯერა, რომ სიკვდილთან ასეთი ირონიული დამოკიდებულება გაქვთ.
– კი ბატონო...
აი, ნახეთ. მანდ ყველა...
– არ გაინძრეთ! ხელები! ხელები თავზე!
– გაგიჟდით?
– არ გაინძრეთ-მეთქი!
– კიდევ რა მოიფიქრეთ? მძევლად აგყავართ? გაითვალისწინეთ, სადაცაა, გენერალი შემოვა...
– გეფიცებით ყველა ზეციურ და მიწიერ გენერალს თავის ნაბიჯებიანად, გეფიცებით ყველა ომს და ყველა მშვიდობას, გესვრით! კალამი! კალამი აიღეთ და ჩემს განცხადებას ხელი მოაწერეთ! ძვირფასო! სწრაფად! სწრაფად!
– ჰმ!
– ჩვენ ერთად წავალთ ომში! ერთი ეშელონით. ერთ ნაწილში. ერთ სანგარში...
– შეგიძლიათ მესროლოთ, მაგრამ ასე არაფერს მოვაწერ ხელს. იარაღი დაუშვით, ლამაზო ქალო. დაუშვით იარაღი. სხვა რომ არაფერი, თქვენ თვითონ შეგზიზღდებით, მაგ მუქარას რომ დავემორჩილო.
– მაშინ... მაშინ თავს მოვიკლავ... ბანალურად ჟღერს, მაგრამ უთქვენოდ სიცოცხლე არ მინდა.
– დაუშვით იარაღი.
– დავუშვი... ახლა?
– ახლა მოვაწერ.
– გმადლობთ. მე... მე...
– არა.
ცრემლი არ გვინდა... ტირილის დრო არც გაქვთ. ნახევარ საათში ეშელონი გადის. ალბათ შინ შეივლით.
– არა. მხოლოდ ჩეკს გავყოფ შუაზე ქვემოთ, ბანკში.
– ...
– ასე რატომ მიყურებთ?
– ბანალურად ჟღერს, მაგრამ... ბედნიერი ვარ.
– რაღაც არ მეშინია მაგ ომის... ჩემთვის ყველგან მშვიდობაა თქვენ გვერდით.
აი, რატომ.

ნახევარი საათის შემდეგ ეშელონში...

– სამხედრო ფორმა ძალიან მოგიხდათ. უფრო ქალურიც კი ჩანხართ ასე.
– წვიმს...
– ჰო. მიყვარს ღამით, წვიმისას მატარებელში ყოფნა.
– გრძნობთ წვიმის სურნელს?
– თქვენი თმის სურნელს ვგრძნობ მხოლოდ.
– რაზე ფიქრობთ?
– ვფიქრობ... ნეტავ ვინ დაგვინთებს-მეთქი სანთლებს... ვინ ილოცებს მხურვალედ...
– თვით გენერალი!
– ვინ?
– თვით გენერალი! აი ის, ნაბიჯების ხმა რომ ისმოდა... სულ რომ მოდიოდა... სულ რომ მოდის...

ბმული:
* http://www.bu.org.ge/m1246?lang=geo - ამ ბმულიდან გადატვრითავთ და წაიკითხავთ თამრი ფხკაძის სხვა ნაწარმოებებსაც: „(შ)ორი მე“, „ვნებანი“, „ის კი სულ არის...“, „ცოდვილთა თავშესაფარი“

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Fri Mar 01, 2019 12:31 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Mar 01, 2019 12:05 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_10

ფრონტის წინა ხაზზე
(თეონა დოლენჯაშვილი ესაუბრება თამრი ფხაკაძეს)

- შენი მოთხრობა „ომი თუ მშვიდობა“, სადაც გმირი ქალი ომში მიდის, მწერალ ქალებს მიუძღვენი. როგორ ფიქრობ, მწერლობა ომია, სადაც მამაკაცები სუსტ სქესს წინა ხაზზე არ უშვებენ?

- კი, ეს მოთხრობა ლიტერატურაში გენდერული ბალანსის „საჭირბოროტო" თემას მივუძღვენი. თითქმის ყველა ფრაზა სიმბოლური დატვირთვის მქონეა. როცა ჩემი გმირი, ფორნტზე წასვლის ანუ მწერლობაში გადაშვების მსურველი ქალი ამბობს სროლაც ვიცი, ცხენის ჭენებაც, ცურვაც, ტანკის ტარებაც, დაზვერვაზეც შემიძლია წასვლაო და ა.შ., ვგულისხმობ მწერლურ ტექნოლოგიებს, წერის მთელ სტრატეგია-ტაქტიკას, მოკლედ, წერას.
ამ მოთხრობის წერისას ფრიად აღშფოთებული ვიყავი იმხანად მოსმენილი ერთი რადიოგადაცემით, რომელშიც ქალურ-კაცურ მწერლობაზე იყო საუბარი და რამდენიმე მამრი შემოქმედი იუმორში შეფუთული კატეგორიულობით მოითხოვდა ქალი მწერლების არასერიოზულად აღქმას, მათი შემოქმედების მარგინალიზაციას.
სამწუხაროდ, ასეთი „მოწინავე" პოზიცია არსებობს. ეს ოფიციალური განცხადებების გარდა, კერძო საუბრებშიც არაერთხელ მომისმენია. მახსოვს, ძლიერი სქესის წარმომადგენელმა ერთმა პროზაიკოსმა ზეპირად წამიკითხა ამონარიდი თავისი ნაწარმოებიდან და მოაყოლა: „ასე შენ ვერასდროს დაწერ, იმიტომ, რომ ქალი ხარ". მოდი და, ნუ დაწერდი ამ ყველაფრის მერე ერთ ალეგორიულ მოთხრობას! ჰოდა, ავდექი და დავწერე.
„თქვენ ხომ ქალი ხართ?... თანაც მომხიბვლელი?..." ხშირ-ხშირად უმეორებს კომისარი ჩემს გმირს, მისი გადაწყვეტილებისადმი ყოვლად არასერიოზული დამოკიდებულებით აღსავსე უმტკიცებს გაცვეთილ თეორიას, რომ ქალის საქმე მშვიდობაა და არა ომი... კერვა, რეცხვა, სუპ-ხარჩო... ჩემი ქალი მაინც მიიწევს და მიიწევს ფრონტისკენ, სუპ-ხარჩოზე გაცილებით მეტის და მნიშვნელოვნის გაკეთება შემიძლიაო, მღელვარებს. ჩვენ, კაცებმა უნდა ვიომოთ ( ანუ ვწეროთ), თქვენ, ქალებმა სანთლები უნდა აგვინთოთ და ილოცოთ ჩვენთვისო, უმტკიცებს ქალს კომისარი და ნუთუ ტყვედ ჩავარდნისაც კი არ გეშინიათო? - უკიდურეს საფრთხეზე უმახვილებს ბოლოს ყურადღებას- ხომ შეიძლება, თქვენს მიმართ აგრესიულად, ცინიკურად, მტრულად განწყობილ მამაკაცებს ჩაუვარდეთ ხელში და ასე ვთქვათ, შეურაცხყოფა მოგაყენონო? აი აქ უკვე ლიტერატურის ტყვეობა იგულისხმება და ყველაფერი იმის ატანა და გაძლება, რისი ატანაც და გაძლებაც ხშირად უხდება მწერალს და განსაკუთრებით მწერალ ქალს. ჩემს გმირს ამ ტყვეობის არ ეშინია. მე მისით აღფრთოვანებული ვარ! ბრავო. ბარაქალა, დედაკაცო! შენს გვერდით მიგულე აწ და მარადის, სანამ ცოცხალი ვარ და ვწერ.
კიდევ რა. მთელი ამ დიალოგის მანძილზე დროდადრო ისმის ვიღაც გენერლის ნაბიჯების ხმა. გენერალმა უნდა გასცეს საბოლოო და უმნიშვნელოვანესი განკარგულება, ბრძანება. ის სადღაც აქვეა, ახლოს, მაგრამ არ ჩანს...
მოთხრობის ფინალი ჩემთვის მისაღებია და ხდება ის, რაც უნდა ხდებოდეს მწერლობაში და კიდევ ბევრ სფეროშიც: კომისარი და ჩემი ქალი ერთ მატარებელში სხედან, ერთნაირ სამხედრო ფორმაში გამოწყობილნი და ფრონტზე მიდიან.
სანთლებს ვიღა დაგვინთებს? - ამბობს კაცი. - ის... გენერალი. სულ რომ ისმის მისი ფეხის ხმა... სულ რომ აქვეა... - ამშვიდებს ქალი.
შენ მშვენივრად ხვდები, რა თქმა უნდა, ვინ იგულისხმება ამ გენერალში... უფრო სწორად - რა. იგულისხმება დრო. დრო, რომელიც იძლევა განკარგულებას, შეკვეთას, გამოაქვს განაჩენი ხსოვნის ან დავიწყების... მისთვის სულერთია შემოქმედი ქალი და კაცი. მისთვის მთავარია ჭეშმარიტი ღირებულება.

- როდესაც შენი მოთხრობების, თუნდაც „ბოსტანი კონფლიქტი ზონაში“ შეფასებისას უთქვამთ, თამრი ფხაკაძე კაცივით კარგად, ძარღვიანად წერსო, არის შენი აზრით ეს კომპლიმენტი?

- სულ მიკვირს, რად უნდოდა შარლოტა ბრონტეს თუნდაც თავისი სამწერლო კარიერის დასაწყისში ფსევდონიმად გვარ-სახელი კარერ ბელი? ან ავრორა დიუპენს - ჟორჟ სანდი? ან მერი ენნ ევანსი რად მოგვევლინა ჯორჯ ელიოტად? საინტერესოა, რატომ იმართლებდნენ მწერალი ქალები წერისას თავს მამაკაცობით? გეცოდინება, ვინ იყო ანდრე ნორტონი. სხვა არავინ, თუ არა ამერიკელი მწერალი - ფანტასტი ელის ნორტონი. ან ვინ იყო რობინ ჰობი? - ფენტეზის დედა და დედოფალი სახელად მარგარეტი!
და რატომ? რატომ უნდა ვწერო, მაგალითად მე, თამრი ფხაკაძემ ვთქვათ, დავით ფხაკაძის ფსევდონიმით? სულ მინდა ჩავწვდე მიზეზს. რის თავიდან აცილებას ცდილობდნენ ეს ქალები? ან რის მოპოვებას?
ჰო, ჩემთვის ბევრჯერ უთქვამთ, რომ განსაკუთრებით „ბოსტანი" - კაცური ნაწერია.
არა. არაა ეს ჩემთვის კომპლიმენტი. მაღიზიანებს კიდეც. რამდენია ამქვეყნად ძლიერი სქესის ლიტერატურული პროდუქცია, რომლის ავტორობას არავითარ შემთხვევაში არ ვისურვებდი?
არ ვცნობ კაცურად და ქალურად წერას. ვცნობ კარგად და ცუდად წერას. გენდერული კონკურენცია ლიტერატურაში აზრს მოკლებულად მიმაჩნია. უბრალოდ, არსებობს კარგად და ცუდად წერა. თუნდაც საშუალოდ. ოღონდ ორივე სქესისთვის ერთნაირად.

- საერთოდ, გაღიზიანებს ქალ და მამაკაც მწერლებად დაყოფა? და თუ ყოფენ, როგორ ფიქრობ, რატომ? არსებობს რამე წყალგამყოფი? რა გამოარჩევს ქართველი თანამედროვე ქალი მწერლების მიერ დაწერილ პროზას თანამედროვე ქართველი მამაკაცების დაწერილისგან?

- ქალ და მამაკაც მწერლებად დაყოფა მაღიზიანებს. არ ვიცი, რატომ ყოფენ. ინერციით, ალბათ. რაკი სამყაროში სქესი გაყოფილია ორად, სქესი უნდა გაიყოს ლიტერატურაშიც. დავჯგუფდით! ქალები აქეთ, კაცები იქით. გავნაწილდეთ ვაჟთა გინმაზიებში და კეთილშობილ ქალთა სასწავლებლებში...
ქალი მწერლები და მამაკაცი მწერლები ფიზიკურად, რა თქმა უნდა, არსებობენ. არსებობს ქალი მწერლების შემოქმედებაც და კაცი მწერლების შემოქმედებაც. აქ მთავრდება ჩემთვის საზღვარი. თვითონ ნაწარმოების, თვითონ ლიტერატურული პროდუქტის განხილვისას და შეფასებისას ავტორი ჩემთვის ნეიტრალური სუბიექტია, უსქესოა, უფრო სწორად, ორსქესოვანი, რადგან ...
დავიწყოთ თავიდან. ლიტერატურული პროდუქტის განხილვისას ავტორი ჩემთვის ბი-გენდერია, რადგან ზოგადად და განსაკუთრებით შემოქმედებითი პროცესის დროს ერთი სქესი მოიცავს, შეიცავს მეორეს და პირიქით. ასე რომ არ იყოს, მხოლოდ და მხოლოდ მამაკაცის გენდერული ჩარჩოდან ვერ დაწერდა ტოლსტოი „ანა კარენინას", ვერ დაწერდა ფლობერი „მადამ ბოვარის", ვერც ჟორჟ სანდი დაგვიხატავდა მოპრას, ვერც შარლოტა ბრონტე - მისტერ როჩესტერს... უამრავი მაგალითია საპირისპირო სქესში ლიტერატურული გზით გადანაცვლებისა.
რაღაც ახალი ტერმინი იძერწება, მგონი - მწერლური ბისექსუალიზმი... ქართველ თანამედროვე ქალ და მამაკაც მწერლებსაც მხოლოდ ფიზიკური ნიშნით გავმიჯნავ, სხვა არანაირად. ნაწარმოები ან მომწონს, ან არ მომწონს. ქალი და კაცი არ ვიცი! იცი რა, ხომ არსებობენ ანონიმი ავტორები სამყაროში? ხომ არ ვიცით, ვისია მაგალითად, „ლექსი ვეფხისა და მოყმისა"? ხალხურია, მაგრამ ოდესღაც ვიღაცამ ხომ წამოიწყო და თქვა დიდი ნაწილი? რა ვქნათ, ჩავთვალოთ ეგრევე, რომ კაცის ნათქვამია? იქნებ ქალისაა? და რომ გავიგოთ, რომ ქალისაა, ეს რამეს შეცვლის? თუნდაც მცირედს, იმედგაცრუებას გამოიწვევს? ახლებურად, უფრო კრიტიკულად და უფრო ირონიულად მივუდგებით ამ შედევრს? რა მნიშვნელობა აქვს, ქალისაა თუ კაცის, ხომ სულისშემძვრელად საოცარი, მძლავრი და შეუდარებელია?
აი, სწორედ ასე არა აქვს ჩემთვის ავტორის სქესს მნიშვნელობა ზოგადად.

- მინდა შენი პირველი მოთხრობების კრებული „სანამ დაგვიძახებენ“ გავიხსენო. შეგიძლია იქიდან დღემდე გავლილი გზა შეაფასო? რა გადაფასდა და რა შეიცვალა შენში, როგორც მწერალში...

- ჰო, „სანამ დაგვიძახებენ" ჩემი პირველი კრებული იყო. ახალი წასული ვიყავი „ფრონტზე", ჯერ წესიერად სროლაც არ ვიცოდი, მაგრამ გავრისკე. მგონი, არ იყო ცუდი. „საბა" მიიღო. გამიხარდა. გავთამამდი, წავხალისდი. პატარა აღიარებასავით იყო ეს „საბა". ჰოდა, ავისხი იარაღი, ჩავიცვი ჯაჭვის პერანგი და გადავეშვი ფიცხელში. ხან დამჭრეს, ხან წინ გავიჭერი, ხან ცხენი მომიკლეს, ხან ტყვიების წვიმაში მოვყევი... კარგია. არ ვნანობ. დეზერტირობას ნამდვილად არ ვაპირებ. თავიდან რომ დავიწყო ცხოვრება, ისევ იგივე ფრონტზე გავვარდები, ეს ზუსტად ვიცი. შენ მწერალი ხარ და იცი, რას ნიშნავს ეს.
მე საკუთარს ვერაფერს შევაფასებ. თან, ძალიან ადრეა რამის შეფასება. რაღაც დროის გასვლაა საჭირო.
მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ მაშინ, როცა ვწერდი მოთხრობებს, რომლებიც შემდეგ გაერთიანდა წიგნში „სანამ დაგვიძახებენ", ძალიან, საოცრად გაფაციცებული ვიყავი გარესამყაროს მიმართ. ყველა ფრაზა, თუნდაც ტრანსპორტში ყურმოკრული, ყველა შემთხვევით დაჭერილი განსაკუთრებული, საინტერესო მზერა, ყველა ამოოხვრა მავანის და ყველა გულიანი გაცინება ჩემი მასალა იყო. ასე ხდებოდა. საოცრად გადასული ვიყავი სხვებში - ადამიანებში, რომლებსაც არც კი ვიცნობდი, სხვების სატკივარში და სიხარულში. ახლა რომ ვფიქრობ, ეს ძალიან კარგია. რომანების წერამ მოთხრობებს მომწყვიტა. რომანი, არ ვიცი რატომ, მაგრამ უფრო საკუთარ თავში ჩაღრმავებად მექცა. ასეთი იყო ჩემი სამივე რომანი. საკუთარი შინა სულიერი განაწესით განპირობებული, „მე"-დან ამომავალი. სხვის სვე-ბედში გარევა არც რომანებში დამიკლია, მაგრამ მოთხრობებში ეს მეტი დოზით და უკეთესად იყო, ცხადია. თუნდაც „ბოსტანი" ავიღოთ, სადაც რობინზონი კი არ არის „მე", არამედ მე ვარ რობინზონი. ახლა, ამ ყველაფერს უკვე ვითვალისწინებ და კაცმა რომ თქვას, გაუთვალისწინებლადაც ასე გამოვა: წრეზე წავედი. ისევ სხვებში გადასვლა მინდა. ისევ სხვა უფრო მაინტერესებს და ამით ბედნიერი ვარ. დიდი სიამოვნებით ვწერ იმას, რასაც ახლა ვწერ. მორჩა ავტოპორტრეტული წიაღსვლები...

- როგორია და ვინ არის შენი მკითხველი? ხედავ მას წერისას? წიგნის გამოცემის შემდეგ? რას გვასწავლიან ისინი, გვეხმარებიან თუ ხელს გვიშლიან?

- მკითხველი, ეს რაღაც, მისი უდიდებულესობაა. არა, „ვერ ვეცრუები", რომ მე მას წერისას ვხედავ. წერისას ვერაფერს ვხედავ, გარდა იმისა, რასაც ვწერ. ეს დიდი ხვნა-თესვაა. აიღებ და ჩააგდებ მარცვალს მიწაში. ანუ სიტყვას - ქაღალდზე. ან იხარებს, ან არა. თუ იხარა, მერე მოდის ჟამი მკისა და აი, მაშინ ხედავ მკითხველს. მკითხველს ხედავ მაღაზიის დახლზე ჩენი წიგნის შეცოტავებულ, დამცრობილ რიცხვში, მკითხველს ხედავ ფოსტით მიღებულ პატარა და ტევად გამოხმაურებებში, მკითხველს ხედავ სადღაც შორიდან, შენამდე ქარსმოტანილივით მოფრენილ რაღაც ფრაზებში... როცა შენი ახალი წიგნი გადის შენგან, გასხვისდება , გრძნობ მკითხველს, რომელიც ახლა შენს ნაწერს ითავისებს, განიცდის, მოწონს ან არ მოწონს... ეს არის დრო დიდი ფარული ერთიანობისა. შენ და მკითხველი სამყაროს რომელიღაც, ჯერარაღმოჩენილ განზომილებაში ერთად ხართ, ერთი ხართ, ის ხდება შენ და შენ ხდები ის... დიდებულია!
მკითხველი წერის დროს არც მეხმარება და არც ხელს მიშლის. მაგრამ შუალედებში, როცა ხდება წერისწინა დიდი შესუნთქვა, ანუ იტუმბები რაღაც ემოციებით, ფიქრით, ენერგეტიკით, რწმენით, ნებისყოფით და რაც მთავარია სიყვარულით, მკითხველი, ანუ ზოგადად ადამიანი, ვისთვისაც ამზადებ სულიერ კერძს, ვისაც ეძღვნები, - რა თქმა უნდა, გეხმარება... ის ძალას, იმედს და სიყვარულს გაძლევს... შენ იცი, რომ ის ელის. და როცა იცი, რომ ელის, დიდი სტიმული გაქვს, რომ იმედი არ გაუცრუო...
ძალიან მიყვარს წერა ბავშვებისთვის, რადგან ბავშვებმა განსაკუთრებულად წრფელი და ემოციური მოლოდინი იციან.
მკითხველი ხშირად მპოულობს. FACEBOOK-ზე ძალიან ბევრი წერილი დამიგროვდა სრულიად უცნობი ადამიანებისგან მოწერილი. მწერენ დაუნანებელი სითბოთი. მიანალიზებენ ცალკეულ ფრაზებს, მიხასიათებენ ჩემსავე გმირებს, შეკითხვებს მისვამენ, სიყვარულსაც მიხსნიან... შემიძლია დავიფიცო, რომ ჯერ არ მოუწერია განრისხებულ, შეურაცხყოფილ ან უკმაყოფილო მკითხველს. ჯერჯერობით, მხოლოდ პოზიტივი მოედინება.
მარტო ბოლო რომანის „ CV"-ს შესახებ უკვე იმდენი გამოხმაურება დამიგროვდა, ერთად რომ ავკინძო, წიგნი გამოვა... გამოდის, რომ მარტო არ ხარ. უფრო სწორად, ე რ თ ი არ ხარ, გამრავლებული ხარ, განბნეული ხარ, სხვებშიც ხარ, ბ ე ვ რ ი ხარ... საოცრებაა.
ამ რამდენიმე ხნის წინ უცნობმა ქალბატონმა ჩემს პროფილზე ფეისბუქში დამიდო პატარა ვიდეო. მისი შვილი ჩემს „ხაჭაპურს" ტიტინებს... ასეთი რამ რამდენჯერმე მოხდა. ერთხელ კი ასევე უცნობმა ახალგაზრდა დედიკომ ფოტო დამიდო. ქათქათა ტორტს შოკოლადის ასოებით ეწერა ისევ და ისევ ჩემი „ხაჭაპურის" სტროფი...

- რა ხდება წერისას? არის ეს განსაკუთრებული მდგომარეობა? როგორია შენი შემოქმედებითი სამზარეულო?

- კი. წერა განსაკუთრებული, „საგანგებო" მდგომარეობაა. რა ხდება წერისას ჩემს გარშემო, არ ვიცი. ხოლო რა ხდება ჩემში, ეს ძალიან ძნელი გადმოსაცემია და არა მგონია, ეს დარდუბალა ვინმეს აინტერესებდეს. მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ მე ყოველთვის ძალიან ნათლად...
არა. გადავიფიქრე. არ ვიტყვი. რატომღაც ის კაცი გამახსენდა ახლა, კარლოს კასტანედა და დამამუხრუჭებინა.
შემოქმედებითი სამზარეულო როგორია? ჩვეულებრივი. იწვება, იხარშება, ხან გადამეხარშება, ხან მიმეწვება, ხან მარილი მეტია, ხან მარილი აკლია. მაგრამ, ძირითადად, ამბობენ, რომ გემრიელი ხელი მაქვს.

- მე თავად მეღიმება როდესაც მუზებზე მეკითხებიან, უბრალოდ, რა არის ის, რაც შეიძლება ინსპირაციის წყაროდ იქცეს?

- ზემოთ გითხარი: ეს შეიძლება იყოს ტრანსპორტში ყურმოკრული ფრაზა, ვიღაცის მზერა... მთლად მზა-მზარეულ და აკინძულ ამბავს ვერ ვიტან. ანუ, რაღაც ცხოვრებისეული დაწყობილი ამბავი რომ ლიტერატურულად გადააწყო. არა. ეს არაა საინტერესო. საინტერესოა პატარა ბიძგი და მერე ფანტაზიის ამუშავება. ასაწყობი ნახატები რომაა, ხომ იცი? ათასზე მეტი პაწაწინა დეტალია... წარმოიდგინე, რომ მოგეცა, გებოძა ერთი დეტალი, ან ორი და დანარჩენი 999 შენ უნდა მოიფიქრო, დააშენო და რაღაც შექმნა...

- შეგიძლია ის ტექსტი დაასახელო, რომელზე წერის დროსაც ყველაზე დიდი სიამოვნება მიგიღია?

- „ბოსტნის" წერას სიამოვნება არ ერქვა. მახსოვს, ორჯერ დავლიე საგულე წვეთები. და საერთოდ არ მახსოვს წერის პროცესი. აღმოჩნდა უცებ, რომ რაღაც დავამთავრე და იმ რაღაცას თითქმის, გადაწერაც არ უნდა., კოკისპირულადაა ნაწერი.
თუ ვატყობ, რომ წერას ტანჯვა გამოერია, ოღონდ, ტანჯვა ტექნიკური მხრით და არა სიუჟეტური თანაგანცდის, წერას ვწყვეტ. ტექსტზე თუ ჯახირობ, წასაკითხადაც საჯახირო იქნება.
ზოგადად, წერისას ყოველთვის დიდ სიამოვნებას ვიღებ. „CV"-ს წერა განსაკუთრებული სიამოვნება იყო.
და განსაკუთრებული სიამოვნება იყო წერა „ოქროს ბუმბულისთვის" დიდი და სახალისო ზღაპრისა" გრძელცხვირა ჯადოქარი მარსია, მეფე ბუთხუზ პირველი და სხვები". ეს სიამოვნება ჩანს, ჟიურისაც გადაედო, რადგან მეორე პრემია მიბოძა...

- რაზე მუშაობ ახლა და კიდევ ერთი კითხვა - სიყვარული არის მთავარი მასალა შემოქმედებისთვის? და შენი აზრით, რა უფრო ცხელი და ძლიერი უნდა გქონდეს წერისას - გული თუ გონება?

- ამჟამად ვწერ დიდ რომანს. საგას ერთ საგვარეულოზე. არავითარი ავტოპორტრეტი! ჭაჭანებაც კი არაა. მთლიანად სხვების თავგადასავლებში ვარ გახლართული. „ხოლო ეს - კარგია".

- არის თუ არა სიყვარული მთავარი მასალა წერისთვის?

- იცი რა, „პირველად იყო სიტყვა და სიტყვა იყო ღმერთი"... წარმოგიდგენია, რას კიდებ ხელს, რას ეხები, რაზე აცხადებ ადამიანი პრეტენზიას? და აბა ამხელა ამბავი და ამხელა მიახლება უსიყვარულოდ იქნება?.... სიყვარულია ამ საქმეში მთავარი. დასაწერისაც, წასაკითხისაც, წამკითხველისაც, არწამკითხველისაც... დიდი, მრავალმხრივი სიყვარული.
ხოლო თუ სიყვარულს აქვს მოცული შენი, ანუ მწერლის გულიც და გონებაც, მაშინ ერთიც და მეორეც ცხელი იქნება, არცერთი არ გაგიგრილდება.


გაზეთი „24 საათი“, Weekend, 8 მაისი, 2011

ბმული:
* http://24blog.ge/weekend/story/16371-frontis-tsina-khazze

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Mar 01, 2019 12:53 pm


"ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" - ფილმი აგვისტოს ომზე
TV IMEDI
Published on Aug 8, 2018

Exclamation

ნინო მურღულია

ბესო სოლომანაშვილი: „ვიღებ ფილმს, რომლის გამოც, იმედი მაქვს, რუსეთი პერსონა ნონ-გრატად გამომაცხადებს...“

14.08.2018

რეჟისორი ბესო სოლომანაშვილი ცხოვრების მნიშვნელოვან პროექტს შეეჭიდა. 26 ივლისიდან, კასპის რაიონის სოფელ ქვემო გობში მსახიობები და ადგილობრივი მოსახლეობა გადასაღებ მოედანზე ერთნაირად შრომობს. თამრი ფხაკაძის ცნობილი მოთხობა „ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში“, რომელსაც გამოქვეყნებისთანავე აღიარება ხვდა წილად, მალე კინოეკრანებზე გადაინაცვლებს. როგორც რეჟისორთან ექსკლუზიური ინტერვიუს დროს შევიტყვეთ, ფილმი 2019 წლის მეორე ნახევარში იქნება მზად.

ბესო სოლომანაშვილი:
- აუცილებლად უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ფილმი ეროვნული კინოცენტრის კონკურსის გამარჯვებულია და მისი დაფინანსებით ვიღებთ. გადაღებები ერთი თვის განმავლობაში გრძელდება და 26 აგვისტოს დასრულდება. ფილმი 2019 წლის მეორე ნახევარში გამოვა.
ჩვენი მხარდამჭერია ტელეკომპანია „იმედი“. მისი ჟურნალისტი, სალომე შანშიაშვილი ასრულებს იმ ადამიანის როლს, ვისაც მთავარი გმირი საკუთარ ამბავს უყვება… ამბავი ეხება ერთ ადამიანს, რომლის ბოსტანიც კონფლიქტის ზონაში აღმოჩნდება. არ უნდა ომი, მაგრამ რუსული აგრესია აიძულებს, ხელში იარაღი აიღოს.
ეს არის თამრი ფხაკაძის მოთხრობა „ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში“. სცენარის ავტორები გახლავართ მე, ირაკლი სოლომანაშვილი და თამრი ფხაკაძე. ოპერატორი: გელა ჩინჩალაძე, მხატვარი: მამუკა ესაძე.
მთავარ როლს ასრულებს დუტა სხირტლაძე. ფილმში დაკავებულები არიან მსახიობები გორის და ხაშურის თეატრებიდან, ასევე ადგილობრივი მოსახლეობა.

- თქვენთვის, ალბათ, ამ თემაზე მუშაობა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია…

- ეს არის უმნიშვნელოვანესი! ვფიქრობ, საქართველოს ყველა პრობლემა ამ ერთი პრობლემიდან გამომდინარეობს, ოკუპაციის თემიდან. ჩემთვის მნიშვნელოვანია ჩემი, როგორც ქართველის სათქმელი – თუ ეს ძალადობა არ დამთავრდება, მოძალადე ქვეყანა დაღუპავს ჩვენს პატარა ლამაზ ქვეყანას. ჩვენ გვინდა შრომა, ამაში კი კატეგორიულად გვიშლის ხელს ოკუპანტი ქვეყანა.

- ალბათ, გაქვთ იმედი, რომ ფილმი ამ სათქმელით უცხოურ ფესტივალებზეც წარდგება…

- რა თქმა უნდა, მაგრამ პირველ რიგში, ჩემთვის მნიშვნელოვანია, ის ქართველმა მაყურებელმა ნახოს და მიიღოს. მეორე რიგში კი, გაემგზავროს რაც შეიძლება მეტ ფესტივალზე. ჩემი ოცნებაა, ამ ფილმის გამო რუსეთმა პერსონა ნონ-გრატად გამომაცხადოს (იცინის). ეს ხუმრობით, მაგრამ მინდა, ასეთი სათქმელი იყოს, რომელსაც რუსეთი მწვავედ აღიქვამს. თუ რუსი რეჟისორები აკრიტიკებენ საკუთარ ხელისუფლებას, ჩვენ მით უმეტეს, გვაქვს ამისი უფლება.

ბმული:
* https://fortuna.ge/fortuna/post/beso-solomanashvili-vigheb-films-romlis-gamoc-imedi-maqvs-ruseti-persona-non-gratad-gamomackhadebs

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyMon Apr 01, 2019 12:54 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_19
The Portrait of Tamri Pkhakadze (A drawing by unknown artist from the Tamri Pkhakadze's Facebook page), 2018.

თამრი ფხაკაძე

თევზის მონოლოგი


fish is mute. fish knows everything.
გორან ბრეგოვიჩ.


ჰეი, გორან!
შენ რა, წინა ცხოვრებაში თევზი იყავი?
............................................................................................................ და იცი
რომ................................................................................. წყალი... სიღრმე... _
სიცოცხლე.................................. ნაპირი _ აღსასრული .................
................................................................................................................................................
................................... ანკესი! სიბრიყვის საზომი .......................................................
...............................................................................................................................................................
.......
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...........................................................ბადე! ............................................................................-
ბედისწერა................................................................................................................................
...........................................................................................................................
..................................................................................... გემები ზედაპირზე... _
......................................................................................................უფალო შეუნდე,
პოეზია..................................................................................................................................................
.............
...............................................................................................................................................................
............
................................................................................. გემები ფსკერზე _ ........................
.................................... საიდუმლო პროზა ................................................
..................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
............................................................ პატარა, ურიცხვი თევზის ქარავნები _ ........................
..................... დემოსი!.......................................................................................
..................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
.................................................................................................................................................
......................................... ხახადაღებული ვეება თევზები, დიდსტომაქიანი
ზვიგენები..................................................................................................................................
_ ძლიერნი ამა წყალთა .............................................................................................
...............................................................................................................................................................
............ ამოფრენის მცდელობები, «თოლიობანა»_ ................................ სიგიჟე!
...................................................................................................................
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................
............................................................................................................ქვირითი _
.................................. გაუკვდავების დაუცხრომელი ვნება, ......................
...............................................................................................................................................................
...........
...............................................................................................................................................................
................... ადუღებული ზეთი ტაფაზე-ჯოჯოხეთი!
........................................................................
..................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
თუნუქის ყუთი. კონსერვის ქილა _ ........................................................................
....................................................................................... ამაზრზენი აღიარება ........................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
............................................................................................. ჩემი უტყვი მზერა ........................
........................_ პრეისტორიული გამოცდილება
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
.....................................................................................ჩემი გაუძრავებანი ... _ ........................
.................. პრეისტორიული პოზა ........................................................................................
..................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
............................................................ მზე მსოფლიო ოკეანეში _ რელიგია. .................
...............................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
.......................................თევზთა თანავარსკვლავედი _ ................................................
............................................................................................ სასუფევლის იდეა
...............................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................
........................................................... პოსეიდონი _ თავსმოხვეული მითი, .................
...................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................
.....................ვენერა _ ..............................................................................................................
...................................................................................................................................................
............................................................................................ _ არა ჩემი ხილვა! ........................
სხვისი.......................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
.............................................................. ჟანგბადის ბუშტულები, სუნთქვა _
მრავალწერტილი .....................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
.....................დუმილი-თავშესაფარი.......................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
ჰეი! მებადურებო ყველა ქვეყნისა, შეერთდით? ..................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................
მეძიებდეთ და მპოვებდეთ!


Exclamation


პირისპირ: თამრი ფხაკაძე _ ირაკლი ქასრაშვილი

ირაკლი ქასრაშვილი _ მინდა ისეთი რამ გკითხო, რაც კარგა ხანია მაწუხებს. შენი აზრით, რატომ აღარ კითხულობენ ადამიანები საქართველოში წიგნებს, ან უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, გაცილებით ნაკლებად რატომ კითხულობენ? იმას ვერ მოვიტანთ მიზეზად, საინტერესო წიგნები აღარ იწერებაო. პირიქით, ახალი
ნაწარმოებიც ბევრია წასაკითხი და ძველიც უფრო ხელმისაწვდომი გახდა. მე მახსოვს, რომ ბრეჟნევის ეპოქაში ბულგაკოვის «ძაღლის გული» ერთ ღამეში წავიკითხე, თან მაგრად ვიცინე. ახლა ის დახლებზე ან თაროებზე დევს და თითქმის აღარავინ ეკარება. დიდი-დიდი მის მიხედვით გადაღებულ ფილმს უყურონ. ან იქნებ ვაჭარბებ?

თამრი ფხაკაძე _ აშკარად აჭარბებ, ირაკლი. ისეთი ტრაგიკული სურათი დახატე, ბულგაკოვი იმქვეყნად შემეცოდა და საკუთარი თავი _ ამქვეყნად (ბოდიშს ვიხდი ესოდენ თავხედური პარალელისთვის). ის, ვისაც კითხვა უყვარს, ბრეჟნევის დროშიც კითხულობდა და პუტინის დროშიც კითხულობს. შენ გგონია, მაშინ შენს გარდა ბევრი კითხულობდა «ძაღლის გულს»? ან დღეს შენს გარდა არავინ კითხულობს? ასე არაა. ჩვენი თაობა ამ საქმეში მეტ-ნაკლებად სანუგეშო სურათს ხატავს. აი, უმცროს თაობაზე, ანუ დღევანდელ ბავშვებზე მართლაც უნდა ვინაღვლოთ. რაღაც ახალი ათვლის სისტემა დაიწყო მგონი მკითხველების და მომავალი მკითხველებისა. ჩვენს დროს არ იყო მთავარი მოწინააღმდეგე, _ კომპიუტერი, ინტერნეტი. კონკურენცია არ არსებობდა. ახლა ინტერნეტი ყველა ნიშას ავსებს ბავშვის აზროვნებაში და სამწუხაროდ, ეს შეუქცევადი პროცესია! როგორც იტყვიან, აფერუმ იმ მშობელს, ვინც ბურატინოპინოქიო-ტომ სოიერ-ჰეკლბერი ფინს მ ა ი ნ ც წააკითხებს შვილს! მერე ვილაპარაკოთ ყველანაირ საიდუმლო და განძის კუნძულებზე, უთავო მხედრებზე და ასე შემდეგ... ჰო. ჭეშმარიტად _ ვაგლახ!..

ირაკლი ქასრაშვილი _ მართალია, ეს ალბათ უფრო მომავალ თაობას ეხება. ზოგჯერ მგონია, რომ კომპიუტერმა შეჭამა ეს ბავშვები. იცი რა არის, მათთვის კომპიუტერი უფრო იოლია, ვიდრე წიგნი. განსაკუთრებით, თამაშები. მათი სირთულე მოჩვენებითია, რადგან საბოლოოდ რამდენიმე სტანდარტულ ოპერაციას ემყარება.
წიგნის კითხვა კი გართობასთან ერთად აზროვნებაცაა, უფრო მრავალფეროვანი განცდაც, თუ გულისყურით კითხულობ. თუმცა წიგნს ვიზუალური ეფექტი არ აქვს. არადა, რაც კინო გაჩნდა და მერე კომპიუტერი, ეს ეფექტი ალბათ უფრო და უფრო მეტი მოთხოვნილებით სარგებლობს ადამიანებში. თუ დააკვირდები, ახლა ადამიანებს ფილმებიდან უფრო მეტი ციტატები მოჰყავთ, ვიდრე წიგნებიდან. მე მგონი, წიგნების ნაკლებად კითხვა ადამიანების აზროვნების სტილსაც ცვლის და შედეგად, რასაკვირველია, ეს თავისთვად კიდევ უფრო ზემოქმდებს ცხოვრების წესზეც. არა მითიური შეთქმულები ცვლიან ჩვენს ცხოვრებას, არამედ ის საგნები, რომლებთანაც ყოველდღე გვაქვს შეხება. არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, და საერთოდ, ამ მოვლენის ცალსახად შეფასება ალბათ შეუძლებელიცაა, მაგრამ ის, რაც ვთქვი, ფაქტია.

თამრი ფხაკაძე _ ზუსტად ვიცი, რომ ეს ცუდია, რადგან:
1. როცა ვიღაც, მით უფრო რ ა ღ ა ც შენს მაგივრად აზროვნებს, ქმნის, ფანტაზიორობს _ საშინელებაა.
2. როცა შესაძლებლობა აღარ გეძლევა, წარმოიდგინო თუნდაც წითელქუდა, ან მგელი და გონებაში უამრავი მზამზარეული წითელქუდა და მგელი გეჭრება _ კოშმარია.
3. როცა შენი წარმოსახვა მანათობელი ოთხკუთხედის პატიმრობაშია, მიცემული აქვს ერთი შეხედვით განუზომელი თავისუფლება და სინამდვილეში, აბსოლუტური მონაა _ საზარლობაა.
4. როცა უბრალოდ, აღარ გაქვს შეხება წიგნის ფაქტურასთან _ ქაღალდთან, აღარ გრძნობ წიგნის სურნელს, აღარ ჩაიჭყიტავ მოუთმენლობისგან ბოლო გვერდებზე, არასდროს დაკარგულხარ ბიბლიოთეკის საცავებში, როცა უბრალოდ, ბალიშქვეშ არ ამოგიდია წიგნი, ან წვიმიან ამინდში მხარ-თეძოზე არ წამოწოლილხარ და გონებაში
რომელიმე დიდებული წიგნის საკუთარი კინოვერსია არ გაგიშვია _ საცოდაობაა.
5.
6.
7. ...
ვიწუწუნეთ, ვივაგლახეთ. ახლა რა ვქნათ?
აღარ ვწეროთ?
დავდოთ კალამი?
ჟიულ ვერნს და მაინ რიდს თუ აღარ კითხულობენ, ცოტა ხნის შემდეგ, როცა წამოიზრდებიან, არც ფოლკნერს და არც დოსტოევსკის აღარ გაეკარებიან და მით უმეტეს, ჩვენ სულ არ გადაგვყვებიან ზედ. ღირს წერა მხოლოდ ერთი, ჩვენი თანამედროვე თაობისთვის? ვერაა რაღაც სახარბიელო სიტუაცია...

ირაკლი ქასრაშვილი _ ძალიან ლოგიკური კითხვა დასვი, საერთოდ ღირს თუ არა წერაო, მაგრამ მგონი, რაც არ უნდა იფიქრო ამაზე, მაინც დაწერ, თუ წერა გინდა, სხვაგვარად არ შეგიძლია. თუმცა ეს ალბათ ცალკე თემაა. რაც შეეხება უწიგნურობას, ჩვენს წინაშე ახალი ცივილიზაცია ყალიბდება, თანაც ძალიან სწრაფად. აი, ეს არის
გასააზრებელი და საკუთარი ადგილის პოვნა ამ ცივილიზაციაშია მნიშვნელოვანი. წიგნის როლი ამ ცივილიზაციაში იცვლება, მცირდება. მე არ ვიტყვი, რომ ქრება, რადგან წიგნებს ყოველთვის ეყოლება მკითხველი, შეიძლება უფრო ნაკლები, ვიდრე ადრე, თუნდაც ასი წლის წინ, მაგრამ მაინც _ ეყოლება. თუმცა, როგორ წიგნებზეა მოთხოვნილება და როგორ წაიკითხავენ წიგნებს _ ესეც ცალკე საკითხია. ჩესტერტონი
ამბობდა, სამსახურის შემდეგ დაღლილი ადამიანი და დასვენებული, მოცლილი ადამიანი სხვაგვარად კითხულობენ წიგნს და სხვაგვარად აღიქვამენო. შეიძლება დავამატოთ, რომ: 1. ისინი სხვადასხვაგვარ წიგნებსაც ეტანებიან; 2. წიგნი სხვა რამით (კინო, ინტერნეტი) იცვლება. მე არ მინდა ვთქვა, რომ ეს მაინცდამაინც კატასტროფაა და სასწრაფოდ რაღაც უნდა ვიღონოთ და ა.შ., რადგან ეს რეალობაა, რომელიც
არსებობს და მისი შეცვლა არა მგონია, შეიძლებოდეს. აშკარაა, რომ ეს ტენდენციები გაგრძელდება და კიდევ უფრო გაძლიერდება. უბრალოდ, საინტერესოა, მკითხველთა რაოდენობის შემცირება და შეცვლა როგორ იმოქმედებს ლიტერატურაზე. ის უკვე ზემოქმედებს, რასაკვირველია, და თანაც ძალზე დიდი ხანია, მაგრამ საინტერესოა, რა სახით გაგრძელდება ეს პროცესი მომავალში.

თამრი ფხაკაძე _ მკითხველთა რაოდენობის შემცირება და შეცვლა ავტომატურად გამოიწვევს ლიტერატურის შემცირებასა და შეცვლას. როგორიცაა მოთხოვნილება, ისეთია ბაზარი. სამწუხაროდ. შემცირდება მოთხოვნილება წიგნზე? _ შემცირდება ლიტერატურა დახლებზე. გადაგვარდება გემოვნება? _ გადაგვარდება ლიტერატურა. სამწუხაროდ, აქ წამყვანი ძალა, ლოკომოტივი საზოგადოებაა, ანუ შემკვეთი და არა პროდუქტი. პროდუქტი რომ იყოს ხსნა, კი ბატონო, შეგიძლია აავსო მაღაზიის თაროები შექსპირით, სერვანტესით, ფოლკნერით, დოსტოევსკით... მაგრამ თუ მკითხველის გემოვნებაში აღარაფერი ეს აღარ ჯდება და ის დაჟინებით მოითხოვს რაღაც ლიტერატურულ მარაზმს, ბოლოს და ბოლოს, შენც მარაზმს გამოფენ და მუშტარს მოიზიდავ. ავტომატურად აღარ იშვება ახალი შექსპირი და სერვანტესი, აღარც ვაჟა და ილია; იშვება ის, რაზეც მოთხოვნილებაა. დარჩება თითო-ოროლა მანიაკი-მწერალი, რომელიც მაინც ისე დაწერს და თითო-ოროლა «კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარს»... კაცობრიობის გლობალურ ინტერნეტიზაციასთან ერთად ისიც არ დაივიწყო, მწერლობა ცოცხალ ორგანიზმად რომ წარმოიდგინო, აღიარებ, რომ უკვე დაბერდა, გამოიფიტა, გადაგვარების ნიშნები დაემჩნა... ყველაფერი ნათქვამია, ყველანაირადაც ნათქვამია, სიბრძნის მარაგი ამოწურულია, ადამიანური ფსიქოლოგია _ გადაღეჭილი...

ირაკლი ქასრაშვილი _ სერიოზული წიგნების მკითხველების რაოდენობა ყოველთვის შეზღუდული იყო, მაგრამ ადრე ისინი განსაზღვრავდნენ საზოგადოების და რაც მთავარია, მკითხველთა გემოვნებას და მგონი, მოთხოვნასაც ბაზარზე. ახლა მოთხოვნას მასიური კულტურის მომხმარებელი განსაზღვრავს, მაგრამ სერიოზულ წიგნებს, მე ვფიქრობ, მაინც ყოველთვის ეყოლება მკითხველი. თუმცა მათი რაოდენობა
შემცირდება და გემოვნებაც შეიცვლება. საერთოდ, მკითხველი ახლა ლიტერატურაში ძალიან ხშირად თამაშისა და ექშენის ელემენტებს ეძებს, ისე როგორც კინოში. დეტექტივების ასეთი პოპულარობაც ამით არის განსაზღვრული. დეტექტივი ახალი ხილი კია შედარებით, ას წელზე ცოტა მეტი ხნისაა, მაგრამ სერვანტესისა და რაბლეს წიგნები უკვე საკმაოდ შეიცავენ თამაშის ელემენტებს, სარაინდო რომანებზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.

თამრი ფხაკაძე _ ანუ, ცოტა არ იყოს, წრეზე მიდის ლიტერატურა, არა? ყველაფერი ახალი _ კარგად დავიწყებული ძველია... შეიძლება ისიც ვივარაუდოთ, რომ კაცობრიობა-მკითხველს სიმარტივე მოენატრა...
ალბათ, გამარტივება ენით უნდა დაიწყოს, გამარტივება და გასუფთავება. სალიტერატურო ენა დიდი ხანია ათასგვარი მიქსერით აითქვიფა სხვა მინარევებთან ერთად. მიღებული მასით, ანუ ასეთი ცომით მონატრებულ, გასაგებ და მყუდრო ნაწარმოებს ვეღარ «გამოაცხობ»... გამოდის, რომ არჩევანი გვაქვს ენის კვლავ და კვლავ დაბინძურებასა და «ძველმოდურობას» შორის. რას იტყვი, არსებობს ამ შემთხვევაში ოქროს შუალედი?

ირაკლი ქასრაშვილი _ ჩემი აზრით, არსებობს. ეს მწერლის ნიჭიერებაზეცაა დამოკიდებული, თუმცა მე ამ შემთხვევაში არ გამოვყოფდი სალიტერატურო ენას ზოგადად ენისგან. მოდი, ამ შემთხვევაში ქართულ ენაზე ვილაპარაკოთ. სალაპარაკო ენის მკვეთრი შეღწევა სალიტერატურო ენაში საყოველთაო მოვლენაა და ვერც ჩვენ
ვიქნებოდით გამონაკლისი. თუ გინდა, რომ მკითხველი დააინტერესო, უბრალოდ თუ გინდა, რომ გკითხულობდნენ, ცოცხალი ენით უნდა წერო. ცოცხალი ენა კი სალაპარაკო ენაა. მე არ ვარ იმის მომხრე, რომ პირდაპირ გადმოვიტანოთ ქუჩის ენა წიგნებში, მაგრამ რაღაც დოზით ეს საჭიროა. და აქ, მართალი ხარ, ოქროს შუალედის დაცვაა საჭირო. თუმცა ეს ქართულში კიდევ ერთ დამატებით პრობლემას ქმნის _ იმას, რომ ჩვენს სალაპარაკო ენაში ძალიან მრავლადაა სხვა ენებიდან, განსაკუთრებით რუსულიდან და ინგლისურიდან შემოსული სიტყვები.

თამრი ფხაკაძე _ ჩვენი სტუმართმოყვარე ბუნება ენასაც შეეხო. ენის საზღვრებს თურმე არანაკლები დაცვა სჭირდება... ინგლისურ, რუსულ სიტყვებს, ჟარგონსა და დიალექტიზმს თავი რომ დავანებოთ, მეტისმეტი, მიზანდასახული ბილწსიტყვაობა რას ემსახურება? ყოველ ფრაზაში გინების გარეშე აზრი ვეღარ ყალიბდება?

ირაკლი ქასრაშვილი _ ყალიბდება, მაგრამ გაცილებით მეტი ფიქრი და მუშაობა სჭირდება, ნიჭი, კულტურა და განათლება. განცდა და ზომიერება. ეს კი ძნელია, ხშირ შემთხვევაში კონკრეტული მწერლისათვის შეუძლებელიც. გაცილებით იოლია, შეიგინო და მერე იძახო, ცხოვრებაში ასე ხდება და რაკი ცხოვრებას აღვწერ, სხვა გზა არ მქონდაო. ეს ჩემთვის უფრო მწერლური ოსტატობისა და ორიგინალური აზრების ნაკლებობის ნიშანია, მეტი არაფერი. საერთოდ, კარგი გემოვნება მწერლისთვის აუცილებელია. მას ხომ სიტყვებთან აქვს საქმე და როგორც ცნობილია «პირველად იყო სიტყვა და სიტყვა იყო ღმერთთან». მერე ის ადამიანებს გადმოეცა და ახლა რას უშვებიან, მართლაც მხოლოდ ღმერთმა უწყის. კიდევ გავიმეორებ: თუკი მწერალი ბილწსიტყვაობს, ეს ჩემთვის მხოლოდ იმის ნიშანია, რომ მას ტალანტი არ ჰყოფნის და სურს რამდენადმე ყურადღება ეპატაჟით მაინც მიიქციოს. რა თეორიებიც არ უნდა შეთხზას მან ამის ასახსნელად, ეს სინამდვილეში ტყუილი იქნება და თუკი მთლად გადარეული არ არის, პირველ რიგში თვითონ ამ მწერალმა იცის ეს ყველაზე კარგად. თუმცა აქ სხვა პრობლემასაც მინდა შევეხო: ზოგადად იმ ქართულს, რომელსაც
მწერლები კი არა, ამ ქვეყანაში სახელმწიფო და არასახელმწიფო დაწესებულებები იყენებენ ოფიციალურ დოკუმენტებში. ეს საერთოდ ცალკე თემაა. კომუნისტების დროს ოფიციალური დოკუმენტები ძირითადად რუსულ ენაზე დგებოდა და ამიტომ ეს ასე მკვეთრად არ იგრძნობოდა. ახლა, როცა ქართული უკვე თხუთმეტ წელზე მეტია, სრულუფლებიანი სახელმწიფო ენაა, მდგომარეობა არც ისე სახარბიელოა. უამრავ სამსახურეობრივ საბუთში დარღვეულია ქართული ენის სტრუქტურა, მართლწერა. ნათარგმნ დოკუმენტებზე აღარც ვსაუბრობ. იქ პირდაპირი კალკირება ხდება, ძირითადად ინგლისურიდან. ბოლო წლების განმავლობაში უამრავი ისეთი საბუთი წამიკითხავს, რომლებიც ქართული ასოებით იყო დაწერილი, მაგრამ ქართულ ენასთან
მხოლოდ ოდნავ იყო მიახლოებული. ჩვენთან რატომღაც ითვლება, რომ ქართველმა თუ რომელიმე უცხო ენა იცის, ავტომატურად შეუძლია თარგმნოს იმ ენიდან ქართულად, მაგრამ არავინ ფიქრობს, რომ ქართულის ცოდნაც სპეციალობაა და მასაც კარგად შესწავლა ესაჭიროება. შენ, როგორც ფილოლოგს, ეს კარგად გესმის.

თამრი ფხაკაძე _ საერთოდაც, ჩვენს დროში იოლად და გაბედულად ირქმევს ადამიანი სახელად მწერალს, მთარგმნელს, მხატვარს, მომღერალს... ეგრევე «გაზრდილი» დიდოსტატები იმდენია, რომ აღარც კი არის იმის დრო, სათითაოდ «მიეძღვნა» თითოეულს და გაარკვიო, სახელდობრ, საიდან მოვიდა უკვე აი, ასეთი! «გაზრდილი»! როდის მოევლინა ამა თუ იმ სფეროს, როდის აიდგა ფეხი, როდის წამოიზარდა... არადა, შენც კარგად იცი, ერთ გენიოს ქართველ მწერალს როგორ დაუჟინია, არა ვარ მწერალი, გადამწერი ვარო... მარტო მე მითხარი, არავის ვეტყვი, ყურში ჩამჩურჩულე, _ მწერალი დაირქვი შინაგანად, თუ ჯერ არა? მერე მეც გეტყვი...

ირაკლი ქასრაშვილი _ არა, ჩემს თავს მწერალს ნამდვილად ვერ ვუწოდებ. ამისთვის რამდენიმე პირობაა საჭირო: 1. უნდა იყოს მთავარი საქმე ცხოვრებაში; 2. სისტემატურად უნდა იბეჭდებოდე; 3. ნაწერები გარკვეულ (საკმაოდ მაღალ) დონეს უნდა აკმაყოფილებდნენ. 4. მკითხველების გარკვეული კატეგორია უნდა გყავდეს.
რადგან მე ამ პირობებს აშკარად ვერ ვაკმაყოფილებ, ვერც მაინცდამაინც მწერალს ვუწოდებ საკუთარ თავს. თუმცა შენ კი ნამდვილად მწერალი ხარ. მე ასე ვფიქრობ.

თამრი ფხაკაძე _ მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ შენში, შიგნით მწერალს გრძნობ. ცხოვრობს შენში ასეთი «მოხელე-ჩიქვანი». ერთ მშვენიერ დღესაც, (დაიმახსოვრე), გახსნი ახალ, სუფთა ფაილს და დაიწყებ წერას და ეს შენი ცხოვრების მთავარი საქმე იქნება. ამას მოჰყვება შენი მე-2 და მე-4 პუნქტები, ხოლო მე-3 უკვე სახეზეა. რაც
შემეხება მე, ამ ბოლო დროს საკუთარი თავის მწერლად მოხსენიებას და ფიქრებშიც მოაზრებას მოვუხშირე, რაც თავზარს მცემს! რაც აღსარებაზე სათქმელი ამბავია! და რის გამოც სულ «ორშაბათიდან გამოსწორებას» ვაპირებ. და მეშინია კიდეც, რომ ღმერთმა არ დამსაჯოს ამ თავხედობისთვის და კალამბრგვნილობა არ დამმართოს. ნამდვილად გეუბნები. ალბათ ჩემი ოცნებაა ეს _ მწერალი რომ ვიყო. წერა არანორმალურად მიყვარს. წერისას ძალიან ბევრ ცხოვრებისეულ გულისტკენას ვიშუშებ, თავისუფლებითაც ვტკბები, შეურაცხადი მდგომარეობითაც, რომელშიც იმ დროს ვარ. რას იტყვი, ეს საუბარი ლიტერატურაზე აქ გავაგრძელოთ თუ ლიტერატურულ კაფეში?

ი.ქ.-მე მგონი, უკვე კაფეში შეგვიძლია გავაგრძელოთ. ეს საუბარი ჩემთვის დაუსრულებელია, მაგრამ ახლა მგონი საკმაოდ ვილაპარაკეთ ჩვენთვის საინტერესო საკითხებზე. ასე რომ, მომავალ, ან სულ მალე შეხვედრამდე.

თამრი ფხაკაძე _ შეხვედრამდე.


კრებულიდან: „მონოლოგი და პირისპირ“, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა, თბილისი, 2009

ბმული:
* http://dspace.nplg.gov.ge/bitstream/1234/6781/1/Monologi_%20Da_%20Pirispir.pdf

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyTue Apr 09, 2019 11:36 am

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_17


თე-არტი / the—art
Like This Page · May 13, 2018 ·

თე—არტი თეატრ "ფაბრიკა"—ში...

18 მაისი...

20 საათი...

გ ა ფ რ ე ნ ა

პიესის ავტორი — თამრი ფხაკაძე
რეჟისორი — კახა იაკობიძე
რეჟისორის ასისტენტი - ბექა ბელქანია

მონაწილეობენ:

ბექა ბელქანია, მინდია ქიტიაშვილი, ლევან აღაპიშვილი, თამარ შენგელია, ქეთი ბახტაძე, ანი როსტომაშვილი, გურამ ჭურღულია, ზუკა ნატმელაძე, ქეთი ოქუაშვილი, სანდრო ჩინჩალაძე, ანა ახსაბაძე, შალვა წიკლაური, ხვიჩა გამცემლიძე, აჩი ნარიმანიძე, ბესო კოპილაშვილი, აირა მაისურაძე, გიორგი მეთეფშიშვილი, მარიამ სებუა.

მისამართი: კოსტავას ქ. 59 (ყოფილი აბრეშუმის ფაბრიკის ტერიტორია)


ბმული:
* https://www.facebook.com/theartii/photos/a.189970524957573/193263057961653/?type=3&theater

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_22
Tamri Pkhakadze, June 6, 2018

king

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Thu Mar 19, 2020 11:05 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyWed Apr 10, 2019 11:08 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Crosso10

თამრი ფხაკაძე

კროსსვორდი
(მოთხრობა)

კითხულობს ავტორი, 2006 წელი
- https://soundcloud.com/pkhakadzetamri/krosvordi

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_20
Tamri Pkhakadze & Maka Mikeladze, November 27, 2018
* Link for photo -
https://www.facebook.com/saba.com.ge/photos/a.2491488724200168/2491511384197902/?type=3&theater


king

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Sat Dec 21, 2019 5:28 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyWed May 01, 2019 1:20 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 3a559fb90f9f66d6d7460e7f5388c6df_L

PRODUCTION: Georgian Director Besik Solomonashvili in Postproduction with Debut Feature

BY ALEXANDER GABELIA

FILMNEWEUROPE.COM
2019-04-05


TBILISI: Georgian writer/director Besik Solomonashvili is in postproduction with Veggie Garden in the Conflict Zone, his debut feature film that he shot in Georgia in August 2018.

Veggie Garden in the Conflict Zone tells the story of a Georgian agronomist, whose house happens to be in the Georgian-Russian conflict zone.

„We want to make a smooth film about a man for whom being a patriot means to love his land. A film with tanks seen through a binocular lens, explosions and far far away the lost ‘veggie garden in the conflict zone’. The story is told in a very specific time, with a very specific background, which is a well-known part of modern world history. This is a drama of a man who is deprived of his home, but who doesn’t want to take a gun, even though he is a patriot. He is defeated by the militarised environment. This is a confrontation between a large militarist state and an individual“, Besik Solomonashvili, who penned the script together with Irakli Solomonashvili and Tamri Pkhakadze, told FNE.

The film produced by BisStudia received a production grant of 97,000 EUR / 299,083 GEL from the Georgian National Film Center in 2018 and it is also supported by the Caucasian Film Service with 22,000 EUR / 64,000 GEL. The total budget is 130,083 EUR / 399,500 GEL.

The film was shot in Tbilisi and near the real conflict zone. The premiere is planned for Tbilisi or Gori in the autumn of 2019.

Veggie Garden In The Conflict Zone by Besik SolomonashviliProduction Information:

BisStudia
besolomana@gmail.com

Credits:
Director: Besik (Beso) Solomonashvili
Scriptwriters: Besik (Beso) Solomonashvili, Irakli Solomonashvili, Tamri Pkhakadze
DoPs: Gela Chinchaladze
Cast: Demetre Skhirtladze, Mamuka Esadze, Salome Shanshiashvili, Vasil Grigalashvili, Giorgi Tsaava, Zurab Revazashvili

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Veggie-Garden-In-The-Conflict-Zone-by-Besik-Solomonashvili-2

Link:
* https://www.filmneweurope.com/news/georgia-news/item/117878-production-georgian-director-besik-solomonashvili-in-postproduction-with-debut-feature

king


თამრი ფხაკაძე - Page 2 Bostan10

კატალოგიდან: „ქართული ფილმები 2019“, საქართველოს კინემატოგრაფიის ეროვნული ცენტრი, რედაქტორები: მანანა სურაძე, ნათია კანთელაძე - განყოფილება: „ფილმები წარმოების პროცესში“, გვერდი 70.

king

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Sun Feb 16, 2020 7:09 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Nov 01, 2019 11:12 pm

„ძვირფასო ბავშვებო და მშობლებო, აი, ამ პატარა პოემით გილოცავთ ქართული საბავშვო წიგნის დღეს!“
თამრი ფხაკაძე,
27 ოქტომბერი, 2019 წელი
(ავტორის ფეისბუქ-გვერდიდან).


თამრი ფხაკაძე - Page 2 Gio_af10

თამრი ფხაკაძე

გიო აფრიკაში
(საბავშვო პოემა)

ერთი დიდი გემი მინდა
თავის თეთრი აფრითა,
გადავცურო მინდა ზღვა და
ვინახულო აფრიკა!

სანამ მოიღრუბლება და
ზღვა ღელვას დააპირებს,
ჰერიიიი! უკვე მივადგები
მე აფრიკის ნაპირებს.
აფრიკაში,
აფრიკაში,
მდინარეა _
ნილოსი!
აფრიკაში,
აფრიკაში,
ჯოგი დარბის
სპილოსი!
მოვახტები სპილოს ზურგზე,
აჩუ, აჩუ! ჰოპა, ჰოპა!
ისე სწრაფად გავაქცუნებ,
ვერ გაგვასწრებს ანტილოპა!
თქვენ გგონიათ, შევშინდები,
თუ გამოხტა ლეოპარდი?!
აი დარდი!
ლეოპარდი
სულ არაა ჩემზე მარდი!
არც ლომების მეშინია
და არც ტახის ეშვების,
ნიანგებით სავსე ტბაშიც
მედგრად გადავეშვები!
გავცურავ და გამოვცურავ,
თუ არ გჯერა, ნახე, მოდი!
_ ჩამოხვედი, ჩემო გიო?
გაიხარებს ბეჰემოთი!
ბეჰე, ბეჰე,
ბეჰეკუდა,
ბეჰე, ბეჰე,
ძილისგუდა,
მიდის, მოდის
ზანზარით
ბეჰე
უ–ზარ–მა–ზა–რი!
მხარზე დამასკუპდება
ჭრელი თუთიყუში.
ჭრელი თუთიყუში
ასე მეტყვის ყურში:
_ამ საღამოს მარრრტორრრქა
სტუმრრრად გეპატიჟება.
მარრრმელადი მიარრრთვი!
მარრრმელადზე გიჟდება!
მივადგები ჯუნგლებში
მაღაზია „ნილოსს“,
და ვიყიდი მარმელადს
ასოცდახუთ კილოს!
_ გამარჯობა, მარტორქა!
ისევ ისე მარტო ხარ?
ნუ ხარ მოწყენილი,
მოიშორე დარდი!
მეგობრებთან წადი,
აჰა, მარმელადი!
ბაობაბი გაგიგია?
რომ იცოდე, რა დიდია!
იმხელაა ბაობაბი,
აბა, სინჯე! აბა, ადი!
სხვა თუ ავა ძნელზე ძნელად,
მე ავძვრები ხეზე ხელად!
იმიტომ, რომ
ნელა-ნელა
ამაცურებს
მახრჩობელა!
გრძელზე გრძელი,
ჭრელზე ჭრელი,
მახრჩობელა
დიდი გველი
კუდით ისე
მატრიალებს,
ვერ აჯობებს
კარუსელი!
მერე უნდა ვინახულო
მაიმუნი გორილა.
მაიმუნი გორილა
თურმე წელში მოხრილა!
ჩემი ნახვა მაიმუნს
ისე გაუხარდება,
ახტება და დახტება
და
წელშიც გაიმართება!!
მერე უნდა გავიყარო
ცხვირში რგოლი ოქროსი,
წინ გორებად დავილაგო
ბანანი და ქოქოსი,
ანანასის წვენს დავლევ
მოხატული ხელადით.
ვეღარ მიხვდით? გავხდები
აფრიკელი ბელადი!
თვალებს დავაბრიალებ!
კბილებს დავაღრჭიალებ!
შუაღამით ჯუნგლებში
კოცონს ავაბრიალებ!
ჩემი შიში ექნება
მალე ყველა აფრიკელს!
ვაი! კოღო დაფრინავს!!
დეეეეე!!
უთხარი, გაფრინდეეეეს!!!

ბმული:
* https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2750321264992723&set=a.454004277957778&type=3&theater

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_18

king

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Jan 17, 2020 2:57 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 00_n10

თამრი ფხაკაძე

თურმელები
(ნაწყვეტები მომავალი რომანიდან)

იატაკი ხისა იყო. არ ჭრაჭუნებდა. შეგეძლო ლანდივით უხმაუროდ გევლო და თუ მოისურვებდი, შიშველი ფეხისგულებით შეგეგრძნო მისი მარადიული სიგრილე და სითბო.
ჩრდილები და ბუხრის ცეცხლის ათინათები იატაკზე წვებოდნენ რბილად და ერთგულად, სწორედ ისე, როგორც უხილავი ნაგაზი - მთავარ კარში.
ბუხარი ცხრა იყო.
სამს - რუხი მარმარილო ეკრა გარს. ოთხს - თაფლისფერი. ერთს - თეთრი და ერთსაც - წითელი.
რუხი ბუხრები იყო მხურვალე და მარტივი. თაფლისფერი - მყუდრო და თეთრი კი - საზეიმო და უფრო მანათობელ-სათვალო, ვიდრე გამთბობ-საგრძნობი.
ხოლო ცეცხლი წითელ ბუხარში მატიანეს ჰგავდა: გარდასულ ამბებს ხატავდა.
ჩვენ ყველამ, სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა წლებში და საუკუნეებში, ერთნაირად ვიცოდით იმ ცეცხლის მონატრება, ჩვენი ბუხრების ცეცხლი რომ ერქვა. მხოლოდ ის გვითბობდა გათოშილ იმედებს და ოცნებებს, მხოლოდ ის გვიშრობდა ცრემლს და ერთხელ, ჯორჯ-გიორგი თურმანმა, ანუ თურმელმა, ამერიკიდან, კერძოდ, ქალაქ ც.-დან ახლადდაბრუნებულმა, სწორედ ბუხრის პირას, იმ ცეცხლით გამლღვარმა თქვა: „მე აჰარ ტსჰავალ იკ”.
და კედლები?
კედლები იყო დამატყვევებელი.
ყველა, ვინც ამ კედლების ბინადარი ხდებოდა, ჩვენი მოდგმისა იქნებოდა იგი თუ ერთი ღამისაც კი სტუმარი, საკუთარი ნებით იქცეოდა ხოლმე მათ მარადიულ ტუსაღად.
ფარდაგებით, ხალიჩებით, ძველისძველ ჩარჩოებში მოქცეული ფოტოებით, ნახატებით, დიდბებო ელისაბედის ნაქარგი ტილოებით და სხვა რამ მრავლითაც შემოსილ ჩვენს კედლებს ამ ყველაფრის გარდა საკუთარი ფერწერაც ამშვენებდა.
ჩვენ, თურმელები, დაბადებამდეც და სიკვდილის მერეც ამ ფერწერის ნაწილი ვიყავით. ამ კედლებში ვმარადისდებოდით. ვგრძელდებოდით. არ ვმთავრდებოდით.
და ერთხელ, შუა აზიაში ორმოცწლიანი გადასახლებიდან ორიოდე წუთის დაბრუნებულმა დანიელ თურმელმა შუბლი მიადო დიდი ოთახის კედელს, თეთრი ბუხრის გასწვრივ, ბაბუა მათეს და ბებია მაკრინეს სურათქვეშ და ხმადაბლა თქვა: “აწი რაღა მომკლავს” და რომ შემობრუნდა, უპეები მოსველებული ჰქონდა და ისე გვიღიმოდა, რომ ჩვენ ყველამ უმალ დავიჯერეთ მისი უკვდავება.
თექვსმეტი ოთახი იყო. რვა ქვევით და რვაც - ზემოთ.
ზოგს, ზოგ ოთახს - იოლად მიაგნებდი. უბრალოდ, შეხვიდოდი და მოერგებოდი. იოლად მიგიღებდა.
ზოგს - ჯერ აღმოჩენა სჭირდებოდა, მერე შესწავლა. ან მიგიღებდა ან უკან გამოგიშვებდა. გამოგისტუმრებდა.
იოლი იყო დაბლა, თიხის ოთახში შესვლა და შეთვისება.
იქ ზამთარ-ზაფხულ იდგა წყლით სავსე თიხის დოქები, ჩაფები და ჩაფულები.
თაროებზე თიხის თასები ელაგა. გრძელ ვიწრო მაგიდაზე მიჯრით ჩამწკრივებულ თიხის გობებზე ეწყო ხოლმე მწვანილი, დაფოთლილი დაფნა, შემჭკნარი ასკილი, ბროწეული, კაკალი, ვაშლი, ვარდის ფურცლები, უკვდავას, კრაზანასა და ზაფრანის ყვითელი ყვავილები... თიხის დერგებში იდო ყველი და მწნილი.
თიხის თასებს, ჭინჭილებს და უცნაურ სასმისებს შემოენახათ უძველეს ღვინოთა სურნელი და ამ გრილ ალაგზე შემობიჯებული, ხის ტაბურეტზე ან ჯორკოზე ჩამომჯდარი თუნდაც ყველაზე ენაბრგვნილი და სიტყვაღატაკი სტუმარი თუ მასპინძელი, ისე მჭევრად იწყებდა საუბარსაც და ფიქრსაც, ისეთი სიტყვამადლიანი ხდებოდა, ისე პო-ეტ-დებოდა, რომ უთუოდ უნდა მოხდოდა თავი ღვინით გალიცლიცებულ რომელიმე ქვევრს, უთუოდ უნდა გაჩენილიყო ტაბლაზე ყველი, პური და მწვანილი მაინც, რათა უხილავი, ჯერაც მთვრალი ნიავ-ქარების მოტანილი სიტყვები თასებში გადმოღვრილიყო, ძარღვებში წადინებულიყო და გაუხუნარ სადღეგრძელოებად ქცეულიყო...
და ერთხელ, სულაც მუნჯმა, ბერლინის მისადგომებთან მოულოდნელი ყუმბარით საკუთარ თვალწინ ძმობილდაფლეთილმა და განუზომელი კაცური ზაფრისგან სიტყვაწართმეულმა, ფრონტიდან მდუმარედ დაბრუნებულმა ბიჭიკო რაჭველმა, რომელიც ცხონებულმა სვიმონიკა თურმელმა ღვინის ასარჩევად შეიყვანა თიხის ოთახში, - ჯერ თვალები დახუჭა, მერე სასინჯად ჩამოსხმული ღვინით სავსე თასი ასე, თვალდახუჭულმა ასწია და დაიწყო დაჟანგული, გადაჩვეული ხმით, რომ „ამ სასმისით, მოდი, ღმერთმა გაუმარჯოს”... და ისეთები თქვა, რომ ახლა კინაღამ სვიმონიკა თურმელი დამუნჯდა სიხარულისგან.
იოლი იყო დიდი, თეთრბუხრიანი სასტუმრო ოთახი, სადაც სხვა არაფერი მოეთხოვებოდა არავის, გარდა იმისა, რომ აქაური სითბო-სიყვარულისგან თავისთვისაც შეუმჩნევლად, როგორც მუსიკალური ზარდახშა - გადახსნილიყო და თავისი სულის მელოდია აქ, ამ კედლებში აეჟღერებინა.
და კაცმა რომ თქვას, არც მოეთხოვებოდა, თავისთავად ხდებოდა ასე და ერთ თოვლიან საღამოს, მაგალითად, დიდი ჩეკისტი, ვალიკო რ., ჩხრეკის ორდერით შემოლაჯებული, თვალებსვავი და ხმამყეფარე, თუმცა კი არავინ მიხმატკბილებია მასპინძელთგან, უცბად რაღაცნაირად, წახდა, აირია, სელით მოწნული სკამი გამოსწია, ჩამოჯდა, ჩხრეკის ორდერი ჯიბეში ჩაიჩურთა, თავი მხრებში ჩარგო და კარგა ხნის მერე გაუგებარი, აუხსნელი რამ თქვა: “არ ავიყვან არავის და რაც უნდათ, ის მიქნან!”...
გარედან თოვლის ჭრაჭუნი ისმოდა: შემცივნული ბადრაგი ბოლთას ცემდა, თოვლს ტკეპნიდა დიდი ჩეკისტის განკარგულების მოლოდინში.
დიდი ჩეკისტი კი აი, ამ ოთახის გადამკიდე, იჯდა, შუბლს ისრესდა, საკუთარ ავ-კარგში იხარშებოდა. მერე უცებ წამოვარდა ზეზე და დაგვტოვა. და საკუთარი ჩრდილი ისე მიჰყვა ერთგული ძაღლივით, რომ ჩვენ ყველას შეგვეცოდა კიდეც ეს თავზარდამცემი კაცი საკუთარი ცხოვრების იმ დიდ გზაჯვარედინზე...

თამრი ფხაკაძე - Page 2 01-_n10

***
... და 1937 წელს, - დიდი დასმენების, კარზე ღამეული დაკაკუნებების ჟამს, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, თმაშევერცხლილი ქალბატონი, ელენე თურმელი, მხოლოდდამხოლოდ იმისთვის გაციმბირებული, რომ თურმელი იყო გვარად და ქართულ ლიტერატურას განუზომელი სიყვარულით ასწავლიდა, ერთ მავთულხლართებიან გულაგში, რაღაცნაირად, მაინც, მაინც გამოარჩია ზედამხედველმა - პროხორ-ზვერმა, კაცმა, რომელიც ერთ რუხ ფაფად ხედავდა ადამიანებს.
ელენე თურმელის ჭაღარა თმამ და უცნაურმა, შემცოდებელმა, მპატიებელმა თვალებმა მაინც, მაინც თავისი ჰქმნა და ერთხელაც, ორმოცდაათგრადუსიან ყინვაში, მან, პროხორ-ზვერმა „ოხაპკით” შემოიტანა ძველი დაკითხვების ოქმები, გამოციებული ღუმლის წინ დაყარა და ადამიანური ხმით თქვა:
- სოგრეიტეს მალოსტ, მამაშა.
ელენე თურმელმა კი, დიდმა ქალმა, არ ისურვა სხვათა ტანჯვა-წამების მატარებელი საწვავით დანთებული ცოდვილი ცეცხლით გათბობა. თვითონაც არაერთხელ დაკითხულმა, კარგად იცოდა, რომ ეს სისხლიანი ფურცლები სითბოდ ვერასდროს გარდაიქმნებოდა... ჩაყინული სარკმელი ძლივს გამოაღო, ქაღალდებს ხელი დახვია, გარეთ გადაყარა და იქ ორიოდ წამში თოვლმა დაფარა კიდეც ყველაფერი.
ხოლო ქაღალდებში გამორეული ერთადერთი, გაქუცული, მთავრული ასოებით ნაბეჭდი, კიდეებმოხატული წიგნი კი ქალბატონმა ელენემ მოწიწებით გაასუფთავა, გვერდები შემოულამაზა და ჩანთაში ჩაიდო, რადგან თურმელი იყო და ცეცხლს, აბა, როგორ შეუნთებდა წიგნს.
გადასახლებიდან დაბრუნებულმა, ღრმად მოხუცებულმა ელენე თურმელმა თან ჩამოიტანა ის ღრმადმოხუცებული წიგნიც, რომელმაც აქ, ჩვენს ბიბლიოთეკაში დაიდო ბინა და რომელიც სტაროსლავიანსკისაც კარგად მცოდნე პალიკო თურმელმა „იგორის ლაშქრობის წიგნად” ჩაწერა კატალოგში და ერთხელაც, კნიაზ იგორის გმირობების ამბავს რომ გვიკითხავდა, ერთბაშად, გაბრაზდა პალიკო თურმელი და წამოიძახა:
- ილაშქრონ, კაცო, თავის მხარეში, ამ ჩვენ მიწა-წყალზე რა უნდათ!
და ჩვენ ყველა მივხვდით, რომ პალიკო თურმელი ომში წასვლას აპირებდა...
ეს...
ეს ყველაფერი სულ ძველი და უძველესი, სულო და გულო, - “სიმღერა როლანდზე” და “სიმღერა ნიბელუნგებზე” და ბევრი სხვაც სხვა, მაგრამ - იყო ჩვენი ბიბლიოთეკის თაროებზე უფრო ახალიც, ვთქვათ, თვით ონორე დე ბალზაკის ავტოგრაფიანი „მამა გორიო” და თვით ნაღვლიანად მხიარული ბრძენის, მოლიერის ხელრთვიან-წარწერიანი „ტარტიუფი”, რომ „ძვირფასს, ბატონ (მესიე) საბა თურმელსო, ოდესმე, სევდის ჟამს გასაღიმრადო” და კიდევ ბევრი ასეთი წიგნი, - ზოგი ავტორსმოსწრებული, მისი ხელების სითბოგამოყოლილი და ზოგიც, - ავტორსვეღარმოსწრებული... ზოგი ხავერდშემოკრული და ზოგი სრიალა-პრიალა გარეკანში მოქცეული, ყველაზე მოდურ, ყველაზე თანამედროვე სტამბებში აკინძული... ბედის ნიავქარებით ყველა აქეთ, ამ ოთახისკენ გამოფრენილი.
ხოლო ეს ყველაფერი - უცხო და უცხოენოვანი, დაა ჩვენი?! ჩვენი ასომთავრულით, ჩვენი ნუსხა-ხუცურით, ჩვენი მხედრულით ნაწერ-ნაბეჭდი რამდენი რამ?!
ჩვენ ყველამ, საკუთარი ათი თითივით კარგად ვიცოდით ჩვენი ანბანის თავდაპირველი სიმრგვლე, მერე გამკაცრებული კუთხოვანება და ბოლოს, ისევ ის ვაზის პწკალსისებრი, გულისამაჩუყებელი ჩუქურთმები...
ჩავიკარგებოდით, ჩავღრმავდებოდით ხოლმე ძველისძველი ხელნაწერების გასაგებ, მშობლურ სითბოში და სადღა გვჭირდებოდა პოლიგლოტი პალიკო თურმელი, - უმისოდაც კარგად გვესმოდა, რა იყო, რისთვის იყო ეს “მიწურვილ იყო ზაფხული...” და მისთანები და რაღაცნაირად, დამშვიდებულები, ჩუმად, ყელსმობჯენილად გაამაყებულები, რაღაცნაირები - ერთადერთები და განუმეორებლები თითქოს, ისე ფრთხილად, ისე რიდით და სიყვარულით ვაბრუნებდით თაროზე იმ ჩვენებურ ხელნაწერს თუ წიგნს, როგორც დედა - ჩვილს აკვანში.
გამოვდიოდით გარეთ, ავყურებდით ცას, ჩავყურებდით მიწას, გავცქეროდით ჰორიზონტს, ვძლევდით ხოლმე დროებითობის, წარმავალობის გრძნობას და გვეჩვენებოდა, რომ მაშინაც ვიყავით, როცა არ ვყოფილვართ და მერეც ვიქნებით, როცა აღარ ვიქნებით...
ძველისძველი ქართული ეტრატები, პალიმფსესტები, ტყავგადაკრული ვეება, მაგრამ ბუმბულივით მსუბუქი წიგნები ჩვენი განძი იყო, ჩვენი თვალ-მარგალიტი, რომელთაგან, ისიც მომხდარა, რომ ზოგიერთის სიძვირფასეს მხოლოდ ჩვენ ვგრძნობდით და ის კი არ ვიცოდით, რომ დანარჩენი ქვეყნიერებისათვის ჯერ კიდევ აღმოუჩენელ საიდუმლოდ რჩებოდა.
და ასე, მაგალითად, ერთ დღეს, ბაბუა ისაიასთან სტუმრად მოსულმა დიდმა აკადემიკოსმა, ოთხმოცდაათ წელს გადაცილებულმა თეოფილე გურულმა, მთელი დღე რომ იშრიალა ჩვენს წიგნებსა და ხელნაწერებში, არც სადილი რომ არ ინება და არც ვახშამი, ერთი გაყვითლებული ფურცლის კითხვისას ანაზდად შესძახა: „ეს ხომ!... ეს ხომ ჭილ-ეტრატის „იადგარის...”, მაგრამ ვერ დააბოლოვა და უღონოდ დაეშვა სასწრაფოდ შეშველებულ სკამზე და როცა ღონე მოიკრიფა, მოხუც თვალთაგან ევრიკული ბედნიერების ცრემლი გადმოსცვივდა და ერთი კურცხალი მელანი გადღაბნა...
იდო, ესვენა, სუფევდა ჩვენი ბიბლიოთეკის თაროებზე ცხვრისა და თხისა და ხბოს ტყავის ფურცლებიც, ჩინური და ვენეციური ქაღალდიც, ჭვირნიშნიანიც და თარიღმიწერილიც...
იყო, ეწერა, ებეჭდა იმ ეტრატსა და ქაღალდზე ნიკიფორე ირბახისებურადაც და ანთიმოზ ივერიელისებურადაც...
და ეხატა ყვავილწნულა საზედაო ასოებიც, მეწინავენი, როგორც მთავარსარდლები ჯარის კოლონათა წინ და ჩვეულებრივი, გაბმული რიგებიც ერთფერი და მოუკაზმავი ასოებისა, როგორც რიგით მეომართა მწკრივები.
„სახარებაც” იყო და „ვისრამიანიც”, „სჯულისკანონიც” და „ამირანდარეჯანიანიც”... არსენ იყალთოელიც, გიორგი მთაწმინდელიც, იოანე პეტრიწიც და მერჩულეც და ერთი თარო მთლიანად სავსე იყო მხოლოდ „ვეფხისტყაოსნით”, ზოგი რომელი თურმელისეული იყო, ზოგიც რომლის...
და პალიკო ჯაყელის პოლიგლოტობა სადღა გვინდოდა, იყო არაბეთს როსტევანო და ნახეს უცხო მოყმე ვინმეო და რასაცა გასცემ, შენიაო და სჯობს სიცოცხლესა ნაძრახსა სიკვდილი სახელოვანიო, - ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით ომახიანად თქმაში და გადიოდა დრო...
და აღმოსავლეთის...
აღმოსავლეთის კედელთან, იქვე, ბიბლიოთეკაში მოჩუქურთმებულ, ვაზებამოკვეთილ თაროზე იდო ბიბლია. და გვერდით ედგა შანდალი და შიგ ჩვენს სახლშივე ჩამოქნილი თაფლის სანთელი იწვოდა ხოლმე და მარტივ, თან კი შეუცნობელ სურნელს აფრქვევდა.
ასე, ამ სურნელსა და თაფლისფერ ნათელში ჩვენი სულის უხილავი სანთლებიც იწვოდა ჩვენში, ყველაში. ვის - სიცოცხლის ბოლომდე ჰყოფნიდა, ვის, - ცოდვის ნიავქარებზე ჩაუქრებოდა ხოლმე, ისევ აენთებოდა, ისევ ჩაუქრებოდა, ისევ აენთებოდა...
ჩვენ ყველა ჩვენი შიგა სანთლებით ვციმციმებდით. სულ მთლად უმისო, უსხივო, უნათლო, იშვიათად თუ გამოგვრევია ვინმე.


***
ზემოთ, ხელმარცხნივ მეორე ოთახს „ედგარის ოთახი” ერქვა.
იქ ფანჯარასთან, რომელიც ვარდების ბაღის ნაწილს და ფერდობის ხრიოკ მხარეს გადასცქეროდა, ძველისძველი ტელესკოპი იდგა და თუკი ჩვენს სახლში სადმე ტელესკოპი უნდა მდგარიყო, სწორედ აქ იყო მისი ადგილი, რადგან არსაიდან ჩანდა ცა ისე, როგორც აქედან: ისე ახლოს და ისე შორს ერთდროულად, ისე მშობლიურად, ისე ჯადოსნურად და ვარსკვლავები არცერთი სხვა ხედით არ ელავდნენ ისე ყინულის ნამსხვრევებივით...
და ბიძია ედიშერმა, პოეტური მიზეზებით ედგარი რომ შეირქვა, ერთხელ საიდუმლოდ გაგვანდო, რომ ვარსკვლავები ელაპარაკებიან... და რომ მისი ლექსები ვარსკვლავებთან ლაპარაკია და ამას მყისვე მიხვდება ის, ვისაც ვარსკვლავები უყვარს.
ბიძია ედიშერმა ტელესკოპი აბასთუმნიდან ჩამოიტანა. იქ, პოეტთა სენის სამკურნალოდ წასული, ისე ხშირად დაიარებოდა ობსერვატორიაში, ისე გატაცებით უჭვრეტდა და ეჩურჩულებოდა ვარსკვლავებს, რომ ციურ მნათობთა არანაკლებ მოტრფიალე და მესაიდუმლე დირექტორმა იქაურობისა, ერთი მომცრო ტელესკოპი გულმხურვალედ აჩუქა და თან გამოატანა.
„ედგარის ოთახი” იყო ცისფრად ჩამუქებული და ვერცხლისფერ-მოლურჯო ათინათებით სავსე არა მხოლოდ ღამ-ღამობით, არამედ დღისითაც.
ნიავს ვარდების და მიწის სურნელი მოჰქონდა რაღაცნაირად, ჯიუტად და მიზანდასახულად, რათა ამ ცისფერ თავშესაფარში მობორიალე ყველა პოეტს და მხატვარს და მუსიკოსს, ვინც ჩვენს მოდგმას გამოერეოდა, მხოლოდ ზეცით არ აევსო ქაღალდი თუ ტილო, მიწა არ დავიწყებოდა და ცოტათი მაინც მდგარიყო მიწაზე.
ლექსებმიწერილ კედლებზე ეკიდა ჩონგური, კედარის ქნარი და ვერცხლის ფლეიტა... კუთხეში იდგა ძველისველი, კლავიშებზე სპილოსძვალატკოჩილი როიალი და მის გვერდით - მოლბერტი. ხალიჩაგადაფარებულ ტახტზე იდო შვიდსიმიანი გიტარა და საყვავილის გვერდით კი, რომელშიც ზამთარ-ზაფხულ ჭკნებოდა რომელიმე ყვავილი, სალამურები ელაგა.
„ედგარის ოთახი” ინახავდა მელოდიებს, ფერებს და რითმებს და ჩვენი მოდგმის ყველა ცოცხალი და გარდასული ედგარის სევდასა და სიხარულს. მათ შორის ჩემსას.
სახლის საძინებლებში დღისით ნებიერად თვლემდნენ სიზმრები, რომლებიც ღამით უხილავ გედებად აიშლებოდნენ ხოლმე და მათი ფრთების შრიალში ისე უზრუნველად, ისე მინდობილად გეძინა, როგორც არსად სხვაგან დედამიწის ზურგზე.
ხოლო ქვემოთ, ხელმარცხნივ და სიღრმეში იყო პირიქით, მარადმღვიძარი, მარადფხიზელი ოთახი, სახელად “საიარაღო”.
იქ, ავღანურ-სპარსულ-ინდურ ხალიჩებაკრულ სამ კედელზე მუზარადები და ჯაჟვის პერანგები, თავგანწირულ ბრძოლებში ნაქნევ-ნატრიალები და ნაქუხარი ხმალ-ხანჯლები, თოფები და დამბაჩები - ვალმოხდილი და ჯერაც ისევ მზადყოფნაში გარინდებული იარაღი ეკიდა. ხოლო მეოთხე კედელს კი ჩვენი, თურმელების ღერბი, ჩვენივე სიგელ-გუჯრები, ტილოზე აბრეშუმით ნაქარგი ჩვენივე საგვარეულო ბერმუხა და ერთიც განსაცდელებში დაფლეთილ-დაცხრილული დროშა შეთვისებოდა რაღაცნაირად, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე.
“საიარაღოში” იდგა ლითონის, დენთის, ძველისძველი ქაღალდისა და ქსოვილის ანაქროლი და როცა ნაზამთრალზე, თოვლის დნობისა და გაზაფხულის წვიმების გამო მოძალებული ნესტის გამოსაშრობად “საიარაღოში” წითელი ბუხარი აინთებოდა ხოლმე, რათა ჟანგი და შმორი არ გაკარებოდა ჩვენსავე წარსულს, - ცეცხლის მეწამული ათინათები ისე აამოძრავებდა ხოლმე იმ მუზარადებს, ხმლებს და თოფებს, იმ ფარებს, ჯაჭვის პერანგებს და ხანჯლებს, და დროშასაც კი ისე აატოკებდა, ააღელვებდა, რომ უთუოდ ჩაგესმებოდა შორეული ჩახა-ჩუხის, ყიჟინის ხმა და ცოტათი მაინც გახდებოდი იმ გარდასული ომების მეომარი.
და ერთ თაკარა შუადღეს, სრულიად უნისლო დღეს (ნისლში მთაზე ვერავინ ამოვიდოდა) ჩვენი სახლის მთავარ კარში მორიდებულად შემოაბიჯა ქვემოდან, ქალაქიდან ამოსულმა პატარა კაცმა, ბუნებრივი აირის გადასახადების ამკრეფმა ანუ ინკასატორმა და მორიდებულად იკითხა: “არის აქ ვინმე?”
ასეთ თაკარა შუადღეს ჩვენ ყველა ჩვენ-ჩვენს ჩრდილს შევეფარებოდით ხოლმე და ნაკლებად გვქონდა გამახვილებული სმენა. და პატარა კაცმა კიდევ უფრო ღრმად შემოაბიჯა სახლში და უფრო მოწადინებულად გაიმეორა: “არის აქ ვინმე?” რის პასუხად უცნაური, ახმახი და ჟღარუნა ჩრდილი დაიძრა მისკენ ნახევრადბნელი ტალანიდან და ჩრდილს მოჰყვა გაბურძგნულ, ჭაღარა თავზე მუზარადჩამოცმული, ქვედა საცვალსა და ჯაჭვის პერანგში გამოწყობილი ფეხშიშველა ბერიკაცი, ხელში ძვირფასი თვლებით მოჭედილვადიანი ხმლით.
ეს იყო სრულიად არასაშიშად და მამულიშვილურად შეშლილი ბაბუა სარგისი, რომელსაც ჩვევად ჰქონდა სავსებით მშვიდობიან დროს იარაღის ასხმა, ხმლის ქნევა და დროშის ფრიალი და ზოგჯერ მტრის ხილვა თვით ისეთ უწყინარ არსებაშიც კი, როგორიც თუნდაც, ხსენებული ბუნებრივი აირის ინკასატორი იყო.
„რისთვის მოსულხარ, გიაურო?!!” - დაჰქუხა ბაბუა სარგისმა საბრალო ინკასატორს, რომელმაც აკანკალებული ხმით ამცნო, რომ: “გაზის დავალიანება გაქვთ”... და არაგონივრულადაც ამცნო, რადგან ბერიკაცმა ხელი მძლავრად ჩაავლო, ტალანი გაარბენია, “საიარაღოში” უკრა თავი და მთელი იმ არსენალის წინაშე ზარბაზანივით სჭექა: “რაო, რა გვაქსო?!” “დავალიანება... ბ-ბბუნებრივი ა-აირის”... - გაიმეორა პატარა კაცმა. მოხუცს თვალები კიდევ უფრო აუგიზგიზდა და ახლა უკვე წყნარი ხმით დაიწყო, რომ: “ჩვენ, თურმელებს, დავალიანება არასდროს გვქონია და არც გვექნება, იმიტომ რომა, პირნათელნი ვართ! ყოველანაირი ვალი მოხდილი გვაქვს მამულის წინაშე, უბადრუკო!!” “ბბ-ბუნებრივი აირისაც?” - გაბედა თავისი საქმის უსაზღვროდ ერთგულმა პატარა კაცმა.
„ყველაფრისა-მეთქი!!” - იქუხა ბერიკაცმა. “და... საბუთს წარმოადგენთ?” - იკითხა ყოჩაღმა ინკასატორმა. “საბუთსო?! რამდენიც გენებოთ!” - მოხუცი სიგელ-გუჯრებიან კედელთან მიიჭრა და სათითაოდ მოჰყვა გრაგნილების კითხვას: “ებოძა როსტომ თურმელს ხმალლესულას ომსა შიგან ქედუხრელის...” “ებოძა ესე სიგელ-გუჯარი სპასალარს მურზაყან თურმელსა, მეფის გიორგისათვის თავანკარას ომში...” “ებოძა ჯიმშერ თურმელს წელიწადსა ჩღჟ-სა, თთუესა ოკტონბერსა, რიცხუსა ივ ბროლისხევის ველზედ...” “ებოძა ქაიხოსრო თურმელს...”
ხოლო ბედკრულ ინკასატორს, თავის მხრით, ებოძა საუკეთესო ჟამი, რათა შეუმჩნევლად გასცლოდა იქაურობას, დაშვებულიყო უკანმოუხედავად თავდაღმართში, მიეღო მტკიცე გადაწყვეტილება, რომ აღარასდროს, აღარავისთვის შეეხსენებინა აღარავითარი ვალი, დაეტოვებინა თავისი პოსტი ბუნებრივი აირის გადასახადთა ამკრებ კანტორაში და შემდგარიყო ბერად წმ. პორფირეს მამათა მონასტერში.
ხოლო...
სამზარეულოში იდგა მუსკატის კაკლის, ხმელი ქონდრის, მიხაკ-დარიჩინის, ყავის, ვანილისა და პურის მარადიული ნაზავი სურნელი.
ეს იყო ფონი, რომელზეც ჩვენი საუზმე-სადილ-ვახშმები იხატებოდა და თუ თითო საუკუნეში თითოჯერ მაინც ჩამოდგებოდა შიმშილობის ჟამი, როცა აღარ იმკება პურის ყანა და როცა ტაროში კვდება ჩვილი სიმინდი, როცა აღარ დებენ ქათმები კვერცხს და აღარ იწველიან რძეს ძროხები, როცა ოქროს ერთი მუჭა ხორბლის ფასი ედება, როცა აღარ არსებობს ძაღლისთვის გადასაგდები ძვალი და ჩიტებისთვის დასაყრელი ნამცეცი, - ასეთ დროსაც კი, ჩვენი სამზარეულო, ჩვენი დაუცემელი, იმედიანი ციხე-სიმაგრე, რომელსაც საუკუნოდ ჰქონდა შენახული პურის სურნელი, თაფლისფერი ბუხრის სითბო და გარდასული სადილ-ვახშმების მადლი, განაყრებდა იმედით და აჰა, იმკებოდა ყანაც.
და ერთხელ, დიდი შიმშილობის ჟამს, კუნელის და ასკილის გადარჩენილი მარცვლის ძებნა-ძებნაში მთას ამოყოლილი გალეული კაცი მოგვადგა და გულწასული ჩაიკეცა მთავარი კარის ზღურბლზე.
ჩვენ ავწიეთ კაცი და შევიტანეთ არა საწოლ ოთახში, არამედ სამზარეულოში, დავსვით მაგიდასთან, სკამზე და სანამ დიდი ბებია მზეხა მჭადის კოკორს შეუთბობდა ცეცხლზე, სანამ ჩვენი მოკრეფილი ჯონჯოლის შეჭამანდს დაუდებდა თეფშზე და ჩვენი ბაღის ბროწეულს დაუწურავდა, ის კაცი თვალდახუჭული, ხარბად ისუნთქავდა იმ მუსკატის კაკლის, ხმელი ქონდრის, მიხაკ-დარიჩინის, ყავა-ვანილის, პურისა და ყველა გარდასული სადილ-ვახშმის სურნელს და ასე, თვალდახუჭულს, თანდათან შეუვარდისფერდა ნაცრისფერი სახე, გალურჯებული ტუჩები შეუფერიანდა, ჩაცვენილი ლოყებიც თითქოს ამოევსო, ბოლოს თვალები მხნედ გაახილა, ჯონჯოლიან-მჭადიანი თეფში მორიდებულად გასწია განზე და იუარა: “არა, არა, ქალბატონო. მეტს ვეღარ გეახლებით, საკმარისია”. ხოლო დიდმა ბებია მზეხამ, იმ თავისი იშვიათი, ოდნავი ღიმილით გაიღიმა, კაცს თეფში უფრო ახლოს მიუწია და კიდევ ერთი, წასვლისას თან გასატანებელი, ქაღალდში გახვეული კოკორიც დადო მაგიდაზე უხმოდ.

თამრი ფხაკაძე - Page 2 02_n10
იაგო ნიკოლაძის ნახატები.

„ლიტერატურული საქართველო”, # 30 (3960), 1 ნოემბერი, 2019


king

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyThu Mar 19, 2020 7:28 pm

თამრი ფხაკაძე

გრძელცხვირა ჯადოქრის ამბავი

* https://soundcloud.com/pkhakadzetamri/grzelcxirajadoqarimarsia - კითხულობს ავტორი


@


თამრი ფხაკაძე - Page 2 Marsia10

წიგნის დასახელება – „გრძელცხვირა ჯადოქარი მარსია, მეფე ბუთხუზ პირველი და სხვები“
ავტორი – თამრი ფხაკაძე
სერია - მოსწავლის ბიბლიოთეკა: 5-6 წლიდან
გამომცემლობა – „ბაკურ სულაკაურის გამოცემლობა“
გამომცემელი – ბაკურ სულაკაური
რედაქტორი - ლელა ტუღუში
ილუსტრატორი - ნანა მელქაძე
ყდის დიზაინერი - ნათია კვარაცხელია
ყდა – რბილი
გამოცემის წელი – 2016
ISBN 978-9941-2370-0-3
გვერდების რაოდენობა – 168

ანოტაცია

ერთ წვიმიან დღეს გრძელცხვირა ჯადოქარ მარსიას ქოხთან თვით მეფე ბუთხუზ პირველმა ჩამოიარა ეტლით. მარსიამ ის შინ შეიპატიჟა, მაგრამ დაუდევარ ჯადოქარს წვიმაში გალუმპული მეფის გაშრობის წესი შეეშალა და...
ის დღე იყო და ის დღე – მეფე ბუთხუზი სამეფოში აღარავის უნახავს.
ამის შემდეგ ნამდვილად არნახული და საოცარი ამბები დატრიალდა ტყესა თუ სასახლეში. ვინღა არ ეძებს გაუჩინარებულ მეფეს: ვეზირები თუ მინისტრები, გუშაგები თუ ვარსკვლავთმრიცხველები, მზარეულები თუ დალაქები, მრჩევლები, დამნიავებლები, საიდუმლოთუხუცესი და კიდევ რაღაცათუხუცესები...
წაიკითხე მშვენიერი ილუსტრაციებით გაფორმებული ეს მხიარული ზღაპარი და გაერთე მის არაჩვეულებრივ გმირებთან ერთად.

ბმული -
* https://www.sulakauri.ge/books/grzelcxvira-jadokari-marsia-mepe-butxuz-pirveli-da-sxvebi
* https://www.facebook.com/pg/Nana-Melkadze-freelance-book-illustrator-981666598542272/photos/?tab=album&album_id=1296872237021705
* http://libo.ge/?page_id=762&fbclid=IwAR1RrTwXnmx-GBYJsW_cJzADIO_S1XfU9EEOBeWQMT5OCXCbtm4loRQK1Ks - თამრი ფხაკაძე „გრძელცხვირა ჯადოქრის ამბავი“ (კითხულობს ავტორი) - http://libo.ge/wp-content/uploads/tamri-fxakadze.mp3
* https://soundcloud.com/pkhakadzetamri/grzelcxirajadoqarimarsia


study


თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamrig10

ჟურნალ „შოკოლიტის“ პირველი ნომრიდან, 2019


Exclamation


თამრი ფხაკაძე

მოდით, მოვიქცეთ თამრიგად



ბმული -
* https://www.facebook.com/photo?fbid=1836285303168392&set=gm.1301568176680493


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptySat Aug 22, 2020 2:59 pm


#გვიკითხავენმწერლები - თამრი ფხაკაძე
•Jun 11, 2020

Palitra L Publishing

ხალხის თხოვნით დღეს ჩვენი რუბრიკის სტუმარი ისევ მწერალი თამრი ფხაკაძეა, რომელიც პატარებს წაუკითხავს ზღაპარს " მეფუნთუშე ბიძია ღიმილა და ყაჩაღები" და ლექსს "ციყვი და ხავსისქუდა"


@


#გვიკითხავენმწერლები - თამრი ფხაკაძე
•Jun 11, 2020

Palitra L Publishing

დღეს ჩვენი რუბრიკის სტუმარია მწერალი თამრი ფხაკაძე, რომელიც პატარებს წაუკითხავს მოთხრობას „როგორ ამოვიდა სასახლის დერეფნებში სოკო“ და ლექსს „მხიარული მატარებელი“:

Idea

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyThu Dec 03, 2020 1:56 pm


გადაცემა "რადიოდაქალი" ნანა გაგუასთან და თამრი ფხაკაძესთან ერთად
•Jul 10, 2020

Radio Georgian Times 92.3

📣რატომ ტკენენ ადამიანები ერთმანეთს გულს?
რატომ ჩნდება ურთიერთობებში ბზარები და სამუდამოდ დამწვარი ხიდები?
📣სად არის ადამიანური ბრაზის, აგრესიის სათავე?
რატომ იქცევიან ზოგჯერ განუყრელი მეგობრები მტრებად?
📣რატომაა აქტუალური ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 44 წელს წამოძახებული სიტყვები „შენც, ბრუტუს?“ 21-ე საუკუნეშიც?
📣როგორ მოვიქცეთ, როცა გულს უსამართლოდ გვტკენენ? ზურგი ვაქციოთ ადამიანს, დავნებდეთ მტრობას თუ ვიბრძოლოთ ურთიერთობის გადასარჩენად?

ბმული:
* https://youtu.be/fXWMr3xsTCU

Idea


გაფრენა (2016 წელი)
•Mar 30, 2020

აგრარული და თავისუფალი უნივერსიტეტების თეატრი

პიესის ავტორი - თამრი ფხაკაძე
რეჟისორი - კახა იაკობიძე



Idea

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation


Last edited by Nicoletta La Chatte on Tue Mar 09, 2021 2:54 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyThu Dec 03, 2020 1:59 pm

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Anbani12

01 დეკემბერი 2020

გამოვლინდნენ იაკობ გოგებაშვილის სახელობის საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურული პრემიის გამარჯვებულები

იაკობ გოგებაშვილის სახელობის საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურული პრემია 2020-ის გამარჯვებულები ხუთკაციანმა ჟიურიმ გამოავლინა, რომლის წევრებიც იყვნენ: ირმა მალაციძე, თეონა ბექიშვილი, ლიკა ჩაფიაზე, თეა ლომაძე, ოლესია თავაძე.

იაკობ გოგებაშვილის სახელობის საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურული პრემიის გამარჯვებულთა სია ასეთია:

საუკეთესო პოეტური წიგნი

* თამრი ფხაკაძე - ანბანი (გამომცემლობა „პალიტრა-L“)


ბმული:
* http://writershouse.ge/geo/new/1527

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Anbani13

Idea

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyFri Dec 18, 2020 9:55 am


თამრი ფხაკაძე "შორი გზა მწერლობისკენ"
•Dec 17, 2020

თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”

განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს

* https://youtu.be/JxEcnyz7jQo

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyTue Mar 09, 2021 2:21 pm


📚 ,,მწერლები წიგნიპედიაზე" - თამრი ფხაკაძე .
•Mar 7, 2021

National Palace

📚 გრძელდება ეროვნული სასახლის მულტიმედიური პროექტის „წიგნიპედიის“ ახალი ვიდეო-პროექტი „მწერლები წიგნიპედიაზე“, რომელიც მიზნად ისახავს თანამედროვე ქართველი ავტორებისა და ქართული საბავშვო წიგნების პოპულარიზაციას პატარა მკითხველებში.

🗣 მოუსმინეთ საყვარელ მწერლებს ❗❗❗

#მწერლები_წიგნიპედიაზე​​​
#ეროვნულისასახლე​​​
#წიგნი​

ბმული:
* https://youtu.be/hjb_-nLhENA


Arrow

ინტერვიუ თამრი ფხაკაძესთან

- ქალბატონო თამრი, რა არის თქვენთვის საბავშვო მწერლობა? რა წილი უჭირავს თქვენს მრავალფეროვან შემოქმედებაში საბავშვო ლიტერატურას?

- საბავშვო ლიტერატურა ჩემთვის არის ბედნიერების კუნძული. „სადიდო“ პროზით, სერიოზული პრობლემებით დამძიმებულ-დატვირთული ნაწარმოებების წერისას, დროდადრო სწორედ ამ მხიარულ და ბედნიერ კუნძულს შევაფარებ ხოლმე თავს, ავივსები ბავშვური ენერგიით, ოპტიმიზმით, ხალისით, გულწრფელობით, ყველაფერი იმ საუკეთესოთი, რითაც პატარები ბევრწილად გვჯობნიან დიდებს და დასვენებული ვუბრუნდები შეწყვეტილ სამუშაოს. პროცენტულად ჩემი საბავშვო და „სადიდო“ ნაწარმოებების რაოდენობა 50/50-ზეა. ვერ ვიტყვი, რომ რომელიმე „დამეჩაგრა“..

- როდის და როგორ დაიწყეთ ბავშვებისთვის წერა?

- ბავშვებისთვის პირველად 1996 წელს დავწერე სათავგადასავლო პროზა. ამ წელს გამომცემლობა „დიოგენემ“ გამოაცხადა კონკურსი „საბავშვო პროზა _ 1996“. დავწერე ორი ნაწარმოები „ გიგი და ნიკა კუნძულ ყირამალაზე“ და „პატარა ბაყაყის _ კიკის ამბები“ „კიკი“ კონკურსის ერთერთი გამარჯვებული გახდა.

- და როგორია თქვენი, ასე ვთქვათ „მოსავალი“ - რამდენი საბავშვო წიგნის ავტორი ხართ?

დაახლოებით 20 წიგნის ავტორი ვარ. თუმცა არაერთი უცხოური საბავშვო წიგნის „გადმოქართულებაში მიმიღია მონაწილეობა: ლექსები ხშირად ჩაუბარებიათ ჩემთვის. ცოტა ხნის წინ კი დიდი სიამოვნებით ვთარგმნე ლევ ტოლსტოის საბავშვო მოთხრობებისა და ზღაპრების რჩეული.

- როგორ იბადებიან თქვენი გმირები?

- არ ვიცი. როგორც კი დარლილ-დაქანცული ბედნიერების კუნძულზე შევდგამ ფეხს, გმირები თვითონ გამორბიან ყოველი მხრიდან, მთავარია, დრო მქონდეს ბლომად და თვითოეულ მათგანს საგანგებოდ დავუთმო ამ დროის ნაწილი.

- რომელი გმირი და რომელი ნაწარმოებია თქვენთვის ყველაზე საყვარელი?

- მე ყველა მიყვარს. ჩემი კიკი ძალიან საყვარელია, ცნობისმოყვარე, კეთილი და თავგადასავლების მაძიებელი, მეგობრები: ბიბი ბაჭია, ციყვი ბუთქუნა და ზღარბი ბუძგუნა ხშირად ჩნდებიან ჩემს ზღაპრებში, დინოზავრები დიზი და დუზიც მიყვარს, გველეშაპი დანდალაც, გოლიათი დანდალუგიც, კეტილი ფერია ანგელოლა, და განსაკუთრებით ჩემი გრძელცხვირა ჯადოქარი მარსია და მისი მეგობრები მახალისებენ.

- უახლოეს მომავალში რას შესთავაზებთ თქვენს პატარა მკითხველს?

- იმედია, მალე დავამთავრებ პოემებს „ ბუზი ბუზბუზელა“ და „ უჩინარა ქალაქში“.

- რომელია, თქვენი აზრით, თქვენი ყველაზე წარმატებული წიგნი?

- მე ვფიქრობ, ძალიან წარმატებულია ბალიშა წიგნი „ხაჭაპური“. ეს პოემა ბევრმა ბავშვმა შეიყვარა. ხშირად მწერენ მშობლები, ვიდეოებს მიგზავნიან, თუ როგორ ამბობს მათი პატარა ლამის მთელ პოემას ზეპირად. ერთხელ ტორტის ფოტოც კი გადმომიგზავნეს, ტორტზე კი“ხაჭაპურის „ პირველი სტროფი ეწერა კრემით J ბოლო ხანს საკმაოდ აიტაცეს ბავშვებმა სატავგადასავლო ზღაპარი „ გრძელცხვირა ჯადოქარი მარსია, მეფე ბუთხუზ პირველი და სხვები“. ამ წიგნმა გასულ წელს „გოგებაშვილის პრემია“ მიიღო, ხოლო წიგნად გამოცემამდე კი „ოქროს ბუმბული“.

- რამდენადაც ვიცით, თქვენ საბავშვო დრამატურგიც ხართ. თქვენი რომელი პიესები გაცოცხლდა სცენაზე?

- თოჯინების თეატრმა დადგა „ხავსისქუდას ოინები“. ძალიან მხიარული წარმოდგენა იყო, კარგად დადგმული. პატარ-პატარა პიესები ხშირად დაუდგამთ სკოლებში, საბავშვო ბაღებში. 2016 წელს მოზარდმაყურებლის თეატრის თხოვნით გადმოვაქართულე და სცენარის ფორმა მივეცი ჰოფმანის „მაკნატუნა“-ს. ეს პიესა სამჯერ დაიდგა საახალწლოდ: მოზარდმაყურებლის, ახმეტელისა და რუსთავის თეატრებში.

- როგორ ფიქრობთ, რა არის საჭირო იმისათვის, რომ ბავშვები წიგნთან დავაახლოვოთ. ამისათვის როგორია საბავშვო მწერლების წილი პასუხისმგებლობა?

- უბრალოდ, კარგად უნდა ვწეროთ. ალბატ არანაირი საგანგებო დოქტრინა ამ მიმართულებით არ ჰქონიათ არც ანდერსენს, არც ძმებ გრიმებს, არც ასტრიდ ლინდგნერს... ისინი უბრალოდ, კარგად წერდნენ. ბავშვი კი ყველანაირ მკითხველზე უკეთ ცნობს კარგ წიგნს. ესაა და ეს. ვისურვებდი, სწორედ ასე ვწერდე და შესაბამისად, პატარებსაც გულით უყვარდეტ ჩემი წიგნები.

ბმული:
* http://tsignipedia.ge/interview_detail.php?id=5

Idea

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 486
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 EmptyWed Apr 28, 2021 7:57 am

თამრი ფხაკაძე - Page 2 Tamri_25
Tamri Pkhakadze & Guram Dochanashvili, 2018

01:24 | 2021-04-07
ავტორი: თამარ გონგაძე

„ახლა გვიანია. ასე ინება წუთისოფელმა… თითქოს რაღაც დიდი ჭაღი ჩაქრა“ – რას ნანობს თამრი ფხაკაძე

მწერალი თამრი ფხაკაძე გურამ დოჩანაშვილზე წერს. მისი სოციალური ქსელის კედელზე ვკითხულობთ, რომ უკვე ამ ბუმბერაზი მწერლის აქ არ ყოფნას ძლიერ გრძნობს. და გული წყდება, რომ ხშირად ვერ ნახულობდა…

თამრი ფხაკაძე: – მთელი არსებით ვგრძნობ, რომ ი ს ამ ლამაზ-ქალაქში აღარ არის… თურმე ტვინის, გულის და სულის რომელიღაც ნიშა მუდამ სავსე იყო იმ აზრით, იმ სიმშვიდით და იმ ბედნიერებით, რომ აი, სულ აქვე, საბურთალოზე, იოსებიძის ქუჩაზე იგი ა რ ი ს , ცხოვრობს, სუნთქავს, წერს, ვუყვარვართ…
გამივლია გულში, რომ…. ვაითუ! ვაითუ, ერთ დღესაც… როგორ გადავიტანთ ამას… როგორი იქნება უმისობა ლამაზ-ქალაქ-კამორა-კანუდოსში – აქ!…
როგორ და – ჩამოცარიელდა უცებ… თითქოს რაღაც დიდი ჭაღი ჩაქრა… თითქოს მოიწყინა ტვინის, გულის და სულის იმ ნიშამ, რომელიც აქამდე მშვიდად და სავსედ იყო იმ აზრით, რომ ი ს ცოცხალია, აქვეა, წერს, ვუყვარვართ…
გუშინ ავედი. გამოვეთხოვე. სიკვდილის სიძლიერის და დაუნდობლობის განცდამ დამთრგუნა, გამომფიტა, დამამარცხა…
ვიცი, რომ ეს მხოლოდ ფიზიკაა. მატერიაა. ვიცი, რომ ხელნაწერები არ იწვიან, სამუდამოდ რჩებიან, და ამით მათი ავტორიც ცოცხლობს, უკვდავია, სულ იქნება…
ვიცი, რომ აი, სწორედ ეგეთი სიცოცხლეა სიცოცხლე, თუა!
მაგრამ დღეს მაინც მატერიის გავლენის ქვეშ ვარ და უსაზღვროდ, განუზომლად მაკლია ის სისავსე, სიმშვიდე და ბედნიერება ტვინის, გულის და სულის ერთ რომელიღაც ნიშაში, რომ აი, სულ აქვე, საბურთალოზე, იოსებიძის ქუჩაზე იგი ა რ ი ს , ცხოვრობს, სუნთქავს, წერს, ვუყვარვართ…
რა ბედნიერება იყო ჩვენი სიცოცხლის ის ნაწილი, როცა გურამ დოჩანაშვილის თანამედროვეები გვერქვა…
შემეძლო ეს ერთი კი არა, ბევრი, უამრავი ფოტო დამრჩენოდა, შემეძლო, უფრო ხშირად მენახა, მესაუბრა…
მაგრამ მერიდებოდა. ყოველთვის ძალიან მერიდებოდა მისი დროის შეხება, მისი პიროვნული, უხილავი საზღვრების დარღვევა…
ახლა გვიანია. ასე ინება წუთისოფელმა…

პრაიმტაიმ.ჯი
ბმული:
* https://primetime.ge/akhla-gviania-ase-ineba-tsutisofelma-titqos-raghats-didi-tchaghi-chaqra-ras-nanobs-tamri-fkhakadze/

What a Face

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   თამრი ფხაკაძე - Page 2 Empty

Back to top Go down
 
თამრი ფხაკაძე
Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: