არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

Share
 

 ხულიო კორტასარი

Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5217
Registration date : 09.11.08

ხულიო კორტასარი Empty
PostSubject: ხულიო კორტასარი   ხულიო კორტასარი EmptyThu Oct 12, 2017 11:22 pm

ხულიო კორტასარი Cortazar_julio_2

ხულიო კორტასარი

ხულიო ფლორენსიო კორტასარი (ესპ. Julio Florencio Cortázar; დ. 26 აგვისტო, 1914, ბრიუსელი, ბელგია — გ. 12 თებერვალი, 1984, პარიზი, საფრანგეთი) — არგენტინელი მწერალი და მოაზროვნე. სიურეალიზმის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელი.
ხულიო კორტასარი დაიბადა 1914 წლის 26 აგვისტოს ბრიუსელში, სადაც მისი მშობლები მამის მივლინების დროს იმყოფებოდნენ. როგორც თავად აღნიშნავდა ეს იყო "ტურიზმისა და დიპლომატიის ნაყოფი"[3]. 1914 წელს დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი და შექმნილი ვითარების გამო ოჯახი იძულებული გახდა 1918 წელს არგენტინაში დაბრუნებულიყო. მამამ ოჯახი ევროპიდან დაბრუნების შემდეგ მალევე მიატოვა, ხულიომ ბავშვობა ბუენოს-აირესის მახლობელ ბამფილდში გაატარა. გაიზარდა ქალთა გარემოცვაში (დედასთან, დეიდასთან, ბებიასთან და მასზე ერთი წლით უმცროს დასთან ერთად), ამ გარემოებამ ძლიერი ზეგავლენა იქონია მისი მომავალი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაზე, მან არაერთხელ გაიბრძოლა გაბატონებული მატრიარქატის წინააღმდეგ.
წერა 9 წლის ასაკში დაიწყო. დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ სწავლა მასწავლებელთა საშუალო სკოლაში გააგრძელა (Escuela Normal de Profesores Mariano Acosta). 1932 წელს მიიღო ლიტერატურის მასწავლებლის სტატუსი. ბიოგრაფ მონტეს-ბრედლის თანახმად, მასწავლებლად მუშაობდა ბუენოს აირესის პროვინციის მინიმუმ ორ სკოლაში. 1935 წელს უმაღლესი განათლების მისაღებად ჩააბარა ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე, სადაც ეკონომიკური პრობლემების გამო მხოლოდ ორი წელი შეძლო სწავლა. თავდაპირველად ხულიო თავის ნაშრომებს "ხულიო დენისი"-ის ფსევდონიმით აქვეყნებდა. 1951 წელს, მისი პოლიტიკური შეხედულებების გამო, იძულებული გახდა გასცლოდა ხუან პერონის მმართველობის ქვეშ მოქცეულ არგენტინას და პარიზში ეპოვა ნავსაყუდელი. საფრანგეთში იუნესკოს დამოუკიდებელ თარჯიმნად მუშაობდა, რაც საშუალებას აძლევდა თავისი ლიტერატურული მოღვაწეობისათვის დაეთმო დრო და ემოგზაურა. 1953 იქორწინა აურორა ბერნარდესზე და მთარგმნელობით საქმიანობას მიჰყო ხელი. მნიშვნელოვანია მის მიერ შეტანილი წვლილი ამ სფეროში. ედგარ ალან პოს კორტასარისეული თარგმანი საუკეთესოდ არის მიჩნეული. მისი ყველაზე აღიარებული ნაშრომია "კლასობანა" ("Rayuela"), წიგნის წაკითხვა შეიძლება ავტორის მიერ შემოთავაზებული თავების ნუსხის ან თქვენი ნება-სურვილის მიხედვით.

სიცოცხლის ბოლომდე გატაცებული იყო კრივითა და მუსიკით, განსაკუთრებით ჯაზით. 1984 წლის 12 თებერვალს გარდაიცვალა პარიზში, დაკრძალულია მონპარნასის სასაფლაოზე.


ბმული - https://ka.wikipedia.org/wiki/ხულიო_კორტასარი

study
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5217
Registration date : 09.11.08

ხულიო კორტასარი Empty
PostSubject: Re: ხულიო კორტასარი   ხულიო კორტასარი EmptyThu Oct 12, 2017 11:39 pm

ხულიო კორტასარი 7606537


Хулио Кортасар.

Мы так любим Гленду

(Рассказ из книги "МЫ ТАК ЛЮБИМ ГЛЕНДУ")

Тогда, в то время, узнать это было трудно. Идешь в кино или в театр и
приятно проводишь вечер, не думаешь о тех, кто делал это до тебя, выбираешь
.время и место, наряжаешься и названиваешь по телефону, и ряд одиннадцатый
или пятый, мрак, музыка, земля ничейная и всем принадлежащая, там, где все -
никто; мужчина или женщина в кресле партера, роняешь. слова извинения, что
опоздал, реплика вполголоса, на которую ты или отвечаешь, или пропускаешь
мимо ушей но обычно молчание, взоры, устремленные на огни рампы или на
экран, отвращенные от того, что рядом, по сю сторону. Поистине трудно было
установить, пренебрегая популярностью, бесконечными очередями, критическими
статьями и отзывами, что нас, любящих Гленду, так много.
Но прошло года три-четыре, и уже нельзя было с уверенностью утверждать,
что кружок сформировался с легкой руки Ирасусты либо Дианы Риверо, они сами
не знали, когда это свершилось, возможно, за рюмкой в компании друзей после
киносеанса они говорили или умолчали о чем-то, что позволило вдруг создать
союз, который позднее все назвали "ядром", а самые молодые окрестили
"клубом". Клуба, конечно, никакого не было, просто мы любили Гленду Гарсон,
и этого достаточно было, чтобы отмежеваться от тех, кто только восхищался
ею. Нас не меньше этих других восхищала Гленда, боготворили мы также Анук
Эме, Мэрилин, Анни Жирардо и Сильвану Пампанини, да и против Марчелло
Мастроянни, Ива, Витторио и Дэрка* мы ничего не имели, но превыше всего
любили Гленду, и кружок сложился из этого, и от этого было что-то известное
только нам, и доверяли мы только тем, кто в неторопливой застольной беседе
признавался наконец в любви к Гленде.
С почина Дианы или Ирасусты кружок медленно расширился, в год "Снега в
огне" нас было всего шесть-семь, но после премьеры "Как быть элегантной"
кружок увеличился, он разросся до невыносимых размеров, и мы оказались под
угрозой снобистского подражания либо сезонной чувствительности. Первыми
заявили протест Ирасуста и Диана потом еще двое-трое, и мы решили сомкнуть
ряды не допускать никого без экзамена, но не того экзамена, что маскируют
виски и бравурной эрудицией (этими ночными испытаниями Буэнос-Айрес ничуть
не уступает Лондону или Мехико). В час премьеры "Мимолетных возвра-щений" мы
с невеселым торжеством оказались вынужденными признать, что нас, любящих
Гленду, стало много. Конфликты в кино, косые взгляды после сеанса,
растерянные лица женщин и мрачное молчание мужчин были красноречивей, нежели
штандарт или пароль и отзыв. Нехитрые пружины свели нас в кафе в центре
города, уединенные столики стали сближаться, возникла милая привычка
заказывать один и тот же коктейль, чтобы отбросить ненужную подозрительность
и прямо посмотреть в глаза друг другу, в глаза, где еще дышал последний
образ Гленды в последнем кадре последнего фильма.
Двадцать или тридцать, мы так и не узнали в точности, ибо Гленду
показывали то в одном зале, то одновременно еще в двух или в четырех, а
потом точно грянул гром среди ясного неба: Гленда сыграла молодую убийцу в
"Одержимых" и успех фильма прорвал плотины и породил случайных энтузиастов,
чей пыл мы не разделяли. Уже тогда мы были знакомы, многие из нас ходили в
гости друг к другу, дабы поговорить о Гленде. С самого начала, кажется,
Ирасуста молча возглавил нас, хотя никогда не посягал на это, а Диана Риверо
медленно вела шахматную партию приема и отторжения, обеспечивая нам
полнейшую аутентичность и охраняя от вторжения разных придурков. То, что
зародилось как свободный союз почитателей, приобрело теперь структуру касты,
клана, робкие расплывчатые вопросы первой поры сменились жесткими,
требующими прямого ответа: эпизод с падением в "Как быть элегантной",
заключительная реплика "Снега в огне", вторая я эротическая сцена в
"Мимолетных возвращениях". Мы так любили Гленду, что не могли терпеть
назойливых втируш, надоед лесбиянок, эрудитов от эстетики. И даже (мы так и
не узнаем как именно) было решено ходить в кафе по пятницам, когда в центре
идет фильм с Глендой, а потом, пока фильм демонстрируется вторым экраном в
заштатных кинотеатрах, мы выжидали еще неделю, чтобы все успели посмотреть:
все шло строго заведенным порядком, регламент не подлежал обсуждению,
отступить от него значило вызвать презрительную улыбку Ирасусты или взгляд,
мягкий, но грозный, каким Диана Риверо казнила отступников.
В те времена наши собрания целиком были посвящены Гленде, ее прекрасный
образ жил в сердце каждого из нас, и мы ничего не желали знать про неудачи и
первые тревожные предупреждения. Лишь понемногу, сначала с виноватым видом,
кое-кто осмелился критиковать отдельные срывы, выказать растерянность либо
недоумение по поводу менее ударного эпизода, шаблонных, избитых приемов. Мы
знали, что Гленда не несет ответственности за просчеты, которые губили порой
прозрачную ясность "Бича" или финал "Никто не знает почему". Мы знали все о
других работах ее режиссеров, об интригах и сценариях и были к ним
беспощадны, ибо начинали понимать, что наше чувство к Гленде не вмещается в
рамки чисто артистические и что лишь она одна спасена от несовершенства,
которым отмечены остальные. Диана первая заговорила о миссии, с той
уклончивостью, с какой всегда говорила о вещах, для нее важных, притворяясь,
будто они ей безразличны; она радовалась двойному виски и плотоядно
усмехалась, когда мы окончательно признали -- да, точно, нельзя остановиться
только на кино, кафе и безмерной любви к Гленде.
Но и тогда мы не говорили прямо, мы не нуждались в этом. В счет шло
лишь ощущение счастья от того, что Гленда в душе каждого из нас, счастье это
могло быть рождено только совершенством. Ошибки, промахи вдруг стали нам
невыносимы: мы не соглашались с концовкой в "Никто не знает почему", а в
"Снеге" нас коробили гнусные кадры игры в покер (Гленда в этой сцене не
участвовала, но все равно она марала Гленду как блевотина: нелепый жест
Нэнси Филиппс и недопустимое возвращение раскаявшегося сына). Разъяснить
ожидающую нам миссию выпало на долю (почти как всегда) Ирасусте, и в тот
вечер мы разошлись по домам словно раздавленные свалившейся на нас
ответственностью и в то же время предвкушая наслаждение незапятнанным
будущим Гленды -- без измен и неуклюжих поз.
Инстинктивно кружок сомкнул ряды, дело не допускало сомнительной
многочисленности. Водворившись на вилле Ресифе де Лобос, Ирасуста заговорил
о лаборатории. Мы распределили работу между теми, кто должен был завладеть
всеми копиями "Мимолетных возвращений", на этой ленте мы остановились
потому, что несовершенство ее было относительно невелико. О деньгах никто не
думал, Ирасуста когда-то был компаньоном Говарда Хьюза, в оловянных рудниках
Пичинчи,-- в высшей степени простой механизм давал нам в руки необходимую
власть, связи, прибыль; специальных служб у нас не было, зато компьютер
Хейгара Лосса запрограммировал задания и этапы работы. Спустя два месяца
после предложения Дианы Риверо лаборатория смогла заменить в "Мимолетных
возвращениях" слабый кадр с птицами другим кадром, который вновь придавал
движениям Гленды точный ритм и подлинную драматичность. Лента была уже
старая, и ее восстановление никого в международных кругах не удивило: память
часто играет с нами шутки, навязывая собственные версии и пермутации*,
возможно, даже сама Гленда не заметила бы подмены. Зато заметит ведь, и мы
заметим чудо полного совпадения с воспоминанием, отмытым от всех наслоений,
точно соответствующим желаемому.
Дело шло успешно; как только мы убедились в надежности лаборатории, мы
взялись за "Снег" и "Призму"; потом другие ленты вступили в процесс
обновления в ритме, точно предусмотренном персоналом Хейгара Лосса и
лаборатории. Труднее оказалось с лентой "Как быть элегантной", ибо жители
нефтяных эмиратов хранили копии для личного пользования и пришлось проявить
исключительную ловкость и изворотливость, дабы украсть их (ни к чему бояться
этого слова), а потом водворить на место так, чтобы владельцы ничего не
заметили. Лаборатория работала на уровне, который вначале казался нам
недостижимым, хоть признаться в этом Ирасусте мы не смели. Любопытно: самым
большим скептиком была Диана, но, когда Ирасуста показал нам подлинный конец
в "Никто не знает почему" (Гленда, вместо того чтобы вернуться в дом Романо,
направляет автомобиль на скалу) и он потряс нас своим блистательным, да,
блистательным и неизбежным падением в стремнину, мы поняли, что совершенство
возможно в нашем мире и что теперь Гленда совершенна навеки, навеки
совершенна для нас.
Самым трудным, конечно, было согласовать между собой новые кадры и
купюры, изменения в монтаже и ритме; мы по-разному воспринимали Гленду, и
отсюда проистекали ожесточенные стычки, которые разрешались только скрупулезным
анализом, а порой и давлением большинства. Но хотя
иные, потерпев поражение, смотрели новую версию с некоторой горечью -- ведь
она не вполне отвечала их мечтам,-- никого, полагаю, не разочаровала
проделанная работа: мы так любили Гленду, что конечный результат оправдывали
чаще, чем можно было ожидать. Нас даже не встревожило письмо читателя
"Таймс", которая, как известно, никогда не ошибается: читатель удивлялся,
что три эпизода в "Снеге" следуют друг за другом не в том порядке, как
раньше: не встревожила и статья критика "Опиньон", протестовавшего против
купюры в "Призме", которую он отнес за счет ханжества бюрократов. Во всех
подобных случаях принимались быстрые меры, дабы избежать нежелательных
последствий: это было нетрудно, ведь люди легкомысленны, и забывают, и
примиряются либо радуются новизне, охотятся за новинками; да, мир кино
преходящ как историческая реальность, но не для тех, разумеется, кто так
любит Гленду.
Опаснее были споры в кружке, угроза раскола либо рассеивания. Хоть мы
чувствовали себя как нельзя более сплоченными единой миссией, однажды
вечером раздались голоса аналитиков, зараженных политической философией; в
разгар работы возникали моральные проблемы, ставились вопросы, не вступаем
ли мы в галерею кривых зеркал, не впадаем ли в барочное безумие подобно
резчикам по слоновой кости или на зернышке риса. Нелегко было повернуться
спиной к подобным маловерам, ведь кружок мог выполнять свое дело, лишь как
выполняет свое сердце или самолет, подчиняясь совершенному ритму. Нелегко
было выслушивать нападки, обвинения в эскапизме* и бессмысленной трате сил в
наше время, когда сама действительность настойчиво требует их приложения. И
тем не менее не было нужды решительно пресекать едва наметившуюся ересь,
даже эти маловеры требовали лишь скромных уступок, частичных мелких
исправлений -- они так же, как и мы, любили Гленду; возобладало чувство,
оно, несмотря на расхождения, этические либо исторические, всегда объединяло
нас, как и твердая уверенность, что совершенствование Гленды усовершенствует
нас самих, усовершенствует весь мир. Мы верили даже, что будем щедро
вознаграждены, когда некий философ, преодолев этот период эфемерных
угрызений совести, восстановит равновесие, из его уст мы слышали, что всякое
отдельно взятое деяние есть также история: великое открытие книгопечатания
родилось из самого индивидуального и сугубо частного из желаний -- желания
повторить и увековечить имя женщины.
Итак, мы добрались до дня, когда у нас уже были доказательства, что
образ Гленды появляется теперь на экране без малейшего искажения; ленты
всего мира показывали ее такой, какой -- мы были убеждены -- она сама хотела
бы быть на экране, и, может быть, в силу этого нас не слишком удивило
сообщение прессы о том, что Гленда уходит со сцены и из кино. Невольный
вклад Гленды в наше дело не мог быть ни простым совпадением, ни чудом,
просто что-то в ней невольно откликнулось на безвестную нашу любовь, из недр
ее существа исторгся единственно возможный ответ, проявление страсти,
заключившей нас в последние объятия, и только для профанов это было бы
отсутствием. Мы пережили блаженство седьмого дня, последнего дня творения,
да, отдых после сотворения мира; теперь мы могли смотреть все шедевры
Гленды, не опасаясь коварной угрозы, что в какое-то утро мы вновь столкнемся
с ошибками и промахами; теперь мы собирались -- невесомые, словно ангелы или
птицы,-- в абсолютном настоящем, которое даже было в чем-то сходно с
вечностью.
Все это так, но некий поэт, родившийся под теми же небесами, что и
Гленда, сказал, что вечность влюблена во временное и преходящее, узнать
новость выпало Диане, и случилось это всего лишь через год. Так уж водится,
и это в природе человека: Гленда сообщала о своем возвращении, приведя
всегдашние избитые доводы о невозможности жить без игры в кино и на сцене, о
роли, которая создана будто нарочно для нее, и вот она снова снимается.
Никто не забудет тот вечер в кафе сразу же после просмотра "Как быть
элегантной", возобновленного в центральных кинотеатрах. Едва ли была нужда в
словах Ирасусты -- у всех во рту был привкус несправедливости и бунта. Мы
так любили Гленду, что наша обида на нее не распространялась, не виновата же
она в самом деле, что она актриса и что она Гленда; чудовищной была поломка
отлаженного механизма, реальность цифр и престижа, всех этих "Оскаров", от
которых наш с таким трудом обретенный рай дал опасную трещину. Когда Диана
положила руку на плечо Ирасусты и сказала: "Да, это единственное, что нам
остается", она говорила от имени всех, совещаться нам не было нужды. Никогда
еще наш кружок не обладал такой ужасающей силой, никогда еще не требовалось
так мало слов, чтобы пустить эту силу в ход. Мы расстались, с тяжелым
сердцем переживая то, что свершится позднее, а когда именно -- будет
известно заранее только одному из нас. Мы были уверены, что не соберемся
больше в кафе, каждый затаит в своем одиночестве совершенство нашего
царства. Ирасуста, знали мы, совершит необходимое --- что может быть проще
для такого, как он. Мы даже не простились, как это вошло у нас в привычку,
когда подразумевалось, что мы соберемся после "Мимолетных возвращений" или
"Бича". Лучше было отвернуться, сослаться на поздний час, на то, что уже
пора уходить: мы вышли поодиночке, желая забвения до тех пор, пока все не
свершится, но мы знали, что его не будет, что в какое-то утро мы развернем
газету и прочитаем известие, глупые слова, заученные профессиональные
соболезнования. Мы никогда ни с кем об этом не заговорим, мы будем вежливо
избегать друг друга в помещении и на улицах и молчать о совершенном, ибо для
кружка это станет единственной возможностью сохранить себе верность. Мы так
любили Гленду, что предложили ей последнее нерушимое совершенство. На
недосягаемой высоте, куда мы ее вознесли, мы убережем ее от падения,
верующие в нее могут ее боготворить, не боясь позора: с креста не снимают
живых.

1980

ხულიო კორტასარი C52519ed1ddade33ff32289f1a652944

Гленда Джексон (Glenda May Jackson, CBE, born 9 May 1936) вдохновила, — не будучи лично знакома, — Хулио Кортасара на создание персонажа, по имени Гленда Гарсон, — кинодивы, почитаемой кружком буэнос-айресских единомышленников, — в знаменитой новелле «Мы так любим Гленду» (сб. «Мы так любили Гленду» / «Queremos tanto a Glenda», 1980).
В своём последнем сборнике — «Вне времени» / «Deshoras» (1982) — писатель обращается к актрисе с личным посланием — «Письмо в бутылке — Послесловие к рассказу» (29 сентября 1980) :

«Дорогая Гленда, это письмо не будет отправлено обычным способом, поскольку почта с её привычным для всех ритуалом конвертов и марок — не для нас. Самое лучшее: представить, что я положил письмо в бутылку и бросил её в воды залива Сан-Франциско — я пишу Вам в доме, стоящем на берегу этого залива; или что я привязал письмо к шее одной из чаек, которые пролетают — стремительнее хлыста, рассекающего воздух, — перед моим окном и бросают мимолётную тень на мою пишущую машинку. В любом случае, письмо адресовано Вам, Гленда Джексон, — где бы Вы ни находились, а Вы, вероятно, сейчас в Лондоне; многие письма, многие рассказы — это послания в бутылках, брошенных в море, и все они становятся частью этих неторопливых, дивных sea-changes, описанных Шекспиром в «Буре»…
Полагаю, что только так и должны передаваться важные послания — неповоротливые бутылки, плывущие по неторопливым морским волнам, и так же неторопливо будет это моё письмо отыскивать Вас, под Вашим настоящим именем, не под именем Гленды Гарсон, которое тоже принадлежит Вам, — целомудрие и любовь изменили Вас, не изменяя, точно так же, как сами Вы изменяетесь, не изменяясь, от фильма к фильму. Я пишу женщине, что живёт под великим множеством масок, включая и ту, какую, не желая обидеть Вас, придумал я, и я пишу вам потому, что Вы обратились ко мне — ко мне, писателю, скрывающемуся под множеством масок; благодаря этому мы с Вами заслужили право на откровенный разговор; сегодня, хотя я и представить не мог подобного, пришёл Ваш ответ — бутылка, брошенная Вами в море, разбилась о скалы залива Сан-Франциско; меня наполнило радостью, под которой таится нечто похожее на страх, — страх не уничтожает радости, но вызывает паническое состояние, выводит её за рамки плоти и времени, словно и Вы, и я, каждый по-своему, именно этого и желали.
Не очень-то легко писать Вам, поскольку Вы ничего не знаете о Гленде Гарсон, и почему-то получается так, что я сейчас бестолково пытаюсь объяснить Вам причину Вашего ответа; всё происходит в разных измерениях, двоится и превращает в абсурд любые обычные взаимоотношения; мы пишем либо играем для других, не для себя, поэтому моё письмо превращается в текст, который прочтут другие и, вероятно, никогда — Вы, но, может быть, Вы всё же прочтете его когда-нибудь в будущем; Ваш ответ, который я получил всего три дня назад и только по воле случая, забросившего меня сюда, был уже известен другим. И раз все случилось так — думаю, не надо и пытаться выйти на прямой контакт; думаю, что единственная возможность сказать Вам то, что хочу сказать, — это ещё раз прибегнуть к помощи тех, кто прочтёт мое письмо как литературное произведение, как рассказ, посланный вослед другому, как дополнительный текст к тому, что уже представляется завершённым навсегда, — так, мне думается, и должно представлять опубликованные рассказы. И если я сейчас, нарушая правила, пишу Вам это послание, которое Вы, возможно, никогда и не прочтёте, то только потому, что Вы сами понуждаете меня сделать это; Вы, как мне кажется, просите меня сейчас написать Вам».


(Кортасар X. Письмо в бутылке: Послесловие к рассказу / Пер. В.Андреева // Кортасар X. Чудесные занятия: Рассказы, пьесы / Пер. с исп. СПб.: Азбука-классика, 2001. С.597—602. — ISBN 5-352-00113-X)

ბმული -
* http://lib.ru/INPROZ/KORTASAR/glenda.txt
* https://es.wikipedia.org/wiki/Queremos_tanto_a_Glenda
* https://en.wikipedia.org/wiki/Glenda_Jackson
* https://ru.wikipedia.org/wiki/Джексон,_Гленда

study
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 380
Age : 28
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

ხულიო კორტასარი Empty
PostSubject: Re: ხულიო კორტასარი   ხულიო კორტასარი EmptyWed Mar 06, 2019 1:01 pm

ხულიო კორტასარი Julio_10

ხულიო კორტასარი

გაუქმებული კარი

სასტუმრო “სერვანტესი” მას ჭკუაში სწორედ იმით დაუჯდა, რითაც ბევრს არ მოეწონებოდა – იგი სანახევროდ ბნელი, მდუმარე და უკაცრიელი იყო. გემზე ერთმა თანამგზავრმა უქო ეს სასტუმრო, უთხრა შიგ ქალაქის ცენტრშიაო... და აი, უკვე მონტევიდეოში ჩამოსულმა პეტრონემ მეორე სართულზე აიღო აბაზანიანი ნომერი, რომელიც პირდაპირ ჰოლში გამოდიოდა. თვალი მოავლო გასაღებებიან დაფას და მიხვდა, სასტუმრო თითქმის ცარიელი იყო. ყოველი გასაღებისათვის ვეება სპილენძის ნომერი მოებათ, მდგმურებს ჯიბეში რომ არ ჩაედოთ.
ლიფტი ჰოლში გაჩერდა, ჟურნალების კიოსკისა და ტელეფონების სიის ახლოს, მისი კარიდან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით ონკანში ცხელი, ლამის მდუღარე წყალი მოდიოდა, რაც ცოტათი მაინც აბათილებდა დახუთულობასა და სიბნელეს. პატარა ფანჯარა მეზობელი კინოთეატრის სახურავზე გადიოდა, რომელზეც დროდადრო მტრედები დასეირნობდნენ. სააბაზანოს მოზრდილი სარკმელი ჰქონდა, იქ უფრო გრილოდა, მაგრამ იქიდანაც მზერა ზედ კედელს ებჯინებოდა, ზევით კი ცის ნაგლეჯი რაღაც შეუსაბამობად მიაჩნდა. ავეჯი მოეწონა – უჯრები, თაროები და, რაც განსაკუთრებით იშვიათია, ტანსაცმლის საკიდები, მრავლად იყო.
აწოწილი, გამხდარი და მელოტი მმართველი, ოქროსჩარჩოიანი სათვალე რომ ეკეთა, როგორც ყველა ურუგვაელი, ხმამაღლა და მკვეთრად ლაპარაკობდა, – მეორე სართულზე სიწყნარეა, ერთი მეზობელი ნომერია მხოლოდ დაკავებული და მისი ბინადარი ქალი სამსახურიდან ყოველთვის გვიან ბრუნდებაო, – თქვა მან. მეორე დღეს პეტრონე იმ ქალს ლიფტში შეხვდა. ქალი მან ნომრით იცნო, ხელში ვეება მონეტასავით რომ ეჭირა. მეკარემ ნომრები ორივეს ჩამოართვა, დაფაზე ჩამოკიდა და ქალს წერილებზე გაუბა საუბარი. პეტრონემ მოასწრო შეთვალიერება – ქალს ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ეთქმოდა, ეცვა ყველა აქაური ქალივით უგემოვნოდ და დაუდევრად.
პეტრონეს ვარაუდით, კონტრაქტი მოზაიკის მიმწოდებლებთან ერთ კვირას მაინც გაჭინაურდებოდა. საღამო ხანს ბარგი გახსნა, ქაღალდები მიაწყ-მოაწყო, დაიბანა და სასეირნოდ წავიდა. მერე კანტორაში შეიარა. კაფეში მსუბუქი სმითა და კერძო სახლში ვახშმით შელამაზებული მოლაპარაკება გვიან ღამემდე გაუგრძელდათ. სასტუმროში ღამის ორ საათზე მიაცილეს. დაღლილს მაშინვე დაეძინა. ცხრა საათზე გაეღვიძა. ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფს მოეჩვენა თითქოს შუაღამისას ბავშვის ტირილმა ააფორიაქა.
სასტუმროდან გასვლამდე პეტრონემ საუბარი გაუბა მეკარეს (იგი გერმანული აქცენტით ლაპარაკობდა), ავტობუსების მარშრუტები და ქუჩების სახელები გამოჰკითხა, თან დაბნეული ჰოლს ათვალიერებდა, მეზობლისა და მისი ოთახის კარებს შუა იაქთაღში კვარცხლებეკზე ვენერა მილოსელის საცოდავი ასლი იდგა, გვერდით მცირე სადარბაზო ოთახი, როგორც ყველგან, სავარძლებითა და ჟურნალების მაგიდებით იყო მოწყობილი. საუბარი რომ მიწყდა, ისეთი სიჩუმე ჩამოდგა ფაჩი-ფუჩის ხმასაც გაიგონებდით. ლიფტი საშინლად ხრიგინებდა. ხმაურივით ისმოდა გაზეთის შარიშური და ასანთის ჩხაკუნი.
თათბირი საღამოსათვის დასრულდა. პეტრონემ 18 ივლისის ქუჩაზე გაისეირნა, მერე დამოუკიდებლობის მოედანზე კაფეში ივახშმა. საქმე მშვენივრად აეწყო და შეიძლება არგენტინაში უფრო ადრეც დაბრუნებულიყო, ვიდრე ვარაუდობდა. იყიდა არგენტინული გაზეთი, ერთი შეკვრა შავი, წვრილი სიგარა და შინ დაბრუნდა. სასტუმროს მეზობლად კინოში ორ ნაცნობ სურათს უჩვენებდნენ, გულიც არ მიუწევდა სადმე წასასვლელად. მმართველი მიესალმა და ჰკითხა, თეთრეულის გამოცვლას ხომ არ ინებებთო. მერე ერთხანს წაისაუბრეს, სიგარა გააბოლეს და ერთმანეთს დაემშვიდობნენ.
დაწოლამდე პეტრონემ თან წამოღებული ქაღალდები მიალაგ-მოალაგა და გაზეთი უწადინრად გადაშალა. სასტუმროში აუტანელი სიჩუმე იდგა; სორიანოს ქუჩაზე იშვიათად ჩავლილი ტრამვაი წამიერად გაკვეთდა ხოლმე ამ სიჩუმეს, მაგრამ შემდეგ უფრო შენივთებული ხდეობდა იგი. მშვიდად, მაგრამ მაინც სულსწრაფად ისროლა გაზეთი კალათაში და გახდა დაიწყო, თან დაბნეული სარკეს მიშტერებოდა. საკმაოდ მოძველებული სარკიანი კარადა მეზობელ ნომერში გამავალ შუა კარზე იყო მიდგმული. კარის დანახვა პეტრონეს გაუკვირდა, ადრე არ შეემჩნია. მიხვდა, შენობა სასტუმროდ არ იყო აშენებული: უბრალო სასტუმროებს ხშირად ათავსებენ ყოფილ კანტორებსა და საცხორებელ ბინებში, და დღემდე სადაც კი გაჩერებულა (ის ბევრს მოგზაურობდა), ყველგან აღმოუჩენია ასეთი გაუქმებლი კარი, რომელიც ზოგან არაფრით არა ყოფილა დაფარული, თითქოს ქალი ხელებით შიშველ მკერდს ან მუცელს იფარავსო, მაგრამ გინდ დაგიფარია და გინდ არა, შუა კარი მაინც არსებობდა, და კარადის მაღლა ჩანდა კიდეც. ოდესღაც აქ შედიოდნენ, ხურავდნენ მას, აჯახუნებდნენ, ანიჭებდნენ სიცოცხლეს, რომელიც ჯერაც არ გამქრალიყო ამ კარებიდან, კედელს რომ არაფრით არა ჰგავდა. პეტრონემ წარმოიდგინა, რომ კარს იქითაც კარადა იდგა და მეზობელი ქალიც ამ კარზე ფიქრობდა.
იგი დაღლილი არ ყოფილა, მაგრამ მკვდარივით დაეძინა, სამი საათის შემდეგ უცნაურმა გრძნობამ გამოაღვიძა, თითქოს ცუდი, უსიამოვნო რაღაც მომხდარიყოს, ლამპა აანთო, ისევ ჩააქრო. სწორედ იმ წამს მეზობელ ნომერში ბავშვი ატირდა.
თავიდან ყველაფერს ვერ მიხვდა. ის კი არა, გაუხარდა კიდეც – წუხელაც ალბათ ბავშვის ტირილმა შემაშფოთაო. ყველაფერი ნათელი იყო, არ შემცდარა, შეეძლო ხელახლა დაეძინა, მაგრამ უეცრად სხვა აზრმა გაუელვა; პეტრონე ნელა წამოჯდა და სინათლის აუნთებლად მიაყურადა. ტირილი ნამდვილად კარს იქიდან ისმოდა, დიახ, ტირილის ხმა შუა კარიდან გამოდიოდა. როგორ? ბავშვს აქ რა უნდა? აკი მმართველმა გადაჭრით უთხრა, ქალი მარტოა და თითქმის მთელი დღე სამსახურშიაო. იქნებ ერთი ღამე ნათესავისაგან ან მეგობრისაგან მოიყვანა... გუშინ რაღა იყო? ახლა კი მიხვდა, ეს ტირილი ესმოდა მაშინაც, ეს ხმა სხვაში არ აგერეოდათ: რაღაც აბნეული, მისუსტებული, საცოდავი, ხან სლუკუკით, ხან კვნესით შეწყვეტილი, ეტყობა, ბავშვს სტკიოდა რაღაც. ალბათ რამდენიმე თვის იქნება, ახალშობილები უფრო ხმამაღლა ჩხავიან ხოლმე, აჭყივლდებიან და ბჟირდებიან. პეტრონემ რატომღაც წარმოიდგინა, რომ ბავშვი უეჭველად ბიჭი უნდა ყოფილიყო, უძლური, ავადმყოფი, საცოდავი, დაღმეჭილი, სისუსტისაგან ძლივს რომ ფართხალებს. სწორედ ეს ტირის ღამღამობით, ყურადღებას ვერაფრით იქცევს და მორიდებულად ჩივის და კრუსუნებს, შუა კარი რომ არა, ბავშვის არსებობაც არავის ეცოდენიბეოდა – კედელს ეგეთი საცოდავი ხმა ვერ გამოაღწევდა.
საუზმის შემდეგ სიგარის წევისას პეტრონეს ისევ ბავშვზე ფიქრი აეკვიატა. გატეხილი ღამე ადამიანს ხელს უშლის დღის საქმეების მოგვარებაში, ის კი ტირილმა ორჯერ მაინც გამოაღვიძა. მეორედ მთლად უარესი მოხდა: ქალის ძალზე ჩუმი და საოცრად მკაფიო ხმა უფრო მეტად ეხამუშა. ბავშვი წამით დუმდებოდა, მერე ჩუმ კვნესას მწარე კრუსუნი ცვლიდა ხოლმე. ახლა ისევ ქალი ბუტბუტებდა რაღაც გაურკვეველ სიტყვებს, დედობრივი მზრუნველობით ესათუთებოდა ფიზიკური თუ სულიერი ტკივილით, სიცოცხლითა თუ სიკვდილის შიშით გაწაებულ თავის პირმშოს.
“ყევლაფერი ეს კარგია, მაგრამ მმართველმა გვარიანად გამაცურა”, გაიფიქრა პეტრონემ ნომრიდან გამოსვლისას. ტყუილმა იგი გააბრაზა და არც უცდია ამის დაფარვა. მმართველი განცვიფრდა.
– ბავშვი? რაღაც გეშლებათ. ჩვენთან ძუძუთა ბავშვები არ არიან. აკი მოგახსენეთ, თქვენს გვერდით მარტოხელა ქალია-მეთქი.
პეტრონემ პასუხის გაცემა დააყოვნა. ორიდან ერთი უნდა ყოფილიყო. ან მმართველი სულელურად ტყუოდა, ანდა აქაურმა აკუსტიკამ სასაცილო ოინი დამართა. მოსაუბრე ისეთი სახით უყურებდა, თითქოს ამ ამბავს თვითონაც დიდად აეღელვებინოს. “ალბათ ფიქრობს, მოკრძალების გამო ვერ გამიბედავს მოვთხოვო სხვა ნომერში გადაყვანა”, – გაიფიქრა პეტრონემ. ძნელია, ამასთან, უაზრო რაიმე დაიჟინო, როცა ყველა გადაჭრით უარყოფს. პეტრონემ მხრები აიჩეჩა და გაზეთები მოიკითხა.
– ალბათ დამესიზმრა, – ჩაილაპარაკა მან. არ ესიამოვნა არც ამის თქმა და არც მომხდარი ამბის გამხელა.
კაბარეში აუტანელი მოწყენილობა იყო. ორივე თანამეინახე უხალისოდ მასპინძლობდა, პეტრონემაც ადვილად მოიმიზეზა დაღლილობა და სასტუმროში დაბრუნდა. კონტრაქტზე ხელმოწერა მეორე დღისთვის გადადეს; საქმე, არსებითად, უკვე მოაგვარა.
ვესტიბიულში ისეთი სიწყნარე იდგა, თავისდაუნებურად ფეხის წვერებზე დაიწყო სიარული. საწოლიდან საღამოს გაზეთი და შინიდან მოსული წერილი ეწყო. ცოლის ხელი იცნო.
დაწოლამდე კარგად ხანს მისჩერებოდა კარადასა და მის უკან აღმართულ შუა კარს. კარადის თავზე ორი ჩემოდანი ერთმანეთზე რომ დაეწყოთ, აღარც კარი გამოჩნდებოდა და ხმაც დაიხშობოდა. ამ დროს, ისევე როგორც წინა ღამეებში, სიწყნარე იდგა, სასტუმრო ძილს მისცემოდა; ეძინათ ნივთებსაც და ადამიანებსაც, მაგრამ აფორიაქებულ პეტრონეს ეჩვენებოდა, რომ საქმე მთლად ასე არ იყო, რომ ყველაფერს არ ეძინა, რაღაცას ელოდნენ სიჩუმის გულისგულში. მისი გამოუთქმელი შიში, უეჭველია, გადაედებოდა სახლსაც და ადამიანებსაც და ისინიც უთუოდ თავთავიანთ ნომრებში სულგანაბულნი ფხიზლობდნენ. თუმცა სისულელეა ყოველივე ეს!
სამ საათზე ბავშვი რომ ატირდა, პეტრონეს თითქმის აღარ გაკვირვებია. საწოლზე წამომჯდარმა გუნებაში გაიფიქრა, კარგი იქნება დარაჯს დავუძახო – დაე, მოწმემაც დამიდასტუროს, რომ აქ დაძინება არ შეიძლებაო. ბავშვი ტიროდა ჩუმად, ძლივს გასაგონად. ზოგჯერ ცოტა ხანს მიწყნარდებოდა, მაგრამ პეტრონემ იცოდა, ტირილი უსათოუდ გამეორდებოდა. უსაშველოდ გაიწელა ის ათი-თორმეტი წამი. უეცრად კრუტუნი შემოესმა, მერე კი ჩუმი ტირილი გულისგამგმირავმა ტირილმა შეცვალა.
პეტრონემ სიგარას მოუკიდა და გაიფიქრა, ვითომ რა იქნება, კედელზე მორიდებით მივაკაკუნო, ეგების ქალმა ბავშვი დააწყნაროსო. და უცებ მიხვდა – აღარ სჯეროდა აღარც ქალის და აღარც ბავშვისა – რა საოცრებაც არ უდნა იყოს, აღარ სჯეროდა, რომ მმართველმა მოატყუა. ქალის ხმამ წყნარად და გაბმულად რომ უგურგურებდა ბავშვს ჩაახშო ჩვილს ტირილი. ქალი მას ეფერებოდა, ამშვიდებდა. და პეტრონემ წარმოიდგინა, როგორ ეჯდა ქალი საწოლთან თავის პატარას, როგორ არწევდა, ან როგორ ჰყავდ აატატებული, მაგრამ ბიჭის წარმოდგენა ვერანაირად ვერ მოახერხა, თითქოსდა მმართველის დაბეჯითებული მტკიცება სჯაბნიდა მის შეგრძნებათა თვითმხილველობას. დრო გადიოდა, ტორილი ხან თავისთავად მიწყნარდებოდა, ხან კი ქალის ჩურჩული ახშობდა მას, და პეტრონეს უკვე ეჩვენებოდა, რომ ყოველივე ეს – ფარსი, გაბაიბურება და საზარელი, სულელური თამაში იყო. მას გაახსენდა უშვილძირო ქალების ამბები, მალულად რომ უვლიან თოჯინებს, გაახსენდა ყურმოკვრით გაგონილი მათი მოჩვენებითი დედობის ამბები, გაცილებით უარეს გაწამაწიას რომ მოითხოვს, ვიდრე ძმისშვილები ან ცხოველები. ეტყობა, ქალი თვითონ ღნავის, რადგან თვალთმაქცობა არა სჭირდება – მწუხარება თან ახლავს მუდამ ცარიელ ოთახში, უწყალო განთიადის ჟამს.
პეტრონემ ლამპა აანთო – დაძინება აღარ შეეძლო, ფიქრობდა, რა ვქნაო. საბოლოოდ წაუხდა გუნება, ანდა, როგორ არ წაუხდებოდა ასეთი სიცრუისა თუ თამაშის გადამკიდეს. ახლა ყველაფერი სიყალბედ ეჩვენებოდა – სიჩუმეც, გურგურიცა და ტირილიც. ამასთან, მარტოოდენ ეს არსებობდა ამ გარიჟრაჟსას, მხოლოდ ეს იყო სინამდვილეცა და წარმოუდგენელი სიცრუეც. კედელზე მიკაკუნება ცოტაა კიდევ. პეტრონე ჯერ ხეირიანად არ იყო გამოფხიზლებული, თუმც წესიერად არც სძინებია, რომ უეცრად შეამჩნია, კარადა მოძრაობდა, ნელ-ნელა ჩნდებოდა დამტვერილი კარი.
ფეხშიშველა, პიჟამას ამარა პეტრონე კარს მთელი ტანით ყურბელასავით აეკრა – ტუჩები ფიჭვის ჭუჭყიან კარს მიაწება და იმ უჩინარი თოთო ბავშვივით მოჰყვა ტირილსა და ღნავილს. ხმას თანდათან მაღლა უწევდა, ტირილისაგან სული ლამის ეგუბებოდა, ხმა უწყდებოდა. კარს იქით გაჩუმდნენ – ალბათ, კარგა ხნით. მანამდე კი, წამით ადრე, ფლოსტების წკაპუნი და ქალის შეკივლება გაიგონა – თითქოსდა ქარიშხლის მაუწყებელი, მაგრამ დაჭირმული სიმივით იქვე გაწყვეტილი.
თერთმეტი საათი იქნებოდა მეკარეს რომ ჩაუარა. ადრე, დაახლოებით ცხრა საათზე მისი ხმა და კიდევ ვიღაცა ქალის ხმა ჩაესმა ძილში. კედლის იქით ბარგს ალაგებდნენ. ახლა ლიფტთან ბაული და ორი ვეება ჩემოდანი შეამჩნია. მმართველი აშკარად დაბნეული ჩანდა.
– როგორ გეძინათ? – მოვალეობის მოსახდელად უფრო ჰკითხა მან, თან გულგრილობას ძლივსა ფარავდა.
პეტრონემ მხრები აიჩეჩა. რაღა აზრი ჰქონდა დაზუსტებას, სულერთია, მეორე დღეს მაინც მიდიოდა.
– დღეს უფრო მეტი სიწყნარე იქნება, – უთხრა მმართველმა და ბარგზე მიანიშნა, – თქვენი მეზობელი ერთ საათში მიემგზავრება.
მმართველი პასუხს ელოდა. პეტრონემ გამამხნევებლად შეავლო თვალი.
– ერთხანს იცხოვრა, იცხოვრა ჩვენთან, ახლა კი მიდის, ქალებს ვერაფერს გაუგებ.
– ჰო, მაგათ ძნელად გაუგებ რამეს, – მიუგო პეტრონემ.
პეტრონე ქუჩაში ბარბაცებდა, თუმცა სავსებით ჯანმრთელი იყო. მწარე ყავას რომ სვამდა მაინც იმ ქალზე ფიქრობდა, საქმეებიც დავიწყებოდა და დღის სინათლესაც ვეღარ ამჩნევდა, მისი მიზეზით, პეტრონეს გამო, წავიდა ქალი, გაჯავრებულ გულზე თუ შიშ და სირცხვილმოძალებული. “ერთხანს იცხოვრა, იცხოვრა ჩვენთან...” ავადმყოფია ალბათ, მაგრამ უწყინარი. ის კი არა, პეტრონე უნდა წასულიყო. იქნებ მოელაპარაკოს, ბოდიში მოუხადოს, დარჩენა სთხოვოს, შეპირდეს, კრინტს აღარ დავძრავო. უკან დაბრუნდა, მაგრამ შეჩერდა. არა, სისულელეს სჩადის. ქალი მის სიტყვებს სხვაგვარად გაიგებს, კაცმა რომ თქვას, დროა წავიდეს საქმიან პაემანზე, უხერხულია, ხალხს აცდევინოს. იმ ქალს კი ღმერთმა ხელი მოუმართოს, როგორც გაუხარდება, თავი ისე გაისულელოს. ისტერიკიანი იქნება ვიღაცა, ახლა სხვა სასტუმროს მონახავს ალბათ და იქ დაუწყებს ფერებას თავის გამოგონილ შვილს.
ღამე კვლავ მოუსვენრობამ შეიპყრო, სიჩუმე უფრო აუტანელი მოეჩვენა. სასტუმროში დაბრუნებისას გულმა არ მოუთმინა და დაფას მაინც შეავლო თვალი – მეზობელი ქალის ოთახის გასაღები იქ აღარ ეკიდა. ერთხანს მეკარეს გაესაუბრა, ბარიერს შიგნით რომ ამთქნარებდა, მერე თავის ნომერში ავიდა, თუმცა არ ჰქონდა იმედი, რომ დაიძინებდა. მაგიდაზე საღამოს გაზეთები და ახალი დეტექტივი დააწყო, ჩემოდანი ჩაალაგა, ქაღალდები წესრიგში მოიყვანა. ძალზე ცხელოდა და ფანჯარა ყურთამდე გამოაღო, ფაფუკი ლოგინი მოუხერხებელი ეჩვენა. ბოლოს და ბოლოს ნანატრი სიჩუმე დამდგარიყო, შეეძლო ახლა მკვდარივით დაეძინა – მაგრამ ძილი არ ეკარებოდა. ლოგინში შამფურივით ტრიალებდა. სიჩუმე ლოდივით დასწოლოდა – სწორედ ის სიჩუმე, ასე ეშმაკურად რომ მოიპოვა, და ასე შურისმგებლურად დაუბრუნეს. მწარე, დამცინავი აზრი კარნახობდა, ბავშვი თუ არ ტირის, ვერც დაიძინებ და ვერც გაიღვიძებო. იგი ტირილს მოისაკლისებდა, და როცა ცოტა მოგვიანებით აჭედილ კარს იქით სუსტი, ნაცნობი ხმა გაიგონა, – შიშითა და გაქცევის სურვილით ატანილი მიხვდა, რომ ქალი არ ტყუოდა, მართალი იყო – ბავშვს რომ უგურგურებდა, რათა როგორმე დაეჩუმებინა და თვითონაც დაეძინათ.

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 380
Age : 28
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

ხულიო კორტასარი Empty
PostSubject: Re: ხულიო კორტასარი   ხულიო კორტასარი EmptySun Mar 17, 2019 9:18 pm

ხულიო კორტასარი

მიტაცებული სახლი

სახლი ჩვენ მოგვწონდა.იგი ფართოც იყო და ძველიც(რასაც იშვიათად შეხვდებით ახლა,როცა ძველ სახლებს გამორჩენის თვალით უყურებენ).მაგრამ მთავარი მაინც ის იყო ,რომ იგი ინახავდა ჩვენი წინაპრების ხსოვნას,პაპაჩემისას -მამის მხრიდან,დედაჩემის,მამაჩემის და ბავშვების ხსოვნას.

მე და ირენე მარტო ყოფნას მივეჩვიეთ.თუმცა,რასაკვირველია ,ეს სისულელე იყო,-ჩვენს სახლში ბარე რვა კაცი დაეტეოდა.შვიდ საათზე ვდგებოდით,იქაურობას ვალაგებდით,დაახლოებით თერთმეტ სააათზე მე ქურასთან ვიწყებდი ტრიალს,დარჩენილ ორ-სამ ოთახს კი მისალაგებლად დას ვუტოვებდი.ზუსტად შუადღისას ვსაუზმობდით,ამის მერე ჭურჭლის დარეცხვის გარდა საქმე აღარაფერი გვქონდა.მაგიდასთან შემომსხდრებს გვიყვარდა ჩვენს დიდსა და მყუდრო სახლზე ფიქრი,ფიქრი იმაზე,სხვის დაუხმარებლად როგორ მშვენივრად ვუძღვებოდით აქაურობას .ხანდახან გვეგონა,რომ სწორედ ამ სახლის გადამკიდენი დავრჩით მარტონი.

ირენემ სრულიად უმიზეზოდ უთხრა უარი ორ საქმროს,ჩემი მარია ესთერი კი დაწინდვამდე გარდაიცვალა.ორივენი ორმოცს ვიყავით მიტანებულნი და თითოეულს ჩვენდათავად გვჯეროდა, და-ძმის უშფოთველი და გულითადი ურთიერთობით დავასრულებდით ამ სახლის ყოფილ ბინადართა საგვარეულოს:ვფიქრობდით,ოდესმე აქ დავიხოცებით,სახლს კი ჩვენი უცხვირპირო შთამომავლობა დაეპატრონებოდა და ქვითა და მიწით სარგებლობის გულისათვის ნანგრევებად აქცევდა მას; ან სანამ გვიან არ იყო,იქნებ ჩვენ თვითონ დაგვენგრია?

ირენეს თავის დღეში არავისთვის უწყენინებია,დილით მორჩებოდა თუ არა სახლის დალაგებას ,თავის საძინებელ ოთახში ტახტზე მოკალათდებოდა და დაღამებამდე ქსოვდა. არ ვიცი ამდენს რას ქსოვდა. ვფიქრობ, ქალები ქსოვას იმიტომ ისაბაბებენ, რომ სხვა აღარაფერი აკეთონ, თუმცა,ირენეზე ამას ვერ იტყოდი ;
ის მუდამ საჭირო რამეებს ქსოვდა საზამთროდ,ჩემთვის წინდებს,თავისთვის კი კოფთებს.თუ არ მოეწონებოდა,არც დაფიქრდებოდა,ისე დააარღვევდა ახლადმოქსოვილ სვიტერს,ჰოდა მეც მიყვარდა საათობით მეცქირა,როგორ იდო შეუცვლელად კალათში გორგალი.

შაბათობით ძაფის საყიდლად ცენტრში დავდიოდი;ჩემი და მენდობოდა.ფერებს მშვენივრად ვარჩევდი და ერთი გორგალის გამოცვლაც არ დაგვჭირვებია.შინიდან გასული შემთხვევით ვსარგებლობდი,შევივლიდი ბიბლიოთეკაში და ვკითხულობდი-თუმცა ყოველთვის უშედეგოდ-საფრანგეთიდან ახალი ხომ არაფერი მოსულა -მეთქი.

1939 წლიდან მოკიდებული, ჩვენთან ,არგენტინაში საყურადღებო აღარაფერი შემოდიოდა.
თუმცა მე ხომ სახლზე ვაპირებდი ამბის მოყოლას,სახლსა და ჩემს დაზე ,რადგან თვითონ მე არაფრით ვარ საინტერესო.რა ეშველებოდა ნეტა ირენეს ,ქსოვა რომ არ გამოეგონებინათ?! ხელმეორედ წიგნის გადაკითხვა შეიძლება ,მაგრამ პულოვერის ხელახლა მოქსოვა-მეტისმეტია.

ერთხელ კომოდის უჯრაში,სადაც ზამთრის ტანსაცმელს ვინახავდით,წყობად დალაგებულ,ნაფტალინწაყრილ უთვალავ თეთრ ,მწვანე და იასამნისფერ თავსაფრებს წავაწყდი.ვერ გავბედე მეკითხა,ამდენი თავსაფარი რად გვინდა-მეთქი.ფული არ გვჭირდებოდა,სოფლიდან ყოველთვიურად ვღებულობდით და ჩვენი ქონებაც დღითი-დღე იზრდებოდა.ეტყობა,ჩემს დას გუნებით უყვარდა ქსოვა და განსაცვიფრებლადაც ქსოვდა.შემეძლო საათობით მედევნებინა თვალი მისი ხელებისათვის,ვერცხლისფერი ჩხირების სწრაფი ელვარებისა და იატაკზე
მდგარ კალათში გორგლების მოძრაობისთვის - ლამაზი სანახავი იყო.

არასოდეს დამავიწყდება ოთახების განლაგება.სასადილო ,გობელენებიანი დარბაზი,ბიბლიოთეკა და სამი საძინებელი ოთახი, სახლის მეორე მხარეს იყო. მათი ფანჯრები როდრიგეს პენიას ქუჩაზე გადიოდა. იქით გამავალი დერეფნისაგან მუხის კარი გვყოფდა. ჩვენს მხარეს -სამზარეულო,სააბაზანო,ჩვენი ოთახები და სასტუმრო იყო, იქიდან ჩვენთან შემოსვლაც შეიძლებოდა.დერეფანში გასვლაც და პატარა ტამბურს თუ გაივლიდით - მაიოლიკით მოპირკეთებულ წინკარშიც.

შეხვიდოდით ამ წინკარში ,გააღებდით კარს და ჰოლში აღმოჩნდებოდით,იქიდან კი ჩვენს ოთახში გახვიდოდით,დერეფნის იქით ცოტას კიდევ თუ გაუყვებოდით, სახლის შორეულ კუთხეში გახვიდოდით,რომლისგანაც მეორე მუხის კარი გვყოფდა. ამ კარის წინ მდგარი, მარცხნივ რომ შეტრიალებულიყავით,ვიწრო გასასვლელით სამზარეულოსა და სააბაზანოში მოხვდებოდით.

როცა მუხის კარი ღია იყო ,სახლი ნამდვილად ვეებერთელა ჩანდა,როცა ვხურავდით,თავი თანამედროვე ვიწრო ბინაში გვეგონა. მე და ირენე კარს აქეთ ვცხოვრობდით, კარს იქით მარტო დასალაგებლად გავდიოდით. საოცარია პირდაპირ როგორ იდებს მტვერს ეს ავეჯი!

ბუენოს -აირესი სუფთა ქალაქია, მაგრამ ამას ქალაქელებს უმადლოდნენ.ჰაერში მუდამ მტვრის კორიანტელი დგას -დედამიწა გამომშრალია და საკმარისია ქარმა დაუბეროს, რომ მტვრით დაიფაროს მარმარილოს კონსოლი და ჭრელი სუფრები. მაგასთან, სულ ერთია, ვერაფერს გააწყობ, სადაც არა მგონია, იქ დაგვხდება, შენ ცოცხით ფერთხავ,ის კი ისევ და ისევ ედება სავარძლებს.

ეს ამბავი სიცოცხლეშივე მემახსოვრება,რადგან ყველაფერი ძალზე უბრალოდ მოხდა. ირენე თავის ოთახში ქსოვდა, საათმა რვა დარეკა, მე მატეს დალევა მომინდა. დერეფანი გავიარე, გამოღებულ კარამდე მივედი და სამზარეულოსკენ რომ შევტრიალდი,ბიბლიოთეკიდან თუ სასადილოდან ხმაური მომესმა,ყრუ გაურკვეველი ხმაური,თითქოს ვიღაცეები საუბრობდნენ, თუ სავარძელი ეცემოდა ხალიჩაზე. იმავე წამს, ან შეიძლება ცოტა მოგვიანებით, ხმაური დერეფნის მეორე მხრიდან გავიგონე.მაშინვე კარს ვეცი და დავკეტე.კიდევ კარგი ,გასაღები ჩვენკენ იყო ,გულის დასააარხეინებლად ურდულიც გავუყარე.

მერე სამზარეულოში შევედი,მატე მოვადუღე ,ირენეს მივუტანე და ვეუბნები:
- კარი დავკეტე,მეტი გზა არ იყო ,იქითა ოთახები დაუკავებიათ.
ირენემ საქსოვი კალთაზე დაუშვა და სერიოზული ,დაღლილი მზერა მომაპყრო
-დარწმუნებული ხარ?
მე თავი დავუქნიე.
-რას იზამ, აქეთ ვიცხოვროთ, -თქვა და ქსოვა განაგრძნო.

მე ფრთხილად გავუწოდე მატე, სანამ ქსოვას მოუბრუნდებოდა,ირენე ცოტა ხანს შეყოვნდა. მახსოვს ნაცრისფერ ჟილეტს მოქსოვდა; ძალზე მომწონდა ის ჯილეტი.

პირველ დღეებში გაგვიჭირდა-კარს იქით ბევრი საყვარელი ნივთი დაგვრჩა.ჩემი ფრანგული წიგნები ბიბლიოთეკაში ელაგა ,ირენე ხელსახოცებსა თბილ ბაჩუჩებს მოისაკლისებდა.მე ჩემი ღვიის ჩიბუხი მენატრებოდა, ვინ იცის, ჩემ დასაც როგორ უნდოდა ერთი ბოთლი ღვინის გამოტანა,ზოგჯერ რომელიმე უჯრას გამოვწევდით და ჩემთვის საჭირო ნივთს ვერ ვიპოვიდით,ნაღვლიანად გადავხედავდით ერთმანეთს და ვიტყოდით:
-არა,აქ არ არის .

თუმცა ამ ამბით რაღაცით მაინც ვისარგებლეთ. სახლის მოვლა გაგვიიოლდა;ახლა უფრო გვიან ვდგებოდით და თერთმეტი სააათისთვის ვასწრებდით დალაგებას. სამზარეულოში ირენეც მუდამ ჩემთან იყო. ბევრი ფიქრის შემდეგ გადავწყვიტეთ,სანამ მე სადილს გავაკეთებდი,ის ვახშმის თადარიგს შესდგომოდა,რაიმე ცივი კერძი მოემზადებინა,ქურასთან ტრიალი საღამოობით გვეზარებოდა მაინც და ახლა პირდაპირ ირენეს მაგიდაზე ვშლიდით ხოლმე ცივ საუზმეულს.

ჩემ დას, მისდა სასიხარულოდ, საქსოვად გაცილებით მეტი დრო დარჩა, მე კი, ჩემი წიგნების დამკარგავს, სასიხარულო ბევრი არაფერი მქონდა, მაგრამ ირენესათვის გუნება რომ არ გამეფუჭებინა, მამისეულ მარკების კოლექციის წესრიგში მოყვანა დავიწყე და ასე თუ ისე, დროს მაინც ვკლავდი.

ვცხოვრობდით ჩვენთვის, მოწყენილობა არ გვემჩნეოდა. ერთთავად ჩემი დის ოთახში ვისხედით, იქ უფრო სიმყუდროვე იყო,ხანდახან ჩემი და მეტყოდა ხოლმე:
-ნახე,რა ღილკილო გამომივიდა!ნამდვილ სამყურას ჰგავს.

მე, სამაგიეროდ, ოთხკუთხა ქაღალდებს ვუჩვენებდი,ისიც ტკბებოდა უცხოური მარკების ქცევით. თავს მშვენივრად ვგრძნობდით. ფიქრს გადავეჩვიეთ. ცხოვრება თურმე უიმისოდაც შეიძლება, ყოველივე ეს რომ არ დასრულებულიყო, დასაწერიც აღარაფერი დამრჩებოდა.

ერთ საღამოს, დაძინების წინ მომწყურდა, ვთქვი სამზარეულოში გავალ, წყალს დავლევ მეთქი. ზღურბლს გადავაბიჯე თუ არა ,ხმაური შემომესმა. ვერ ვიტყვი, სამზარეულოდან თუ სააბაზანოდან(დერეფანი გვერდზე გადიოდა და გარჩევა ჭირდა).

ჩემი და ქსოვდა, მაგრამ იგრძნო, რომ შევყოვნდი და უმალ ჩემთან გაჩნდა. ორივემ ერთად მივაყურადეთ, ხმაური კარს იქიდან კი არა ,ნამდვილად აქვე - დერეფნიდან, სამზარეულოდან თუ სააბაზანოდან ისმოდა.
ერთიმეორეს თვალს ვარიდებდით. მერე ჩემს დას ხელი ჩავავლე და უკანმოუხედავად წინაკარში გამოვიყვანე, ყრუ ხმაური თანდათანობით მატულობდა. კარი მივიხურე. წინკარში სიწყნარე იდგა.
-ეს მხარეც მიისაკუთრეს, - თქვა ჩემმა დამ.

ძაფი ძირს ეთრეოდა, გორგალი კარს იქით დარჩენილიყო, ამის დანახვაზე ირენემ საქსოვი გულგრილად დაააგდო იატაკზე.
-თან არაფერი წამოგიღია? -ვკითხე სულელურად.
-არაფერი.

წამოვედით ასე ცარიელ-ტარიელნი. გამახსენდა კარადაში თხუთმეტი ათასი პესო დამრჩა,მაგრამ გვიანღა იყო.
საათი ხელზე მეკიდა. ვხედავ, უკვე თერთმეტია. დას ხელი მოვხვიე (ის მგონი ტიროდა) და სახლიდან გამოვედით.

გულზე ნაღველი შემომაწვა. კარი მაგრად დავკეტე, გასაღები კი წყალსადინარში მოვისროლე. არა მგონია, ამ დროს ვინმემ ქურდობა განიზრახოს, გავივლე გუნებაში; თანაც სახლი ხომ დაკავებულია!

study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




ხულიო კორტასარი Empty
PostSubject: Re: ხულიო კორტასარი   ხულიო კორტასარი Empty

Back to top Go down
 
ხულიო კორტასარი
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი :: ლიტერატურა უსაზღვრებოდ-
Jump to: