არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

 

 ნუგზარ ზაზანაშვილი

Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:18 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი Nugzar10
Nugzar Zazanashvili, -- Photo by Tsira Barbakadze, 2015

***
ჩემ ფანჯარაში: პატარა ხეზე
შერჩენილ ნაყოფს მიირთმევს შაშვი _
კმაყოფილია _ შაშვს ცოტა ჰყოფნის,
არც სამოთხისთვის სჭირდება საშვი.

თითქოს არსობის არსიც ესაა _
ასე წერია, ალბათ ასეა...
ჰოდა, მერე რა, თუ სულ დღესა ვარ,
სულ ცოდვა-მადლის გასაყარზე ვარ,

თუ გზას _ ჩიტივით _ ვერ ვიიოლებ, _
მაინც არც თავს ვგრძნობ მძევლად ცოდვების:
ვიცოცხლებ მანამ, სანამ ვიცოცხლებ,
მოვკვდები მაშინ, როცა მოვკვდები.


ნუგზარ ზაზანაშვილი
პოეტი, ესეისტი, გეოგრაფი, გეოლოგი

დაიბადა 1957 წლის 11 მარტს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფიის სპეციალობით.
პარალელურად სწავლობდა ხელოვნებათმცოდნეობის მეორეულ ფაკულტეტზე და აქტიურად მონაწილეობდა ახალგაზრდა მწერალთა წრის მუშაობაში. სტუდენტობის პერიოდში მუშაობდა ბოტანიკის ინსტიტუტში, რომელსაც ნიკო კეცხოველი ხელმძღვანელობდა. 80-იანი წლებიდან ჩაბმულია ეკოლოგიურ მოძრაობაში. 90-იანი წლების დასაწყისიდან, ბუნების დაცვის მსოფლიო ფონდის(WWF) კავკასიის პროგრამის დაარსების დროიდან, თანამშრომლობს ამ ორგანიზაციასთან. არის ამ პროგრამის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. მისი კოორდინაციითა და უშუალო მონაწილეობით განხორციელდა არაერთი მნიშვნელოვანი პროექტი, მათ შორის დაცული ტერიტორიების განვითარების მიმართულებით; ილიას უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი, მრავალი სამეცნიერო, სამეცნიერო-პოპულარული და ლიტერატურული პუბლიკაციის ავტორი. გარემოს დამცველი.


წიგნები:
* ფშავ-ხევსურეთის დაცული ტერიტორიების ლანდშაფტური დაგეგმარება (რედაქტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2012. - 132გვ.
* ეკოლოგიის კარიბჭე (შემდგენელი). - თბილისი, WWF, 1998. - 88გვ.
* ასეთი დროა : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, დიოგენე, 1998. - 144გვ.
* საქართველოს დაცული ტერიტორიების აწმყო და მომავალი (შემდგენელი). - თბილისი, WWF, 1997. - 37გვ.
* მექსნიკური როიალი (ლექსები), გამომცემლობა დიოგენე, 2016
* რუსოფობია (ანუ პოეტური იმპერიალიზმი ლომონოსოვიდან ევტუშენკომდე), ესეისტიკა, გამომცემლობა არტანუჯი, 2017

ბმული:
* http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00006631/
* https://independent.academia.edu/NZazanashvili
* https://www.facebook.com/nugzar.zazanashvili
* https://www.radiotavisupleba.ge/a/nugzar-zazanashvilis-akhali-tsigni/28277525.html
* https://saba.com.ge/books/shop#author:3269


ინტერვიუ ნუგზარ ზაზანაშვილთან
•Mar 26, 2018
პირველი არხი Georgian Public Broadcaster

study


Last edited by Admin on Wed Feb 05, 2020 11:20 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:21 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
ისევ გამოჩნდა ქუჩებში საფოსტო ყუთი
ისევ ლურჯი
ოღონდ ნაცრისფრით
უფრო დიდი ზომის
უფრო მკვეთრი კუთხეებით
რომელიც ძველებურად კედელზე
კი არ არის მიმაგრებული _
ტროტუარზე დგას
მინდა წერილი მივწერო ვინმეს
მინდა წერილი მივწერო ვინმეს
მინდა წერილი მივწერო ვინმეს
ნამდვილი წერილი
ელ. ფოსტის მესიჯი კი არა
და არც ფეისბუქის შეტყობინება
ნამდვილი წერილი
ქაღალდის ფურცელზე ხელით დაწერილი
წერილი
მინდა დაწვრილებით აღვწერო
ჩემი გრძნობები და განცდები
დღევანდელი გრძნობები და განცდები
ხანშიშესულის გრძნობები და განცდები
სულ სხვა კაცის გრძნობები და განცდები
დაწვრილებით აღვწერო
გულწრფელად აღვწერო
გული გადავუშალო ვინმეს
თუნდაც საკუთარ ცოლს
ანდა შვილებს


* * *
ხანშიშესულებს სიამოვნებთ
ზაფხულში,
საღამოს,
მზის ჩასვლის შემდეგ,
ცოტა რომ აგრილდება _
გარეთ ნელი ნაბიჯით სეირნობა
და
ჯიბეში ხურდის ჩუმი ჩხრიალი...


* * *
იმერელ მეგობარს

ეჰ, რა კოხტად სწევდი `სტაქანს~,
როგორ კულტურულად სცლიდი!..
თავს შეხედე _ ახლა რა ხარ,
ერთი, კარგად დააკვირდი:
სახე ნაოჭებად იქცა,
ვერ იოკებ ხელის კანკალს,
თითქოს უკვე გიხმობს მიწა,
თითქოს უკვე აქ აღარ ხარ...
თითქოს... მაგრამ აქ ხარ ჯერაც,
ჯერ არა ხარ წარსულ დროში...
გიხარია, ძმაკაც ჟორას
რომ მოუგებ დომინოში...

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:25 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
აგვისტოს კარგი საღამოა
უბერავს ნიავი
გამვლელი ცოტაა
ავტომობილიც ნაკლებია
მივსეირნობ ნელა, სვენებ-სვენებით,
რადგან ჩქარა ან შეუსვენებლივ _
აღარ შემიძლია: გული მაწუხებს
და კიდევ ბევრი სხვაც...
გავჩერდი
ოდნავ შევუხვიე
და ჩამოვჯექი პატარა სკვერში
გურამიშვილის სიმარტოვესთან
და შემომესმა:
მოთმინება
გაქცევს
ადამიანად
არ ვიცი _ ეგებ ასეა,
ეგებ არც არის ასე
და
რა კარგია
რა სიმყუდროვეა
ამ საღამოს
ამ პატარა სკვერში
გურამიშვილის სიმარტოვესთან


* * *
დიზაინი ახალია
მაგრამ მაინც
ლამპიონების ოდნავ დაბინდული
შუქი პატარა სკვერში
ძველებურად
მელანქოლიურია


* * *
რა ახლობელია
`კრაოტების~ ნაწილები _ ღობეში:
ძველი, ჟანგმოდებული `სეტკები~,
საყრდენი ზურგები,
ოდესღაც მონიკელებული,
ან ფირუზისფრად შეღებილი...
მათგან, ვინც თავის დროს
შეიძინა ეს კრაოტები,
ცოცხალი ალბათ აღარავინაა,
ვეღარც კრაოტები კრაოტობენ,
მაგრამ რაღაცით მაინც
ეშველებიან ახალ თაობას...


***
რა მშვენივრად აგრილდა
და დავსეირნობ ივლისის ღამით
ჩემი 100-ბინიანი კორპუსის ახლოს
სკვერში

რა მშვენივრად აგრილდა

სხვებიც დასეირნობენ,
უფრო _ ძაღლების ხათრით,
ლაბრადორის, ჰასკის, პუდელის,
სულ პატარა, მსუქანი ძაღლუნიების,
ძლივს რომ დაბაჯბაჯებენ...

რა მშვენივრად აგრილდა

მე კი კატა მყავს _ `თუნჩიკა~ _
ჩემმა ქალიშვილმა ეზოდან საცოდავი
კნუტი რომ ამოიყვანა _ ის თუნჩიკა _
გასუქებული, მოალერსე და მშიშარა _
ერთი წლის გახდა, მაგრამ ცხვირს გარეთ
ისევ ვერ ყოფს _ უცხო ხმები აშინებს...

რა მშვენივრად აგრილდა

რა ვუყოთ _ ასეთები ვართ:
ზაფხულში სიგრილე გვიყვარს,
ზამთარში _ სითბო...

ესე იგი
ზაფხული და ზამთარი მაინცდამაინც
არ გვიყვარს...

მაშასადამე
გაზაფხულის და შემოდგომის
ხალხი ვართ...

რა მშვენივრად აგრილდა.

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:28 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
რა საჭიროა სიტყვები? _
არ მჯერა,
აღარ ვენდობი
ხმამაღლა წარმოთქმულ სიტყვებს,
არც ჟესტს ენერგიულს,
არც ბეჯით ნაბიჯს.

არ ვიცი, რა მჭირს.
არა, ვიცი _ სიბერე.

და
ამ წყნარი ღამით შევყურებ ვერხვებს
პატარა, მოჩუხჩუხე ბორჯომულას პირას
და მგონი,
უკვე ხეებისა უკეთ მესმის,
ვიდრე _ ადამიანებისა...


* * *
დიდ მიზნებს ნუ დაისახავ
ხომ შეიძლება
ხვალინდელი დღე
არ გაგითენდეს
დაისახე დიდი მიზნები
ხომ შეიძლება
ხვალინდელი დღე
გაგითენდეს


* * *
რა ადვილია _
გიყვარდეს დედა,
მამა,
და-ძმა,
შვილი,
შვილიშვილი...
და რა ძნელია _
გიყვარდეს ადამიანი.

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:31 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი Nugzar11

ელისო მეტრეველი

ნუგზარ ზაზანაშვილის პოეზიის და „სიმარტივის“ პარადოქსები

ძნელია პოეტთან ლაპარაკი, რაც უნდა წინასწარ და „პოეტურად“ მოემზადო - ლექსები იკითხო და ინტერვიუებსაც გადახედო, ფეისბუკს ჩაჰყვე-ამოჰყვე, პოსტები და კომენტარები ითვალო, რადგან „ფეისბუქის ფრენდების უმრავლესობა / ჩემს ნატურალურ ფეისს / ვერასოდეს იხილავს / ჩემი გასვენების დღესაც კი“. როგორ კარგადაც უნდა მოემზადო, მაინც გაიფიქრებ, იქნებ რაღაც ისე ვერ გაიგე, როგორც საჭიროა; რაღაც ისე ვერ წაიკითხე, როგორც მან დაწერა.

„სიცოცხლე /ცარიელ / ჩარჩოსაც /ჰგავს“, წერია ნუგზარ ზაზანაშვილის „მექანიკური როიალის“ ერთ-ერთ გვერდზე, ცარიელი ფურცლის ზედა, მარცხენა კიდეში. წავიკითხე, კიდევ ერთხელ წავიკითხე - ხან ვისი სიცოცხლე ჩავსვი და ხან როგორი, ჩარჩოშიც ჩავეტიე და ფურცლის კიდეებსაც გავცდი, თუმცა ამ ოთხი სიტყვის სიზუსტე ვერც შევამცირე და ვერც გავზარდე. ამ სიზუსტის მიუხედავად, მაინც მგონია, რომ ამ ფურცელზე არის ჩემი ადგილი, ალბათ, შენიც, სხვა მკითხველისაც.

„თუმცა / მთავარი ისაა რომ არაფერია მთავარი / ანუ / რომ ყველაფერი მთავარია / წამოცდენილი სიტყვაც / გაქცეული მზერაც / და გაფრენილი ქაღალდის ჩიტიც“. იქნებ მთავარი მკითხველის წამოცდენილი სიტყვაცაა, მკითხველის გაქცეული მზერაც; იქნებ მეც შემიძლია ყველგან ვიყო, ტანზანიაშიც და სტამბოლის აეროპორტშიც, ოღონდ იქაც და იქაც ჩემი „წასაღები“ და „ნოსტალგია“ მქონდეს. გამქრალი სასვენი ნიშნები და უხილავი პუნქტუაცია მკითხველის „ადგილის“ და „თავისუფლების“ კიდევ ერთი ნიშანია ჩემთვის.

„ინშალლაჰ!“ - ვფიქრობ.

„რა მშვენიერი ღრუბლები ადგას / ამ მახინჯ სახლებს“, გულში ვიმეორებ ნუგზარ ზაზანაშვილთან შეხვედრამდე, „აკადემქალაქის“ მრავალსართულიანების ჯუნგლებში ჩაკარგულ გზაზე,WWF-მდე.

ბუნების დაცვის მსოფლიო ფონდის (WWF) კავკასიის ოფისის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი და კონსერვაციის პროგრამის დირექტორი, ეკოლოგი, ესეისტი და პოეტი ნუგზარ ზაზანაშვილი ლექსების ოთხი კრებულის ავტორია, მეხუთეა „რუსოფობია - ანუ პოეტური იმპერიალიზმი ლომონოსოვიდან ევტუშენკომდე“. 2008 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორია. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო, სამეცნიერო-პოპულარული და ლიტერატურული პუბლიკაცია. პირველი წიგნი 1998 წელს დაბეჭდა. პირველი პუბლიკაცია იყო ლიტერატურული წერილი ესმა ონიანზე 1980 წელს. მომდევნო წელს დაიბეჭდა ლექსებიც. მერე იყო პაუზა.

პაუზა: „საბჭოთა კავშირი იყო და არ მქონდა ისეთი ლექსები, იმ დროს იოლად რომ დაებეჭდათ. ჯერ ისედაც ცოტა კარგი ლექსი მქონდა. არავინ დაიჯეროს, რომ აიღებ და ეგრევე კარგად წერას დაიწყებ. მგონი, გოეთეს ჰქონდა ეს ფორმულა: ჯერ წერ მარტივად და ცუდად; მერე - რთულად და ცუდად; შემდეგ - რთულად და კარგად; დაბოლოს - მარტივად და კარგად. ეს ეტაპები არსებითად ყველა პოეტმა უნდა გაიაროს. არ გამოდის ეგრე, რომ თავიდანვე მარტივად და შესანიშნავად წერდე. ახალგაზრდა ვიყავი, ცოტა მქონდა ლექსი, რომელიც შეიძლებოდა დაბეჭდილიყო და ამ ცოტაშიც არ იყო მათთვის მოსაწონი. ერთხელ ახალგაზრდების გვერდი უნდა გაკეთებულიყო „ლიტერატურულ საქართველოში“, წავიღე ჩემი ლექსები. დამირეკეს, ნუგზარ, თქვენი ჭირიმე, იქნებ სხვა რამეც მოიტანოთო. რა ვქნა, სად ვეძებო და თავი დამანებეთ-მეთქი. სანამ არ დაინგრა საბჭოთა კავშირი, დაბეჭდვა აღარ მიცდია. ვწერდი, მაგრამ მაგათთან ლაპარაკის თავი არ მქონდა. 1992 წლიდან დავიწყე ჩემი ლექსების გამოქვეყნება. ჯერ „მნათობი“ იყო, ბესიკ ხარანაულმა დიდი პუბლიკაცია გამიკეთა, მერე - „ცისკარი“, შემდეგ „არილიც“ გამოჩნდა. ხშირად ვბეჭდავ „ლიტერატურული გაზეთშიც“. ძალიან მომწონს „ახალი საუნჯე“, ორიგინალური კონცეფცია აქვს, ძალიან ცოტაა კონცეფციურად გამართული ჟურნალი“.

წერს დაახლოებით 14-15 წლიდან. გიტარაზე უკრავდა: „დავამღერე, დავამღერე და ჩემი სიტყვებიც გაჩნდა“. დაიწყო და დაიწყო... ვერავინ განსაზღვრავს, ზუსტად რატომ მოხდა, მაგრამ წინაპირობა, რა თქმა უნდა, ოჯახი იყოო. მშობლები - მუსიკოსი დედა, რომელმაც 50 წელზე მეტხანს იმუშავა სახელმწიფო კაპელაში, კონცერტმაისტერად, და მხატვარი-კერამიკოსი მამა. კიდევ გარემო, მამის მეგობრები - მიხეილ ქვლივიძე და სხვები, პოეტი და ფსიქიატრი სანდრო მათიაშვილი, რომელმაც მჟავანაძის დროს გამოაქვეყნა „ცოტა“ ანტისაბჭოთა ტექსტები და ისე შეაშინეს, სიცოცხლეში აღარაფერი დაუბეჭდავსო. ამ გარემოში აღარავის გაჰკვირვებია, როცა წერის და სიტყვების სიყვარული გაჩნდა. მერე იყო უნივერსიტეტი და მწერალთა წრე.

მწერალთა წრე: „იქ იყვნენ თამაზ ვასაძე, შადიმან შამანაძე, ნოდარ გრიგალაშვილი და კიდევ ბევრი სხვა, ჩემზე უფროსებიც და უმცროსებიც. თამაზ ბაძაღუა იყო თავმჯდომარე რამდენიმე წელიწადს. ძალიან ჯანსაღი, ღია და თავისუფალი იყო იქაურობა. ყველაფერს ლაპარაკობდნენ, პოლიტიკურსაც და არაპოლიტიკურსაც, და ეს ძნელი აღარ იყო. უბრალო სიტყვაზე და ლაპარაკზე აღარ იჭერდნენ. გეოგრაფიულზე ვსწავლობდი უნივერსიტეტში, პარალელურად ორწლიანი ხელოვნებათმცოდნეობის კურსი გავიარე, მეორად ფაკულტეტს რომ ეძახდნენ. სამ-ოთხ წელიწადს აქტიურად დავდიოდი ამ შეხვედრებზე. პარასკეობით ვიკრიბებოდით და იყო ერთი ამბავი, ზოგჯერ უნივერსიტეტის ბაღში მუშტი-კრივითაც მთავრდებოდა ყველაფერი. ორჯერ მქონდა გატანილი ლექსები, პირველად ძალიან სუსტი იყო. ახლაც მახსოვს, რა საშინელი ქარ-ცეცხლი გავიარე, დაუნდობელი კრიტიკა იყო. სიტყვას არ შეგარჩენდნენ. თუ მთლად ნარცისი არ იყავი და ამპარტავანი, ამ კრიტიკას ძალიან კარგად ითავისებდი და ითვალისწინებდი. იოლად ელეოდი იმას, რაც უვარგისი იყო. ყოველ სიტყვას განიხილავდნენ, თავიდან ბოლომდე, სტრიქონ-სტრიქონ, ყოველ ფრაზას. ვფიქრობ, ეს იმ დროს საუკეთესო სკოლა იყო.“

არ ფიქრობს, რომ სადმე სპეციალურად უნდა ისხდნენ და მწერლობას ასწავლიდნენ, თუმცა ძალიან ფართო და ზოგადი განათლება უმნიშვნელოვანესად მიაჩნია, კიდევ - ლიტერატურულ პროცესში მონაწილეობა და კითხვა, ბევრის წაკითხვა. მაშინ ვკითხულობდით ყველაფერსო - ცუდს, კარგს, ქართულს, რუსულს, ვინც რა ენა იცოდა და რაზეც ხელი მიუწვდებოდა, ხელნაწერები ვრცელდებოდა და ისე ვკითხულობდითო. მგონი, ახლა ერთმანეთის ლექსებსაც აღარ კითხულობენ; იძახიან, პოეზია არ იყიდებაო, მარტო პოეტებმა რომ იყიდონ ერთმანეთის წიგნები, მთელი ტირაჟებიც გაიყიდებოდაო. ამბობს, რომ პოეზია ძალიან ზუსტია, ლექსში მათემატიკური სიზუსტეა საჭიროო.

ლექსი: „ახლა უმრავლესობა წერას იწყებს თავისუფალი ლექსით. არადა, კარგია რითმიანით დაწყება. აი, კონვენციურ ლექსს რასაც ეძახიან. უფრო რთულია. ნაკლი აქვს, რომ ეს რითმი, რიტმი, მეტრი, ეს კლასიკური რაღაცები გზღუდავს. თუმცა ეს სკოლაა, განცდა სხვანაირად მოდის და ხვეწს პროფესიონალიზმს. ეს გასწავლის სიზუსტეს. ზოგჯერ გინდა გაძვრე, ვერ ეტევი ამ კლასიკურ ჩარჩოში, მაგრამ დასაწყისისთვის კარგია ეს „კანონიკური“ რაღაცები. მერე შეიძლება „კანონების“ დარღვევაც. პოეზიაში მეტი არაფერია კანონიკური და ხელშეუხებელი. სტიქიურად, იმპულსურად მოდის ფორმაც, მაგრამ არა ყოველთვის. ზოგჯერ თავიდან მოდის ოცდახუთი სტრიქონი და ბოლოს რჩება ხუთი. ამასწინათ ფეისბუკზე შალვა ბაკურაძემ თქვა, ერთ ლექსს სამი წელი ვწერდი, ახლა დავამთავრე, დავსვი წერტილი და ორი სტროფი გამოვიდაო. ჩემს თავზე მაქვს გამოცდილი. ერთი ლექსი ხუთ წელიწადს ვერ დავამთავრე. თითქმის თავიდან გადავწერე გამოქვეყნებამდე. რა ძალა მადგა, ავდგებოდი და სულაც გადავაგდებდი, პარალელურად სხვა ლექსებიც ხომ იქმნებოდა. შიგნიდან მოდის ამის მოთხოვნილება. არავინ გაძალებს, რაღაც ერთი სიტყვა ეძებო დაუსრულებლად. ეს შინაგანი მოთხოვნილებაა, იდუმალი პროცესის ნაწილი, ნამდვილი პოეტური პროცესის“.

ერთი იდუმალებაა პოეტის სწრაფვა სრულყოფილებისკენ, და მეორე კი ის, რაც ემოციას და სიტყვას ნამდვილ პოეზიად აქცევს, რაც ლექსს წარმოშობს. „ნამდვილი პოეზია / „სალფეთქის“ ფურცლებზე / და „პაპიროსის“ კოლოფებზე / იწერება“. ძლიერი შთაბეჭდილება, იმპულსი, ის ჩვენი ძველისძველი ნაცნობი მუზა ნებისმიერ ადგილსა და სიტუაციაში შეიძლება გაჩნდეს. ლექსი შეიძლება წარმოშვას საცობში გაჭედვამ, უძილობამ, ღრჭიალა ლიფტმა, KENT-ის რეკლამამ, დაკარგულმა გასაღებმა, ბოსფორის თოლიამ და ათასმა რამ, ოღონდ არა „შეკვეთამ“, ოღონდ არა „დაკვეთამ“! ეს კლავს ყველა იდუმალებას, პოეზიას, სიტყვას, მაშინაც კი, თუ პოეტის პროფესიონალიზმი საკმარისია იმისათვის, რომ „დაკვეთა“ ლექსის ფორმაში „გამოაწყოს“.

დაკვეთა: „არ მჯერა ასეთი პოეზიის. ასე კარგი ლექსი არ იწერება, პროპაგანდაა, პლაკატი, დროზე მორგებული. შუა საუკუნეებშიც ხომ უძღვნიდნენ მეფეებს „ქებათა ქებას“. საბჭოთა კავშირშიც იყო: კარგ ფულს უხდიდნენ მწერლებს, აგარაკს აძლევდნენ, მერე მანქანას, ბინას და ეს იყო და არის, ალბათ, ყველა ავტორიტარულ ქვეყანაში. ამას წინათ ფეისბუქში სოციალურ პოეზიაზე გაიმართა კამათი. აი, აქ ისევ „შეკვეთილ“ ამბავთან მივდივართ. წინათ თუ კომუნისტები უკვეთდნენ, ახლა შეიძლება თვითონ შეუკვეთოს თავის თავს. იცის, რომ პოპულარული თემაა, თან სწორი თემაა, მაგალითად, გენდერული თანასწორობა, უფლებრივი მომენტები. არ მგონია ეს მაღალი პოეზია, მით უმეტეს, დღეს, როცა დრომ მოიტანა გამოხატვის ბევრი ახალი საშუალება. მაგალითად, ბლოგით ათასჯერ უფრო პირდაპირ და სწორად იტყვი ამ სათქმელს, ვიდრე ლექსით. თუ ეს სიყვარულმა, განცდამ მოიტანა, სტიქიურად გაჩნდა, იმპულსებს გრძნობ, მაშინ გამართლებულია. თუმცა სულ ამას რომ აკეთებ, სულ ასეთ „მომგებიან“ თემაზე რომ წერ, ეტყობა ეს ლექსს, იგრძნობა. კი, შეიძლება ლექსის ფორმა მისცე, მაგრამ ამით არ იქცევა ეს პოეზიად, მაღალ პოეზიად. უმბერტო ეკოს აქვს ძალიან საინტერესოდ დაწერილი, ნებისმიერი ხელოვნების ნაწარმოები არის ის, სადაც ყველაფერი ბოლომდე არ არის ნათქვამიო. თუ იტყვი, რომ ცუდია უთანასწორობა, ძაღლების ხოცვა, რა მერე? დამთავრებულია მანდ ყველაფერი, ჩაკეტილია სივრცე და ამას აღარ აქვს ასეთი ფასეულობა. მკითხველს უნდა მისცე საშუალება თავისი შემოქმედებითი წარმოსახვა ჩართოს და „დაასრულოს“ ლექსი ისე, როგორც მას სურს. ეს პოეზიის კიდევ ერთი იდუმალი მხარეა. სხვათა შორის, ეს თავისით მოდის ხოლმე და უფრო ნიჭთანაც არის დაკავშირებული. ერთი შინაარსი არ უნდა გამოდიოდეს ლექსიდან; რაც უფრო მეტი, მით უკეთესი. მკითხველი თანაავტორია, თანაშემოქმედია. შენი ინტერპრეტაციები სხვაა, შენი ჩაფიქრებული მიზანი სხვა შეიძლება იყოს, მკითხველმა კი სხვა მიიღოს და ამისთვის მას უნდა დაუტოვო სივრცე. საბოლოო პუნქტუაციურ წერტილს არ უნდა მოჰყვებოდეს წერტილი პოეზიაში“.

ბევრს არ წერს. შეიძლება ისე გავიდეს დღეები, არ გაჩნდეს იმპულსი, რომ ლექსად გარდაიქმნას, ზოგჯერ კი შეიძლება ერთმანეთს მიეწყოს და ყოველდღე წერდეს, ზოგჯერ „ცარიელი სიტყვებით სავსეა / ყოველი დღე“, არის ულექსო თვეებიცო. ამიტომაც მიაჩნია, რომ არ შეიძლება პოეტობის პროფესიად ქცევა. პროზა ამ მხრივ სრულიად განსხვავებულია. ბევრი კითხულობს, უფრო გასაგები ენაცაა. იქნებ ერთ დღესაც გაქრეს ყველა იმპულსი და მოთხოვნილება, მერე? რამდენი პოეტია, ვინც გაჩერდა და აღარაფერი დაუწერია, აღარაფერი გამოუქვეყნებია.

პროფესია: „პოეტობა კლასიკური გაგებით პროფესია არ არის, თუმცა დიდი პროფესიონალიზმი სჭირდება და ეს არის პოეზიის პარადოქსიც. პოეზია რა არის? „არანორმალური“ ენა, ამბის გადმოცემის გართულებული ფორმაა. ეს ენა, ეს მოთხოვნილება ჩნდება ადამიანში და აღარ ანებებს თავს. ლევან ბრეგაძეს ჰქონდა თავის ჟურნალში რუბრიკა „რატომ წერ“, მერე დაიხურა ეს ჟურნალი, თორემ მინდოდა მიმეწერა, „რატომ წერ“ კი არა, „რატომ აქვეყნებ“ - ეს არის მთავარი. რატომ წერ, გასაგებია, ჩაჯდა შენში ეს რაღაც და აღარ შეგიძლია, რომ არ წერო. რატომ აქვეყნებ? ზუსტადაც რომ აქვეყნებ და ეს უმნიშვნელოვანესი შეკითხვაა. პრემიისთვის? თავის გამოჩენისთვის? ნარცისული კომპლექსების დასაკმაყოფილებლად? რისთვის? რისთვის გინდა? ამით რა გავლენა გინდა მოახდინო? ფინანსური შემოსავალი თავიდანვე უნდა გამოირიცხოს. მე არ მგონია, რომ რომელიმე პოეტი ამით ცხოვრობდეს. აუცილებელია ჯანსაღი ლიტერატურული პროცესი, აუცილებელია კრიტიკა. მრავალფეროვანი უნდა იყოს მწერალი. სხვადასხვანაირი ეტაპი უნდა გაიაროს, თუნდაც იყოს ეპატაჟური, მერე სხვა ეტაპი უნდა მოვიდეს, მერე კიდევ სხვა. მუდმივად საკუთარი თავის გამეორება მოსაწყენია მკითხველისთვის. მოსაწყენია ზედმეტი კონცენტრირება საკუთარ შინაგან სამყაროზე, სულ შიგნით ჩაბრუნებული მზერა. ყველას თავისი შინაგანი სამყარო აქვს, არცერთი ადამიანი მეორე ადამიანზე უკეთესი არ არის, ყველა განსხვავებულია, ინდივიდუალურია და მას მუდმივად სხვისი შინაგანი სამყარო არ აინტერესებს“.

მისთვის მიუღებელია მწერლის საქმეში სახელმწიფოს ჩარევა, მითითება, ისე, როგორც ადრე იყო, თუმცა ხელშეწყობა ნამდვილად შეუძლია. მაგალითად, ლიტერატურული გამოცემების და გადაცემების დაფინანსებით. ამბობს, რომ ყველაზე მეტად ბოლო ათწლეულებში განათლების სფერო დაზარალდა და არა ეკონომიკა. ეს მრავალსართულიანი სახლები, ეს ავტომობილებით გადაჭედილი ქუჩები ეკონომიკის განვითარების ნიშანია და ვერც ვერაფერი შეაფერხებს, თუ მშვიდობა იქნება, თუ კიდევ რომელიმე საომარ კონფლიქტში არ აღმოვჩნდებით შეთრეული. და კიდევ, უნდა გავიაზროთ, რა სასწაულიც მოხდა - ოცდაშვიდწლიანი დამოუკიდებლობის სასწაული. და კიდევ, სახელმწიფო უნდა გაუფრთხილდეს იმ „სიცოცხლის ფასეულობებს“, რომელთაც დღეს ყველაზე დიდი საფრთხე ემუქრება.

ფასეულობები: „ 27 წელიწადი ბოლოს როდის იყავით დამოუკიდებლები? ეს არ გვაქვს გააზრებული, ამ სასწაულის აღქმა და შეგრძნება გვჭირდება. 30 წლის წინ რა იყო? მთელი თაობების ცხოვრება გავიდა საშინელებებში. ციმბირი, დახვრეტა. პაპაჩემი დახვრიტეს 1937 წელს, დედაჩემის მამა. კომუნისტები, რუსეთის იმპერია, იმის იქით აღარც მივდივარ. მართალია, დავკარგეთ ეს ტერიტორიები, ვფიქრობ, ესეც დროებითია. დრო უნდა გავიდეს, ჩვენც ვისწავლოთ, ჩვენი შეცდომებიც გადავაფასოთ. სადაც ეს ამხელა საბჭოთა კავშირი ჩამოიშალა, იქნებ რა ხდება... მანამდე კი უნდა მივხედოთ ბუნებას, კულტურას და განათლებას, მეტი რესურსი ჩვენ არ გვაქვს. ბუნებრივი ფასეულობები, კულტურული ფასეულობები, ადამიანური ფასეულობები არ უნდა გავანადგუროთ. გლეხი ზედმეტ ხეს არ მოჭრიდა, შვილი ჰყავდა, შვილიშვილი, მისთვის უნდა დაეტოვებინა, ეს იყო ჩვენი ტრადიცია და ეს უნდა შევინარჩუნოთ. რა არის „მდგრადი განვითარება“? ერთ ადგილას რომ ააშენებ ჰიდროელექტროსადგურს, ამის პარალელურად უნდა გააკეთო დაცული ტერიტორია, ნაკრძალი. ზურაბ კაკაბაძეს აქვს ერთგან, ამ ბუნებაში ჩამოყალიბდა ჩვენი ეთნოფსიქოლოგიაო. ეს ჯერ ჩვენ გვჭირდება და მერე ტურისტებს, რომ მოვიდნენ და ნახონ, იყოს შემოსავალიც და განვითარებაც. ამ სწრაფ მდინარესთან, ჩანჩქერთან, მორბენალ წყაროსთან - ამ გარემოში ჩამოყალიბდა ქართველი ერის ფსიქიკა, ეთიკა. რომ დატბორავ, დაანგრევ, მოჭრი, ესეც გაქრება. ეს არის სიცოცხლის ფასეულობა. შეიძლება ვერ გააჩერო ჰესების მშენებლობა, ამ ეტაპზე მაინც, მაგრამ პარალელურად უნდა მოიმატოს დაცული ტერიტორიების რაოდენობამაც. არ მიმაჩნია, რომ ჰიდროელექტროსადგური ყოველთვის ბოროტებაა ან მცირე ჰესი სჯობს დიდს. ზოგჯერ დიდი ჰესი ნაკლები საფრთხის მომტანია, ვიდრე მცირე ხეობებში შესვლა, მდინარეების მილებში ჩაკეტვა და მთელი ბიომრავალფეროვნების განადგურება. და თან ეს მცირე ჰესები ძირითადად თითო-ოროლა ოჯახის გამდიდრებას ემსახურება და არა ქვეყნის ეკონომიკას და ინტერესებს“.

არასოდეს ყოფილა საჯარო მოხელე, თუმცა სამეცნიერო და საგანმანათლებლო ორგანიზაციებში მუშაობის დიდი გამოცდილება აქვს და დღემდე კითხულობს ლექციებს. რამდენჯერმე „გადაურჩა“ მწერალთა კავშირში და კომუნისტურ პარტიაში შესვლას. მიშა ქვლივიძეს უნდოდა მწერალთა კავშირში რომ შევსულიყავი, მაგრამ რიგი იყო და გადავრჩიო. ასცდა კომუნისტურ პარტიასაც. იმ დროს ბოტანიკის ინსტიტუტში მუშაობდა და ინსტიტუტის თანამშრომლებს ზოგჯერ უცხოეთშიც გზავნიდნენ, მაგრამ უპარტიოს არ უშვებდნენ. ერთხელაც წავიდა რაიკომში გასაუბრებაზე. წვერი ჰქონია მაშინაც. „ვიღაც საშინელი კაცი დამხვდა, მიყურებს. წვერი და პარტია არ შეიძლებაო, ამბობს. თავზე მარქსის სურათი უკიდია. ვეუბნები, იმას არა აქვს წვერი? წადი, წაეთრიე აქედან!!! გამომაგდო“. ორი წლის შემდეგ ისევ გაუშვეს, ისევ წვერმა შეუშალა ხელი. მესამედ „გაუმართლა“ და კანდიდატის ბილეთი მისცეს, ერთი წელი იყო გამოსაცდელი დრო, ერთ წელიწადში „9 აპრილი“ მოხდა და ბილეთიც გადააგდო.

მასწავლებლები: უნივერსიტეტში მიკითხავდა გია ნახუცრიშვილი, ცნობილი მცენარეთა ეკოლოგი, აკადემიკოსი, ახლა 85 წლის არის. ჩემი მასწავლებელია, კულტურის მასწავლებელიც. ბოტანიკის ინსტიტუტში მან მიმიყვანა პირველად ნიკო კეცხოველთან. ნიკო სხვანაირი კაცი იყო, დიდი ადამიანი რასაც ჰქვია, წვრილმანებისაგან დაცლილი და თავისუფალი. შესანიშნავი მოქართულე. სახელმძღვანელო აქვს დაწერილი 1959 წელს - „საქართველოს მცენარეული საფარი“. მის შემდეგ ხელი ვერავინ მოჰკიდა, ისეთი ენით და ისეა დაწერილი. შემიყვანა გია ნახუცრიშვილმა და თან ეუბნება, ლექსებსაც წერსო. მიყურებს, მიყურებს და მეუბნება, მეც ჩემს დროს თავი პოეტი მეგონა. ვაჟა-ფშაველასთან რომ მიმიყვანეს, ვაჟა-ფშაველამ მითხრა, შვილო, პურის ფულს რად გვართმევო, და იმის შემდეგ გადმოვედი პროზაზე... ასე მიმიღო სამსახურში ნიკო კეცხოველმა. ერთი ხელი ჰქონდა დაკარგული კოჯრის ბრძოლებში. მაგას ბოლომდე არასოდეს ენდობოდნენ, სახელმწიფო მას არ ენდობოდა, მიუხედავად იმისა, რომ აკადემიკოსი იყო, ორდენები და რაღაცები ჰქონდა. ინსტიტუტში მიამბეს, რომ დასახვრეტთა სიაშიც ყოფილა; რევოლუციონერი ლადო კეცხოველი ბიძამისი იყო. სტალინმა თქვა, რომ ლადოს ძმისშვილი მე თოფს არ მესვრის და ეგრე გადარჩაო. ასეთ ხალხში ვიყავი, ასეთ ხალხში ვტრიალებდი, ასეთ ხალხში ვსწავლობდი. ცხოვრებაში წვრილმანების დონეს უნდა ასცდე და და იუმორით უყურო ყველაფერს, გახსნილად და წინ“.

ფიქრობს, რომ მწერალმა „გიჟური“ რამეები უნდა აკეთო, „საკაიფო“, მრავალფეროვანი უნდა იყო, ცვალო სტილიც და ფორმაც. უნდა მოიზიდო მკითხველი. და კიდევ გუშინდელ ხალხზე არ უნდა იყო ორიენტირებული, რადგან ქვეყანას წინ ახალი თაობა წასწევს. ამბობს, ამ ქვეყნის პოტენციალი ახალგაზრდებშია, იმ ხალხში, ვინც 1995 წელს აქეთ და იმის შემდეგ დაიბადა, მანამდე ვინც არის, ყველა „მოწამლულია“, ჩემი ჩათვლითო. და კიდევ, ახალგაზრდებმა ბევრი დრო არ უნდა დაკარგონ არასწორ რაღაცებზე. კარგია ეპატაჟიც, ყვირილიც, უცენზურობაც, ყველაფერს თავისი სახელი აქვს. ცუდი სიტყვები მართლა არ არსებობენ, მაგრამ თავის დროზე, ადგილას და ზომიერადო.

ახალგაზრდები: „გაუმარჯოს საქართველოს“ - ასეთ ლექსებს აღარ აქვს ის ფუნქცია, რაც ადრე ჰქონდა. მაშინ იყო შინაგანად ამის მოთხოვნილება, გულს ხვდებოდა. დღეს არ არის საჭირო ამაზე კონცენტრირება. სიტყვაშია ყველაფერი, სიტყვაში აუცილებლად შემოვა ისტორიაც, კულტურაც, ემოციაც. "...მცირე მცირე ჩამოდიოდა და ძირთავე მისთა ზედა დაემყარა და შეეძერწა ყოვლითურთ შეუხებლად ხელთაგან კაცთასა..." საუკუნეების წინათ ეს რომ გაქვს დაწერილი, უკვალოდ არ ქრება, ოღონდ ახალგაზრდებმა ქართული ენა უნდა ისწავლონ, ბევრი უნდა იკითხონ, ბევრი, ჰაგიოგრაფიით დაიწყონ და დღემდე მოვიდნენ. კამიუმ ნობელის პრემიის აღების დროს თქვა, ყველაზე ნაკლებად წერის დროს იფიქრეთ რეალობაზე, რეალობის ასახვაზე, ის თავისით შემოვა ნაწერშიო. თუ ქართველი პოეტი ხარ და ქართულ სინამდვილეს განიცდი, ის მაინც შემოიპარება ტექსტში, ერთი ფრაზით, ირონიით, ემოციით. დღეს, შეიძლება ითქვას, რომ მთავარია, გულწრფელი ღირებულებები. არ უნდა ეს ცალკე პატრიოტულ-განმათავისუფლებელი დისკურსი პოეზიაში. ინტელექტუალური ახალი თაობა მოდის და მჯიღის ცემით მათ ვეღარ ააღელვებ. ბევრს კითხულობენ და ამ ქვეყნის მამოძრავებლები არიან, შეიძლება უმცირესობა, მაგრამ მაინც მთავარი მამოძრავებელი - გახსნილი მთელი დედამიწისთვის და ქვეყნიერებისთვის!

შეიძლება იყოს შეცდომებიც, მაგრამ უშეცდომო ვინ არის დედამიწის ზურგზე? 61 წლის ვხდები მარტში. სამოცს გადავაბიჯე უკვე, შეცდომების მეტი რა დამიშვია. ერთ ლექსშიც მაქვს, მარტივი ადამიანი ვარ-მეთქი, ძალიან სერიოზულად შენი თავი არ უნდა აღიქვა. მე მგონია, რომ სიბრიყვის ნიშანია, როცა ძალიან სერიოზულად უყურებ საკუთარ პერსონას. რა ხარ? ჯერ დედამიწას გახედე, მერე ვარსკვლავებს, მერე შენს თავზე დაიხედე და თქვი, აბა, რა ხარ. იმაშიც კი არ ვარ დარწმუნებული, რომ მე რაც დავწერე, ის ოდესმე ამ დედამიწაზე ზუსტად ისე არავის უთქვამს და არ დაუწერია. ეს დრო მომწონს, ახლა მეტი შემოქმედებითი უნარების გამოხატვის საშუალებაა. ცოტა უფრო მეტი სიმშვიდე რომ იყოს, უკეთესი იქნებოდა, მაგრამ ასე უფრო მსხვილ, საკაცობრიო სურვილებთან და ამბებთან მივალთ“.

„მსხვილ“ ამბებს მაინც ვერ ავცდით. ნუგზარ ზაზანაშვილი, მეცნიერი, ეკოლოგი და მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ავტორიტეტიანი ბუნების დამცველი ორგანიზაციის წარმომადგენელი, ამბობს, რომ დღეს სამყაროსა და დედამიწის ყველაზე დიდი გამოწვევებია მოსახლეობის მოსალოდნელი სიჭარბე, ღარიბი ქვეყნებისთვის მდგრადი განვითარების პროგრამების არარასებობა, ასევე მოსალოდენელი უმართავი მიგრაცია და განათლების უფლების შეზღუდვა. აქაურ ამბებზეც ვილაპარაკეთ: ონში ახალი დაცული ტერიტორია კეთდება, ვაშლოვნის ნაკრძალში ჯეირნები მომრავლდნენ. აუცილებლად უნდა შევინარჩუნოთ უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი, რომ ტურისტები მოდიოდნენ, რომ ჩვენც წინ წავიდეთ. ცოტა ტრადიციებზეც ვთქვით, მაგალითად, არ არის საჭირო ოჯახში აზიურ-პატრიარქალური წესების შენარჩუნება; აი, ნათესაურ-ოჯახური ურთიერთობები კი აუცილებელია, რადგან მარტოობა და გაუცხოება ისედაც მოდის და ეს ურთიერთობები ცხოვრებას აადვილებს; კიდევ, თუ შესაძლებელია, არ უნდა მიიყვანო მშობლები მოხუცთა თავშესაფარში, სადაც მათ დარდი დახოცავს. ბოლოს, „ქალი პოეტები“ ვახსენეთ და გამოსაცემი წიგნები.

წიგნები: სულ ვყიდულობ ახალ პოეტურ კრებულებს და ვკითხულობ. სქესი არაფერ შუაშია პოეტობასთან, რამდენი დიდი ქალი პოეტი შემიძლია გავიხსენო, რომელი კაცი შეედრება მათ, აბა, შეცვალონ, აბა, ჩაანაცვლონ, თუ შეუძლიათ. ამდენი კარგი ქალი პოეტი არასოდეს ჰყოლია საქართველოს, შეიძლება ეს ამ თავისუფლების დამსახურებაცაა, შეიძლება, აი, ამ გენდერული ამბებისაც, არ ვიცი, მიზეზს არ ვეძებ, ფაქტია, ამდენი კარგი ქალი პოეტი საქართველოში ჯერ არ ყოფილა. ერთი შვიდ სახელს ახლავე დავასახელებდი, მაგრამ მერვე აუცილებლად დამავიწყდება და ეწყინება...

რაც შეეხება წიგნებს, მინდა დავბეჭდო ლიტერატურული წერილები, მაგრამ ჯერ გამომცემელი ვერ ვნახე. ვაგროვებ ტექსტებს, არ მიყვარს განზოგადებულ თემებზე წერა, ყოველთვის ვცდილობ კონკრეტული ვიყო. დაწერილი მაქვს ლია სტურუაზე, მიშა ქვლივიძეზე, თამაზ ბაძაღუაზე, ვახტანგ ჯავახაძეზე, ალიო მირცხულავაზე. სხვათა შორის, ალიო მირცხულავას აგინებენ, ლანძღავენ, ჰგონიათ, უნიჭო იყო. ასე არ არის, არასწორი გზით წავიდა, კომუნისტებთან ურთიერთობით შეიზღუდა თავი და მერე აღარაფერი გამოუვიდა. კიდევ ერთი წიგნი უნდა გამოვცე. ლექსების კრებული. დავაკვირდი და მეკარგება ლექსები. გაფანტულია და თუნდაც იმიტომ უნდა გამოვცე, რომ ერთად მოვუყარო თავი. იქ დაიბეჭდა, აქ დაიბეჭდა - რა გავგზავნე, რა გავიდა, რა დარჩა, აღარ მახსოვს“.

„მე მარტივი ვარ / ცოტა დათბა / აყვავდა ატმის ხე / და მიხარია...
მე მარტივი ვარ / ჩემმა შვილმა რომელიღაც / კონკურსში გაიმარჯვა / და მიხარია...
მე მარტივი ვარ / წავიკითხე ვიღაცის მშვენიერი ლექსი / და მიხარია...
მე ვარ მარტივი / და კიდევ უფრო მარტივი / გავხდები მალე...“

„ვიცი, როგორი წიგნიც მინდა დავწერო, მაგრამ ეს წიგნი ჰორიზონტივით არის, უახლოვდები და ის იქით მიდის. ეს არის ცხოვრება, ცხოვრების არსი და ეს არ არის ტრაგიკული. შეიძლება ცოტა ცინიკურია, ცოტა გეხუმრება ცხოვრება ამით, მაგრამ შენც იუმორით უნდა უპასუხო. კი არ უნდა გეწყინოს და თავში ქვა იხალო, პირიქით...“


ჟურნალი „ხალი საუნჯე“, 18.08.2018
* https://newsaunje.ge/index.php?do=full&id=39

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:33 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

Aequilibrium

სიტყვა ჰგავს მხოლოდ სიტყვას
სიტყვა სხვა სიტყვას არ ჰგავს
მე ყველა სიტყვა მიყვარს
ვეძებ
ვპოულობ
ვკარგავ
მშვენიერი სიტყვაა
მომხიბლავი სიტყვაა
მომაჯადოებელი სიტყვაა
Aequilibrium
Aequilibrium
ვერცხლის გველი და ოქროს ობობა
Aequilibrium
მისწრაფება ყოველთა მისწრაფებათა
Aequilibrium
უდაბნოში ქარავანის მირაჟი
Aequilibrium
პირობა ყოვლის უპირობობა
Aequilibrium
ვარსკვლავების სოკოებივით შეგროვება
მყინვარწვერიდან
Aequilibrium
წარსულის წარსული უწარსულობა
Aequilibrium
სიმონ ჩიქოვანი გასაწყვეტ თოკზე
Aequilibrium
მომაჯადოებელი სიტყვა
Aequilibrium
მომხიბლავის სიტყვა
Aequilibrium
მშვენიერი სიტყვა
Aequilibrium
სიტყვა
Aequilibrium
სიჩუმე

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:36 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
ვეჭვობ - მეჭიროს ყოფნის სადავე,
ვეჭვობ - გვირგვინი ვიყო ბუნების...
მთელი ცხოვრება ვუმზერ ვარსკვლავებს,
მთელი ცხოვრება სადღაც ვბრუნდები:
ზღვასთან
მიწასთან
მზესთან
წვიმასთან
თოვლთან და ქართან
მთაში და ბარში
ტყეში და უდაბნოში
ბერის სენაკში და ქუჩაში
წარმოსახვაში
თეატრში
რესტორანში
სიმთვრალეში და სიფხიზლეში
სასოწარკვეთაში და ბედნიერებაში
მატარებელში
თვითმფრინავში
სასტუმროში
ბინაში
შენთან
შვილებთან
შთამომავლებთან
სიყმაწვილეში
ყრმობაში
ბავშვობაში
დედასთან
წინაპრებთან
ვეჭვობ - გვირგვინი ვიყო ბუნების,
ვფიქრობ - სულ სხვაა გვირგვინიც, მეფეც...
მთელი ცხოვრება სადღაც ვბრუნდები, -
მთელი ცხოვრება... რა შავ ქვას ვეძებ?


საყვარლის საფლავთან

საყვარლის საფლავს ვეძებდიო...
და გაურბიხარ,
ყოველ დღე, ყოველ წამს გაურბიხარ
ამ გაცვეთილ და მარად ახალ განცდას:
ის არც მზერითია
არც სმენითია
არც შეხებითია
არც წარმოსახვითია
არც აზრისმიერია
არც ქვეცნობიერია -
აღმოცენებულა უფრო უბრალოდან
და უფრო რთულიდან,
თავისთავადიდან, თვით ადამიანურობიდან
და ასე თვალნათლივ, ასე აუტანლად
ეუფლება შენს არსებას, როდესაც
ახლობლის 1-ადგილიან საფლავთან დგახარ...
თან რაღაც მანქანებით გრძნობ -
მსგავსი, ორი წვეთი წყალივით მსგავსი რამ
უკვე განგიცდია ადრე, დიდი ხნის წინათ,
დაბადებამდე ადრე, იმ ბნელ სინოტივეში...
საყვარლის საფლავს ვეძებდიო...
და გაურბიხარ,
ყოველ დღე, ყოველ წამს გაურბიხარ:
ჩაფრენიხარ დედის ძუძუს,
სიზმრებს აფარებ თავს,
თამაშობ თავდავიწყებით,
სასწავლებელში დადიხარ,
ოჯახს ქმნი,
მუშაობ გამთენიიდან დაღამებამდე,
წიგნებში გაქვს თავი ჩარგული,
ან ფიქრობ წამოწოლილი,
მოგზაურობ,
ძმაკაცებში ქეიფსა ხარ გადაყოლილი,
ან ლოთობ მარტოდმარტო,
მეძავებს დასდევ,
ნარკოტიკებით ირინდები...
საყვარლის საფლავს ვეძებდიო...


სათაფლიაში

აქ დინოზავრები ბალახობდნენ,
დინოზავრიკოებს ჩეკავდნენ, ზრდიდნენ,
იყვნენ თავისთვის 100 მილიონი წლის წინ...
ახლა ადამიანები დაბოდიალებენ, გაოცებით
დაჰყურებენ ნაკვალევს, ცდილობენ, წარმოიდგინონ -
რას ჰგავდა ქუთაისის მიდამოები იმ დროს -
100 მილიონი წლის წინ... ქუთაისის მიდამოები...
მე კი გეოლოგები მაოცებენ, აღტაცებას ვერ ვმალავ:
რა არის გეოლოგისთვის ათასწლეული? –
წამი, წამის მეათედი, მეათასედი!
ისე საუბრობენ მეზოზოურზე, პალეოზოურზე -
გეგონება, ბავშვობა იმ დროს ჰქონდეთ გატარებული,
სადღაც აქვე, ქუთაისის მიდამოებში,
წიგნებს წერენ - თუ რა ხდებოდა მილიონი,
10 მილიონი, 100 მილიონი წლის წინ...
გეოლოგებს უეჭველად იმედიც აქვთ, რომ მათი
გამოკვლევები - დინოზავრების ნაკვალევივით -
გამძლე გამოდგება და ასე, ერთი-ორი მილიონი წლის
შემდეგაც გამოადგება ვინმეს: თუნდაც აქვე, ქუთაისის
უნივერსიტეტის „...თეკაში“ („ბიბლიო“ ნამდვილად
აღარ იქნება) მიაჭერს ღილაკს მომავლის
არსება-სტუდენტი და ერთი-ორი მილიონი წლის
წინანდელ მასალებს დაარეფერირებს, განამარხებული
მკვლევარის სახელისა და გვარის მითითებით.

აი, ამას ჰქვია უკვდავება!
აი, ამისთვის ვცოცხლობთ და ვიღწვით!


***
ისევ გამოვაპარე თვალი შენკენ და...
ცარიელი სავარძელი!..
სად გაუჩინარდი, ოქროსთმიანო, პატარა ეია -
სათვალეებს წამითაც რომ არ იშორებ
და მაინც ისე უცხოდ ანათებ
ამ სერიოზულ სამეცნიერო სიმპოზიუმზე,
როგორც მობეტონებული გზატკეცილის პირას
შემთხვევით აღმოცენებული მზესუმზირა...
რა იქნებოდა - ერთი, თხუთმეტი წლით ადრე
დაბადებულიყავი, ერთი, ოცი წლის წინ, ასე,
სადმე შევხვედროდით ერთმანეთს...
რა იქნებოდა?..


ანტალია ზამთარში

ძლივსღა დადიან და მაინც ანტალიაში
დასასვენებლად მოფრინავენ, დეკემბრის
მზეს ეფიცხებიან, მრავალფეროვან
თურქულ კერძებს ეტანებიან, ჭიქა
ღვინოსაც გადაკრავენ ხოლმე...
ალბათ, სადმე ჰამბურგში თუ ბრემენში
შვილებთან და შვილიშვილებთან ყოფნა
ურჩევნიათ, მაგრამ... რომელ შვილს სურს
მოხუც მშობლებთან ერთად ცხოვრება
დღეს?..
მზე ჩადის: ხმელთაშუა ზღვა ფაქიზი,
გამჭვირვალე, ვარდისფერი ქსოვილით
იფარება, რომელიც ხუთ წუთში
გამუქწითლდება, ათ წუთში კი მთლად
გამუქდება:
მალე ვახშმის დროც მოვა, მერე –
ძილის დრო, მერე - საუზმის, სადილის,
ვახშმის და ისევ დაბნელდება –
ჩქარა ბნელდება, ძალიან ჩქარა ბნელდება
ზამთარში...
და მერე რა? თავს ზევით რა ძალაა?
სამაგიეროდ: კერძები კარგია, ღვინოსაც
არა უშავს, ხოლო შენი კბილა ახალ
ნაცნობებთან მუსაიფს – საერთოდ –
რა სჯობს?!
ჰო, კიდევ: მზის ჩასვლაც სრულიად
ფანტასტიკურია!


კონტრასტი

რომელია სიცოცხლეში მთავარი
შიშისმგვრელი პერსონაჟი?
უეჭველად – სიკვდილი!
და რის გამო გვეშინია?
მე პირადად–
ნამეტნავი კონტრასტის გამო:
დღეს – დადიხარ აღმა-დაღმა,
თბილი, რბილი და საღსალამათი,
ხვალ – გაჭიმულხარ, ცივი, უძრავი და
გაქვავებული.
ამ ხვალინდელ დღეს რომ წარმოიდგენ,
შეგეშინდება – აბა რა მოგივა?!
ჰოდა, იმ ანეგდოტისა არ იყოს –
კაცი ექიმთან რო მივა – ხელს ესე რო
ვშვები, მტკივაო და ექიმი რო პასუხობს:
შენც ეგრე ნუ იზამ და არ გეტკინებაო –
არ უნდა წარმოიდგინო –
ვითომც არაფერი...


***
წვიმს,
დღე და ღამე წვიმს და
მინდა,
ბევრი რამე მინდა:
მაგალითად, ახლა მინდა ღვინო
და კიდევ მინდა, რომ არ წვიმდეს,
თუმცა ხანდახან მინდა არაყი და
მინდა, რომ წვიმდეს...
ვინ მომცემს
მე რომ მინდა -
იმდენს?
ისე კი,
წვიმს და
წვიმდეს...


***
თავიდან იყო ლექსი
(რა იქნებოდა სხვა?),
დაუწერელი ლექსი...
მერე – მიწა და ზღვა
და ყველაფერი სხვა...


***
მეტაფორული ტექნოლოგია
კასპიის ზღვაში ჩასობილმა
გაზის კოშკმა
თქვა:
წყალში ვდგავარ, ცეცხლი მიკიდია...


***
ასოციაციები ივლისის
პაპანაქებისას
სუფევს ივლისი –
თრიალეთის სფინქსს
შუადღის თვლემა მოერია...
ყოფნა განა, მართლა, მორევია,
ცხოვრება განა, მართლა, კიბეა,
განა, მართლა, სავსე ჯიბეა
სიცოცხლეში მთავარი...
საიდან ვიცი?
ასე გვასწავლის ყველა ზღაპარი
და ყველა სფინქსი.


***
ესეც ნანატრი თავისუფლება
მარტო ყოფნის თუ მარტო დარჩენის:
ტელევიზორი მესაუბრება,
კომპიუტერს ჭადრაკს ვეთამაშები...
კვირაა, გარეთ მზე პირს იბანს და
ჟივილ-ხივილი ისმის ბავშვების...


***
სენტიმენტები
კლოუნის ნიღბით შვილიშვილს ვართობ,
სასაფლაოზე ზამბახებს ვუვლი...
მე სენტიმენტებს ვერასდროს დავთმობ:
რა ვუყო – ასე მკარნახობს გული.


***
განა არის ქვეყნად რამე საძულველი?..
განა რა ვართ?..
მაგრამ მაინც გვძულს...
ისე ვცხოვრობთ,
გეგონება, სულ ვიცხოვრებთ,
ანდა - მიწა იტრიალებს სულ...


* https://apinazhi.ge/journal/197--.html

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:51 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი Nugzar12

სათაური : მექანიკური როიალი
ავტორი : ნუგზარ ზაზანაშვილი
კატეგორია : ქართული პოეზია
ISBN 978-9941-11-539-4
გვერდები : 170
ფასი : 9.9 GEL
ფორმატი :
ყდის ტიპი : რბილი ყდა

:::


კითხულობს ავტორი - ნუგზარ ზაზანაშვილი
•Mar 26, 2018

study


Last edited by Admin on Tue Feb 04, 2020 11:12 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 10:59 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
დაიღალა და წავიდა წვიმა
და ისევ ვუსმენ ვარსკვლავთა ციმციმს...
ვინ იცის, იქნებ ერთი დღის ჩვილმა
მეტი ვიცოდი, ვიდრე დღეს ვიცი?..
ასე, სულ უფრო მცირდება გზა და
ასე, სულ უფრო იზრდება ეჭვი:
რჩება კი რამე სახელის გარდა?..
ან რად სულდგმულობს იმედი ჩემში?..
ვინ იცის, იქნებ ერთი დღის ჩვილმა
მეტი ვიცოდი, ვიდრე დღეს ვიცი...
დაიღალა და წავიდა წვიმა
და ისევ ვუსმენ ვარსკვლავთა ციმციმს...

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:04 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
როცა არყოფნა შორს აღარ არი _
გულს უკეთ ესმის ძველი ზღაპარი,
ძველი იგავი და ძველი მითი...
და გული ხვდება _
შებინდებისას
რად
გალობს
ჩიტი...


***
ოფისის ბაღში, ჩემი ფანჯრის წინ,
უცნაური _
პატარა-ფაქიზ-თეთრ-მოვარდისფრო
ფოთლებიანი ყვავილებით
აყვავდა ფეიხოა...

ჩვენთან ნაყოფს არ ისხამს _
და მაინც ყოველ წელს
ყვავის...


PANASONIC

არავინ იცის დანამდვილებით,
რა გამოგადგება კაცს და რა _ არა...

აბა, ვინ იფიქრებდა, რომ ეს ტელევიზორი _
Panasonic-ი _ 20 წელზე მეტ ხანს გაძლებდა?!
მახსოვს, 1997 წელს შევიძინე ისნის იმ დროს
არსებულ ბაზრობაზე... არც ნაცნობი მყავდა,
არც მრჩეველი: ძველი საბჭოთა ტელევიზორი
გარდამეცვალა და, სულ სხვა რამის საყიდლად
მისულმა, თვალი მოვკარი Pანასონიც-ს...
გამოველაპარაკე გამყიდველს, მეძვირა...
წაიღე, არ ინანებო _ სანდომიანი გარეგნობა
ჰქონდა და მეც ვენდე, ვენდე იმჟამად,
როცა არავინ არავის ენდობოდა
და წამოვიღე...

ჰოდა, აგერ 2017 წელი გადის, Panasonic-ი კი
ისევ მუშაობს: შარშან _ ოთახიდან სამზარეულოში
გადმოინაცვლა, დგას ფანჯარასთან და უჩვენებს...
რას აღარ გაუძლო! _ სტაბილიზატორიც კი არ
შემიშველებია იმ ბნელ დროს, შუქის გამორთვებს
რომ არ წაეხდინა...

არ წახდა, ყველაფერს გაუძლო... და უძლებს
ათას სიმწარეს და სისულელეს, ეთერი
რომ აფრქვევს ყოველდღიურად... უძლებს _
მოლოდინის სიმბოლოდ გადაქცეული...

ეგრეა:

არავინ იცის დანამდვილებით,
რა გამოგადგება კაცს და რა _ არა...


***
მე მესიზმრება ჩვენი ძველი სახლი,
ვარანცოვზე, პლატონის ქუჩაზე რომ იდგა,
მე თითქმის ყოველდღე მესიზმრება
ჩვენი ძველი სახლი: თითქოს ისევ იქ
ვცხოვრობთ, მაგრამ სახლი გაყიდულია
და ახალი მფლობელი მალე გამოგვყრის
გარეთ...

და დანგრეულიც მესიზმრება: დავდივარ
პლატონის ქუჩაზე, ნანგრევებში და 6-ის
რაიმე ნიშანს დავეძებ...

ვიცი, დიდი არქიტექტურული ღირებულება
არ ჰქონდა არც ჩვენ სახლს და არც პლატონის
ვიწრო, პატარა ქუჩას მთლიანად, მაგრამ...
ჩვენ, ყველას ხომ ორი სამშობლო გვაქვს:
ერთი _ საერთო და ერთიც _ კერძო,
ერთი ბეწო, სახლი ან ბინა, სადაც ჩვენი
ბავშვობის ქირომანტიული ქსელია
სამუდამოდ აღბეჭდილი...
გამქრალშიც კი...

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:06 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***

ჟოზე სარამაგუდან და
ლექსო დორეულიდან

ნეტავ, მე თუ მესიზმრება ის სიზმრები,
ჩემს მშობლებს რომ ესიზმრებოდათ,
ან ჩემი მშობლების მშობლებს, ან ჩემი
მშობლების მშობლების მშობლებს?..
მაგალითად _ პაპაჩემი გარსევანის
დედ-მამას _ პელაგიას და პეტრეს,
დიდი, მძიმე ქვების ქვეშ რომ განისვენებენ
კუკიაზე?..

ეგებ გენეტიკის კანონები სიზმრებზეც
ვრცელდება? კარგი იქნებოდა, ასე
რომ ყოფილიყო და თან მცოდნოდა,
რომ ასეა...

და
მივუყვები აღმართს კუკიისკენ
ფერიცვალების დღეს
უბრალო წითელი ტიტებით ხელში...

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:12 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
სამეცნიერო სახელები ყველაზე მეტად
ღრუბლებს უხდება:

კუმულოსტრატუსი,
სტრატოკუმულუსი,
კუმულონიმბუსი _

თითქოს შუა საუკუნეების,
კონუსისებურქუდიან ალქიმიკოსებს
დაურქმევიათო, უცნაური ფორმის
კოლბებითა და უცნაური ფერის
სითხეებით სავსე, უცნაური
შენაერთების ბოლით დაბინდული
სარდაფების მყუდროებაში...
ჰოდა, არის ამ სახელებში
რაღაც Hარრყ Pოტტერ-ულიც...
თან ღრუბლები ხომ ბავშვობასავით
ჩვენთან ერთად არიან ყველგან _
ზანავშიც, ზაქათალაშიცდა
ზალცბურგშიც:

კუმულოსტრატუსი,
სტრატოკუმულუსი,
კუმულონიმბუსი...


***
ბერგმანიდან

1
უცხო ქალაქში, საღამო ხანს
ვზივარ ბაღში _ ჩვეულებისამებრ.

ჩვეულებისამებრ _ ეშვება სიფრიფანა,
გამჭვირვალე ფარდა,
სხვისი თვალისთვის შეუმჩნეველი.

ფარდის იქით, ოდნავბურუსში დასეირნობენ:
ჩაკონილ-ჩახუტებული წყვილები,
სერიოზული პაპა ხელში დროშასავით
ატაცებული ჩვილი შვილიშვილით,
შუახნის ცოლ-ქმარი _ შუა ჩაყენებული _
ორმხრივი ხელგაყრით შემაგრებული _
ნაინსულტარი დედა-სიდედრით,
ხმელ-ხმელი, დაუთოებულშარვლიანი
ქალბატონი კოხტა პუდელით...
თითქოს კინოთეატრში ვუყურებ
რომელიღაც ფილმს.

2
ხეები მსხვილი ხედით

თუთა
ტირიფი
ცირცელი
ვერა
ვერავინ გიშველის

ცაცხვი
იფანი
ჭადარი
ნუ ეძებ
ის აქ არ არის

ფიჭვი
ურთხელი
ტუია...
მაინც არ მწამს რომ ტყუილად
აი ამ წამს
აი ამ ბაღში
ბურთს დასდევს
აი ის ბავშვი...

***
ავტობუსში ადგილს რომ დაგითმობენ,
მაშასადამე...

რას ამეკვიატა ეს `მაშასადამე~ _
უკვე მესამე ლექსში ცდილობს ჩაბუდებას...

სად _ მე
და სად _ მაშასადამე?..
თუმცა, ეტყობა, ასაკს უხდება...
შესაფერისია,
სერიოზულია,
საფუძვლიანია...

ასე ვფიქრობდი ჩემთვის ავტობუსში
და ამ დროს მომესმა:
`ახლა ყოველივე უკვე გვიანია _
მორის ფოცხიშვილი ცოლ-შვილიანია~ _
დაწერაო მორისმა...


***
„სიბერის ნიშნებიდან“

რა სწრაფად გარბის დროო _
გაოცებულია ყოველი
ახალდაბერებული

დრო კი არსად გარბის
დგას და
თვალებ- და ტუჩებმიხატული
მრგვალსახიანი საათივით
იღიმება.

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:14 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

N-ს

ვერც ნიჭი გიშველის
ვერც Alma mater –
შენ რომ გსურს ისეთ წიგნს
ვერსდროს დაწერ.


***
ისევ გალაკტიონიდან

თოვს და ხმაურიან ქუჩებს
თოვლი მალე გააყუჩებს

თოვლი მალე დაამშვიდებს
მანქანებით სავსე ხიდებს

თოვლი მალე დააწყნარებს
რესტორნებს და კაფე-ბარებს

უფრო ხშირად უნდა თოვდეს
ფიქრებს
მეტი
დრო რომ
ჰქონდეთ.


***
მხოლოდ ამ პლანეტაზე
და მხოლოდ სანამ აქ ხარ
შეიძლება თავბრუ დაგეხვეს
მშვენიერი სუნამოს
ლიფტში დატოვებული
გამაბრუებელი სურნელისაგან
წარმოსახვის გამაღიზიანებელი
სურნელისაგან
ფანტაზიების გამომწვევი
სურნელისაგან

და მერე რა რომ ეს თავდავიწყება
სულ ორი წუთი გრძელდება
ლიფტის კარის დახურვიდან გაღებამდე

სამაგიეროდ
მშვენიერის მოლოდინი რჩება სამუდამოდ.


study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:18 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
ლიკანი, კარგი აპრილის ღამე...
ბიჭები სადღაც უჩემოდ სვამენ.

მე ალუჩის ქვეშ ჩემთვის ვზივარ და
ვიხსენებ მათ, ვინც გულით მიყვარდა...

კარგი ღამეა, ღამეა წყნარი
და გვერდით წყნარად ხმაურობს მტკვარი.

დროდადრო დასტვენს პატარა ჭოტი,
ზუსტად არ ვიცი, როგორ ან როდის,

თუმცა ნამდვილად ვიცი, რომ მალე
მთლად შევეშვები ამ მწარე წამლებს,

ფეხებს გავფშიკავ, თვალებს დავხუჭავ
და
აყვავდება ისევ ალუჩა.

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:21 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
ზვიად და ლექსო რატიანებს

ჩემ დროს, პოპულარული პოეტების
საღამოებზე ფილარმონიის დიდი
დარბაზიც კი ივსებოდა...

ახლა _ პატარა თეატრალური სარდაფი,
ჰა და ჰა, ან გაივსება, ან არა...

არადა _ პოეზია უმაღლესი,
თან _ ჭაბუკი ბარდი გიტარით _
ამომავალი ვარსკვლავი:
მამა კითხულობს _ შვილი უსმენს,
შვილი მღერის _ მამა უსმენს,
პროჟექტორის შუქი თითქოს
დროს აქრობს:
სიბნელიდან ამოძერწილები
აქ არიან და არც არიან,
არიან ერთად სადღაც შორს,
ძალიან შორს _
სიტყვისა და ბგერის სამყაროში...

და არა უშავს, ნუ გაივსება პატარა
თეატრალური სარდაფი,
არა უშავს _
ვიდრე ამ ქვეყნად ვინმეს შეუძლია
ასე შორს გასვლა _
არა უშავს...

2018

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:23 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
იასამანი აყვავდა ისევ
და აყვავდება ისევ და ისევ...
სულელებივით ვიღაცას მივსდევთ,
მივრბივართ, მივსდევთ,
ნატავი _ საით?..
როგორც გვირჩევდა ერთი მხატვარი _
შევჩერდეთ,
დავსხდეთ,
დავლიოთ ჩაი,
ან ყავა, ანდა მოვწრუპოთ ლუდი
და წავიკითხოთ ისეთი ლექსი,
რომელიც თითქოს სუყველას გვესმის,
მაგალითად:
წავიდა თოვლი, მოვიდა მიწა...
და ვისხდეთ ასე, ვუცქიროთ აპრილს
და იასამანს და ვიბაასოთ,
სხვებმა ირბინონ, დაე, გაგვასწრონ,
ჩვენ კი უბრალოდ ვიფიქროთ _
საით?..
კარგია ლუდიც, ყავაც და ჩაიც...


study


Last edited by Admin on Tue Feb 04, 2020 11:32 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5876
Registration date : 09.11.08

ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი EmptyTue Feb 04, 2020 11:27 am

ნუგზარ ზაზანაშვილი

***
გერმანიის რომელიღაც სოფელში

დრო არ არსებობსო,
ილუზიააო,
მოძრაობის ფოკუსიაო,
მოძრაობააო მხოლოდ...

აბა, მე როგორ შევაფასებ
ფიზიკოსების ფილოსოფიებს,
მაგრამ ასე კი მგონია,
რომ ეგ სულ ლექსებია:
რა მნიშვნელობა
აქვს _
რას დაუძახებ
მას,
რაც საათის ისრებით იზომება,
გინაოჭებს თანდათან სახეს
და საბოლოოდ _
გკლავს.

ისე კი, ვინიცობაა,
მართალია ეგ ყველაფერი
და მეტად აღარ დავბერდე...
უნდა ვცადო _ აღარ ვიმოძრაო,
ნაბიჯიც კი აღარ გადავდგა _
აი, როგორც ამ წუთას:
ვზივარ სასტუმროს ეზოს სავარძელში,
თბილ პალტოში გახვეული,
აქაური შობის წინა კვირას,
შევყურებ ლამაზად მორთულ,
ელექტრონული სანთლებით განათებულ,
საშობაო ნაძვის ხეს,
რომელიც ჩვენებურ სოჭს ჰგავს
(და ალბათ ეგაა _ ლამაზი ვარჯის გამო
აქ ზრდიან სანერგეებში, საშობაოდ).

აქაური შობა _ ჩვენებური სოჭით...
ბორჯომ-ბაკურიანის გზა მახსენდება
და კიდევ `თბილისი და წაღვერი~

და ისიც, რომ _ ხვალ ფრენაა:
უმოძრაოდ შინ ვერ დავბრუნდები...


* * *
დიდებსაც ენატრებათ თოვლი.

აი, მაგალითად მე: თბილისში
იანვარშიც თუ დაიგვიანებს ხოლმე _
ვეღარ ვძლებ და ყაზბეგისკენ
ან ბაკურიანისკენ მიმიწევს გული...

დათოვლილი მწვერვალები არასოდეს
დამიპყრია, თხილამურებზეც არასოდეს
ვმდგარვარ (თოვლთან ჩემი სპორტული
დამოკიდებულება ბავშვობაში
გუნდაობით და, ვარანცოვის მოედნიდან
სანაპირომდე, ციგაობით იწურება),
თან _ 90-იანების შემდეგ სიცივე შემჯავრდა...

მაგრამ, სიცივე სხვაა,
თოვლი კიდევ _ სულ სხვა...
ჰოდა, მენატრება ხოლმე _
60-ს გადაცილებულ კაცსაც
მეტისმეტად მენატრება ხოლმე...

დიდებსაც ენატრებათ თოვლი.

2018

study
Back to top Go down
https://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty
PostSubject: Re: ნუგზარ ზაზანაშვილი   ნუგზარ ზაზანაშვილი Empty

Back to top Go down
 
ნუგზარ ზაზანაშვილი
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: