არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

Share
 

 მაკა ლდოკონენი

Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5120
Registration date : 09.11.08

მაკა ლდოკონენი Empty
PostSubject: მაკა ლდოკონენი   მაკა ლდოკონენი EmptyThu May 31, 2018 12:19 pm

მაკა ლდოკონენი Maka_l10
Maka Ldokoneni

მაკა ლდოკონენი (1970) – მწერალი, მხატვარი-ილუსტრატორი.

1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სრული კურსი ჟურნალისტიკის სპეციალობით;
2007 წელს დაამთავრა ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტის (GAU) PR –სკოლა ინტეგრირებული მარკეტინგული კომუნიკაციების სპეციალობით;
1992 წლიდან მუშაობს სხვადასხვა პერიოდულ გამოცემაში.
2009 წელს გამოსცა სადებიუტო მოთხრობების კრებული “ქიშმიშიანი ამბები” (გამომცემლობა “დიოგენე”), რომელიც 2010 წელს ყოველწლიური ლიტერატურული კონკურსის – “საბას” ლაურეატი გახდა. მიღებული აქვს სხვა მნიშვნელოვანი ლიტერატურული პრემიებიც.

მაკა ლდოკონენის მოთხრობები ნათარგმნია ლიტვურ, გერმანულ, თურქულ და რუსულ ენებზე. არის თვითნასწავლი მხატვარი, გრაფიკოსი, ილუსტრატორი, დასურათებული აქვს თანამედროვე ქართველი ავტორების პოეტური და პროზაული კრებულები, საბავშვო წიგნები.

პრიზები
* ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო დებიუტი - მაკა ლდოკონენი „ქიშმიშიანი ამბები" (გამომცემლობა "დიოგენე"), 2010

ბმული:
* http://book.gov.ge/en/author/ldokonen-maka-/164/
* https://1tv.ge/elit_author/maka-ldokoneni/
* https://1tv.ge/elit/ertis-bade-dzalian-akhlosaa-meorisa-ki-dzalian-shors/
* https://www.facebook.com/maka.ldokonen


ფიქრის საბაბი - მაკა ლდოკონენი

Artareatv
Published on Jun 10, 2015

"ბაბუები ყველაზე მაგარი ბიჭები დედამიწაზე." მაკა ლდოკონენის ფიქრის საბაბი. ფიქრი, რომელიც რთული ქიმიური ნაერთია, მხოლოდ არტარეას მაყურებლისთვისაა ხელმისაწვდომი.

Arrow


Last edited by Admin on Sat Mar 16, 2019 8:02 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5120
Registration date : 09.11.08

მაკა ლდოკონენი Empty
PostSubject: Re: მაკა ლდოკონენი   მაკა ლდოკონენი EmptyThu May 31, 2018 12:21 pm

მაკა ლდოკონენი

აქა ცხოვრობს ლალოი


აქ ფარდაგი გამიშალე, ლალო - საიქიოს ხალიჩაზე განებივრებ! აქ მაკოცე, დალალოვ, იქ ჩაგიხუტებ ჩამიჩსა! აქ მომიალერსე მარტოსულს, იქ გიქვეშევრდომებ ერთგულად, აქ სიყვარული მაჩუქე და იქააა... იქა, ლალოვ, მე ვიცი იქა!

ჰპირდება წაღმართი თუ თვალთმაქცი, აშურშურე თუ დოდინ-დოდინა, ხმელი თუ ბრგე, ნედლი თუ გამოზრდილი, მეოცნებე თუ გონებადინჯი, ხელმოცარული თუ წარმატებული, ვნებიანი უფხო თუ შეულახავი მუშაკი. ჰპირდება! ჰპირდება და უფრო გულდამშვიდებული ტოვებს - აბა, სახსოვარივით ხომ არ დაურჩება?

სახსოვარი არ უყვარს ლალოსდარს!

ფოჩებიან ფარდას საჩვენებელი თითით მოაშორებს ფანჯრის კუთხეს - უცქერს, სანამ თვალს არ მოეფარება გასტუმრებული. მერე დგას დიდხანს და შესცქერის არაფერს - აბა, რაღა ქნას? აბდალს უთხრეს: „თოვლი მოდისო,“ იმან კიდევ: „აკი, ვდგავარ და ვძაგძაგებო!“ ჰო და ლალოც დგას. დგას და ცრის ტანში - ეგრე სჩვევია, გააკანკალებს ხოლმე.

ვინ იცის, მაგ კანკალი სიამოვნების ჟრუანტელს ნიშნავს თუ ამგვარი ხერხით ცოტა ხნის წინ მოსმენილ საალერსო სიტყვებს ივიწყებს ლალო - თავს აჯერებს: რაის ხალიჩა, რა ჩახუტება, რაის ქვეშევრდომი, რა ერთგულება, რაის აქა-იქა დანაპირები?

მართალიც გახლავთ - ჰა და ჰა, ეზოდან გასვლის წინ სახლის კედელზე დაუწერონ: „აქა ცხოვრობს ლალოი,“ - ნახშირით თუ გუაშით, ცარცით თუ აკვარელით, საპკურით თუ მარკერით.

გაზაფხულზე კი შენობებს თუ გაღებავენ, ის წარწერაც გაქრება, მაგრამ ლალო გულს როდი დაიწყვეტს: მთელი დღე ქუჩაში დადგება, დააკვირდება, როგორ ააგებენ ხარაჩოს, გაღებავენ პარაპეტს, ჩუქურთმასა და თაღს. მუშები გუმანით მიხვდებიან, რომ შენობაზე დაწერილი სიტყვები: „აქა ცხოვრობს ლალოი“ ამ ქალის შესახებ დაუწერიათ და სულ ბოლოს გადაუსვამენ საღებავში ამოვლებულ ფუნჯსა თუ გორგოლაჭოვან საგორავს.

სახლი ხან ლალოს საყვარელ ფერად - მწვანედ იღებება, ხანაც ლალოს ოთახის კედლებივით ცისფრად; ხან ლალოს რუმიანასავით აგურისფერია, ან ლალოს კრებ-ჟორჟეტის პენუარივით ვარდისფერი. ყველა ფერზე ყაბულსაა ლალო, ყველა ფერი ხიბლავს და ეახლობლება. ამიტომაც არ ელევა ენაწყლიანი დამპირებელი თუ ხელმადლიანი სტუმარი, წასვლის წინ მისი სახლის კედელზე რომ მიაწერს გზააბნეულის დასაკვალიანებელ სიტყვებს და ზოგჯერ ისარგაყრილ გულსაც მიახატავს ზედმეტი აღელვებისგან!

როგორც კი ფანჯრის კუთხეს ფოჩებიან ფარდას ჩამოაფარებს, სარკეს ჩამოუჯდება ლალო: თვალს ჩაუკრავს, გაუშინაურდება, ათას წვრილმანს გაახსენებს და ამ მუსაიფში, თმას ხან შუაზე გაიყოფს, ხანაც უკან გადაყრის, წამწამებს აიპრეხს, ფერიმჭამელას ამოიგდებს, ტუჩებს დაბერავს და საცხის ფერს შეირჩევს. მაჯაში მოხრილ მტევანს ნიკაპს ჩამოაყრდნობს, ისე, რომ სარკეში ფრჩხილები გამოუჩნდეს, გამოცდილი თვალით შეაფასებს მანიკიურს და მერე ყვრიმალებზე რბილი ფუნჯით აგურისფერ რუმიანას გადაისვამს.

- განა ლალი ხა-არ, ლალო? აგურის ნატეხი ხა-არ. ლალის გვერდით ვინ დაგდოს, მარტო იმისთვინ რო-ო წითელი ხა-არ! - იტყვის მერე და დაიფშვნება სიცილით, აგურის ნატეხივით ამსუბუქდება, ბეჭზე ჩანთას გადაიკიდებს და წავა. წავა, აბა, ადგილზე დგომა რას არგებს ლალოსდარს! დადის დროის კვალში გავის რიტმული რხევით: პლატფორმით თუ ფრანცუზკებით, ტანგეტკით თუ ესპადრელით, საბოთი თუ სანდლებით, ფლოსტით თუ ლოდკით.

ხან ბაზარზეა, ხან სკვერში, ხან ხიდიდან დაუქნევს ხელს მეთევზეებს, მათი ნადავლით აღტაცებული, ხანაც გაჩერებაზე შეყოვნდება - ყველა მგზავრის დამლოცველ-დამხვდურიაო, თითქოს. ვიტრინებთან ზოზინით ჩაივლის და გამვლელ-გამომვლელის გამოხედვას შეაფასებს. ხარბი თუ ავი თვალი არ აკლია - გააყოლებენ და ზედვე დააყოლებენ:

- ამაზე ისწავლა ჩვენმა უბანმაო! - და ეს სიტყვები, „აქა ცხოვრობს ლალოის“ მსგავსად, გულს უხარებს, სიამაყით ავსებს ლალოს.

- მოვდივარ და სტავლა მომაქვს, - იტყვის და იფშვნება სიცილით, - საყვედურის ღირსი ვა-არ? გასწავლეთ, ჰო-არ წაგართვით? ჩემთვინ ვისურვე, მივითვისე თუ მოვაბრუნე გასტუმრებული?

დაფასებაც თავისებური აქვს ლალოს: პირველი ამბები გარდატეხის ასაკში, ბიჭისაა თუ გოგოსი, ლალოსთან განიხილავენ: ხან ტელეფონით იხმობენ, ხან ფანჯრიდან ანიშნებენ, გადმოდიო. ვის დაზარდება - განა ასე იოლად იპატიჟებდნენ უწინ ოჯახებში?

დაჰყვა ლალო ადამიანის კეთილგანწყობას.

წყენის ადგილი სად აქვს გულში ლალოსდარს!

საღამოობით თუ მოცლილია და ვასილიჩთანაც მიესვლება. მისაღებ ოთახში შევა თუ არა, ქალბატონი ლემონას გადიდებული სურათისკენ გააპარებს თვალს, გულში მიესალმება და ყოველ ჯერზე გაიხსენებს, როგორი ამაყი იყო ვასილიჩის ცოლი, არაფრად აგდებდა და სალამის ღირსად არ თვლიდა ლალოსდარებს.

- მოდი ლალო, მიამბე შენებურები, საშველიანები, - აღიღინდება ვასილიჩი და ლალოც ჩამოუჯდება, სარკესთან მუსაიფში მიღებულ გამოცდილებას ოსტატურად მოირგებს მიხვრა-მოხვრაში, ვერ მოიშლის კეკლუცობას - ლემონას ხსოვნის ხათრითაც კი. ვასილიჩიც ყაბულსაა ლალოსთან დიალოგებზე - მეტი რაღა შეუძლია - ალალად მოყოლილი უბნის ამბების მოსმენა, ლალოსთან მეგობრობა:

- გაფიცებ, მაგ შენს აგურისფერ კამეას, რა გინდოდა გუშინწინღამ იმ სახელოვან ოჯახში, ლალო? რა გაჭირვება ადგათ და რა გაუხერხე, რომ გადაგყვნენ დღეს და აგავსეს პადარკებით?!

- ვაი-მე-ე! მახსენდება და ახლაც ვიფშვნები სიცილით, ვასილიჩ.

- ასეთი რა დაგახვედრეს, შენ რომ გაგაკვირვა და უნახავი გაგხადა?!

-გამაკვირვა სწორედ-რომ.

- მეგონა, კაი დარჩი რეცხვაში, ლალო და მაწბილებ!

- იცინი, ვასილიჩ, მარა, მოგიყვები და, ა, ნახე: დამირეკეს შვაღამეზე და . . შევედი თუ არა, ერკერში გამიყვანეს. ვხედავ, სკამზე დაუყენებიათ თავიანთი ბოვში, ხუთი წლის ვაჩუნა. ბაბუაჩემი რომ იცვამდა ოციან წლებში ისეთ ნიფხავშია გამოწყობილი და აპარპალებს ცრემლიან თვალებს. მოვეფერები-თქვა, დამეთუთქა რატომღაც გული, მაგრამ მაგდენი ვეღარ გავბედე და დავდექი. დავდექი და ვა-არ. აბა, აჩვენე ლალო ბებოსო, - დედამისმა და უფრო აემღვრა თვალები ბოვშს, ჩააფრინდა თავისი ნიფხვს პაწია ხელებით. მე კიდო, ქე-რო ვიცი, ისე გამცრა ტანში. ახლა მამამისი მეუბნება, ქალბატონო ლალოო... ქალბატონოო და ლამისაა დევიფშვნა სიცილით, მარა ვკბენ ლოყებს შიგნიდან, ვდგავარ ისევლე და მახსენდება მაგის ათი წლისწინანდელი ცქვიტობა. მიუახლოვდა უცებ ვაჩუნას, ჩახადა ნიფხავი და რას ვხედა-ავ, ვასილიჩ, ისე ა-აქვს გაპრიკინებული, მამამისს კი არა და, ცხონებულ ბაბუამისს არ ღირსებია ეგეთი მისდროზე. საღამოს ეწყება და არ აძინებსო, შემომჩივლა დედამისმა. შემიქანდა გული. მოკლედ, რა მეთქვა, აღარ ვიცოდი და ნაცხი აუღეთ-თქვა. ა? რაფერი ნათქმია, მარა, რაც მომადგა ენაზე, ე-ეგ იყო! სიდანო? ჩამეკითხენ. უკანა ტანიდან-თქვა, ვუპასუხე და, ვასილი-იჩ, ლალო არ ვიყვე, თუ მახსოვდეს, რაფერ გამოვედი მაგათგან და რაფერ აღმოვჩნდი ჩემსა. დავჯექი ჩემი ხატების კუთხესთან, დავუნთე ვაჩუნას სანთელი, გამოვისახე პირჯვარი და შევთხოვე ჩემი მხარის სალოცავებს: მოწამეთას და ცხრა ჯვარს, უშველე-თქვა ბოვშვს - დედის ლოცვა ჰო არ წამიკითხავს არასდროს, ან ვისთვის უნდა წამეკითხა, ა-იმ ღამეს გადავშალე ვაჩაჩუნასთვის - რაც მე გულით განვიცადე, ვასილიჩ, იმის გასაჭირი.

- ეშველება, ლალო, რამე? რა უნდა იყოს ნეტავ?

- ეშველებაო!.. ეშველა და ეგაა! ენდვენ ჩემს სიტყვას, წაუღიათ ნაცხი ბაქტერიოფაგში, დაუთესიათ იქ და აღმოაჩნდა რაღაც ჭია, გლისტი, გამოუძვრებოდა ღამე და უღიზიანებდა იმას. გამოუწერეს წამალი ახლა და დაიძინა რავარც იქნა, დაშოშმინდა ბოვში. გადმოვიდნენ მერე წუხელ და რა ბამბანერკები და რა შიკოლადები, რა ხილი, ანანასი და გრეიფრუტი, მანგოს წვენები მომართვეს, უჰ, რა აღარ - შენ რომ იცოდი, ვასილიჩ, კომუნისტების დროს ჩემთვინ საახალწლო პაიოკები, ის გამახსენდა. მადლობა ცხრა ჯვარის

მადლსა და ...

- მერე, ლალო!

- რაღა მერე, ვასილიჩ, მადლობა ღმერთ...

- რაღა მერეო-ო? ჭიის სახელი, გოგო?

- რა სახელი, ვასილიჩ?

- ჭი-ის! ჭიის ლათინური სახელი არ ჩაიწერე?

- ლათინური-ი? რაში მჭირდებოდა მაგ სახელი ...

- რაში-ი? არ გჭირდებოდა-ა? ცოტა ვართ გაჭირვებულები ქვეყანაზე, ასე დიალოგებზე სასიარულოდ რომ შემოგრჩით, ლალო?

- მაგი აღარ მიფიქრია, ხო იცი...

- ლალო, ლალო, მაგას არ მოველოდი შენგან. გრცხვენოდეს, გოგო!

- ...ხვალ... ხვალ ფოტო-ატელიეში მივალთ გოგოები, ვასილიჩ, არ მცალია და ზეგ კი გავივლი ბაქტერიოფაგში... ჩავიწერ. სიდოური სახელიო, რა მითხარი, ვასილიჩ?

- ლა-თი-ნუ-რი, ლალო, ლათინური სახელწოდება...

- ჰო-ო! . . ლათინურს ჩავიწერ! აბა, იმ ოჯახს ვერ მივადგები და ვთხოვ, რა ერქვა ჭიას-თქვა, უხერხულია მაინც, ამხელა პატივი მცეს უკვე და ...

- ფოტო ატელიეში რაღა გინდათ?

- პეტრეა ერთი ჩვენი ძველი ნაცნობი ფოტოგრაფი. მაისის ბოლო შაფათს ვარდებს ვყიდულობთ მე, ინეზა და სარა, ვესტუმრებით ხოლმე და ვიღებთ სურათებს. პატივს გვცემდა თავის დროზე მაგ კაცი, სულ ჩვენი ფოტოები ჰქონდა გამოფენილი ვიტრინებში. აღარ აქვს მუშაობა ახლა ისეთი და ...

- გასაგებია, ჩემო ლალო, გასაგები. საპასუხისმგებლო დღე გქონიათ გოგოებს, დაუბრმავებთ ხვალ პეტროს თვალს!

- ეჰ, დავბერდით, თორემ, თავის დროზე კი.

- რატომ, რატომ! რო დაიბანოთ სამივემ მარწყვის საპნით რა გიჭირთ!
მარწყვის საპნითო და იფშვნება ლალო სიცილით. წასასვლელად ემზადება, ფანჯარას უახლოვდება, ეზოს გადახედავს - ერთი სართულით მაღლა ცხოვრობს ვასილიჩი, მაგრამ მაინც სხვა-ფრად მოჩანს იქაურობა, ლალოს ფანჯარაც მოჩანს, ფოჩიანი ფარდებით. დადგება ცოტა ხანს, გაცრის ტანში, სიამოვნების ჟრუანტელი დაუვლის თუ ასეთი საშუალებით თავის ფარდისმიღმა ამბებს ივიწყებს - არავინ იცის, მაგრამ მალე კი გამხიარულდება, ქალბატონ ლემონას სურათს დაემშვიდობება ირიბი მზერით, ვასილიჩს - ჭიის ლათინურ სახელწოდებას გავიგებო, კიდევ ერთხელ დაპირდება დამაჯერობლობისთვის, ძილი ნებისაო, იტყვის და კიბეზე რამდენიმე საფეხურს რომ ჩაივლის, ისევ დაიფშვნება სიცილით - მარწყვის საპნის გახსენებაზე.

სანამ მაისის ბოლო შაბათი გათენდება, რამდენიმე საათს გაატარებს სარკესთან მუსაიფში ლალო. აბადოკით გადაისწორებს და შუბლიდან მოიშორებს თმას, ტონიკში დასველებული ბამბით გაიწმენდს ლოყებს, კისერს და ყელს, კიტრის მასკას დაიდებს სახეზე, ფრჩხილებს ფორმას გამოუსწორებს ქლიბით, სამკაულს გაამზადებს: აგურისფერ კამეას და სერდოლიტის საყურეებს ჰო-უსათუოდ, ბეჭდებს ზოგს შუა თითზე მოირგებს, ზოგსაც საჩვენებელზე და ისევ შეინახავს, დილისთვის გადადებს არჩევანს.

გამოეწყობა მერე ვარდისფერ პენუარში, ზემოდან წამოწვება ლოგინზე - მაშინვე არ უყვარს ჩაწოლა. ერთ ხელს ლოყის ქვეშ ამოიდებს, მეორეთი საღამურს მოისწორებს თეძოზე და მიაშტერდება პეტრეს გადაღებული სურათებით აჭრელებულ კედელს.

ზოგან შავ-თეთრი მოგონება ხვდება - ზოგან ფერადი: აგერ შიფონის ქვედა ბოლო აცვია, ამ დროს სატინის კაბები იყო მოდაში, ხან ლიპებშია, ხანაც უზარმაზარი ლაცკანები უმშვენებს ჯიბეებს, ბიაზს ჯინსი ცვლის, ჩესუჩას - ორგანზა, კაპრონის სტრელკიან ჩულქს - ბადისებრი კოლგოტები, დრო თან დაატარებს ლალოს. ძალიანაც რომ მოისურვოს, არ მოეშვება, ან სად დაიმალება, როცა ყველამ იცის, რომ „აქა ცხოვრობს ლალოი!“ - შენ არ მოკვდი, ვასილიჩ, რავა გამასულელე და ამაგდე ამ ხნის ქალი?

- ააარ გინდააა უკვდავყოოო შენი სახელიიი, ლააა-ლოოო?

- ვიცი, კაი-რო გინდა ჩემთვინ, კარგი რომ დავრჩე რეცხვაში, მარა, ჰო გაგიგონია, აგურს რეცხდნენ და უარესი წვენი გასდიოდაო, ასთე ვარ მეც, - და იფშვნება სიცილით ლალო, სიზმარშიც ისევე, როგორც ცხადში, საბანს იფარებს შემცივნებულ სხეულზე და ერთი წუთითაც არ წარმოიდგენს იმ დღეს, შენობას რომ გადაღებავენ და აღარავინ დაწერს „აქა ცხოვრობს ლალოი!“

უმედობა არ სჩვევია ლალოსდარს!

Arrow
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 366
Age : 28
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

მაკა ლდოკონენი Empty
PostSubject: Re: მაკა ლდოკონენი   მაკა ლდოკონენი EmptyMon Apr 01, 2019 1:28 pm

მაკა ლდოკონენი

ნარინჯის მონოლოგი

სიტყვების გამოგონება მიყვარს _ სიტყვების გამოგონება ხატვას ჰგავს. უცნაური სიტყვების შეგროვება და მოსმენაც მიტაცებს _ აი ისეთების, ძველებურ ქართულ გამოცანებში რომ ისმინება: «ბეწიკური შუკანანაი, ბროლით გამოტენილანი», ან «აშიბაში, თუნთრუბაში», ან კიდევ «ჩაიკსკილიკიმაჟურ-მოისკილიკიმაჟურა.» შეიძლება ასეთი სიტყვები არ დახატო?
მუსიკასაც ვხატავ ხოლმე _ ყველაზე კარგად ჯაზი იხატება, ჯაზს განსაკუთრებულად უხდება გრაფიკა. პირველად პეტრუჩიანის მუსიკა მოვხაზე და ნახატებს «პეტრუჩიანის აკორდი» დავარქვი, შვიდი ნოტა-სურათი იყო: «დო-მინანტი,»
«რე-ვერანსი,» «მი-მიკა,» «ფა-ნტაზია,» «სოლ-ისტი,» «ლა-ილაი» და «სი-ნთეზი.» ისე, ბენსონიც არაჩვეულებრივად იხატება, ზავინულის ზოგიერთი კომპოზიციაც, სტინგიც.
ვხატავ წიგნებს _ მათ პერსონაჟებს. ორი წიგნი მაქვს, სულ თან რომ დავატარებ:
«ნატვრის ხე» და «გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა.» ჯერ ვერ გამიბედია მათი დახატვა, ასოასო გამომყავს ხაზები. ფორუხის ყვავილებს ვხატავ, განჯელის სალოცავ ქრისტიან ქალს, კიდევ . . . შაჰიდ ბალჰელის სახელს _ ჰო, სახელს! რა ლამაზად ჟღერს: შ-ა-ჰ-ი-დ ბ-ა-ლ-ჰ-ე-ლ-ი _ არდახატვა არ იქნება!
მეკითხებიან ხოლმე, ფერებში რატომ არ ხატავო და მიკვირს. იმასაც მსაყვედურობენ ქალები რატომ ჭარბობს შენს ნახატებშიო და მეღიმება. მიმაჩნია, რომ ორ ფერში (შავთეთრს ვგულისხმობ) რეალობა და ემოციები გაცილებით ექსპრესიულად იხატება.
გრაფიკა თავის თავში განსხვავებულ ექსპოზიციასა და დამთვარიელებელს გულისხმობს, ისევე როგორც ჯაზის მოსმენას სჭირდება განსაკუთრებული გარემო და მსმენელი. რაც შეეხება ქალს, მისი მობილური და ელასტიური ბუნება თუ სხეული,
მეხმარება გადმოვცე ნებისმიერი განცდა, მოვლენა, წელიწადის დრო თუ ამინდი, თუნდაც საგანი ან ნივთი. ამიტომ ქალი ჩემს ნახატებში მხოლოდ ქალი როდია; მას შეუძლია ფიქრიც იყოს, განწყობაც, სიტყვაც და დეკორიც.
გრძნობების გამოგონება არ მიყვარს. _ გამოგონილი გრძნობებით არც ნახატი გამოდის და არც ამბავი. მაინტერესებს, რომელ ფიქრს უფრო ხშირად ფიქრობს ადამიანი მოწყენილს თუ მხიარულს? დავდივარ და თვალებში ვუყურებ: დედამიწაზე
მართალია, უამრავი ადამიანი ცხოვრობს, მაგრამ თითოეულს ხომ მხოლოდ საკუთარი არსებობა მიაჩნია ყურადღების ღირსად. თითქოს ქუჩაში შემხვედრი ნებისმიერი მოკვდავი მის გარეშე არაფერს წარმოადგენს, ისტორიაც მისი არსებობის დღემდე იწერებოდა მხოლოდ. წარსული ფოტოებად აღიქმება _ გრძნობები, ემოციები და ოცნებები კი მხოლოდ აწმყოში, მის კონკრეტულ ცხოვრებაში ისხამს ხორცს.
სინამდვილეში კი ყველა ერთ გზაზეა: ყოველ ოცდაოთხსაათში ერთხელ, წლიდან წლამდე _ თითოეული უხილავს, გაუგონარსა და ჯერარნაგემს დაეძებს.
ასეთ დროს ვხვდები, რომ ადამიანს უსათუოდ სჭირდება ზღაპრის დასანახი თვალი _ ცოტა ხნით გასახელად, წამით გასახედად მაინც. გრძნობამ რომ აავსოს, დაარწყულოს, ან პირიქით, გრძნობა რომ გადმოღვაროს.
გრძნობა თხევადია.

კრებულიდან: „მონოლოგი და პირისპირ“, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა, თბილისი, 2009

ბმული:
* http://dspace.nplg.gov.ge/bitstream/1234/6781/1/Monologi_%20Da_%20Pirispir.pdf

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




მაკა ლდოკონენი Empty
PostSubject: Re: მაკა ლდოკონენი   მაკა ლდოკონენი Empty

Back to top Go down
 
მაკა ლდოკონენი
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: