არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

 

 კატო ჯავახიშვილი

Go down 
+2
nini
თეკლე
6 posters
Go to page : Previous  1, 2, 3
AuthorMessage
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6842
Registration date : 09.11.08

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptySun Jun 28, 2020 7:44 pm

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 20181014

კატო ჯავახიშვილი

დილისპირული ორისთვის

1.
შენ. უფრო მე და უფრო ჩემთან დარჩენა. წასვლა.
შენ. თითქოს დროა. იქნებ შორი. ყველაზე ახლო.
შენ. იქნებ ძალა. ანდა, ჩემი ჟანგბადი. ბაწარ-
გამობმულ დღეებს უფრო სწრაფი ნაბიჯიც ახსოვთ.
მახლებ. ხელს უფრო შელოცვაა. ერთგვარი. დღეის
შემდეგ ხომ დრო ბრუნდება საწოლში. მძიმედ.
ახლა ისეთი სიახლოვე მინდა, რომ მღლიდე.
ახლა ისეთი სიახლოვე მინდა, რომ გავძლო
წინ - ჩრდილოეთის ქარები რომ დამხვდება გზაზე.
წინ - სახმელეთო გემებზე რომ გავაშრობ სევდას.
როცა ხურჯინში შევინახავ საშენო საგზალს
წინ - უამინდო სეზონია. აქ ვამბობ: გავძლებთ!
მგავდე - ეს უფრო ნიშანია, რომელსაც გავცდი.
გაგცდე - ეს უფრო თოვლიანი ზამთრების შიში.
თვალი - ეს როგორც ჩამოფერთხვა ტანიდან ნაცრის.
და საწოლიდან წამოწევა. აქ თითქოს გიშრობ -
შენ. იქნებ მე და იქნებ ჩემთან დარჩენა. ახლა
გზებია მლაშე. იქნებ შორი. იქნება ახლოც.
მე ახლა სიტყვა. და ნაცარი. მე ახლა გსახლობ.
მე ახლა შენ და ჩემი თავი, ამ გზაზე მახლავს.
2.
და შეიძლება არაფრიდან დაიწყო. დაღლა.
როცა არაფერს აღარ ჰქვია თავის სახელი.
ზიხარ. უძრავად. ზომავ ჩრდილის მოძრავ სიმაღლეს.
ზიხარ. უძრავად. გეზარება. თვალის გახელა
სულ არ არის ღვიძილი, ზოგჯერ.
თვალის მოხუჭვა - სულ არ ნიშნავს სიზმარს იჩვევდე.
მაკარონივით დამიგრძელდა სიტყვები. ვსინჯავ.
აქ საჩეჩელი. აქ საბნები.
აქ არ გაჩერდე!..
აქ ღამეა, ისეთი, ჩუმი
ხელები წყალქვეშ დამიხავსდა, მზეებს ვიხაზავ
სხეულზე, სადაც ... არაფერი. და მაინც გჩემობ.
მიწაზე, სადაც - არაფერი. თითქოს მინებზე
დაიმსხვრა გზები. მე - ქატო და მე - გზის ნაცარი.
მე - ხერხემლიდან წამოდგომა. მთელი. ნაწილი.
მე - გული. სადაც უშენობა მძლავრად მიცემდა
საშემოდგომო ნიშანი და.. ახლა საწოლზე
წევს შორი ღამე. შორი, შორი, ისეთი შორი
ისეთი შორი, რომ წამწამებს მელანს ვუსვამ და...
მე - ახლა ქარი. შემორღვევა სხეულზე შოვის.
მე - ჩემი თავის დანაკარგი.
„მინდა გავსამდე!“
მინდოდა მეთქვა, მაგრამ ვერ ვთქვი,
მინდოდა ერთი ყლუპი ჩვენი ყანის ჰაერი.
მინდოდა ერთი მოცლილი დღე - ქარის ხელსაქმე.
ადამიანებს მორჩენილი პურის ნაჭერი.
კუნძული. შორი. ხეტიალი. სადაც არავის
აინტერესებს რითი სუნთქავ, ან რას იჩემებ.
სადაც არავინ იცის შენი სახლის კარი და
სადაც არავინ არ გიკენკავს სიზმრის ნარჩენებს
ეს როცა დღეა, ანდა, არც კი,
ანდა ხელებით მანძილები უკვე მოჭერი.
დრო - როგორც ჩვენ და. როგორც ერთი ცხოვრება. სარკე.
მე - როგორც ქარებს გაყოლილი. პეპლის საჭერი
სველ მხრებზე რად არ მიმაგრდება?!..
ერთი ცხოვრება რად არ მყოფნის, დროს რომ გადმოვცდე..
მე - როგორც ზღვაში. ვდგავარ. ვძირავ ქაღალდის გემებს
აქ ახლა ქარი. ახლა შტორმი. ახლა გამოცდა
ელის ამ გემებს, დაკარგულებს...
შენ რა თქმა უნდა შეხვდები და სახლში წაიყვან.
და უკვე ასგზის დაწერილა აქამდე გულზე
და არცერთ გულში, სახმელეთო გზები არ იყო.
და ჩვენ დავიწყეთ არაფრიდან. არაფრით. არსად.
აი, არაფერს სულ არ ჰქვია თავის სახელი.
და ვზივარ ახლა. გზომავ. და გჭრი. თარგებად. სადღაც.
და ვზივარ ახლა. უჟანგბადო დილა.
მახველებს.


study


Last edited by Admin on Tue Jun 30, 2020 1:40 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6842
Registration date : 09.11.08

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptySun Jun 28, 2020 7:47 pm

კატო ჯავახიშვილი

გესმის, ისვრიან

გესმის, ისვრიან.
მზე დაიხრჩო ლურჯ ჰორიზონტზე.
შავი ფიქრები შეეყარა დატალღულ ნაპირს.
ამ უცნაურად ქვადქცეული ქალაქის ფონზე
ნიჟარებს დაცლილ ვაზნებივით სამადლოდ დავყრი.
სიცარიელეს, ტოგასავით ტანთ რომ იზომებს-
ვშლი გონებიდან-
ომს, რომელიც გამოვიგონე.

მზეო, სადა ხარ,
აფხაზეთი გავკიდე თოკზე,
სველია ჯერაც, შეუმშრალე გთხოვ მას ცრემლები.
კადრები ჩემი წარსულიდან ხმაურით მომდევს,
ფერად სარჭებში მომწყვდეულან, როგორც მძევლები.
და სარეცხივით გადაფენილს დრო რომ აქვავებს,
შეგრძნებებია,
ნაწილებად მე რომ დამშალეს.

გესმის, ისვრიან,
მე კი ძილი ვისწავლე ღამით.
საიდან მოველ,
საით მივალ,
რა გზას მივყვები?!
ვინ ვარ!
როდემდე დავუმალო ფურცელს სიტყვები.
გათენებულაა...
სევდიანი ნამგალა მთვარის
პროფილს გვერდულად ირეკლავენ ურჩი ტალღები.
ხვეული თმებით
შენს რუქაზე დავიტალღები.

გესმის, ომია,
მე გამყიდეს ოცდაათ ვერცხლად
(ისე ახლოს ვარ ახლა ღმერთთან, როგორც არასდროს?!)
კავალერიავ!
გასწორდი და გახსენი ცეცხლი.
მაიც ხვალ დილით მე სირცხვილის გრძნობა დამახრჩობს,
რომ, კიდევ ერთხელ დავამცირე ჩემი ცხოვრება,
ტუჩის დამალვით,
კოცნას ზღვას რომ ემათხოვრება.

გესმის, ისვრიან,
მზე დაიხრჩო ლურჯ ჰორიზონტზე...


study


Last edited by Admin on Sun Jun 28, 2020 8:27 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6842
Registration date : 09.11.08

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptySun Jun 28, 2020 7:51 pm

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 K-ato-10

კატო ჯავახიშვილი

მკვლელები

ყველამ დავხოცოთ ჩვენი შვილები.
გაზრდილები. გასაზრდელებიც.
ისინი, ვინც ვერ დაიბადნენ
და არც ითხოვეს.
ვინც გადაგვასწრო დაბადება, -
უკვე დაბერდა;
ვინც ხელისგულის ხაზებიდან გამოვიგონეთ;
ვინც არც გვიყვარდა;
არც გვძულდა და
კიდეც გვიყვარდა;
ისინი, ვინც ჩვენ დაგვაბრალა მზის ვერ ამოსვლა;
ვინც ვერც სკოლაში ვერ იარა,
ვერც გზა მოძებნა;
ვინც, საკუთარი წილი მიწა ვერსად იპოვა;
ვინც იქცა მკვლელად;
იქცა ქურდად;
იქცა მეძავად;
სწრაფად დავხოცოთ ჩვენი შვილები.
რბილ ღაბაბზე ბასრი ლითონი გადავუსვათ და ამოვისუნთქოთ.
ერთი მაგრად ამოვისუნთქოთ.
ამოვისუნთქოთ და ამოვაყოლოთ:
ჩვენი ყველა უსიზმრო ძილი;
ჩვენი ვითომ არაფრით დაღლა;
თითქოს თეთრ გემებს წარსულში ვძირავთ;
თითქოს წამწამი დავხარეთ,
გაღმა
ბარაკებია და ქურთის ქალი
ჭუჭყიან მკერდზე მიკრული ჩვილით
ჭრელი ჭინჭებით დაათრევს სევდას:
„პედრო, დონალდო,
დონალდო, პედრო, პედრო“...
დაათრევს. ყვირის.
„ჩვენ“ კი მივდივართ,
ნაჩქარევი ნაბიჯით სახლში
და საკუთარი შვილებისთვის ღიმილით მიგვაქვს,
ყოფის ხურდაში მოყოლილი ფერადი გზები, -
თითქოს საღეჭი რეზინია სხვისი სამშობლო.
თითქოს, ეს ტუტე ცრემლის ტბაა მხოლოდ სამშობლო.
ჩვენი შვილისთვის ვერნაყიდი „კევის“ სანაცვლოდ,
თავს რომ არაფრით გვანებებს და წარსულს გვიმალავს.
მიდი, სამშობლოვ, ამ მშიერი ბავშვის თვალებში
ბადე ჩააგდე. ჭაობისფერ ტბაში თევზები
წყალმცენარეებს ხერხემლებით ეჭიდებიან.
მიდი, სამშობლოვ, არ დაგვინდო, თავი გადადე
სიძულვილისთვის. სინანულში თავის დაზოგვა
რა იოლია...
გლობალური გაჭირვებისთვის
ჩვენ გავამართლებთ დროს, რომელშიც
შენ არ შეცვლილხარ, -
ეს ჩვენ ვიქეცით
გლობალურად საშიშ მხეცებად.
დრო აღარ იძვრის.
ალბათ ფეხში წყალი ჩაუდგა,
რომ გაზაფხული დაგვენახა,
მაგრამ...
შეგვცივდა.
მოდი, სამშობლოვ, ნორჩი სისხლით ქუჩა შევღებოთ
სისხლის წრეები დავახატოთ ქუჩებს.
მზეებად.
ახლა უკვე თამამად შეგვიძლია ამოვარწყიოთ:
სასთუმალთან გატარებული ღამეები;
სამსახურში დაგვიანებები;
დაბადების დღის საჩუქრისთვის ხელისკანკალით შეგროვილი ფული;
ბანკომატში ჩარჩენილი ბარათები;
კინოს ბილეთები;
ელექტროენერგიაზე მიბმული ნაგვის ბუნკერები;
ჩასახვის საწინააღმდეგო აბები;
ცულის ტარზე ვერდატეული სიყვარული;
პოლიტიკაზე ორიენტირებული ისტორია;
მეგობრული ფეხისდადებები;
ორი ზღვის და პატარა გოგოს ამბავი, -
თითქოს საღეჭი რეზინია ჩვენი სამშობლო.
კუჭს რომ მიეკრა.
„პედრო, დონალდო,
დონალდო, პედრო, პედრო“...
ყველამ დავხოცოთ ჩვენი მაძღარი შვილები.
პეჩენიებით
ჩიფსებით
ემულგატორებით
გამოვუტენოთ კუჭი და მერე დავხოცოთ.
მშივრები მაინც არ მოკვდებიან.


study


Last edited by Admin on Tue Jun 30, 2020 1:41 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin

Admin

Male
Number of posts : 6842
Registration date : 09.11.08

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptyTue Jun 30, 2020 12:58 am


კატო ჯავახიშვილი - სიკეთე
•Jun 29, 2020

სიკეთე
© კატო ჯავახიშვილი
(კითხულობს ავტორი)
© ვიდეო - მიხო მოსულიშვილის, 2020

***

კატო ჯავახიშვილი

სიკეთე

ერთხელაც, სიკეთე მოვიგონე და ადამიანი დავივალე.
ერთხელ, სიკეთე მოვიგონე და ადამიანი ვალში ჩავაგდე.
ისეთი ადამიანი ჩავაგდე ვალში, ვინც სიკეთეს არ იმსახურებდა.
ადამიანი ვიყიდე და სამუდამო კეთილმოვალედ გავიხადე.
დადიოდა ადამიანი და მმადლობდა.
დადიოდა ადამიანი და მწყევლიდა.
დადიოდა ადამიანი და ჩემი გაკეთებული სიკეთე თან დასდევდა.
დავდიოდი მე და იმ ადამიანის ვალს დავათრევდი.
დავდიოდი მე და ჩემი კომშისფერი სიკეთე თან დამქონდა.
დავდიოდით მე და ის ადამიანი და ორივეს ერთმანეთის ვალი გვქონდა:
მას ჩემი სიკეთე ევალა.
მე – სიკეთის უქონლობა.
ერთხელ, ადამიანი ჩემმა გაკეთებულმა სიკეთემ დაღალა და თვალები ამოითხარა.
დადიოდა ადამიანი და კედელ–კედელ მეძებდა.
დადიოდა ადამიანი და კედელ–კედელ გამირბოდა.
დადიოდა ადამიანი და გასასტუმრებელ ვალს სხვა ადამიანებში ეძებდა.
დავდიოდი მე და ვიღლებოდი.
დავდიოდი მე და ვერ ვივიწყებდი.
დავდიოდი მე და სხვა ადამიანებს ვივალებდი.
მივხვდი:
ჩემი მეგობრის მეგობარი რატომ დადის თავდახრილი.
იცის, ადამიანი ყველაზე დიდი უძლურებაა და ეშინია.
დგას და ეშინია.
დადის და ეშინია.
სძინავს და ეშინია.
მივხვდი.
რატომ გარბიან ადამიანები საკუთარი უძლურებიდან.
იციან,ხანდახან სიკეთე ყველაზე დიდი ბოროტებაა და ეშინიათ.
გულმოწყალებისთვის გაცემული საკუთარი თავების ეშინიათ
და სხვის დაუძლურებულ სიკეთეში პოულობენ თავშესაფარს.
ერთხელ, ცალთვალა კაცმა მომძებნა და ვალი დავუბრუნე.

***
A kindness
The verse by Kato Javakhishvili (in Georgian)
This clip is made with: 'Nah Meh Nah' by David Garrett.
© This clip made by Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020

https://youtu.be/cIaTB7dI9X0

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 20181013

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Kt-310

study

Nicoletta La Chatte likes this post

Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 502
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptyTue Mar 09, 2021 12:36 pm


კატო ჯავახიშვილი "დედამ მითხრა, რომ... "
•Jan 6, 2021

თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”

განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს.

ბმული:
* https://youtu.be/HyQNcWXOQLo


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 502
Age : 30
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 EmptyMon Sep 20, 2021 9:05 pm

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Aaaea_10

წიგნი - „სად არის ანდრეიკა?!“ (ლიტერატურულ-დრამატურგიული ექსპერიმენტი, პიესა ორ მოქმედებად)
ავტორი - კატო ჯავახიშვილი
გამომცემლობა - ნოდარ დუმბაძის გამომცემლობა და ლიტერატურული სააგენტო
გვერდები - 138
გამოცემის წელი - 2020

პიესაში გამოყენებულია პაოლო იაშვილის, გალაკტიონ ტაბიძის ტექსტები, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტარი ქალებისა და გიორგი მაზნიაშვილის მოგონებები. ფრაგმენტები ეგნატე ნინოშვილის პიესიდან „ქრისტინე“. მასალები გაზეთებიდან „თეატრი და ცხოვრება“, „ეშმაკის მათრახი“, „საქართველოს რესპუბლიკა“ და ა.შ.

ბმულები:
* https://1tv.ge/audio/pikis-saati-sad-aris-andreika-literaturul-dramaturgiuli-eqsperimenti/
* https://saba.com.ge/content/download/sabalonglist2021.pdf
* https://www.docdroid.net/19FRCy9/literaturuli-gazeti-n294-pdf#page=16

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Anaaas10
„ნოე ჟორდანიას განცხადება
24 ამ თვეს საღამოს, სადგურ ლანჩხუთში დაიკარგა ანდრეიკას დატოვებული ძაღლი. შეიძლება გაყვა ვინმეს მატარებლით. ნიშნები: ერთი წლისაა, საშუალო ტანის, უბრალო ჯიშის, მოწითალო. მამალი, სახელათ ჰქვია ს კ უ კ უ მ. ვსთხოვ მნახველს მომიყვანოს ლანჩხუთში ან ტფილიშში, ან მაცნობოს სად არის“ - გაზეთი „ერთობა“, # 20, 1920 წლის 28 იანვარი, გვერდი 1.

კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Aaaaa_11
„გიმნაზისტი“ - მოქანდაკე იაკობ ნიკოლაძე, 1916 წელი, - ფოტო გადაღებულია მოქანდაკის შვილიშვილის, გურამ ნიკოლაძის მიერ 2021 წელს.

„ნოე ჟორდანიას 10-11 წლის ბიჭი, ანდრეიკა გარდაცვლილი ჰყავდა. ბავშვმა­ სახლის ფანჯრიდან ხის ტოტი მოქაჩა­, ტო­ტმა გარეთ გადაითრია და მიწაზე დასცა...­ ამ ტრაგედიიდან რამდენიმე ხნის შემდეგ ნოე ჟორდანიამ იაკობ ნიკოლაძეს შვილის­ ბიუსტის გაკეთება სთხოვა. როგორც ჩანს, მაშინდ­ელმა მთავრობამ გადაწყვიტა მთავრობის თავმჯდომარის ქან­დაკებაც შეეკვეთა ხელოვანისთვის. ანდრ­ეიკას ბიუსტი 1916 წელს არის შექმნილი, ის ნამუშევართა ნუსხაში "გიმნაზ­ი­სტის" სახელ­წოდებით აქვს ავტორს შეტ­ან­­ილი, ნოე ჟორდანიას ბიუსტი კი 1919 წელს დაუმთავრებია“ - ეკა სალაღაია „ის, რასაც­ საბჭოთა ცენზურა ებრძოდა, როგორ მოხვდა "არაჩვეულებრივ გამოფენაში"? (საუბარი მოქაანდაკის სვილისვილთან, მოქანდაკე გურამ ნიკოლაძესთან), გაზეთი „კვირის პალიტრა“, 2016, 06 ივნისი.


მიხო მოსულიშვილი

სკუკუმ,
ანუ
ანდრეიკა, როგორც დაკარგული სამშობლო

(კატო ჯავახიშვილის ლიტერატურულ-დრამატურგიული ექსპერიმენტი პოსტმოდერნულ სტილში, პიესა ორ მოქმედებად „სად არის ანდრეიკა?!“)

(რეცენზია)

„ღმერთი ადრეა, იქ, სადაც არარსებული სამყაროების მიღმა ჩნდებიან ზოგჯერ ქვეყნები: კირით შელესილები, მიტოვებული სახლებით, მოაჯირებზე გადაყუდებულები. არარსებული ქვეყნები ჩნდებიან ევროპისა და აზიის გასაყარზე, იქ, სადაც ასეთი დიდია მოლოდინი და ასეთი პატარა და შემოსაზღვრული რეალობა. არარსებული ქვეყნები აჩენენ უკანონო შვილებს, რომლებსაც მამებს არ აჩვენებენ, არღვევენ დოგმებსა და წესებს, რომლებიც ტრადიციულად დაუდგინეს. არარსებული ქვეყნები ირჩევენ თამაშებს „წესების გარეშე“ და არ იციან, რომ მათ მართავენ არსებული ქვეყნები, თავიანთი მოზომილი, „წესიერი“ ნაბიჯებით, სადაც ღმერთი უკვე არც ადრეა და არც გვიანი“.
- პერსონაჟი, სახელად „მოკარნახე“ კატო ჯავახიშვილის პიესიდან „სად არის ანდრეიკა?!“.


1918–1921 წლების საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარეს, ნოე ჟორდანიას 10-11 წლის შვილი, სახელად ანდრეიკა გრიპის ეპიდემიით ჰყავდა გარდაცვლილი (არსებობს ანდრეიკას სიკვდილის მეორე ვერსიაც: ბავშვმა სახლის ფანჯრიდან ხის ტოტი მოქაჩა, ტოტმა გარეთ გადაითრია და მიწაზე დასცა...).
როგორც მოქანდაკე გურამ ნიკოლაძე ჰყვება, ამ ტრაგედიიდან ცოტა ხნის შემდეგ ნოე ჟორდანიამ შვილის ბიუსტის გაკეთება სთხოვა იაკობ ნიკოლაძეს. როგორც ჩანს, მაშინდელმა მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ ბარემ თავად ნოე ჟორდანიას ქანდაკებაც შეეკვეთა ხელოვანისთვის. ანდრეიკას ბიუსტი 1916 წელს არის შექმნილი, ის ნამუშევართა ნუსხაში „გიმნაზისტის“ სახელწოდებით აქვს ავტორს შეტანილი, ნოე ჟორდანიას ბიუსტი კი 1919 წელს დაუმთავრებია მოქანდაკეს...
ამის მერე გაზეთ „ერთობის“ 1920 წლის 28 იანვრის მეოცე ნომერში, პირველივე გვერდზე ჩნდება ჩარჩოიანი განცხადება:

„ნოე ჟორდანიას განცხადება
24 ამ თვეს საღამოს, სადგურ ლანჩხუთში დაიკარგა ანდრეიკას დატოვებული ძაღლი. შეიძლება გაყვა ვინმეს მატარებლით. ნიშნები: ერთი წლისაა, საშუალო ტანის, უბრალო ჯიშის, მოწითალო. მამალი, სახელათ ჰქვია ს კ უ კ უ მ. ვსთხოვ მნახველს მომიყვანოს ლანჩხუთში ან ტფილისში, ან მაცნობოს სად არის“.


სწორედ ამ ამბავს აიღებს თეატრალურ დრამატურგიაში გადასული პოეტი კატო ჯავახიშვილი თავისი ტრაგიკომიკური პიესის, იგივე ლიტერატურულ-დრამატურგიული ექსპერიმენტის - „სად არის ანდრეიკა?!“ (ნოდარ დუმბაძის გამომცემლობა და ლიტერატურული სააგენტო, 2020.) საყრდენ, თუ გნებავთ მთავარ ამბად, თუმცა, პოსტმოდერნული წესისამებრ, ოდნავ სახესაც უცვლის და პიესაში, უკვე თავიდანვე, თავად ანდრეიკაა დაკარგული, - ეს კვანის შეკვრაა, სათაურშივე მოცემული...
მეორე მხრივ კი -
ღარიბი გლეხის ქალიშვილ ქრისტინეს გარყვნილი აზნაური უქმაძე დააორსულებს და შემდეგ მიატოვებს. ყველასგან მოძულებული ქრისტინე შვილს მშობლებთან დატოვებს, თბილისში მიჰყვება ნაცნობ ქალს, რომელიც საროსკიპოში მიიყვანს, სადაც მას სახელს გამოუცვლიან და რახილას დაარქმევენ. მრავალი წლის შემდეგ ქრისტინე დასნეულდება, დასახიჩრდება, გალოთდება და მათხოვრობით ირჩენს თავს. საბოლოოდ ქალი სრულიად უპატრონოდ, საავადმყოფოში გარდაიცვლება;
„ქრისტინეს“ მეორე პერსონაჟიც, გაქალაქებული, ცუდი ყოფაქცევის გზაზე დამდგარი სონა არის მსხვერპლი თავად ლევან ძველისენიძის უზნეო, მხეცური ჟინიანობისა...
ეგნაგტე ნინოშვილის სწორედ ეს პერსონაჟები, ქრისტინე და სონა ერთგვარი პოსტმოდერნისტული ხასიათის პროტოტიპები არიან კატო ჯავახიშვილის ამ ახალი პიესის პერონაჟების - მეგისი (ყოფილი მსახიობი. დედა, რომელიც არარსებული შვილის გადარჩენისთვის იბრძვის) და ჩიტოსი (პატარა გოგო, რომელიც ამ სპექტაკლში დიდი და ნასწავლი ქალია).
პიესაში გამოყვანილი არიან აკაკი წერეთელი, ასევე გენერალი მაზნიაშვილი ფრაზებით საკუთარი მოგონებებიდან; გამოყენებულია პაოლო იაშვილის, გალაკტიონ ტაბიძის ტექსტები, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ექვსი პარლამენტარი ქალის მონოლოგები; ფრაგმენტები ეგნატე ნინოშვილის პიესიდან „ქრისტინე“ (თუნდაც მეგის მონოლოგი, როცა შემოხეული კაბითაა პიესის ბოლოს: „მყავს მამა, დედა, შვილი, დები, ძმები. ჩემ მამას დათიეი ქვია, ჩემ შვილს ანდრეიკა. თვითონ მე კი რახილა კი არა, მეგი მქვია, გვარათ ხელმოკლიძეები ვართ, ქრისტიანები. გთხოვთ გამაგზავნოთ მამასთან. მინდა სიკვტილის წინ ერთი ჩემი ანდრეიკა ვნახო“.); მასალები გაზეთებიდან „თეატრი და ცხოვრება“, „ეშმაკის მათრახი“, „საქართველოს რესპუბლიკა“...
დრო: პირველ მოქმედებაში გამოცხადდა თავისუფალი საქართველო და მეორე მოქმედებაში შემოვიდნენ რუსები, პერსონაჟმა სახელად „მოქალაქე მეორემ“ მოიყვანა...
კონფლიქტები მეგისა და ჩიტოს, მოქალაქე პირველსა და მოქალაქე მეორეს და დანარჩენებს შორის, წარმოდგენილი არის კონცენტრულ წრეებად და მთავარი ამბისკენ მიემართებიან.
იმ მთავარი ამბისკენ, რომელსაც სიმბოლური გააზრებაც ახლავს: ანდრეიკა, რომელიც აკვანში არაა და რომელიც საქართველოა, დაკარგულია...
კითხვისას გგონია, რომ ეს პიესა სცენაზე არ ივარგებს, ტრადიციულად არაა დაწერილიო, მაგრამ რომ მორჩები, ჩანს ამბავი და ჩანან პერსონაჟები. ჩანს წრეზე დატრიალებული დრო: 1921 წელსაც და ახლაც მცოცავ ოკუპაციაში ვიყავით. დიახ, ესაა მაშინდელი დაკარგული თავისუფლების ამბავი, მაგრამ დანახულია დღევანდელი რუსული ოკუპაციის პრიზმიდან...
პიესის კვანძის შეკვრა სათაურშივე წერია - სად დაიკარგა ანდრეიკა?
პიესის კულმინაცია - რუსები შემოვიდნენ, კოჯორში ბრძოლა წავაგეთ, მთავრობა ევროპაში გაიქვა და ანდრეიკა არ არის, დაკარგულია და ვერ ვპოულობთ და ვერა...
ეს კატო ჯავახიშვილის პირველი ცდაა თეატრალურ დრამატურგიაში, თორემ დადგმული პიესები უკვე აქვს: საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის რადიოთეატრში რეჟისორმა ზურაბ კანდელაკმა 2015 წელს დადგა მისი ორი პიესა „ცხვარი“ და „ნირვანაში დაკარგულები“.
... და ამ პირველი ცდის კვალობაზე უცნაური ისაა, რომ „სად არის ანდრეიკა?!“ ტრადიციულად დაწერილი პიესა არაა, უცხო და ორიგინალური სტრუქტურული ნაგებობააა, აკი მოგახსენეთ, წარმოდგენილი კონცენტრირებულ წრეებით, რომლებსაც მთავარ ამბავთან მიყავხარ.
სულ მთავარი რა არის, რა არის და, - ისაა, რომ ამ კონცენტრირებული და წრიული სცენებით დრო არის გაჩერებული, დრო, როგორც პიესის მთავარი გმირი. თუმცა ეს დროის გაჩერება თვითმიზნურად კი არაა, ეს ავტორს იმისთვის დაჭირდა, რომ ეთქვა - დღესაც ის ხდება, რაც მაშინ და დღესაც დაკარგულია ანდრეიკა, იგივე სამშობლო...
... წყალში რომ ქვას ისვრი და კონცენტრირებული და ნელი-ნელ მილევადი წრეები ჩნდება, დაახლოებით ესეთი პიესა გამოვიდა და მთელი დრამატიზმი ამ წრეების, ანუ სცენების გაქრობაშია, რათა წარმოგვიდგეს მარადიული დრო და გვაგრძნობინოს: ისევ ისეთივე მოჯადოებულ წრეზე ვტრიალებთ, როგორიც ასი წლის წინათ იყო...
უსიყვარულოდ ხომ არც არაფერია და, ვერც ესეთი მრვალგანზომილებიანი და უცხო რამ ნაქარგობით დამშვენებული ნაწარმოები იწერება, არადა, ამ პიესის ერთ-ერთი პერსონაჟის, მოკარნახის სიტყვებით რომ ვთქვათ, - „სიყვარული?.. განა რა არის სიყვარული, თუ არა სახმელეთო გემების შეჯახება უკაცურ ნაპირზე?“
... თუმცა, სჯობს, რომ თავად კატოს დაწერილი იმ მონოლოგითვე დავამთავრო ეს მოკლე ჩანაწერი, რითაც მისი პიესა იწყება:
„რას გაუგებ ისტორიას - გადაუფრენს ამ საუკუნეს, ტკივილს, დაფასებასა და იმედგაცრუებებს; რას გაუგებ სიყვარულს, თავისუფლებას დახარბებული ხალხის გულში მოკალათებულს; დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნების სურვილს, რომელიც ხშირად ილუზორულ სიმართლეს გვაჯერებს და ჩვენც, ჰო, ჩვენ, ადამიანებს, გვჯერა, რომ სამშობლო ზუსტად იქაა, სადაც მოგვიხაზეს, ზუსტად ის, რაც დაგვაჯერეს. ჩამოგვაჭრეს და მოგვატყუეს“...
ეს პიესა იმისთვისაც დაიწერა, რომ ვეღარ მოგვატყუონ...

მინაწერი:
„სად არის ანდრეიკა?!“-ს მთელი პოსტმოდერნისტული ფოკუსი იმაშია, რომ ამ ნაწარმოებს საიდუმლო სახელად უნდა ერქვას და ვინ იცის, ეგებ ჰქვია კიდევ ანრეიკას დაკარგული ძაღლის სახელი: „სკუკუმ“...
სკუკუმ! - როგორც კარგად დამალული, ერთობ გამოუცნობი და ერთგული პაროლი, თავისი უცხოდ რამ ჟღერადობით, - მიუმხვდარი ბრიყვებისთვისაც, შეფიქრიანებული დამწუნებლებისთვისაც და ირონიულად ჩაღიმებული ჭკვიანებისთვისაც...

„ლიტერატურული გაზეთი“, # 14 (294), 30 ივლისი - 5 აგვისტო, 2021


კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Aaaaa_12
„გიმნაზისტი“ - მოქანდაკე იაკობ ნიკოლაძე, 1916 წელი, - ფოტო გადაღებულია მოქანდაკის შვილიშვილის, გურამ ნიკოლაძის მიერ 2021 წელს.

როგორც მოქანდაკის შვილიშვილი, თავადაც მოქანდაკე გურამ ნიკოლაძე ამბობს, ნოე ჟორდანიას ნათესავებს უთქვამთ, რომ გრიპის გართულებული ავადმყოფობით გადაიცვალა ანდრეიკაო, ხოლო ზემოთ მოყვანილი ვერსია ხის ტოტით ჩამოვარდნის შესახებ, ანდრეიკას გარდაცვალების ერთ-ერთი სავარაუდო ვერსიაა.

ბმულები:
* https://www.docdroid.net/19FRCy9/literaturuli-gazeti-n294-pdf#page=16
* https://soundcloud.com/mikhom/2021a



მიხო მოსულიშვილი - სკუკუმ...
Oct 13, 2021

მიხო მოსულიშვილი

სკუკუმ,
ანუ
ანდრეიკა, როგორც დაკარგული სამშობლო

(რეცენზია, „ლიტერატურული გაზეთი“, # 14 (294), 30 ივლისი - 5 აგვისტო, 2021)

ჩაწერილია ნინო სადღობელაშვილის გადაცემისთვის „საუბრები სტუდიაში“,
© საქართველოს საპატრიარქოს რადიო „ივერია“, FM 105, 5
2021 წლის ოქტომბერი

***
'Skookum, or Andreika, as a lost homeland'
Review of Kato Javakhishvili's play "Where is Andreika?" by Mikho Mosulishvili
© Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, October 2021

* https://youtu.be/toEIgrAxImc

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty
PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   კატო ჯავახიშვილი - Page 3 Empty

Back to top Go down
 
კატო ჯავახიშვილი
Back to top 
Page 3 of 3Go to page : Previous  1, 2, 3

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: