არმური Armuri
არმური
არმური Armuri
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

 

 მარიამ ხუცურაული

Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyThu Mar 14, 2019 10:15 am

მარიამ ხუცურაული - Page 8 S_16_n10

მარიამ ხუცურაული

სიმშვიდის ლექსი თათიას...

გამეღვიძება და მიწევხარ მხარმარცხნივ,
ფშვინვის ხმა ობობას ქსელივით მედება.
სარკმლიდან ნიავი უბერავს ნოტიო,
ჰა და ჰა თენდება.

სადღაცა, თავს უკან მიგდია ლიოსა. -
მახსოვს, შუასიქით ჩავნიშნე წუხელის...
წვიმა უჟაჟუნებს, რაღაცას (ძალიან) ახლობელს...
ჩამქრალა ღუმელი...

ბავშვებს სადილაო ნისლივით აბურავთ სიზმრები.
თაგვი ღრღნის მანსარდში, დამფრთხალი სიცივით.
ისეთი, ისეთი სავსე ვარ, პირთამდე...
ლამის გავუქშიო სიმშვიდეს - აბეზარ ჩიტივით!

2019, საბერძნეთი, კალამატა


study


Last edited by Admin on Mon Nov 02, 2020 9:54 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptySun Mar 17, 2019 8:16 pm

მარიამ ხუცურაული

***

ისევ საჩაიე ხმელი პიტნასავით მეფშვნები თითებში
ნატიფ ფაიფურზეც, უთხელეს სადაფზეც სათუთო,
თაფლკვერებს ჩვეული გემოს ჩაგაყოლებ მომლაშო ხმიადის,
თანაც მიმლაშდები, შენგან შორს დრო გადის რაც უფრო

სიზმრად გამიხშირდა ამ წყლის და ამ მიწის ფერები,
ყურში თოლიების ზღვიური მავიწყებს შაშვის ხმას,
რაც უფრო მშორდები დროშიც, შორეულო საუნჯევ,
ათასგზის მიყვარხარ, აბა, სხვა რა გითხრა?

ნატიფ ფაიფურზეც, უთხელეს სადაფზეც ფაქიზო,
შორით გეფერო და სულაც გადაგქარგო ლექსებით,
თვალს და გულს დღემუდამ თუმცა მაგნიტივით იზიდავ,
მაინც საჩაიე ხმელი პიტნასავით თითებში მეფშვნები...

2019, საბერძნეთი, კალამატა


study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Apr 16, 2019 11:38 pm

მარიამ ხუცურაული

ბედისწევის დიდი იმედით
(წასულებისთვის და დარჩენილებისთვის)

ვისაც რა ჰქონდა -
ის ისაგზლა და იმემკვიდრა. იმზითვეს კიდეც,
აეყარნენ და იოწიოდ,
ცხრა მთისა და ცხრა ზღვის იქით გადაიკარგნენ.

ზოგს თუ გზამკვლევი ჰყავდა ვინმე,
ალალბედად და უმეგზუროდ კიდვ უფრო მეტმა იარა...
უგზოდ,
კლდე და კლდე,
საზღვრის გასწვრივ,
საბარგულში და ნავის ძირზე
ხშირად სუნთქვაგაჩერებულმა;
ტყეშიც ათიეს,
(თენებისხანს ერთმანეთი ზურგებით ათბეს)
რამდენმა,
ალბათ, - უსაბუთომ,
უფულომ და მთელი კვირის მშიერ-მწყურვალმა,
შიშის მალვით და ვიდრე იღბლით, უფრო ანდით,
ღამღამობით,
წვიმა-ქარში
მატარებლის ლიანდაგს სდია ქალაქამდე
(ან რაიმე დასახლებამდე) მისაღწევად -
როგორც ხსნამდე, გადარჩენამდე,
ერთი,
ან სულაც ერთადერთი -
ბედისწევის დიდი იმედით.

გადარჩენილებს, მიღწეულთ და იმედგაჩენილთ
საიმედომ და წინა კაცად არ ქცეულმა
თავისიანმა მიუხურა ცხვირწინ კარი,
ფულს ვინ ჩივის, სიტყვაც იძუნწა
და მშვიდადაც გააგრძელა ისევ ცხოვრება -
მორიგ ზარამდე ტელეფონის, კარის თუ გულის...
ამათ კიდევ, იმედის ხავსს ჩაფრენილებმა,
აქაური ოცნებები რაღაც დრომდე დაივიწყეს,
ღრმად მიაძინეს,
ძალიან ბევრი მოითმინეს,
გაიჭირვეს,
გაკლდევდნენ და...
მაინც გადარჩნენ.
ფეხზეც დადგნენ,
მოიპოვეს იქ ცხოვრების,
შრომისა და თავისუფლად სუნთქვის უფლება,
წინა კაცებად, გზამკვლევებად ექცნენ უკანათ.
მავანთ კიდევ, - გაბედეს და ბედსაც ეწივნენ!

ვისაც რა ჰქონდა -
ნიჭი, ჯანი, სილამაზე, მოხერხება, გაბედულება, - იმას ყიდდა.
აქ წამლისა თუ ბანკის ვალად
გაყიდული სახლის საყიდლად,
მავანთაგან წართმეული
თუ გულუბრყვილო უცოდინრობით
დაკარგული „ბიზნესების“ გამოსასყიდად,
ქმრის, ძმის თუ შვილის
ციხიდან და მტრის ხელიდან გამოსახსნელად...
ზოგნი, მადა რომ მოუვიდათ,
მერე ჭამაში, დარჩნენ უვადოდ, -
ზოგჯერ იქნება მეორ-მესამე
მანქანის და აგარაკის საჩუქებლად
შვილებისთვის,
რძლებისთვის და
სიძეებისთვის...
ვიღაცა იქნებ შვილების და შვილიშვილების
ყველაზე სუპერძიძებისთვის ხელფასების
ან სკოლებსა და სტუდიებში გადასახდელად...
მავანთ ოჯახიც გაიჩინეს
(აქ დარჩენილი ოჯახების უჩუმრად
და თვალისახვევით)
ნაირ-ნაირ მიზეზ-შედეგით.
- გაბედე ერთი და გაამტყუნე!
გაბედე და ქვას დაწეოდე,
განიკითხე - თემიდად ექეც!

უშენოდაც ხომ
თავის ბრალად მიითვალეს:
თუ რამ გაფუჭდა,
რაც ვერ გაკეთა,
რაც უმათოდ ვერ გამოვიდა;
შვილებისა და
მშობლების თუ მეუღლეების
უამათო ყოველი დღის გათენება და დაღამება,
შვილის პირველად, პირველ კლასში ვერ გაშვება,
დედის და მამის საფლავამდე ვერ მიცილება,
ოჯახის დაშლა,
ყველა „ვერ“ და
ყველა „არ“...

გაბედე, აბა, გაამტყუნე,
ვისაც მათ ფიქრში,
მათ ყოყმანში,
მათ ტკივლში,
მათ ცრემლსა და
მათ ნატვრაში არ გიცხოვრია...

შენ, ალბათ, არც ის გიფიქრია,
ვერც წარმოიდგენ,
სხვაზე მეტად ბედსწეულს და
წელშიგამართულს,
ყველაზე ნედლსაც,
გინდ ყველაზე გაუცხოებულს,
ყველა სხვა გზაზე მეტად მაინც
სააქეთო გზა რომ იზიდავს...
ყველაზე ლამაზ ოცნებებში და
ყველაზე მშვიდ სიზმრებში
თავს იქ ხედავენ,
სადაც პირველად სიტყვა თქვეს და ფეხი აიდგეს.
რადაგან ფაქტია,
(პათეტიკა რა შუაშია)
მაინც ის მზეა ყველა მზეზე ცეცხლისფერი,
ის ზეცაა ყველაზე ლურჯი,
ის წყალია ყველა წყალზე დამრწყულებელი,
ის მიწაა დედამიწა,
ქართული რომ ჰქვია სახელად.

2019

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyFri Nov 15, 2019 11:21 am

მარიამ ხუცურაული

ყვავის კაკალი
(წესების ლექსი)

ქარს გავეჯიბრე ქროლაში და შევისხი ფრთები -
ნისლის თავშლები ახვევიათ კარწინ ძახველებს,
რა მიხარია ასე ცა-ხმელს შუა გახერილს,
თუ მკთხავ, ალბათ, ათას მიზეზს დაგისახელებ.
ჩამოიმარცჳლა ცით სევდა და სულში დაგუბდა,
არაგვის ჩქერში ყელყელაობს მთვარე ნამგალა,
მთის წვერს შეწვდენის მეოცნებე მოლაღურები
ასკილის ტოტზე ჩამომსხდარან ორ თუ სამგანა.
მოიხალიჩებს ნოემბერი ჭრელ-ჭრულა ფოთლებს
აწოწილ წიფლებს და ნეკერჩხლებს შემოძარცვულებს,
ზამთრის სიზმრებში შეაცილებს დათრთვილულ მინდვრებს
და წეროების სამკუთხედებს ცაზე გაკრულებს.
წესის დამდგენი ჩამოუვლის ცასა და ხმელეთს,
არ გამოარჩევს სათვალიოს, უფრო ხიბლიანს,
საგაზაფხულოდ შეახსენებს ძველისძველ ცოდნას -
თესლიდან ისევ თესალამდე რომ გზას გაივლიან...
რომ ფრინველთაგან ზოგი ფრენს და ზოგი დაგოგავს,
ზოგს მეფეც ჰქვია - უფრო გოროზს, უფრო იღბლიანს
და იმავ წესით - ხეზე მათთვის დარჩენილ კაკალს,
გადაიფრენენ ყვავები და გადაითვლიან.

ქარს გავეჯიბრე ქროლაში და ვნახე სამყარო...

2019

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyWed Jan 15, 2020 9:56 am

მარიამ ხუცურაული

კლდის წვერისკენ წადი, მედეა...
(ციკლიდან „უცხოობაში რაა სიამე?“)

შენსათვალიოდ ფაზისისკენ არ ფრენს მერცხალიც,
არც სიო მოჰქრის კოლხური და შენს ცეცხლს აციებს.
სწორია შენი განაჩენი, კლდის წვერისკენ წადი, მედეა,
ზღვამ რომც დაგინდოს, მამაშენი არ გაპატიებს...

გაიწირები, როგორც ერთხელ შენგან კოლხეთი,
ცის ქვეშ ერთგული არ დაგრჩება ძეხორციელი,
ვინ დაგწყევლა და გაგიმეტა, სიყვარულისთვის
სასჯელი გედოს მოღალატის, გადამთიელის.

ვერ აპატიებ, უცხოსკენ თუ გაექცა თვალი,
სიყვარული თუ სიგიჟეზეც ბევრჯერ მეტია;
არ დაგინდობენ, ნაკვალევზე ცეცხლს დაგინთებენ,
კორინთოდან რომ წახვალ, მედეა!

არც ეგეოსი შეგიყვარებს, განზრახული უნდა აღსრულდეს,
ვერც ვინმემ ზიდოს, რაც შენ შეძელი...
გრძნეულიცა ხარ, ლამაზიც ხარ, კეთილშობილიც,
უნაკლო ხარ და ნაკლიანი -
არ ხარ ბერძენი!

2019

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptySat Feb 01, 2020 3:34 pm

მარიამ ხუცურაული

თოვლი მოსულაო

ქათქათა ფარჩა და დარაია
ჩააცვა ივრის პირს ნაყანარებს,
ნეტავ, თუ იქნება ისეთი დრო,
მე რომ თოვა აღარ გამახარებს?!
ბალღივით რომ აღარ დაგაფეთებ,
თოვლი მოსულაო, თენებამდე,
და არც კი გამკენწლავს გულისგულში -
მეც ერთ საცდურად რომ შეგემატე...
რომ არ მაგუნდავებ ჭალა-ჭალა,
თითებს არ გამითბობ ცხელი სუნთქვით,
არ ამეფარები ივრის მხრიდან,
რომ წამობუქავს და წამოუქრის.
აღარ მასრიალებ ფერდობზე და
აღარც წაჩოქებულს ჩამიხუტებ.
სველ წინდებს რომ აღარ ჩამოვაშრობ
ბუხარს მიმარჯვებულ სკამის ზურგზე.
წამო, გაგვჭორონ და გვაქილიკონ
ჩვენი გაბავშვებით მწუხარებმა
წამო, აღმა-აღმა სიონისკენ
ვკვალოთ უნაბიჯო მდუმარება.
ვთქვათ, რომ ტკივილები უჯეროა,
ნატვრებს დავაწყვიტოთ საბელები,
კალოებზე, როგორც ხელისგულზე,
ვწეროთ ერთმანეთის სახელები.
ცისპირს გადააბა მიწისპირი
ფიფქის აშიბული წნულებითა
წამო, მოფრთხიალე მოლაღური
ვიდრე გაგვიფრინდა გულებიდან.

2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Mar 03, 2020 11:29 am

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Sanata10

მარიამ ხუცურაული

***
მწიფან გაგიჟებით ალუბლები,
იორს მზე დანათის თიბათვისა,
რატომ მენატრები გამუდმებით,
ან შენ რად მიხსენებ შორს და სხვისას?
ან რატომ მოშალე ძველი გზები,
გულისპირს ოცნებად მიქარგულო.
ათას მიზეზს რატომ იმიზეზებ,
რომ სადმე შემთხვევით მინახულო?
მადროვე, ალუბლისფერ გათენებით
იალონს პირიმზესთან ვიზაფხულო...

2020

study


Last edited by Admin on Mon Nov 02, 2020 9:53 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Mar 10, 2020 1:44 pm

მარიამ ხუცურაული

მარტი - მარიკა...

ისევ სიზმარი მგონია, გითხრა,
დაუჯერებლად კარგი სიზმარი,
შენგან ნათქვამი ორიოდ სიტყვა:
- კმარა, რაც დღემდე სხვაგან იყავი...
გაყუჩდებოდა ყველა ტკივილი,
გავგიჟდებოდი მარტში სხვარიგად,
რომ მქონდეს თუნდაც ციცქნა იმედი -
დამიყვავებ და შენთან წამიყვან.
ყველას ამიხდენ, რაც დრომ წამართვა
და ოცნებებად ქარში არიგა.
მაინც სიზმარი მგონია, გითხრა,
- კმარა, რაც დღემდე ჩემთან არ იყავ...

გული, სულელი, უსტვენს შაშვივით:
მარტი - მარიკა, მარტი - მარიკა!

2020 წლის მარტი


study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Apr 14, 2020 1:14 am



ერწოს გზაზე
© მარიამ ხუცურაული, 2008

On the Way of Ertso-Tianeti Region of Georgia
(A poem by Mariam Khutsurauli)
This clip is made with:

© Mariam Khutsurauli, Tbilisi, Georgia, 2008


study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptySat Jun 27, 2020 7:19 pm

მარიამ ხუცურაული

მათურას თქმული

აქ გათენდეს, არ ვინატრებ
გათენებას სხვა დილისას.
შენ მხარზე რომ თავს ჩამოვდებ,
სუნი მცემდეს სათიბისა.
მეშინოდეს უშენობის.
როგორც მშიერ ნადირისა.
გზაზე დამდგარს გილოცავდე,
არ გინდოდეს სხვა თილისმა.
არც რა მქონდეს საწადელი,
გარდა შენი წადილისა.
გაგირბოდე, მომყვებოდეს
ექო შენი ქადილისა.
კაბაჭრელზე ლექსად წამწვდეს
ეკალივით ასკილისა...
აქ გათენდეს, არ ვინატრებ,
გათენებას სხვა დილისას...

2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyMon Aug 31, 2020 9:50 pm

მარიამ ხუცურაული

***
სადარო, აიკრიფება
ხომის წვერიდან ნისლი,
მაყვლიან სერებს გადასძოვს,
მოამაქმანებს ცისპირს.
მოლაღურივით ჭიკჭიკებს
გული და ცამდე ისმის.
ეს ღამე უნდა გათენდეს
თეთრი არაგვის პირას,
ამომიცისკრდე ხოშარით,
მზეს რომ ჯერ კიდევ სძინავს.
მინათო, ცა და ხმელეთზე
რომ მინათებდი წინავ,
ლაჟვარდისფერო ოცნებავ,
შუაფხოში რომ ბრწყინავ...

29.08.2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyMon Aug 31, 2020 9:51 pm

მარიამ ხუცურაული

***
გაჰხედავ თხილიანიდან,
არაგვი მოჰყეფს მარტის.
წამწამზე დამეკიდება
ციდა ალმასი დარდის.
აგრემც, შენ გამიბრწყინდები,
ცრემლო - ალმასის ცვარო...
სხვა რა ვინატრო, აქა ვარ,
ცა და ამინდი მწყალობს.
სულ მარტის ცრემლად ჩამოგცრი,
გამუდმებულო სევდავ,
ვიცინი, ვტირი, ვიცინი -
გამოდარებას ვბედავ.

29.08.2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Sep 01, 2020 3:59 pm

მარიამ ხუცურაული

***
აქ მხოლოდ არაგვი ლაპარაკობს,
მეფობს მდუმარება სისხამისა.
ცით ჩამობნეული საშიბები
მუჭში ავიკრიფე მისხალ-მისხალ.
ჭიჩოს ფერდზე ბუჩქებს შავ შალშავის
ცისკე გაუშტერდათ შავად თვალი...
ხატისხევასაკენ მიბალახობს
მთვარე, თენებისას ფერგამკრთალი.
კვირაძლის სიზმარი წყალს უთხრეს და
აფრთხნენ შავშაშვები ანწლებიდან...
ამოჩახჩახდა და მზის ნათელი
ცისკედეს დღის მადლად წაეკიდა.
აქვე ჩავიმუხლავ, ნაროულამ
იცის მზის ბადაგით ჩუმი თრობა...
უბისთავის მწიფე ძახველებით
ნელა იპარება შემოდგომა.

31.08.2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyFri Sep 04, 2020 5:28 pm

მარიამ ხუცურაული

ამობნელებული ხრიოკიდან

ჭალაში, ასკილთან, ჟოლის ბუჩქში,
დარის ნისლები რომ მოაქვს ნიავს,
სულს იქცევს არაგვი - ფშავის წყალი,
შაშვებს უდგათ ერთი რიარია.

მეც აქ ვკოპწიაობ ქალ-მაყვალი,
ამობნელებული ხრიოკიდან.
გული, ჩიტისგულა, შაშვებივით
კედლებს ეხეთქება წიოკითა.

ყველა გამეფანტა, ვისაც დღემდე
სულს ვუბერავდი და წყლულს ვუხვევდი.
თეთრად გაიფინა სამხრეთისკენ
ცაზე წეროების სამკუთხედიც.

მწიფობა კარგა ხნის მოსულია.
მწიფობა - სიყრმის ხნის ნეტარება.
შენ ასე რატომ გვიანდები,
ცრემლი და ეჭვები მეძალება.

ეგება, აღარც კი გახსენდება
არცერთი ფიცი და დაპირება,
ეგებ დაგავიწყეს ჩემი თავი
სულ სხვა ჟოლებმა და ასკილებმა.

04.09.2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyFri Oct 02, 2020 8:56 am

მარიამ ხუცურაული - Page 8 S_15_n10

მარიამ ხუცურაული

***
სადარო, აიკრიფება
ხომის წვერიდან ნისლი,
მაყვლიან სერებს გადასძოვს,
მოამაქმანებს ცისპირს,
მოლაღურივით ჭიკჭიკებს
გული და ცამდე ისმის.
ეს ღამე უნდა გათენდეს
თეთრი არაგვის პირას,
ამომიცისკრდე ხოშარით,
მზეს რომ ჯერ კიდევ სძინავს.
მინათო ცა და ხმელეთზე
რომ მინათებდი წინავ,
ლაჟვარდისფერო ოცნებავ,
შუაფხოში რომ ბრწყინავ...

2020

study


Last edited by Admin on Mon Nov 02, 2020 9:53 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyThu Oct 08, 2020 9:34 am

მარიამ ხუცურაული

***
(შემოდგომური ლირიკა)

გეჩურჩულები: „გაწვიმდა“, -
თვალებს ჩავკიდებ ძირს.
„ოქტომბერია, ეკუთვნის,
რა გაიგება ცის?!“
ნეკერჩხლის წითელ ხალიჩას
ასველებს, ჩუმად ცრის...
შენ აქ მყავდი და ცამც ფეხად,
აი, დარდი თუ წვიმს!

2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyMon Oct 12, 2020 1:34 pm

მარიამ ხუცურაული

აგრემც, კაბაჭრელი დამიბერდი...
(გოგოობის ლექსი)

შენამც დაგაბერა კაბაჭრელი,
თმათეთრი, ლაღი და მოცინარი.
ჯერ ქვეყნის რა იცი, საფიცარო,
შენ დაქალებამდე დრო წინ არი...

ჯერ ინავარდე და იჭიკჭიკე,
ფრთა-ფრთას დაატოლე ქორ-მიმინოთ.
სიცოცხლე ცოცხლივ მაასწარი,
ჩემო მზის სხივო და თვალისჩინო!

დღეები დღეებს რო წაებმება,
ბევრ გამაიცვლება წელზე-წელი,
ჭირი თავისთავის პატრონია -
სხვათა ლხინის ლხენა შეიძელი.

ღმერთისთვის ერთია, კაცმა გაყო
მღლისხელები და ცისხელები.
კაცი ნიჭითაა კაცზე მეტი,
ბოლოს ერთი ცელით ვიცელებით.

უღელი კარგ ვაჟკაცს გაუწიე,
ღმერთიც გაამხვივნებს იმის გამზრდელს.
თავის ეზო-კარი იმყოფინე,
სხვისაზე გული არ შეგივარდეს.

სოფლის წესია და ცრემლის ტალღა
ბევრჯერ შენს სუსტ მხრებსაც გადაუვლის,
მაგრამ ღიმილი არ აიკრძალო,
არც რწმენა მუდმივი სასწაულის!

შენამც ჩემ ხნობამდე მოიყარე,
ჯერ დრო გაქვს, ჯერ უნდა დაფრთიანდე,
ჯერ სოფლის ქალ-რძალში ანათე და
ლხინის წითელ თავშლებ აფრიალე!

აგრემც, კაბაჭრელი დამიბერდი...

2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptySun Nov 22, 2020 1:15 pm

მარიამ ხუცურაული

ადამიანური ფაქტორი

I ნაწილი

- 25 ოქტომბერი
მოვიდა, აი, ზუსტად ისე, როგორც ანდაზაშია: „ვერიდებოდი ღოლოსა, დამიხვდა ბაღის ბოლოსაო...“
ძალიან ვერიდებოდი, მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი შინ და გარეთ ვიზიტები. ძირითადად ფქოდ-ით დაავადებული 86 წლის მამაჩემის დაცვის მიზნით. ვყიდულობდი და ვყიდულობდი სადეზინფექციო საშუალებებს და იმუნიტეტის მოსამაგრებელ პროდუქტებს.
ორკვირიანი ონლაინ მუშაობის შემდეგ სამსახურში ნახევარი საათით მისული ჩემი და დაინფიცირდა 21 ოქტომბერს. დავიმახსოვრეთ 21 ოქტომბერი და ნახევარსაათიანი კონტაქტი 10 კვ, მეტრიან სამზარეულოში ყავის დალევისას.
აქამდე რამოდენიმე დღით წინ, ალბათ, სადღაც ძალიან ღრმად წინათგრძნობასავით რაღაც მქონდა და ვიყიდე უამრავი პარაცეტამოლი და ნუროფენი, D და C ვიტამინები, ვიტამინების დაბალანსებული ნაკრები თუთიით, სამ და ხუთგრამიანი შპრიცები, საინექციო ანალგინი და დიმედროლი, დექსამეტაზონის ამპულები. ვითომ ისე, ვითომ ყოველი შემთხვევისთვის, მაგრამ როგორც მუდამ ამჯერადაც ეტყობა ქვეცნობიერის კარნახით.
მშვიდად გავატარეთ 22-23 ოქტომბერი.
გუშინ, 24 ოქტომბერს (მესამე დღეა კონტაქტიდან) კარგი, მამაპაპური თათარობის რიტუალი ჩავატარეთ. და იმ ღამეს ჩემს დას შეამცივნა და მისცა სიცხე 38.9.ზოგადად რომ სიცხე არ იცის ავადმყოფობისას და სხვაც არაფერი ნიშანი ჰქონდა, დავაბრალეთ წინადღიდან მტკივან კბილს. არ დაუგდო სიცხე არც პარაცეტამოლმა, არც ნუროფენმა, გაათენა მთელი ღამე და დილას 8 საათზე, როგორც წყალი გადაღვარო, დაუწია 36.4 მდე.
კვირა დღეა. ვისაუზმეთ, კომშს ვკრეფთ და ვტკბებით შემოდგომით. ვინ გაცალა ტკბობა? დაურეკა 21 ოქტომბერს სამსახურის სამზარეულოში ყავის დალევის მონაწილე თანამშრომელმა, კოვიდი დამიდასტურდაო.
დავიშალეთ მარტივ მამრავლებად. ჩემი და და პავლიკო მიდიან თბილსში, მე მამაჩემის იზოლირების მიზნით მასთან ერთად ვრჩები თელავში.


- 26 ოქტომბერი
SARS-CoV-2 იგივე COVID-19, უკვე ოფიციალურად მოვიდა ჩვენს ოჯახში - ჩემს დას სწრაფი ტესტით დაუდასტურდა.
ეს ტესტები კიდევ თურმე ისეთი რამაა, უარყოფითი კიდევ შეიძლება შეცდეს(ჰმ) და დადებითი თითქმის არასოდეს ცდება.
შუადღისათვის შევადგინეთ ჩვენი კონტაქტების სრული სია.
- თეიკო და მერაბი (ბავშვები ყველა გახიზნული არიან აგარაკზე)
- დიტო და მისი კონტაქტები ცირა, ლუკა და გაგა.
საღამოს ვურეკავ Lali კევლიშვილს და ვაყრი უამრავ აზრიან და გაუაზრებელ კითხვას - აქვს თუ არა დაინფიცირების ალბათობისთვის მნიშვნელობა, რამდენ ხანს იყავი კონტაქტში ინფიცირებულთან? აქვს თუ არა მნიშვნელობა პირობითად რამდენი ასეული ვირუსი ჩაყლაპე ჰაერწვეთოვანი გზით? ერთი და იგივე ვირუსით ინფიცირდება ერთ კონტაქტში მყოფი ყველა პირი თუ ვირუსი ყოველ ჯერზე განიცდის მუტაციას და კიდევ უამრავს, ზოგი რომ გაიმხილება აქ და ზოგი ვერა...
ვიღებ სრულ და საფუძვლიან სამედიცინო და ფსიქოლოგიურ კონსულტაციას ლაიტმოტივით - სიმშვიდე, ბევრი სითხე და აქტიურობა. იქვე მეგობრულზე უფრო ექიმურად მირჩევს, შენი ალაგ-ალაგ მაგრამ მაინც ხველა არ მომწონს და შენც ხომ არ გაიტესტებოდიო.


- 27 ოქტომბერი.
დილა - პავლიკოს სიცხე აქვს 37.5, მერაბს - 37.7.
თეიკოს ჯერჯერობით არაფერი, თავს ჯანმრთელად და ენერგიულად გრძნობს. დიტო და მისი ოჯახი ჯანმრთელად არიან.
ჩემი წინასწარი სწრაფი ტესტი აჩვენებს სუსტად დადებითს.
შუადღე - თელავის ცხელების ცენტრი. უცნობი ახალგაზრდა გოგონა საშუალო მედპერსონალიდან მიხსნის, რომ ტესტზე უნდა მივიდე ხვალ, დილას ათიდან თორმეტ საათამდე საკუთარი ტრანსპორტით.
არ ვეკამათეები.
ჯერ აბა, რა საფუძველი მაქვს, რომ 112 ვახსენო და ჩემი იურიდიული განსწავლულობის დემონსტრირება მოვაწყო თემაზე, "წესით" როგორ უნდა იყოს ორგანიზებული საეჭვო პაციენტების მიყვანა და მშვიდად ვეუბნები, რომ ჩემი სატრანსპორტო საშუალებაც და ოჯახის წევრებიც თბილისში არიან.
რას ამბობთო, ქალბატონოო, თელაველი არ ხართ და აქ გინდათ ტესტი გაიკეთოთ და რაოდენობაში კახეთს დაემატოთო? ცდილობს, რომ თავიდან მომიშორს.
ყურადღებით ვათვალიერებ და ხუმრობის არაფერი ეტყობა.
ჰოდა, აქ დამავიწყდა დისტანცირება.
იშვიათად მაგრამ ზოგჯერ ასეთიც ვარ:
მოდი მეთქი, გოგონა აქ.
მომიახლოვდა.
აბა, როგორ გგონია, შენი მცდელობა, ვითომ კახეთის პოზიციის დასაცავად, ყველაზე მსუბუქ შემთხვევაში გულგრილობად არ აღიქმება მეთქი? დაუშვათ, ესტონეთიდან ჩამოსული და „ლოპოტას“ ან „სავანეთის“ საკარანტინე სასტუმროში განთავსებული ზუგდიდელი მეგრელი ვარ, ან ვანელი იმერელი და სიმპტომები გამომაჩნდა და არ მყავს საკუთარი საკუთარი ტრანსპორტი, როგორ ფიქრობ, ზუგდიდსა და ვანში როგორ უნდა წავიდე, ან აქ რატომ არ უნდა გამიკეთონ მეთქი ტესტი?!
ძალიან ბევრუცნობიანი განტოლებაა და ის ხვდება, რომ ამომხსნელი ვერ არის.
დაგტესტავთ გამონაკლისის წესითო.
გამონაკლისის კი არა, საერთო წესით დამტესტავთ და თან კარგად დაიმახსოვრებთ, რომ ამ კართან მოსულ ყოველ პაციენტს უამრავი შინა და გარე ბარიერი აქვს გადალახული, ეშინია, უჭირს და თქვენი ვალია - და ეხ მა როთ!!!
საღამო. მამაჩემს სიცხეს აძლევს, ხველა ეწყება და სუნთქვა უჭირს.
ვიძახებ სასწრაფოს. ათ წუთში მოდის ბრიგადა #2 და გადაჰყავთ თელავის რეფერალურ საავადმყოფოში.
პავლიკოსაც სიცხე აქვს. 37.6 და ჩვენი, „თათარის კლასტერი“ საბოლოოდ ჩამოყალიბდა!
ცოტა უფრო გვიან საღამოს ჩემი ყველაზე გაწონასწორებული ექიმი მეგობარი, ჩემი „ლალი და მარგალიტი“ მამშვიდებს, რომ მამაჩემის ესსიცხე, ალბათ, მხოლოდ ფქოდ-ის გამწვავება იქნება.
ვიცი, რომ დასამშვიდებლად მამშვიდებს და რა საოცარია, მაინც ვმშვიდდები.


- 28 ოქტომბერი
StopCoV.ge 28.10..2020
1730+მარიამ ხუცურაული
უსიმპტომო.
გადავედით სრულ იზოლაციაში.
საღამოს მამაჩემს დარეგულირებული სუნთქვით , დარეგულირებული სიცხით, კოვიდზე სწრაფი ტესტის დადებითი პასუხით და კოვიდის მოვლის პირობების არარსებობის გამო რეფერალური საავადმყოფოდან სახლში უშვებენ.
მოიყვანა ორმაგი პირაბდით თავდაცულმა გოგიტამ და ჩამაბარა. საკმაოდ მხნედ გამოიყურება, მადა და განწყობა კარგი აქვს, მაგრამ გულს მიღრღნის ეს "სწრაფი-დადებითი".
ზედმიწევნით კარგად ვსწავლობ ზუსტად ახლა, თითქოს საგანგებოდ ჩემთვის ფბ-ზე დაბრუნებული შესანიშნავი ექიმის, Nana გეგეჭკორის ვიდეოლექციას "ყველაფერი კოვიდ19-ის შესახებ სახლში დარჩენილებისათვის"
უზღვავი მადლობა მას ამ ვიდეოლექციებისათვის და აგრემც, აფხაზეთის დაბრუნებით გადაუხადოს ღმერთმა არავისდავალებით თავის თავზე აღებული ამდენ ადამიანზე ზრუნვის ვალდებულება! ამინ!


- 29 ოქტომბერი
დილა. მამაჩემს დავასწარი ადგომა და მეუცხოვა. სიცხე გავუზომე და ნორმის ფარგლებშია, მაგრამ ისეთი ნაოფლარი მეჩვენა თვითონაც და ლოგინიც, ვფიქრობ, ღამით ექნებოდა მაღალი. ადგა. ვისაუზმეთ.
12 საათზე 37.4 აქვს. არც ეს მომწონს, მაგრამ ვინარჩუნებ სიმშვიდეს.
დღის პირველ საათზე სამზარეულოში მომაკითხა მამაჩემმა. გეძახე და ვერ გაგაგონეო. მამცივნებს ძალიანო. კბილს კბილზე უკაუკნებს სიცივისაგან.
დავსვი ტახტზე თბილად, ვუზომავ სიცხეს და 38.6. მივეცი პარაცეტამოლი, გამოვდივარ ეზოში რომ ჩემი აღელვებული ხმით არ შევაშინო და ვურეკავ სასწრაფოს.
აქ იწყება, რაც იწყება - შტურმი 112-ზე!
პარალელურ რეჟიმში ჩემი დაც ურეკავს.
ყველა ბიუროკრატიული საფეხური გავლილი გვაქვს თანამიმდევრობით - ინფიცირებულის კონტაქტად ვართ დარეგისტრირებული, სწრაფი ტესტი დადებითი გვაქვს, ოჯახცის ექიმი დაუნიშნა 112-ის სამსახურმა, მაგრამ ჯერ PCR ტესტის პასუხი არაა ატვირთული დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის პორტალზე.
ეპიდემიოლოგმა დამირეკა. ჩაიწერა მონაცემები და გადაამოწმა ევექსის კლინიკის პორტალზე, რომ აქვს ფქოდი(ფილტვის ქრონიკული, ობსტრუქციული დაავადება), დააფიქსირა, რომ რისკ ჯგუფია, ასაკოვანია, მაღალი სიცხე აქვს და სატურაცია ჰა და ჰა 80.
მირეკავს 112-ის მენეჯერი და მატყობინებს, რომ სასწრაფო წამოვიდა, მოვა ბრიგადა, სიცხეს, წნევას და სუნთქვას დაურეგულირებენ, მაგრამ კლინიკაში ვერ გადაიყვანენ, ადგილები არ არის.
ამ დროისათვის სიცხე უკვე ასცდა 40 გრადუსს. კრუნჩხვა აქვს. დავარდა ტახტზე, ერთიანად კანკალებს, საბანი არ უჩერდება, კრიჭა შეეკრა, ოფლად იღვრება და ვეღარ სუნთქავს.
მე ხან ოთახში შემოვდივარ, რომ დავხედო და ოფლი შევუშრო, ხან ეზოდან ქუჩაზე გამოვრბივარ, რომ სასწრაფოს დავხვდე და უცებ შევამჩნიე თავს, რომ უკვე კი აღარ ვფიქრობ, ხმამაღლა ვიმეორებ "არ გასტყდეთ არხოტივნებო" მეთქი.
მეზობლებს ჭიშკრის აქეთ გადმოსვლა აკრძალული აქვთ. თავ-თავის ჭიშკარს და ღობეს არიან მომდგარი და ასე მგულშემატკივრობენ.
დავდივარ ისევ შინ და გარეთ, შინ და გარეთ და ვიმეორებ და ვიმეორებ "არ გასტყდეთ არხოტივნებო" და "არ გასტყდეთ არხოტივნებო" ეტყობა, ასე ვნერვიულობ.
მოვიდა სასწრაფო.
სრულად ეკიპირებულმა ექიმმა მოამზადა ერთ შპრიცში დექსამეტაზონი, მეორეში ანალგინი-დიმედროლით და გაუკეთა ერთმანეთის მიყოლებით. დაველოდეთ დაახლოებით 10 წუთს და უკეთესობა რომ ვერ დაეტყო, დაურეკა მენეჯერს, დიდი რისკიაო, ვერ დავტოვებ ამ პაციენტს, თავადაც ინფიცირებულია პატრონი და რომც არ იყოს, იმდენად მძიმეა, ჟანგბადის გარეშე ვერ მოუვლის და ღამეს ვერ გაათევსო.
სიცხე რომ 39.4-ზე ჩამოვიდა, დაურეკეს ცენტრალური ოფისიდან და წავიდა სასწრაფო.
აქ გამიწყდა მოთმინების ძაფი და გადამევსო თასი....
ოთახში ვეღარ შევდივარ, ვერ ვენახვები მამაჩემს, რომ უსასო ვარ, მეშინია (მართლა ძალიან მეშინია) გული მისკდება და რომ ვერაფერს ვშველი.
მერე არ ვიცი, ვერ ვხვდები, რა მოხდა, უცებ რატომ გავქვავდი და გავკლდევდი და დავმშვიდდი. დავრჩი მხოლოდ გონება. დავმშვიდდი და ყველას ერთად ვუხმე საშველად!
ეტყობა, ვარსკვლავებიც ისე სასიკეთოდ დალაგდნენ, ქვაწაფარებული ყველა მადლი ერთბაშად გამოსხივდა ქვისქვეშიდან, თუ კი ოდესმე ვინმეს სადმე მისხლისოდენად დავხმარებივარ, ვინმესთვის რაიმე მირგია, ყველას სანაცვლოდ მშველელი ხელი ჩემსკენ შემობრუნდა მიიღო ლალის სახე, ნელის სახე, სრულიად უცნობი დეას სახე და გამოიძებნა ადგილი...
საღამოს 8 საათია. დამირეკა გადამყვანი ბრიგადის ექიმმა, ქალბატონმა ნანულიმ, შპს "არქიმედეს კლინიკა ლაგოდეხში" შევიყვანეთო. სიცხე 37.7, სუნთქვა გაუმჯობესდა და მორიგე ექიმის ნომერს გადმოგიგზავნით მესიჯითო.
პირველად ამოვისუნთე ღრმად და თავისუფლად. ბინდია. მარტო ვზივარ აივნის ქვეშ მაგიდასთან მთელი დღის მშიერ-მწყურვალი და მცივა კიდეც.
მეზარება ბუხრის ანთება. მივუჯექი "კარმას" და ათ საათამდე ტელეფონით შემოვიარე ჩვენი კლასტერის ყველა რგოლი.
ოლიას სიცხე აღარ აქვს, სამაგიეროდ დაეწყო სისუსტე, ერთბაშად დაეკარგა სუნი და გემო.
პავლიკოს დაბალი სიცხე აქვს. მხოლოდ ერთხელ ავიდა 38-მდე. სისუსტე აქვს, თავბრუსხვევა და უმადობა.
მერაბს სიცხე აღარ აქვს, სისუსტე აქვს, სუნ-გემოს განულება და შფოთვა. ამჯერადაც ფიზიკურზე უფრო მეტად ცნობიერი შფოთვა და ცოტ-ცოტა შიშიც.
თეიკოს სურდოს სიმპტომები აქვს და იმასაც სისუსტე.
მირეკავს 112-ისაგან მამაჩემისთვის დანიშნული ოჯახის ექიმი. სათნო ქალი ჩანს, ვინმე ნაირა სეხნიაშვილი. კლინიკაში გადაყვანის გამო მასზე ზრუნვას კლინიცისტებს გადავცემო.
ორმხრივ მედლებში, ხომ არსებობს ისეთი მედალიც 112 რომ ჰქვია. ჰოდა, დღეს ამ მედალს ზუსტად ერთდროულად ვხედავდი ორივე მხრიდან. ერთ მხარეს 112 -ის სასწრაფოს ბრიგადის იმ ექიმის სახე ჰქონდა რომ იხვეწებოდა, გადამაყვანინეთ უმძიმესი პაციენტიო და მეორე მხარეს 112-ისავე მენეჯერის, ჯიუტად რომ იმეორებდა, ჯერ არ დადასტურებულა მაგ პაციენტის PCR დადებითიო, ჯერ რიგში უნდა ჩადგნენო, ადგილები არსად მაქვსო.
თერთმეტს გადაცილებულია და დამირეკა ნელი ხიზანიშვილმა. შენი დადებითი პასუხი ოფიციალურად აიტვირთა პორტალზეო. ამ დღეების განმავლობაში პირველად დავფიქრდი ჩემს საკუთარ კოვიდ-19ზე.
ვწევარ უზარმაზარ სახლში მარტო და ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორია ეს ჩემიცოდვითასავსე კორონა, კონკრეტულად სადაა ჩასახლებული, ჩემი ორგანიზმის რომელ კუნჭულში და საიდან მემუქრება? არავითარი, არანაირი სიმპტომი არ გამაჩნია. ან კონტაქტის რომელი დღე უნდა ჩავთვალო ინფიცირების დღედ, ან საიდან ავითვალო ეს 10 ან 10+3 დღე, რომ თავი განკურნებულად ჩავთვალო?
პ.ს. საიმისო ცოდნა, ვინმეს რომ დანიშნულება მივცე, მე არ გამაჩნია. მრჩევლად და მკურნალად მე თვითონ საამისოდ კომპეტენტურ ექიმებს ვირჩევ - ვისაც საფუძვლიანი სამედიცინო განათლება და შესაბამისი გამოცდილება აქვს შეხამებული (კომპეტენცია მეტი კი არაფერია.) ამიტომ მე ჩემს განცდებსა და შეგეძნებებზე ვწერ და თუ ვინმეს რამედ გამოადგება, ძალიან გამიხარდება.


(გაგრძელება ქვემოთ)

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptySun Nov 22, 2020 1:31 pm

მარიამ ხუცურაული

ადამიანური ფაქტორი

(გაგრძელება)

II ნაწილი

-30 ოქტომბერი
უთენია ვდგები, ვიცვამ, პირბადეს ვიღებ და მივდივარ სავარჯიშოდ. ვარჯიში ამჯერად სამხედრო ქალაქის გალავნამდე ასვლა-ჩამოსვლას გულისხმობს.
ისეთი დილაა, ისეთი, ისეთი ცინცხალი, თბილ და ტკბილშემოდგომური. ისე მიხარია სიცოცხლე და ისე ვემადლიერები ზენას ყველაფრისათვის, ისე ლამაზად ამოდის სადღაც ყვარლისა და ქედების მხრიდან ცეცხლისფერ-წითელი მზე, რა კორონა და ჯანდაბა აუტყდა სამყაროს?
სახლიდან გამოსული Lali კევლიშვილზე ვფიქრობ, ერთი სული აქვს, ისე ელოდება მეთქი ჩემს სადილაო პატაკს, მაგრამ ჯერ ძალიან ადრეა და არც თბილისიდან არც მითუფრო არც ლაგოდეხიდან არაფერი ვიცი და არ ვწერ. ლალი ჩემი ბავშვობის, სკოლის მეგობარია და ავერსის კლინიკის თელავის ფილიალის მენეჯერი. ჩვენი ინფიცირების პირველივე წუთებიდან თავის ხელში აიღო ჩენი კოვიდის მართვასა და ჩვენს ჯანმრთელობაზე ზრუნვა. არა, არავის დაუვალებია. ნათლად აქვს წარმოდგენილი, რომ კოვიდპანდემია ომია და ის ჯარისკაცია ამ ომში. ადრეც უკვე ვთქვი, ჩემს მეგობრებში ყველაზე გაწონასწორებულია და წამლით კურნებაზე ნაკლებ არც სიტყვით კურნება გამოსდის.
უკანა გზაზე წამოსულს მეწევა ნატო ჯაყელის ზარი.
- ციცინოო... ეს მისი საფირმო მომართვაა. ხო ტკვირავ და აშხამფალებ კორონას? რაფერ ხარ ახლა შენ მანდ მარტო?
ვერთობი მეთქი ცოტ-ცოტა წერით და ხანდახან სახლის დალაგებით.
-დამიგდე ახლა კარგად ყურიო. გახსოვს ხო შენ კარგად, დაწყევლილი კომუნისტების დროს რომ გვქონდა "ფიზკულტურა". რას ნიშნავს ნენა, აგი? რას ნიშნავს და ფიზიკურ დატვრითვას კულტურულად, ზომიერად და გადაუღლელად.
მეხარხარება.
-იცინე, იცინე და არ გავიგო სადილის გაკეთებაზე მძიმე საქმე მთელ კორონასხანს და მას მერე კიდევ ორ თვეს. ჩემს დამლაგებელს გამოგიგზავნი, ხომ არ დაგავიწყდა, ლაშა იხდის ჩვენი ჯანდაცვის და დასვენების ხარჯებს, ენაცვალოს დედაო.
ვერ შეეკამათები. მარტო იმიტომ კი არა, ზოგიერთების ხნის ექიმობის და იმდენივე ჩემთან მეგობრობა-ნათლიობის სტაჟი რომ აქვს, კოვიდპროტოკოლებით არგუმენტირებული პასუხი აქვს ზედაც ქართულ-ხალხური ანდაზით გამყარებული - ავადმყოფობა ადამიანის ჯანში ურმით შედის და წვეთ-წვეთობით ნელა გამოდისო...
გზადაგზა, ვიდრე მე სახლში და ის ვაკიდან ჩაჩავას კლინიკაში სამსახურში მივსეირნობდით, დაწვრილებით წამეკითხა ლექცია თრომბოემბოლიებსა, შებურულ ჭიქის სინდრომსა, კოვიდ-პნევმონიასა, ფილტვების შეკუმშვასა და ოლვეოლების სკდომა-დანეკროზებაზე.
შენ ხარ ჩემს პაციენტებში ჩემპიონი, არ მიღალატო და ბოლომდე ასე მაგრად გავიდეთ ბოლოშიო.
ეჰ, ვიცი, ვიცი, დიდწილად ადამიანური ფაქტორია. ყველა მოწუწუნეს იმას ვუბეჯითებ, ემაგ წუწუნს და მხოლოდ ღმერთო მიშველეს ხვეწნა-მუდარას, ხელი გაატოკე და გეშველება და გადარჩენა და ღმერთის მფარველობა გეწყალობება მეთქი. ისიც ვიცი, პირობამ რომ კაცს ცოლი გააგდებინა და ისიც კარგად ვიცი, აგერ, ლამის წელი სრულდება, რაც ამ კოვიდის ვერც ზნე გავიგეთ ჯერ და ვერც ფერი, ყოველ წუთას შეიძლება გართულდეს, დაამძიმოს ადამიანი და ვერ დავპირდი დიდი სურვილის მიუხედავად.
ზოგადად მე ძალიან გამიმართლა და ყველაზე საჭირო ადამიანების - ექიმების და ვექილების წრეში ვცხოვრობ. ზუსტად ჩემი ახლობლები არიან ყველაზე კარგი ექიმები და იურისტები.
მაგრამ დღეს ის დღეა, ექიმებზე რომ უნდა ვილაპარაკო და ვწერო და უამრავი ობიექტური და ასევე მრავალი სუბიექტური მიზეზითაც არ გავიგო ჩემს ირგვლივ ქართველი ექიმების ლანძღვა!
ადამიანური ფაქტორია აქაც მაგრამ ეგენი არიან ჩემი გმირები ფრონტის წინა ხაზზე!
ელვის უსწრაფესად ედება ჩემს საახლობლოს მამაჩემის ლაგოდეხის კლინიკაში გადაყვანის ამბავი და ბევრ კარგთან ერთად ცუდსაც ბევრი მეუბნება. ჯერ ერთი სად მქონდა გუშინ ასარჩევად საქმე, მეორე - თუ უკეთესის შემოთავაზება შეეძლოთ, გუშინ უნდა დამხმარებოდნენ „უკან მიდევნებული სანთელივით" ახლა ცარიელ ლაპარაკს და მესამე და უმთავრესი - მე, როგორც მუდამ, ახლაც მხოლოდ კარგზე ვიფიქრებ, კარგ ამბავს და კარგ შედეგს გამოვითხოვ ღმერთისა და კაცისაგან და უთუოდ მომეცემა მოთხოვნილი.
ისე მოგვეწყო შინ და გარეთ საქმე, რომ ყველა, ვინც მამაჩემს უნდა ვეპატრონოთ, ერთდროულად დავინფიცირდით. ამხელა გზაზე ყველაზე მონდომებულ ნაცნობს და ახლობელსაც ვერ გააგზავნი და რომც გააგზავნო, კოვიდ კლინიკაში არავინ შეუშვებს და ტელეფონით რომ გაიგებ, იმაზე მეტ ინფრომაციას მაინც ვერ მოგიტანს და ამიტომ აზრიც არ აქვს.
ეს საქართველოა და ყველგან ვცდილობთ ნაცნობობის გამონახვას ან ახლა გაცნობას. ასეთ ახალ ნაცნობად მოგვევლინა ექიმი ნანა შიუკაშვილი. ზედმიწევნით კარგი ექიმი, გულისხმიერი ადამიანი და საოცარი ენერგიის პატრონი ჩანს. ნახევარი საათი დამითმო. მოთმინებით ისმენდა ჩემს კითხვებს, მპასუხობდა ამომწურავად, ძალდატანებისა და დაზარების გარეშე. ნეტავ, ხვალ და ზეგაც თუ ამიტანს ასე?
მთელ დღეს ეზოში ვატარებ.
საღამოს მირეკავს ოჯახის ექიმი. აი, ზუსტად ის, ნაირა სეხნიაშვილი, მამაჩემისთვის რომ იყო შერჩეული 112 ის მიერ. მომიკითხა. მამაჩემიც მოიკითხა. თქვენი ოჯახის ექიმადაც მე დამარეგისტრირესო.
დილას უკვე ვთქვი, ექიმების წრეში ვცხოვრობ, ვიცი რომ სრულიად განსაკუთრებული პასუხიმგებლობა აკისრიათ თავიანთი პროფესიის გამო, ახლა, ამ პანდემიის პირობებში, ეს პასუხისმგებლობა გაასმაგდა. ადამიანური გამძლეობის მობილიზების აუცილებლობაც დაემატა პროფესიულს. ისიც ვიცი, რომ ექიმებიც ზუსტად ჩვენნაირი ადამიანები არიან. ჩვენნაირი სურვილებით და სისუსტეებით. ჩვენნაირად არ ჰკმარათ დრო და მართლა მცირე ხელფასი, ჩვენნაირად სტკივათ და უხარიათ, აქვთ მაღალი და ნაკლებად მაღალი პასუხისმგებლობა და ძალიან ბევრი რამ, როგორც მკურნალობაში, ისე კოვიდის მართვასა და ადმინისტრირებაში ზუსტად ადამიანურ თვისებებზეა დამოკიდებული. მარტო რთულ გაიდლაინებსა და პროტოკოლს კი არა, ავადმყოფებისათვის დარეკვის განრიგსაც ყველა სხვადასხვანაირად ადგენენ.
ყველაფერი ეს ზედმიწევნით კარგად გვესმის პაციენტებსაც, მაგრამ ჩვენ, მითუმეტეს ამ გამოუცნობი ვირუსით დაინფიცირებულები, თვით ყველაზე უსიმპტომოებიც კი, ძალიან მოწყვლადნი ვართ, ადვილად ტკენადნი, დამფრთხალნი და უიშვიათესი გამონაკლისის გარდა, ზუსტად ექიმებზეა თმენის ვალდებულება.
ჰოდა, გუშინვე ხომ მესათნოვა და მესიმპათიურა ეს ქალბატონი ნაირა და დღეს დანამდვილებით შემიძლია ვთქვა, რომ ძალიან სათნო და გულისხმიერი ადამიანია.
ქალბატონო მარიამ, გუშინ ძალიან დაღლილი იყავით, ფიზიკურადაც და ემოციურადაც და მოდით, დღეს დავაფიქსიროთ თქვენი მონაცემებიო.
დავაფიქსირეთ. დაწვრილებით გამომკითხა ყველა დეტალი. რა გაწუხებთო, მძიმე საქმეებს ხომ არ აკეთებთო, ხომ მოძრაობთო, სითხეს ხომ იღებთო, ვინმე თუ გყავთ, რომ დაჭირვებისას მოგიაროთო.
ამ გამოკითხვა-გამოკითხვაში დავადგინე, რომ ეს სათნო და სასიამოვნო ქალი არის გურჯაანელი.
-სად ხართ თქვენ ტერიტორიულად, თქვენც თელავში ხართო?
დიახ მეთქი, დავუდასტურე.
-აიო, მე ველისციხელი ვარო, მაგრამ მეზობელსაც კი რომ დავჭირდეთ, ჩვენ პაციენტებისთვის მხოლოდ ონლაინ კონსულტაციის მიცემის და ასევე ონლაინ მონიტორინგის (ხე, ხე, რაები ვისწავლეთ შუაგულ კახეთში...)უფლება გვაქვსო. არსებობს კოვიდის პროტოკოლით მიღებული საერთო გაიდლაინები და ამ გაიდლაინებით ვმართავთ მათ მდგომარეობასო.
ჰოდა, აბა, ეხლა გურჯაანელი თელაველს როგორ მმართავთ და მომივლით მეთქი, გავეხუმრე.
- ვაიმეო, რათა ქალბატონო მარიამ, - ძააან საყვარელი, სუფთა კახური კილოთი მეკითხება,- რატომ ვერ მოგივლითო?
- ვერ კი არა, არ მომივლით, თელაველი რო ვაარ მეთქი. - მეც წავუკახურე.
- იიიჰო, თქვენა შარებ ნუ ხართ თელაველებიო და მავნეებო.
- აბა, რა მავნე მე ვარ, ამხელა დისტანციაზე ძააანაც რომ მოვინდომო, ვერაფერს გავნებთ, ვერც კი დაგაინფიცირებთ მეთქი.
ჩაიცინა.
- რა ვიციო, აბაო, მე კიდევო, ვიხსენე, ვიხსენე ეხლა და ვერ გავიხსენე, ჰიპოკრატეს ფიცში თელაველობაზე რომ ეწეროს რამეო. - აქ ცოტა შეჩერდა მერე ჩაიღიმა და დაამატა, - ნახსენებიც არ არის თელაველობაო...
გამეცინა. გამეცინა კი არა ვხარხარებდი ნახევარ წუთს და მაჯობა და მომისყიდა კიდევ ერთმა ექიმმა, ნაირა სეხნიაშვილმა.


- 31 ოქტომბერი
გამეღვიძა და შვიდის ათი წუთია.
დავყევი, როგორც იტყვიან თმის ძირებიდან ფეხის ფრჩხილებამდე და ვიმოწმებ ორგანიზმს შიგნით-გარეთ.
გული მუშაობს რიტმულად.
წარმოვიდგენ როგორ მიშხუის სისხლი, მიაქანებს თევზის ქვირითზეც ასჯერ ან იქნებ ათასჯერაც მცირე, თვალითუხილავ, მიკროსკოპულ წითელ და თეთრ ბურთულებს დიდ და მცირე წრეებში.
სუნთქვით ვარჯიშებს ვაკეთებ. ჩავისუნთქავ ცხვირით ღრმად, ძალიან ღრმად. თან ვცდილობ წარმოვიდგინო, როგორ იხსნება ჩემი, არ ვიცი რამდენპროცენტზე თუ ქულაზე დაბურულჭიქისსინდრომიანი ფილტვები. გავაჩერებ სუნთქვას რამოდენიმე წამით და ამოვისუნთქავ პირით ნელ-ნელა.
კიდურები მთელი მაქვს, სახსრები და ხერხემალი დაზეთვას არ მოითხოვენ.
მესმის. ვხედავ.
ვახ, აბა, სად ზის, სად არის ჩაბუდებული ჩემი საკუთარი კორონა?
რა ვიცი, თითქოს ჩვეულებრივად საღი და ჯანმრთელი მაქვს ყველა ორგანო, ორგანულადაც და ფუნქციურადაც და მიკვირს, რატომ მეზარება ადგომა?! ერთი წუთით ვფიქრობ, რომ ტვინი არ აწვდის შესაბამის ორგანოებს ადგომის სიგნალს, მაგრამ იქავე უარვყოფ. უფრო, ალბათ, ტვინში არ ჩნდება ჩნდება სიგნალი!
ვფეთდები.
ამ უთენია ვინ გავაღვიძო, ვის ვუთხრა, რა მჭირს?
ჩემი ტოროლების ტოროლა ლალიც კი გადაირევა ამ კითხვაზე.
ჰეიიი... ნატალია, ირმა, თეა, ნათია, ეკა, ლია, მარიკა, სად ხართ? ექიმებო და არაექიმებო, გულშემატკივრებოოო... აქვს კოვიდს ასეთი სიმპტომები?
ტვინშია, ტვინში ჩემი კოვიდი.
წამოვხტი დაფეთებული. წამოვხტი და ჯერ თითქოს ათასი ვარშკვლავი ერთად აფეთქდაო იელვა და სულ ჩინჩხლები გაყარა თვალებმა, წამიერად გაკაშკაშდა და გაქრა...
ახლა ეს! ეჰეიიი... ჰეიი... დებო და მეგობრებო, გესმით? ან ასეთი სიმპტომი აქვს კოვიდს?!
ისევ დავწქეი. მეზარება ადგომა და სავარჯიშოდ წასვლა!
ბედზე მომისწრო დიტოს ზარმა, მოვდივარო. მითხარი, რა მაქვს დღეს მოსატანი და არჩევნების მერე მოვალო.
მახსენდება, ჯარჯი ფხოველისაგან ნასწავლი "მტერსამც ნუვინ ჰყავს თავისა,/იმედითამც არს სხვისამცა..."ო. მე ძალიან გამიმართლა.
მეზობლის ბიჭებს კონკურსი აქვთ გამოცხადებული ვინ ვის დაასწრებს, რომ შემომთავაზოს, მაღაზიაში გაგეგზავნები და აფთიაქში ხომ არაფერი გინდაო.
დიტო და ცირა მაკითხავენ ყოველდღე. აბაო, ხომ არ გეშინია, ან ხომ არ მოგეწყინა მარტოსო? ლიმონი ხომ გისხია კიდევ თუ ბაზრიდან მოგიტანოთო? ჯინჯერი მაქვს გახეხილი და ხომ გამოგიგზავნო ჩაისთვისო?
ადამიანის ადამიანობის და პიროვნული ღირსებების საზომი თანადგომა და ყურადღება გახდა და ჩემიანები ყველაზე წარმატებულად აბარებენ ამ გამოცდას.
ვინ იცის, მერამდენედ ვიმეორებ, ღმერთო მეთქი, სიკეთით და სამხიარულოდ გადამახდევინე მეთქი ეს სიკეთე, სულ შვილების ქორწილებსა და საჩუქრებში მეთქი.
ავდექი. სხვა რა გზა მაქვს?!
ჩავიტანე ეზოში პატარა სკამი და მოვუჯექი სამწვანილეს ამოსამარგლად. ცოტა ხანს კი ვწიწკნე მოძალებული ბალახი, მაგრამ მომეწყინა ეგეც.
შუადღის მერე გავაგრძელებ მეთქი და ახლა ჟოლოებს გამოვერიე ამოსახშირად.
შუადღისას მოვიდნენ დიტო და ცირა. დამიკიდეს კარზე უამრავი ხილი, D და C ვიტამინები, ბრინჯი და წიწიბურა.
დიტოც ჩვენი, თათარის კლასტერიდანაა. მთელი დღე ჩვენთან გაატარა, საღამოს სუფრაზეც ჩემი დის გვერდით იჯდა და ძალიან გვეშინია, ესეც დაინფიცირებული არ იყოს. დღეს უკვე მეშვიდე დღეა კონტაქტიდან და მაგრობს ჯერჯერობით.
-ძალიან ხომ არ ნერვიულობ, არჩევნებზე რომ ვერ წახვედი და ვალი ვერ მოიხადეო, მეკითხება. იცის, რომ ძალიან ბევრი რეკვის, ჩხუბისა და პრინციპული მოთხოვნის მიუხედავად, ჩემი კოვიდინფიცირებულობა ვერ დავარეგისტრირებინე ცესკოს და ცოტას მექილიკება კიდეც.
არა მეთქი, ვამშვიდებ. მე ჩემი არჩევანი გავაკეთე. აგერ, ამ სამწვანილეს ამოვმარგლავ საღამომდე და მერე მარჯვნივ ქინძს ჩავთესავ, მარცხნივ ოხრახუშს, ან პირიქით მეთქი... რით არის ვითომ პარლამენტის არჩევაზე ნაკლები არჩევანი?!
ღმერთოოო... როგორ მეზარება ყველაფერი. სიარული, წერა, კითხვა, საქმის კეთებაზე ხომ ზედმეტია ლაპარაკი. მგონი, იმაზე ფიქრიც კი მეზარება, დიდხანს რომ გაგრძელდეს ეს მეზარება ან სულ ასე რომ დავრჩე.
არ მეზარება მარტო ჭამა! ნეტავ, ესეც სიმპტომია?! აგერ, უკვე რამდენი წელია, შიმშილის გრძნობა ხომ არ ვიცი რა არის, ჭამაში გაცდენილ დროს ხომ დაკარგულად ვთვლი და ამ კორონობას რა მეცა, ვერ ვხვდები. გამუდმებით იმას ვფიქრობ, რა მაქვს მაცივარში. დღეს რა უნდა მოვამზადო, გუშინ რა გემრიელად შევაზავე ბადრიჯნის და წითელი ბულგარულის სალათი. რა ლამაზად შევწვევ კვერცხს მწვანე ბულგარულის წრეებში. რამდენი კამა და ქინძი დამჭირდება მაწვნის სუპზე...
აგერ, ახლაც, ვზივარ მყუდროდ და მოხერხებულად "კარმასთან", ხვალ დილას მოსახარშ წიწიბურას ვარჩევ და წინდაწინ ვტკბები ცაცხვის, მოცხარის, გამხმარი ჟოლოს და ლიმონის ქერქის ნარევს რომ დავასხამ მდუღარ წყალს, შევფუთავ კარგად დაახლოებით 15 წუთს, მერე დავამატებ კიდევ მდუღარს, ჩავდებ ერთ ჩაის კოვზ ჯინჯერს და გავივსებ დიიიდ ფინჯანს!
ძალიან გემრიელი ნუშის ორცხობილებიც მაქვს მისაყოლებლად...
პ.ს. ისა და თქვენ რა ჰქენით, ხალხო, გააკეთეთ სწორი და კარგი არჩევანი ცუდსა და უარესს შორის?!
მოვა, მოვა გაზაფხული და მარტო გაღმა სოფელში კი არა, ჩვენთანაც აყვავდება ასკილი.


-1 ნოემბერი
დილაადრიან მაფეთებს მამაჩემი. რვის ნახევარზე მეწუწუნება, წუხელის 39 მქონდა სიცხეო. უცებ ავფორიაქდი. რა უნდა გავუკეთო აქედან იქ?
ეხლა როგორ ხარ მეთქი? ნემსი არ გაგიკეთეს მეთქი?
ეხლა კარგადო. 36.6 მაქვსო.
- პაპაო, ცუდად თუ იყავი, რატომ არ დაგვიძახეო? მესმის, ალბათ, ექთანი გოგონა როგორ საყვედურობს.
მეც ეგ ვუთხარი, როცა რაღაც გიჭირს, უნდა დაუძახო მეთქი ექთნებს ან მომვლელებს.
- იმ შუაღამისას, როგორ დაგიძახებდი, შვილოო.
- არა, პაპა, ეს ჩვენი სამსახურია და უფრო ცუდად რომ გახდე, მერე უფრო გაგვიჭირდებაო.
მერე მიყვება, აბა, როგორ დავუძახებდი, იმდენი ხალხი ჰყავთ, დერეფანშიც ავადმყოფები უწევთ, ოღონდ კოვიდიანები არა. ჩვენთვის გარეთ გასვლა არ შეიძლება. რამდენიც გამეღვიძება, სულ სინათლე უნთიათ, სულ ღვიძავთ და სადღაც ვიღაცას ეხმარებიანო. ცოდონი არიან შვილო, ესენიც ძალიან, სულ საქმეში არიანო.
მოშუადღევებულზე დავურეკე იმ ძალიან კარგ ნანა შიუკაშვილს და დავმშვიდდი. ეგ ვირუსის გამწვავებაა. გუშინ რომ კატე კვლევა გავუკეთეთ, ფილტვები დაუზიანებელია, დაბურვის მაჩვენებელი 3 ქულაა და ამისი ფქოდ-ის პირობაზე ფაქტობრივად უმარტივესია სამკურნალოდო. წნევა აქვს დაბალი, ცოტა სატურაციაც დაბალი (86-88), მაგრამ ჟანგბადს კარგად ითვისებს და იმედი მაქვს, მალე ალაგდება ყველაფერიო.
საღამოხანს ჩამომაკითხა პავლიკომ. კოვიდინფიცირებულმა კოვიდინფიცირებულს.
- ბეჩავო, აგრემცო, წამოდიო, წამოდი თორემ აქ რომ მოკვდე უცებ, შემცხადებლ-გამგებინებელიც არავინა გყავს და იქნებ მშიერმა ვირთხებმა ისე გამოგათაონ, ჩვენც აღარ გვეგონო თავის მკვდარიო.
დროც იყო წამოსვლისა. ხვალ "არდის" ოჯახის ექიმისაგან სისხლის ანალიზი გვაქვს დანიშნული "ვისტამედიში".
გზა უჩვეულოდ გაგრძელდა და მე კვლავ ჩემს შედეგისვერმომტან ფიქრებს ვფიქრობ.
ოცნებების იქით ვერ წავიდა, მდგომარეობის კარგი და ზუსტი ანალიზი საქმედ ვერასოდეს იქცა, რა გვჭირს, ნეტავ ასეთი? რა გახდა, ამხელა, რვათვიანი პერიოდის განმავლობაში ამ ერთი ციდა საქართველოს რამოდენიმე კოვიდრეგიონად გაყოფა და სტაციონარული საავადმყოფოების აშენება თუ არა აპარატურით აღჭურვილი საველე ჰოსპიტლების მოწყობა მაინც?
აბა, ან ეს საქმეა, ამხელა კახეთის რეგიონს რომ ერთი მიკრობიოლოგიური ლაბორატორია არ აქვს, ლუგარის პაწაწინა ფილიალი მაინც, რომ საკვლევი მასალის გადაგზავნა თბილისში არ ხდებოდეს და ინფიცირებულ პაციენტებს შესაძლებლობა ჰქონდეთ ადგილზევე მოემსახურონ ექიმ-ლაბორანტები.
რატომ არ მოხდა სამედიცინო პერსონალის და სფეროს გარეთ მყოფი მედიკების აღრიცხვა-გადამზადება?
კითხვებს არ ვსვამ, რიტორიკული იქნებოდა!
და თქვენც, ოპოზიცია, ხვალიდან რომ უეჭველად დაიწყებთ მიტინგებს და „გაგვიყალბეს-დაგვაკლეს“ გააპროტესტებთ, არ დაივიწყოთ, რომ მთელი ეს შედარებით მშვიდი პერიოდი, ერთი პაწაწინა აქციაც არ მოგიწყვიათ პანდემიისათვის მზადების ღონისძიებების გააქტიურების მოთხოვნით. იქნებ ერთხელ, საკუთარი სინდისის წინაშე მაინც აღიაროთ, რომ ზუსტად ამ მთავრობა-ხელისუფლების შესაფერი ხართ, ასეთივე მედროვეები, გულარხეინები და მომხვეჭელები.
- აგრემც, ამ კროვიდპროტოკოლის წესებს და მათ მომგონს რა ვუთხარი, ინფიცირებული საკუთარი მანქანით უნდა გადაადგილდესო. დავუშვათ, არ ჰყავს მანქანა, ან ჰყავს და იმდენად შეუძლოდაა, ვერ გადაადგილდება? რა უნდა ქნას?
ჯერ ხომ წესის შესრულების მექანიზმი უნდა მოვიფიქროთ, კარგად გავიაზროთ, როგორ იმუშავებს და მერე დავაწესოთ წესი?
ან ის პროტოკოლით ოჯახის ექიმს რომ ევალება, საჭიროების შემთხვევაში კომპიუტერულ და ლაბორატორიულ კვლევებზე მიმართვის გაცემა და ზოგი მათგანი რომ არწმუნებს შეშინებულ და გამწარებულ ავადმყოფებს, არ გვაქვს ჩვენ ასეთი უფლებაო. ზოგს რომ აქვს და ზოგს არა კოვიდინფიცირებულთა სააღრიცხვო პორტალზე წვდომა? ზოგი ექიმი რომ დილა-საღამოს გირეკავს და იმითიც კი ინტერესდება, მომვლელი და პროდუქტის მომწოდებელი გყავს თუ არა და ზოგი ტელეფონის ნომერსაც არ გაწერინებს, როცა საჭიროდ ჩავთვლი, მე თვითონ დაგირეკავო...
რომ დაემდურო და უსაყვედურო, ვინ გინდა კონკრეტულ ობიექტად აირჩიო? ეს თანამდებობიც - წესის დამწერ-დამწესებლიდან დაწყებული და ოჯახის ექიმით დამთავრებული, აბსტრაქტული რამ კია, მაგრამ ამ თანამდებობებს ყველგან ხომ ჩვენნაირი ადამიანები იკავებენ?
როდის და სად ვიცვლებით, სად ხდება ადამიანების გადასხვაფერება?:


- 2 ნოემბერი
ღამით ცხვირ-ხახა ძალიან გამიშრა. დილისათვის თითქოს სურდოს სიმპტომები მომეძალა და ორი საათის განმავლობაში, ვიდრე "ლეგენდების ბიუროს" ორი სერია ვნახე, განუწყვეტლად ჩამომდიოდა.
ორ საათში გამიქრა სურდოს სიმპტომები და თან წაიყოლა ყნოსვის და გემოს რეცეპტორები სრულად.
ჯერ იყო და ჩაის არომატი ვერ ვიგრძენი. ვერც ლიმონის, ვერც ნივრის. სათითაოდ დავხსენი ნაირ-ნაირი საკმაზ-სუნელები და სულ ამაოდ!
აჰა, აი, კოვიდის უტყუარი სიმპტომი!
კიდევ კარგი ყნოსვა და გემოვნება დავკარგე, თორემ ლუგარის ნდობას ვკარგავდი უკვე!


- 3 ნოემბერი
ჩემი კოვიდინფიცირებულობის პერიოდის ამ სისხლის ანალიზს ოდესმე გამოვაქვეყნებ!
არც 112-ის დანიშნული ნაირა სეხნიაშვილი, არც "არდის" ელენე ყიფიანი, ჩემი და მთელი ჩემი საახლობლოს ოჯახების ექიმი ნატო ჯაყელი ადასტურებს, კოსმოსში გაიშვებიო!

2020

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyTue Nov 24, 2020 2:21 pm

მარიამ ხუცურაული

ადამიანური ფაქტორი

(გაგრძელება)

III ნაწილი

4 ნოემბერი
ამ ხნის განმავლობაში ჩვენ რომ იზოლირებულად ვცხოვრობთ, ბუნებრივია, ობიექტურ-სუბიექტური მიზეზებით ძალიან ბევრს ვისმენ და ვკითხულობ, რაც კოვიდს და მის მართვას და მკურნალობას შეეხება. მე საკუტარი ტავისა და გარესამყაროსადმი ჯანსაღი და სწორი დამოკიდებულების გარდა მე ძალიან მეხმარება ახლობლების თანადგომა, მეგობრების პროფესიული ყურადღება და ექიმ ნანა გეგეჭკორის ანალიზი, ძალიან გასაგებ, პოპულარულ ენაზე ახსნილი ვიდეო და ტექსტური ლექციები.
დავასკვენი - როცა პაციენტი ხარ, მთავარია არ შეშინდე, პანიკაში არ ჩავარდე, შეეცადო, ცხოვრების ჩვეული რიტმიდან არ ამოვარდე, ძალიან არ შეცვალო ცხოვრების წესები და არ დაკარგო ადამიანის სახე, თავის ადგილზე იყო მაქსიმალურად პატიოსანი და სრული პასუხისმგებლობით მოეკიდო დაკისრებული მოვალეობის შესრულებას, როცა ექიმი, მინისტრი, მთავრობის მეთაური თუ კანონმდებელუ ხარ. სხვაგვარად კორონას ვერც ჩვენ და ვერც უმდიდრესი ქვეყნები ვერ მოვერევით.
დღეს ჩემს დას დასჭირდა კლინიკაში გადაყვანა ორმხრივი პნევმონიის და ხველის ფონზე გაძნელებული სუნთქვის გამო. კვლავ ძალიან იყოჩაღა სადაზღვეო „არდიმ“.
კატე და ლაბორატორიული კვლევის შედეგების მიღებიდან ორ საათში ადგილიც გამოძებნეს სტაციონარში, სასწრაფო დახმარების ბრიგადაც გამოუშვეს და გადაიყვანეს კიდეც სრულიად მშვიდად, ზედმეტი მოთხოვნის გარეშე.


5 ნოემბერი
საღამოს ახლობელმა დამირეკა, ექიმს ეძებს კოვიდსიმპტომებიანი, მაღალსიცხიანი, დაბნეული და დაფეთებული, რომ მისი სისხლის ანალიზი წაიკითხოს და რჩევები მისცეს. 112 გასაგებია, ობიექტური და სუბიექტური მიზეზების გამო ეგ არავისთვის არ უქნია ღმერთს და სადაზღვეოც უარს ეუბნება კვლევებსათვის მიმართვებზეც და სტაციონარის გამოძებნაზე.
დაწვრილებით გამოვკითხე ყველაფერი. ცოტა გულიდან ამოვაღებინე სადარდელი. მერე ცოტა გავთამმდი და ჩემი დაზღვევის ექიმს მისი ანალიზების პასუხებიც გადავუგზავნე. ასეთი ანალიზებით და მაღალი სიცხით ნამდვილად გადასაყვანიაო, ჩვენმა ექიმმა.
აჰა, რა გინდა გააკეთო? ესეც სადაზღევოა და "არდიც", სამედიცინო დაზღვევის შესახებ კანონი იმასაც ეხება და ამასაც, იქაც ექიმები და დაზღვეულები არიან და აქაც...
გუშინ "არდი"მ, განა რაიმე სასწაული მოახდინა, დაზღვეულების წინაშე მისი მოვალეობები შეასრულა დროულად და პროფესიულად - ფრიად გულისხმიერი ოჯახის ექიმი ელენე ყიფიანი დაგვინიშნა, სისხლის ანალიზები და კატე კვლევა დაგვიგეგმა და დაგვიფინანსა, სტაციონარი გამოგვიძებნა და გვეხმიანება და გვკითხულობს ყოველდღიურად. ღრმად ვარ დარწმუნებული აქაც, როგორც ყველგან და ყოველთვის, უპირველესი ადამიანური ფაქტორია!
ახლა პაციენტებისაც ვთქვათ სამართლიანობისათვის.
სულ ცინცხალი ამბავია. ერთი საათის წინ მიამბო ჩემმა დამ. ვისი ადგილიც ამან დაიკავა კლინიკის პალატაში, ის ქალი, უკვე გამოკეთებული, სხვა პალატაში გადაიყვანეს, მისი ქმარიც დააწვინეს და ქმრის მოსავლელად დარჩაო. აქვე მის გვერდით წვანან დედა და შვილი და აქაც შვილი უვლის შედარებით მძიმე დედას.
ორივეჯერ, პაციენტების გამოჯანმრთელებისას, ექიმს რომ გაუპროტესტებია მათი სტაციონარში ყოფნა, ძალიან ბევრი რჩება უადგილოდო, ისეთი მიტინგი მოაწყვეს, რუსთაველის მიტინგს შეშურდებოდაო.
აბა, რა უნდა ვთქვა ამაზე?
ღმერთი ექიმებსა და პაციენტებს, ჩინიანებსაც და უჩინოებსაც ხატად და სახედ თავისად კი გვქმნის, მაგრამ მერე ვყალიბდებით სხვადასხვანაირ ადამიანებად და ხშირად რა ცოტა კია საჭირო ადამიანის გადასარჩენად პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით.
არ ვაპირებ მე არავის ადვოკატობას, მაგრამ ვიდრე ქვის ასაღებად დავიხრებით ან ხელს ვინმესაკენ გავიშვერთ, იქნებ წამიერად დავფიქრდეთ ხოლმე, ჩვენ ჩვენს ადგილას როგორ ვიქცევით?
ჰო, უამრავი სამედიცინო, ადმინისტრაციული და ტექნიკური პრობლემა გვაქვს ამ კოვიდის მართვაში და არავინ მითხრათ, რომ ეს მხოლოდ ჩამოშლილი ქართული სამედიცინო სისტემის ბრალია, ან მხოლოდ მთავრობის და ხელისუფლების ბრალია და ჩვენ, ჩვენი ადამიანური მანკიერებებით არაფერ შუაში ვართ. ექიმებიც, საშუალო და დაბალი მედპერსონალიც და მინისტრით და პრემიერმინისტრით დამთავრებული ყველა ერთ ჯაჭვში ვართ ჩაბმული და ყველა, ყ ვ ე ლ ა ჩვენ - ჩვენს წილს ვაშავებთ
დღევანდელ მდგომარეობაში.
ჩაიხედეთ, რაა გულებში!


- 6 ნოემბერი -
ნატო რეკავს აუცილებლად ყოველდღე დილას 9-დან 10 საათამდე სახლიდან სამსახურში რომ მიდის ფეხით და საღამოს, არა, გვიან ღამით, მას მერე, სახლში რომ დაბრუნდება და ყველა ავადმყოფობის ისტორიას გააფორმებს.
კარგი, პროფესიონალი ექიმი სხვაც ბევრია, ჩვენს ნატალიას ღმერთი ხედავს, უყვარს და იცავს მისი გამორჩეულობისთვის, ბუნებრივი კეთილშობილებისთვის, სიყვარულისთვის, ერთგულებისთვის და უსაზღვრო პოზიტივისთვის.
26 ოქტომბერს 12 საათზე რომ ჩემს დას დადებითი პასუხი მისცა სწრაფმა ტესტმა, ნახევარ საათში ჩაიბარა ჩვენი ოჯახი კოვიდის სამართავად. ჩვენამდე და ჩვენს მერე კიდევ რამდენი ჰყავდა და ჰყავს ჩაბარებული, ამაზე ახლა არ ვლაპარაკობ... არც იმაზე, რომ დიდი კლინიკის თერაპევტია და დღედაღამ აქტიურ კურნებაშია ჩართული.
ჩაგვიბარა და გვმართავს ჩვენი კლასტერის ექვსივე პაციენტს მე და თეიკოს უსიმპტომოებს (ყნოსვის დაკარგვა არ ითვლება ) მსუბუქსიმპტომებიან პავლიკოს, ასევე მსუბუქსიმპტომებიან მაგრამ შიშ-ფეთებიან მერაბს, საშუალო სიმძიმის ჩემს დას და მძიმე, ასაკოვან და რისკფაქტორებიან მამაჩემს. დიტოს ოჯახი იქ თელავში და აგარაკზე გარეკილი ჩვენი ბავშვები ჯერჯერობით გადარჩნენ და ჯვარი ეწეროთ მუდამ.
ჰოდა, მომიკითხა ადრიანად.
- რას შობი, ციცინო, ხომ ხარ გაკოტრიალებული მუცელზე ფილტვებმა რომ კარგად ისუნთქოს და მაგინებ გულში სისხამზე გაღვიძების გულობიზა.
იცის, რომ ძალიან მიყვარს მისი გურულგილოკავიანი შემოხუმრებები და არ მაკლებს.
- ნუ დამცინი, ნატო ექიმო, რა ძილი, რისი სიზმარი? ფაქტობრივად 3 ნოემბრიდან და ჩემი იმ კარგი ეპიდემიოლოგის გამოთვლით ოფიციალურად დღეიდან ვითვლები გამოჯანმრთელებულად და ბევრს ვერა და ცოტ-ცოტას კი ვვარჯიშობ, რომ მალე აღვიდგინო ძველებური ჯანმრთელობა და ხალისი მეთქი. გუშინ ველაპარაკე "ჰემოპლაზმას" და ეპიდემიოლოგების დადგენილი ოფიცალურად გამოჯანმრთელებიდან ორი კვირის მერე პლაზმის ჩაბარებაზე ვარ ჩაწერილი მეთქი.
არა მგონია, ხარი ასე გააღიზიანოს წითლის აფრიალებამ. ისეთი ელვისებური და ისეთი მწვავე რეაქცია ჰქონდა.
- რამდენი ხანია, სარკეში საკუთარი თავი არ გინახავსო? ვის უნდა გოგო, შენი პლაზმა და სისხლი. განა მაგ ფასად უნდა "ჰემოპლაზას" ბანკის შევსება, რომ ძლივს კოვიდიდან გამომძვრალი ერთი შებერვა ქალი, მთლად მოგსპოს სისხლის გაღებამო. ადამიანს, ნორმალურს, აქვს 3.5- 4.2 ლიტრი სისხლი და შენი კონსტიტუციის, უჭმელ-უსმელს გექნება ჰა და ჰა 2,800 და რაის სისხლის გამღები ხარ, გოგო შენ? საანალიზოდ მენანება გოგო შენი სისხლი და გამომივიდა ახლა ჟანა დ'არკი და მიდის ბარიკადებზეო.
მიშველა მხოლოდ იმან, რომ ეტყობა უკვე მივიდა სამსახურში და უცხო ყურის მოსასმენად დატუქსვას ვეღარ გააგრძელებდა.
პავლიკომ, ჯადოქარი რომ ხარ და არ შეიძლება შენი სისხლით ხალხის დაწამვლაო, დაიწყო რაღაცის ჩაქირქილება, მაგრამ ვეღარ გააგრძელა, ორ წუთში ისევ დამირეკა ნატალიამ.
- ციცინოო... შენ კორონაზე ნაკლებ კი არ დამცეცხლე ახლაო. სულ გადამავიწყდა, რისთვის გირეკავდიო. აგრემც, რომ კორონაც და მისი გამომგონიც გადაშენდნენ, მეც გადამავიწყდა, ირმას დაბადების დღეა დღეს!


7ნოემბერი
თეიკომ მითხრა დილას, ისეთი ტემპით მატულობს ინფიცირების რიცხვი, მგონია, ჩვენ დროულად დავინფიცირდით და მადლობა უნდა ვთქვათო. არაა მთლად ჭეშმარიტებას მოკლებული.
დღეს, კონტაქტიდან მეთოთხმეტე დღეს კიდევ ორი კოვიდდადებითი დაფიქსირდა ჩვენი კლასტერიდან. ეს აქამდეც, უტესტოდაც აშკარა იყო, მაგრამ აბა, ჩემი სიძე რისი იურისტია, მტკიცებულებები ხელთ არ იქონიოს?!
დიტო, ცირა და ბიჭები კვლავინდებურად ძალიან ყოჩაღობენ და კიდევ კარგი, ეგენი მაინც გადარჩნენ,
ლოდივით მეწვა გულზე ამათი დარდი. ვწუხდი, ჩვენგან დაინფიცირდნენ მეთქი და მომეშვა.
- უკვე ლამის ყველა ოჯახში ჰყავთ დაინფიცირებულები, ჯანდაცვა და მთავრობა რომ ვერ უმკლავდება მდგომარეობის მართვას ეგ აშკარაა, მაგრამ არანაკლებ და უფრო მეტად მაღიზანებს საზოგადოების მხრიდან ეს "კოვიდი არა კვატი" და "პირბადე არა მუზარადი" არასერიოზული დამოკიდებულებაო.
- ეგ ჯანდაცვა და მთავრობა შენ მარსიანელები ხომ არ გგონია, ეგენიც ამავე საზოგადოების ნაწილი არიან და როგორც წვეთი ზღვას, საზოგადოებას იმეორებენ მეთქი, - ვამშვიდებ.
გაზაფხულის ტალღა რომ შედარებით ადვილად გადავიტანეთ უპირატესად აკრძალვების და ჯარიმების შიშის გამო, თორემ სულ ტყუილად გვგონია, ამ პანდემიამ ერთმანეთის ან სიყვარული გაგვიჩინოს, ან პასუხისმგებლობა მოგვმატოს მეთქი.
აი, მართლა უთოც რომ ჩართო, ისიც ლაპარაკობს, შეუძლოდ ყოფნის ყოველი გამოვლინებისას იფიქრეთ, რომ კოვიდ-ვირუსი გაქვთ და მოერიდეთ და გაუფრთხილდით სხვებსო, მაგრამ რად გინდა, რაა? აგერ, ოლია ვინც დააინფიცირა, ჯერ დადასტურებამდე იარა სიცხიანმა სამსახურშიც და სამეზობლო-სანათესაოშიც, მერე, რომ დაუდასტურდათ მისგან დაინფიცირებულ თანამშრომლებს, ვიდრე თვითონ ძალიან არ დამძიმდა, არც ტესტი გაიკეთა და იფიცებდა კიდეც, გავცივდი და ანგინა მაქვსო. თავისთვის ხომ გულარხეინები არიან და სავსებით განულებული აქვთ პასუხისმგებლობა... ეჰ სადაა ის მოქალაქეობრივი შეგნება და კრიზისის მართვის ნიჭის გაბრწყინება, 13 ივნისის სტიქიის მართვისას რომ აჩვენა ახალგაზრდობამ და რიგითი ადამიანების ერთობამ.
ახლა ძალიან არაპოპულარულს ვიტყვი და ჰა, გამამტყუნე - როცა შეგნების ამაღლებაზე ლაპარაკი ამაოა, ასეთ ხალხს უნდა მკაცრი ხელი! როგორ გააჩერა კომუნისტურმა ჩინეთმა და ვერ გააჩერა დანარჩენმა დემოკრატიულმა და ცივილიზებულმა მსოფლიომ, მათ შორის საქართველოს ხელისუფლებას როგორ წაუვიდა პანდემიის მართვის სადავეები ხელიდან? რატომ? დღეს, 7 ნოემბერს, საქართველოში 2859 ახალი შემთხვევა დადასტურდა, ჩინეთში 33 და იმ ჩამორჩენილ ჩინეთში ერთ ადამიანს ვერ ნახავ პირბადის გარეშე, ვერც ისეთს გაბედოს და თქვას -კანონი მე ვარ!


8 ნოემბერი
დღეს მამაჩემი გამოვიყვანთ საავადმყოფოდან. .
აი, ჭეშმარიტად, რაა... კიდევ ერთხელ როგორ არ დავუმადლო ჯერ ღმერთს, მერე ჩემს მეგობრებს და კიდევ ერთხელ ლაგოდეხის კოვიდკლინიკის მედპერსონალს.
მადლობა Laliკო, ამ კოვიდისჟამს ჩვენს პულსზე რომ გიდევს ხელი ამ დიდი და სერიოზული კლინიკის მენეჯერ ქალს!
ნელიკო, წამით რომ არ დაფიქრებულხარ და ყველა შენი საქმე შესწირე ჩემთვის დახმარებას!
Dea საოცარო ადამიანო, მართლა ქვეყნის გულშემატკივარო!
ნანა ექიმო იქ, ლაგოდეხში, დილას და საღამოს ჩემს გულისგამაწვრილებელ კითხვა-მოკითხვებს რომ იტანდით ლამის 10 დღე და ერთხელ არ გიპასუხიათ გულსგარეთ!
ჩემო ნატალია! (Nato Jakeli) ჩემი დილის და საღამოს აწრიალება-აქოთქოთებავ, ჩემო ერთგულო შენსწილად და ელიკოსწილად რომ გვმკურნალობ და გვმფარველობ!
იმრავლეთ!
თქვენნაირებზე, თქვენს პროფესიონალიზმზე, პასუხისმგებლობასა, გულისხმიერებასა და მოკლედ, თქვენს ადამიანობაზე დგას ქვეყანა! ყოველთვისაც ასე ერთეულებზე იდგა.
დღეს ომში ხართ და დაგვიხმარეთ, რომ ამ ომიდან უმცირესი დანაკლისით გამოვიდეთ!
თქვენ გვყავდით ჯანმრთელნი და მშვიდნი, რომ ჩვენც გულმშვიდად ვიავადმყოფოთ, როცა მოგვიწევს!


9 ნოემბერი
ჩემი რძლის ზარზე - მარცხენა ფილტვის მიდამოში მტკივა და ცოტა მამცივნებსო, რასაც ჰქვია, გული გადამიბრუნდა. გუშინ და გუშინწინ მთელი ქვეყანა ჰქონდა შემოვლილი და იმიტომ.
ამან კიდევ თითქოს ჭვალი დამადგა და აბა, დამარიგე, რა უნდა ვქნაო.
ავადმყოფობის კლასიკური შემთხვევაა. დიდი პროცენტით რომ გეეჭვება, მექნებაო და მაინც სადღაც, ღრმად, გულში და გონების კუნჭულში იმედი ჭიატობს, მაინც, იქნებ, ამჯერადაც გადავრჩიო...
პირველ დღეებში მეც ასე ვიყავი და არ მიკვირს.
მე ხომ ინფიცირებული ვარ და არა ავადმყოფი და მკურნალობაზე მეტად ამ ვირუსის რაობა-რაგვარობაზე ვფიქრობ, ირგვლივმყოფებზე ვზრუნავ, პანდემიის მიმდინარეობას და პანდემიის პირობებში ქვეყნის ცხოვრებას ვაკვირდები და ვაანალიზებ.
პავლიკო დამცინის, ჟამთაღმწერლის როლს ასრულებო. კიდევ კაი, წერა-კითხვა და ლაპარაკი არ გეზარებაო.
არ მეზარება და წავუკითხე დიიიდი, გრძელი ლექცია ჩემს რძალს.
მესმოდა, იქ, საგულშემატკივროდ მისული მისი დაქალები რომ ტკარცალებდნენ და ამით დავიწყე.
- ახლა მაგ შენს სტუმრებთან ბოდიში მოიხადე, მული კარგი სად თქმულა?! მე დამაბრალე, ცუდი მული მყავსთქო და გაისტუმრე სახლიდან მეთქი.
- პირველ რიგში, არ გაბედოთ, ირაკლი სოფელში არ გაუშვათ. არც შენებთან გაუშვათ, ბავშვს რაიმე არ სჭირდეს და ბებო -პაპას არაფერი წაუღოს მეთქი. მინიმუმამდე შემაცირეთ სახლიდან გასვლა და სახლში სტუმრების მიღება მეთქი.
- იყავი ძალიან მშვიდად, სვი ბევრი სითხე, ძირითადად წყალი, დაანებე პრანჭვას და დიეტობას თავი, მაგათაც დააძალე და შენც იკვებე სრულფასოვნად. ბევრი იმოძრავე და ხშირად გაანიავე სახლი.
ინტერნეტში უკვე კომპეტენტურ და არაკომპეტენტურ ნაირ-ნაირ რჩევა-დარიგებებს იძლევიან, მაგრამ მე ნანა გეგეჭკორის ლექციები ყველაზე უფრო მომწონს და ახლავე შენც დაგაკვალიანებ, სად იპოვნო, ოღონდ არ დაგეზაროს და ყურადღებით წაიკითხე და მოისმინე მეთქი.
სულ მუშტებს მიღირებდა ჩემი და, რეებს ეუბნები, რა პატარა ბავშვივით არიგებო.
გვიანია უკვე. ვწევარ ახლა ვფიქრობ.
გამოვდგები ხოლმე და ვწუწუნებ, რომ ჩვენი ქვეყანა აქამდე ხომ ვერა და კიდევ დიდხანს ვერ შედგება მეთქი სახელმწიფოდ. უსაზღვაროდ და უნაპიროდ ინდივიდუალისტები რომ ვართ ეგ არ ახალია, ძველია; ამის გამო გუნდურად საქმის კეთება კი არა თამაში არ გამოგვდის და სხვისი აზრის მოსმენა და გაგება არ ვიცით. მუდამ და ყველგან სხვაში დავეძებთ დამრღვევს და დამნაშაცეს, სხვისკენ ვიშვერთ ხელს და ჩვენ ვართ ყველაზე უკეთ ყველაფრის მცოდნეები. იმავე მიზეზით, რომ სხვათა მიღებულია, კანონმორჩილება არ შეგვიძლია. ჩვენი ცხოვრება დიდწილად რთულდება კიდევ იმის გამო, რომ ადამიანებს მოსმენილის გაგება გვიჭირს. ჩემი რძალი იქით იყოს, არაა პრობლემა, დღეს თუ ვერა, ხვალ გაიგებს. პრობლემა გაცილებით დიდია და რთული, როცა ადამიანების მასა ეხები. უკვე ძალიან ბევრს გადავეყარე როგორც ვირტუალურ, ისე რეალურ ცხოვრებაში, უმარტივესი რამეების გაგება რომ უჭირთ, ან არ უჭირთ, მაგრამ რაც მათ აწყობთ, იმას გიბეჯითებენ. თანაც რა ფაქიზი თემაა ეს პანდემია. სულ ბეწვის ხიდზე უნდა იარო, რომ ადამიანები არც დააპანიკო და არც ზედმეტად დაამშვიდო. ძნელზე ძნელია და ზუსტად ამ ქაოსში ვცხოვრობთ ჩვენ ახლა. ჭკვიანები იყვნენ ჩვენი ძველები. "შეუგნებელ კაცთან ლხინს შეგნებულთან ჩხუბი სჯობს..." მართლაც


10 ნოემბერი.
ყნოსვის შეგრძნება, მგონია, მიბრუნდება. ან ძალიან მინდა, რომ დამიბრუნდეს და მეჩვენება. წუხელის მესიზმრა, იასამნების დიდი თაიგული მაჩუქეს და მე ბეჩავი, იმ სიზმარშიც სუნს კი ვერ ვგრძნობნდი, მეხსიერებაში დავეძებდი და ვცდილობდი, წარმომედგინა, როგორი სუნი ექნებოდა. წამოვხტი დილას უთენია, მოვძებნე სააბაზანოში იასამნისსუნიანი საპონი და დიდხანს ვყნოსე, მაგრამ ამაოდ...
სხვა შეგრძნებები სრულყოფილად ფუნქციონირებენ. გარეთ რომ წვიმს და რევმატიული მუხლი და იდაყვები უნდა მტკიოდეს, მხოლოდ გონებით და ცოდნით კი არ ვიცი, ვგრძნობ. უმნიშვნელოდ, მაგრამ ცხადად.


11 ნოემბერი
დღეს ბესიკხარანაულობაა საქართველოში.
ისე გამიხალისა, გამიფერადა კოვიდისჟამის ერთი ქარიანი დღე.
ჯერ იყო და ჩემს ტელეფონს დაემართა რაღაც. ვილაპარაკე, ვილაპარაკე, მართლა ფშავლის ქალის მორთული ენით მივულოცე და დავლოცე და თურმე გათიშულა ჩემი ტელეფონი და დამირეკა ახლა მან.
- აჰ, აფსუს, რამდენი კარგი რამ გელაპარაკეთ, რამდენი გლოცეთ და თურმე ვერ გაიგეთ-მეთქი, დავინანე.
- არ იადარდოო, რაც მთავარია, იმან ხომ გაიგო, ზემოთ რომაა, ყველას პატრონი და მსმენელიო, - დამამშვიდა.
- მაიტაო, ხომ არ გეზარება, ჩაჯე ტაქსიში და მოდიო. ხო იცი, ყველას კორონასი ეშინია და მარტო ასმათი, ალექსანდრე და ბავშვები იქნებიანო. ორი ნიღაბი გაიკეთე და ისე მოდიო. ვაჯობოთ ამ კორონასო.
- ეჰ, მე ვეღარ ვაჯობებ, უკვე ინფიცირებული ვარ და არ გავდივარ სახლიდან მეთქი. ახლა ეს დავინანე.
მერე მეტყვიან, შენ რა დაგაკლო ვირუსმაო?!
- ვააახო... აი, მე კიდევ ვზივარ და ველოდები ამ ვირუსსო. ჩვენ ვირუსიც პოეტური შეგვეყრებაო და დამიჯერე შენს ბედს ბევრი ინატრებს, ეგ ისეთი ვირუსიაო.
მერე გამომკითხა დაწვრილებით, როგორ, საიდან, რას ვგრძნობ და სხვები როგორ იტანენ ჩემს ოჯახში.
- მე კიდევ ვწერ და ვწერო. არც დღე და ღამე გამერჩევა, არც სიბერე იცის ამ საწერმა, არც კორონა, ზოგჯერ მინდა დავისვენო, მაგრამ ვერ ვისვენებო. აი, მხოლოდ მაშინ, როცა ბავშვები მოდიანო.
- ჰოდა, უნდა წეროთ მეთქი. ეგ ელისაბედი ახლა კია სამი წლის, მაგრამ დრო ხომ ძალიან სწრაფად მიჰქრის და მოიხედავთ და გასათხოვარი გოგო გახდება მალე. ელისაბედს მზითვად გასატანებელი წიგნი ხომ უნდა დაუწეროთ თანაც ისეთი, პრემია რომ მიიღოს საქორწინო საჩუქარზე დასამატებლად მეთქი.
- მე ყაბულო. სულ ეგრე იცი შენაო, შენ ხომ დავალების გარეშე არ დამირეკავო. აბა, სხვა რაღა გზა მაქვს, დავიწყებ ელისაბედის სამზითვო წიგნის წერასო!
- ელისაბედი ნუ იჩქარებს გათხოვებას მეთქი 😉 😉
- ეგ შენ უთხარ, დავალების შესრულების გადასამოწმებლად რომ მოხვალო!
- ხანდახან ისინიც მამიყვანეო, ჩემი ფშავლებიო, ჩემი გულის გამხსნელები და ხინკლის სუფრაზე დასასმელებიო. ისე კი ბესიკის მაგიდა, ვფიქრობ, პატარააო 😉 😉
ამინ და ამინ და ამინ!

12 ნოემბერი
უკვე ყველა მოთხოვნის და პროტოკოლის შესაბმისად ჯანმრთელად ვითვლები. "ჰემოპლაზმას" შევუთანხმდი, რომ ორი კვირის მერე, როცა ანტისხეულებით სავარაუდოდ საკმაოდ იქნება გაჯერებული ჩემი სისხლი და როცა მორიგ ჯერზე გადავამოწმებ სისხლის ანალიზებს და დავრწმუნდები მის სიჯანსაღეში, წავალ და ჩავაბარებ პლაზმას.
პ.ს. მართლა ხომ არ მომკლავს ნატალია?!

13 ნოემბერი
აი, მე ერთი აპოლიტიკური, სრულიად მიუმხრობელი ადამიანი ვამბობ, რომ სახელმწიფოს პანდემიის მართვის სიტუაცია ხელიდან გაექცა, რომ გაზაფხულის წარმატებებით თავბრუდახვეულმა მთავრობამ და საკოორდინაციო საბჭომ არაფერში გამოიყენეს შედარებით მშვიდი პერიოდი და არ მოემზადნენ მეორე, მძიმე ტალღისათვის, რომ საარჩევნო სამზადისს გადაგვაყოლეს ერთმანეთის საფერ-საკადრისმა პოზიცია-ოპოზიციამ და იქამდე მიიყვანეს მდგომარეობა, რომ საბოლოო ჯამში ჩვენს მომზადებულ თუ მოუმზადებელ მედიკებს შევრჩენოდით ხელში და ერთის მხრივ რომ ისინი შეიწმენდენ ხელს ექიმებზე, მეორეს მხრივ იგივე მედიკები ხალხის რისხვას ვერ ასცდებიან იმიტომ, რომ დაინფიცირებულ და დაავადებულ პაციენტებს ხელმისაწვდომი მედმუშაკები ჰყავთ.
ჰო, ვამბობ და არ დავიღლები ამის გამეორებით, მაგრამ ეს სრულებით არ ნიშნავს იმას, რომ მხოლოდ პოზიცია და ოპოზიცია, მთელი ქართული ე.წ. პოლიტსპექტრია დამნაშავე შექმნილ უმძიმეს მდგომარეობაში. არანაკლებ დამნაშავეა ვართ ჩვენც - საზოგადოება, ყველაზე დარდიმანდი, არხეინა და ტაშფანდურა ხალხი. ჩვენ ხომ მიზეზით და უმიზეზოდ საკუთარი სივრცის დარღვევაზე, გარეთ გასვლის უფლების წართმევაზე, ვირუსის ბუნებრივად მოხდა-არმოხდის არჩევანის უფლების წართმევასა და ჩინოვნიკების უზნეობაზე გავკივით გამუდმებით. სხვათა ვალდებულებები ვიცით ზედმიწევნით კარგად იმიტომ, რომ ჩვენ გვაქვს მხოლოდ უფლებები. არადა, ზნეობრივი ადამიანი მოწოდების გარეშეც ზნეობრივია, ანატორის აკლდამებშიც დაჯარიმების შიშის გარეშე, სხვაზე ზრუნვის მიზნით, სხვის წინაშე პასუხისმგებლობის გამო მიდოდნენ სნეულნი.
3473 ძალიან ბევრია, ძალიან...

14 ნოემბერი
06.25 სთ. დამბალი ხაჭოს სუნი ვიგრძენი!
ვაშა, SARS-CoV-2 (იგივე COVID-19) დამარცხებულია!
12.15 სთ. 17 დღიანი იზოლაცია დამთავრებულია! მივდივარ სიონში 😉 😉
ცხოვრება მშვენიერია და გრძელდება!

2020

study[/quote]
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 6280
Registration date : 09.11.08

მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 EmptyToday at 5:40 pm



გიორგობას ავდრიანსა...
სიმღერის ავტორი და შემსრულებელი - ნინო ნაყეური.
სიმღერის ტექსტი - მარიამ ხუცურაული.
ვიდეოს ავტორი - მიხო მოსულიშვილი, 2020

On the day of St. George in bad weather...
The song is performed by the author of the song herself - Nino Nakeuri.
The author of the verse - Mariam Khutsurauli.

© This clip made by Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020

ბმული:
* https://youtu.be/go4K5QI4YOM

@

მარიამ ხუცურაული

გიორგობას ავდრიანსა...

გიორგობას, ავდრიანსა,
შაბათს, დილაადრიანსა,
ფშავლის ქალას ჟღალთმიანსა,
დედმამიანს, და-ძმიანსა,
სამწყაროით ვაზიდვინებ
უმძრახის წყალს ხმაწყლიანსა.
ცომს მოვზილავ მადლიანსა,
შოთს ჩავაკრავ ადლიანსა,
ხარს დაგიკლავ სამწლიანსა,
ორთავ რქაზე სანთლიანსა,
ქვევრ-მარანში დაგახვედრებ
საფერავს ხმამაჭრიანსა…
ცას ჩამოხსნი თაღიანსა,
გიცნობ ნათელ აღიანსა,
ქოხს ინიშნებ სარკმლიანსა,
ეზოს – ბოსელ-საბძილიანსა,
სუფრას შენად სახელდებულს
გავშლი ქადა-საკმლიანსა.
მგზავრს გისტუმრებ გზაგვიანსა,
ნოხს დაგიფენ ნაყშიანსა,
ვაჟს შეგვედრებ ზავთიანსა,
ციცქნა გოგოს თვალმზიანსა,
ცაცხვის აკვანს შემოგწირავ
მზე-ბორჯღლიანს, ცხრაჯვრიანსა.
გიორგობას, ავდრიანსა,
შაბათს დილაადრიანსა,
თეთრცხენოსანს, ფარ-ხმლიანსა
მგზავრს გისტუმრებ გზაგვიანსა,
ცასა და ხმელს შეგავედრებ
მაღალსა და მადლიანსა...

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty
PostSubject: Re: მარიამ ხუცურაული   მარიამ ხუცურაული - Page 8 Empty

Back to top Go down
 
მარიამ ხუცურაული
Back to top 
Page 8 of 8Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: