არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 კობა არაბული

Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: კობა არაბული   Mon Aug 29, 2011 9:10 am


Koba Arabuli

კობა არაბული

სხვა სახელი: გველის-მჭამელი (ფსევდონიმი)
დაბადების თარიღი: 19 თებერვალი, 1945 (73 წლის)
კატეგორია: მწერალი, პუბლიცისტი, ფილოლოგი
ბიოგრაფია
დაბადების ადგილი: დუშეთის რაიონი, სოფელი დათვისი(ხევსურეთი).

დაიბადა 1945 წლის 19 თებერვალს. 1964-1977 წლებში სწავლობდა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის და ხელოვნების ფაკულტეტებზე.
1992 წელს დააარსა ერის სულიერ ფასეულობათა და ტრადიციათა დაცვის ცენტრი "სერაფიტა" ("ოქროს აკვანი").
1990-1996 წლებში გამოსცემდა მშობლიური მიწის მოვლის და კულტურულ მემკვიდრეობათა ხელშემწყობ გაზეთს - "წუთისოფელი".
მოამზადა "ხოგაის მინდიას სახლის" პროექტი: "ტრადიციული სოფელი ჩაკეტილ ისტორიულ სივრცეში".
1979-1991 წლებში მოღვაწეობდა კინოსტუდია "ქართულ ფილმში", ჯერ სცენარისტად და შემდგომ უფროს რედაქტორად, პირველ შემოქმედებით გაერთიანებაში.
ამჟამად არის პროფესიონალ მწერალთა დაცვის ცენტრის პრეზიდენტი, ჟურნალ "მითი და ტრადიციის" რედაქტორი. მისი ფსევდონიმია - "გველისმჭამელი".

სცენარის ავტორი:
* "ხევსურეთი - მითის გაცოცხლება", რეჟისორები შალვა და მერაბ ჩაგუნავები, 1991
* "კაშხალი მთაში", რეჟისორი ნოდარ მანაგაძე, სცენარის თანაავტორები - გურამ გეგეშიძე, ნოდარ მანაგაძე, 1977

წიგნები:
* "გველის მჭამელის წელიწადი" (ლექსები და პოემები). - თბ. : საბჭ. საქართველო, 1990. - 125გვ. ; შინაარსი: ციკლები: "კარი სიცხადისა"; "კარი სიზმრისა და სიცხადისა"; "კარი ფიქრისა და სინანულისა".
* "სულთა შეკრების ჟამი" (ლექსები / რედ.: ევა ჩიკაშუა). - თბ. : მერანი, 1993 (სტ. N1). - 120გვ.
* "კვირიას ხილვები ფხოვის გზებზე" (ლექსები). - თბ. : მერანი, 1987. - 109გვ.
* "ორშაბათი" (ლექსები / წინასიტყვ. ავტ.: გ. ალხაზიშვილი). - თბ. : მერანი, 1982. - 69გვ.
* "გარდამხდარიყო ენკენისთვე" (ლექსები). - თბ. : ნაკადული, 1984. - 61გვ.
* "მყივანა წისქვილები" (ხევსურეთი ხვალინდელი დღე). - თბ. : საბჭ. საქართველო, 1984. - 102გვ.

ბმულები:
* ეროვნული ფილმოგრაფია - http://www.geocinema.ge/ge/scenari.php?kod5=215
* ლიბ.გე - http://lib.ge/authors.php?1535
* http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00000494/
* https://www.facebook.com/%E1%83%99%E1%83%9D%E1%83%91%E1%83%90-%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%91%E1%83%A3%E1%83%9A%E1%83%98-Koba-Arabuli-215338321882482/


study


Last edited by Admin on Sat Sep 15, 2018 8:17 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Mon Aug 29, 2011 9:13 am

კობა არაბული

სულკალმახი
(მისტიური პეიზაჟი)

დაფარულია სული ბალახით,
ჭალა-მდინარით...
წყალი-ყინულით...
მდინარის პირას დგას სულკალმახი –
ეს მოკალმახე ჯერ არ ხილული...

მდინარის პირას დგას სულკალმახი –
ურწყში ნაწვიმი სველი ხალათით...

დგას ნაუქმარი, ჩალის კალათით, –
ძველი მეთევზე, აწ-ამანათი!?

ეს სულ სხვა დროა
და სხვა მდინარე:
თევზის ლპობის და წყალთა ზამთრობის...
დღეს სხვა უქმია – ქრისტეს წინარე, –
უქმი ცოცხალთა ბედოვლათობის!..

მდინარე ყვითლად ლპება ქვირითით
და ჩნდება ხავსი წყალთა ბრუნვაში...
მდინარის გლოვას ისმენს ტირიფი,
მოხუცის ქოხი თვლემს ძილ-ბურანში...

წყალი იძინებს მთვარის ნათელში:
თევზებს მთვარიდან ითვლის ყამარი...
ირგვლივ ყანაა, – (პეტრეს ნათესი?), –
სამი მამალი ყივის ყანაში...

ჩვენ ზოგჯერ წყალი მიგვაქვს კალათით
და პირშიც წყალი გვიდგა თევზივით...
მდინარის პირას დგას სულკალმახი -
დავიწყებული დროის ვეზირი...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
გაგა
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 148
Age : 107
Location : ნირვანა
Job/hobbies : სულოლოგი
Humor : შავი
Registration date : 09.02.09

PostSubject: Re: კობა არაბული   Mon Aug 29, 2011 9:48 am

ძალიან მიყვარს კობას პოეზია Smile

კობა არაბული

მე არ მეგონა...

ლიფოდა...
ხადუ...
ხალდე...
ახადი...
მე არ მეგონა თუ აქ გნახავდით –
შუმერის ჯვრებო ქვებზე ნახატო!..
თუ მეყოფოდა პური მცხეთამდე,
ძველი ღმერთიდან ახალ ღმერთამდე,
ერთი ნაბიჯი მრჩება ლეთამდე _
ახალი დროის საგიჟეთამდე!..

როცა ჟინვანთან წყალზე გადახვალ –
მაშინ იფიქრებ – ნეტავ სადა ხარ!?
რომელი ჯვარი ჰქონდა იახსარს –
დევის სისხლში რომ არ დაიმარხა...
გაფიქრებს ქარდუს ქვების დანახვა, –
და მუცოს კედლის გვერდზე გადახრა –
გატკივებს გულს და ლოცვას განდომებს,
ეს ქვები სიტყვას აღარ განდობენ...
ხერთვისის ჭალებს ჟამი გადახნავს –
ბედისწერული ძალის თანახმად:
წყალში ეფლობა ჯვარი ჟინვანის:
შენი “ნანი” და შენი “ინანი”...
გვიან მიხვდები - როგორ დაგმარხეს(!)
როცა მიხვდები მერე ინანი...

წინხადუ...
ხალდე...
ხადუ...
ახადი...
ხეთური ჯვრები ქვებზე ნახატი!..
ეს მოკლე გზაა მცხეთის სახლამდე,
და ერთი სუნთქვა – ქრისტეს კვართამდე!..
გაფითრებს მცხეთის ჯვარის დანახვა –
ანუ – ჟრიალი სახვთო სამარხთა...
სიცოცხლის სხივი ორად გაყრილი:
როგორც ხოგაის – მინდის აჩრდილი...

მთებზე ანათებს სული მეოხი –
ის საქართველო დავით IV – ის!..

Smile
Back to top Go down
View user profile http://www.saqartvelovgaikhare.com
მხოლოდ მთებშია თვისუფლება
Front of Armury
Front of Armury
avatar

Female
Number of posts : 81
Age : 28
Location : შენქალაქი
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11

PostSubject: Re: კობა არაბული   Wed Nov 09, 2011 7:39 pm

*****

მას მერე სამოცჯერ კიდევ დაღამდა და გათენდა,
ე.ი. გარდახდა წლის მეექვსედი წილი,
გადაისიზმრეს მზით დაბინდულმა დღეებმა ...
ბევრი ღამე უმთვაროც იყო,
მერე მოვიდა ზამთარი და შემოათოვა მთების გუმბათებს,–
სითეთრე მშვიდი იყო და გაუგონარი სევდით გაფოთლილი...
გაღმა სოფელი ისე ჩანდა, როგორც საცერში...და იცრებოდა,
თითქოს სახლები ცაში საკვამურიდან ამოსული კვამლით ეკიდნენ,
მერე საკვამურებიც ჩაიძირნენ და მხოლოდ კვამლი დარჩა...
შეშინებული შვლები სახლებში შემოცვივდნენ.
მარტოობისა და სამყაროს მთლიანობის
ისეთი განცდა დამეუფლა,
რომელიც ბუნების ჩემთვის მანამდე უცნობმა
მდგომარეობამ მაგრძნობინა...
რა ყოფილა ბუნება:
როგორ გეცხადება თავისი მრავალგვარი სახით.
"ჩვენ მასში ვართ და იგი ჩვენშია"
თუმცა არასოდეს არ ვიცით, ვინა ვართ
და რატომა ვართ...
Back to top Go down
View user profile http://dadala.blogspot.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:21 am

კობა არაბული

***
ხელი თუ არა – შენთვის დარჩეს ჩემი ბეჭედი,
უსახელოა ჩემი ხელის ხუთივე თითი...
ამოდის მთვარე ნაისრალი თორღვას ბეჭიდან,
ნათდება უცებ ჩემი ერის სიზმარი – მითი...




***
მე ვიხილე სამოსელი ქრისტეს ნახმარი,
და ქრისტეს დედის ნასახლარი – მცირე სახლაკი...
ჩემი წინაპრის მამულები მზის-შუქ-ნაწნავი,
ვეფხის და მოყმის ნალექსარი – ცრემლით ნარწყავი...

თუმცა ვერ შევძელ: ვერ ვისწავლე, ვერც შენ გასწავლე –
როგორ იკვრება ვაზის ჯვარი ნინოს ნაწნავით!?.
ან როგორ წვება გახუასთან ქალი წაწალი,
ქალის ლამაზი ნაკოჭარის – კოცნით დამწვარი...


study


Last edited by Admin on Sat Sep 15, 2018 8:28 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:22 am

კობა არაბული

წუთისოფელი

ხომ ლამაზია შატილი –
კოშკები ცაზე ნახატი...
ბერდედას ცრემლით ნატირი
იგი სულ სხვაა – არხვატი!..

ხომ ლამაზი არხვატი –
დარბაზი მოკალმახული...
მაგრამ სულ სხვაა სანატრი –
ცა, როშკის თავზე განხმული...

ხომ მწუხარეა ბალახი –
ანატორს სული ნათლისი...
ქვაზე მტირალი კალმახი –
იგი სულ სხვაა – დათვისი...

ჩემი დარდია ნამალი –
მთები შუაზე გახსნილი...
ფიქრია ჩემი წამალი –
შენს ჭრილობებში ჩაშლილი...

ხომ ყველასა ჰყავს თავისი –
გმირი, ხატი და ღალატი...
ჩვენცა გვაქვს ჩვენი კრწანისი,
ვეფხვი, მოყმე და კარატი...

მე ჩემი მიყვარს თვალ-ჭრელი –
ყანა და ქალი სწორფერი...
ჩემი ღალატის ვაშლები
და ჭრელი წუთისოფელი...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:26 am

კობა არაბული

ენგადი – ქაჯებთან ომის მითი

დაწვა სამძიმარა ხოგაისთან – იმ ღამეს სულთაკრეფისას...
ვერცხლის ყელსაბამი ჩაუფინა ლოგინში
და მზისფერი თმები ქერის ძნებივით დააბერტყა ლავიწზე, -
ქალმა “ვერცხლის ღილი” მოსთხოვა ხოგაის:
“ჩამიშალე ოქროს თესლი ყანაშიო” – შესცინა...
ხოგაი მიხვდა, რასაც ნიშნავდა ეს _ “ვერცხლის ღილი” _ ქადაგის ენით-
მთელი ღამე რძიან ბურუსში ტოპავდა იგი
და იწვოდა ვნების ცეცხლში...
. . . . . .
როდესაც თვალი გაახილა:
ლოგინში მხოლოდ ყელსაბამი იხილა,-
არსად სჩანდა ქალი – სამძიმარა...
მოეჩვენა რომ რძისფერი ღრუბელი თრთოდა სარკმელში
და იქ გაუჩინარდა მისი ტანი...
სამკაულის ჟრიალმა კი მთებზე გადავლო!
ქალი არსად იყო:
ხოგაი მიხვდა რომ ქალმა წაიღო ნაყოფი მუცლის ნაკრაულით
და გაუჩინარდა...
„ეგ ისევ დაბრუნდებაო“ – გაიფიქრა ხოგაიმ.
. . . . . .
მეთორმეტე წლისთავზე დიდი ომი დაიწყო ქაჯებთან,-
ხოგაი საომრად წაიყვანეს ხახმატის დროშით:
მიდიოდნენ ყმანი სალოცავის ძველი დროშებით,
მიჰყვებოდნენ ხვთიშვილნი –
და მიჰყავდათ ხოგაი – გვამიდან გასული(?!) –
ხოგაი „გვამიდან გაიყვანეს“ ხვთიშვილებმა,
უხორცო წარიტანეს თანა საომრად!..
ვინათგან: ხორციელნი ვერ შევიდოდნენ ქაჯთა ციხეში –
სრულიად უხორცონი და ხვთიშვილნი შემოკრბნენ, -
წმინდანი...
გაწმენდილნი მეომარნი უფლისანი მოადგნენ ქაჯთა ქალაქს –
ციხე – სიმაგრეს ქრისტეს მტრებისას!!
. . . . . .
ვერ გადალახეს ჯანგის კედელი,-
ვერ შევიდნენ ვერც კარებიდან,
ვერცა სარკმლიდან –
ვინადგან ქაჯნი შეასხმიდნენ სისხლსა კატისას...
. . . . . .
ხოგაი შეეცადა ცხენის გვამში შესვლას და შეპარვას-
მაგრამ ქაჯებმა ,,ობი“ დააყარეს!?
ხოგაიმ გვამში ვერ გაძლო
და გამოვიდა გარე – მზეზე...
. . . . . .
მაშინ ხოგაის 12 წლის უწვერული ყრმაი დაუდგა თვალწინ-
გამოეცხადა ჭიმად!-
მას ახალ ასხმული ჰქონდა აბჯარი
და პერანგის დაბლა ჯერ კიდევ არ მოუჩანდა მუქასარი ?!-
ჯერ მთლიანად მოწიფული ვერ იყო კაცად და მეომრად...
,,მე შევაღწევ ქაჯთა ქალაქში – უთხრა ამ ყრმამ ხოგაის –
დაD შიგნიდან ჩავკაფავო ჩემი მახვილით”...
,, ვერ შეძლებო?”-უთხრა ხოგაიმ!
,,კი, ვიზამო ?!”- მიუგო ყრმამ-
და ,,ვერცხლის მძივი” დაანახა ხოგაის... ………
. . . . . .
ხოგაის გაახსენდა სამძიმარასთან ნაწოლი ღამე ...
,,მე ხვთის ნასახი ვარო!” _ უთხრა ვაჟმა...
,,მაშ კი შეხვალ და შეაღწეო!... - მიუგო ხოგაიმ _
შენ შვილი ხარ ჩემი _
და ეს ნაზმანები მქონდა ძილის-შორისშიო”...
. . . . . .
და განვლო ქაჯთა ციხის კედელი ყრმამ, ვითარცა ფხვენმა _
და სარკმლიდან გარდავიდა!..
დედა სამძიმარა საფარველს სდებდა და ქათიბის კალთას
უჩრდილებდა...………………………
. . . . . .
ზირწუ გამოისმა შიგნიდან, ზირწუ-
ეს მოზრიალე ხმა იყო შეძრწუნებულთა,-
და ორი თავი გადმოვარდა ციხის სარკმლიდან!!
იტყოდნენ: ერთი ქაჯთა დედისაE
და ერთი ქაჯთა მამისა იყო – და ორივე თევზივით დამპალი-ო!!
და კარი გაიღო-
და ომი დასრულდა!?!

როცა ,,თევზის თავები“ ლპება და იჭრება-
ომი მთავრდება!..
. . . . . .
აურაცხელი ხუასტაგი იხილეს, მეომრებმა უფლისამ, ,,ქაჯთა ქალაქში“,-
და-ხორციელმა ხოგაიმ:
დატყვევებული ოქროს ფანდურები,-
დატყვევებული ქალები...
დატყვევებული ვერცხლის აკვნები!
დატყვევებული მჭედლები და მემჭედურები,
ციხის ხურონი ... მლოცველნი და მკურნალნი...
განახვნეს კარნი და გამოლალეს ხვასტაგი
და მოლალეს ხახმატის ჯვარში-
და საყმოში განაწესეს ომით ნაოტი
. . . . . .
გაანთავისუფლეს ფერისა და სევადის ოსტატნი...
გაანთავისუფლეს აქიმნი და სიტყვით მკურნალნი...
გაანთავისუფლეს დატყვევებული ან-ბანი
და განავრცეს იგი!..
. . . . . .
ხვთიშვილთ, სახოიშნოდ მოხმობილი ხოგაი, გვამში ჩააბრუნეს!-
თუმცა მისი გვამი შეჭმული იყო ჩრჩილისგან,-
ხოაგი ნებით შევიდა ნაცნობ სამოსელში...

ერთი წამი მოეჩვენა ქაჯებთან ომი ხოგაის,-
თუმცა ერთი საუკუნის ჟამი გასულიყო-
დრო თამთამებდა: დღევანდელი გუშინდელს ჰგავდა,
1 000- ერთს!
და ერთი, როგორც ათასი-იხილვებოდა!?
და მის წინ იდგა მისი მემკვიდრე,
ხვთისნაბადი - ხოგაის მინდი - და იღიმებოდა გადარჩენის ნიშნად,
ხოლო ხოგაი კი გადიოდა ამა სოფლიდან!..
. . . . . .
საუკუნეზე მოკლე არ იქნება არც ერთი ომი ჩვენს მამულში,
და ვერც ვერავინ დაამარცხებს მტერს უფრო ადრე:
ჩვენი ომი მუდმივია და გრძელდება დიდხანს,
თუმცა შესაძლებელია მისი ერთ წამში დასრულება _
და ეს ნუ იქნება მოულოდნელი ჩვენთვის?!

ესე ანდრეზი ,,ვერცხლის ღილია “ დამარხული სხვათა მიერ,
სხვა დროში,
და გამორჩეულია ჩემს მიერ-რელიგიათა და სექტათა ომებიდან-
ახალი აპოკალიფსის ბეჭდით.../
და გაბრწყინებულია მაშინ,
როდესაც გამოდის ახალი ათასწლეულის-III- მთვარე,
როდესაც ცოცხლებს სურთ მიცვალებულთა საქმეების გახსენება
და ემზადებიან უფლის ახალი აღდგომისთვის...


Smile

Engad - the Myth of the war with Devils

That night Samdzimar1 slept with Khogai
She spread a silver necklace in his bed,
And splashed her sun – colowred hair like barley bales on his shoulders.
The woman asked for a “silver button”.2
“Sow your golden seed in my field”, she said with a smile.
Khogai understood what “the silver button” meant...
All night long he had been walking in milky mist,
All night long he had been burning with passion fire.

***
When he opened his eyes
He saw only the necklace in his bed.
The woman – Samdzimar was seen nowhere.
It seemed to him that a milky – coloured cloud was trembling beyond the window,
Where her body disappeared.
And the tickle of her jewelry had walked over the mountains.
The woman was nowhere.
Khogai understood that she had taken the fetus with her body
And disappeared...
“She will come again”, thought Khogai.

***
On the twelfth anniversary of that event
A great war with devils began.
Khogai was taken to fight under the banner of the Khakhmati sanctuary.3
Warriors, servants of God with old flags were marching.
The sons of God4 were with them too.
The sons of God had taken Khogai out of his body,
They took incorporial Khogai along with them to fight;
For men with flesh could not enter the devils’ fortress.
The cleansed warriors of God, all incorporial
And sons of God reached the devils’ castle –
The fortress of Christ’s enemies.

***
They could not overcome the wall of rusty fog .
They could not enter the castle neither through the gate
Nor through the windows,
For the devils had sprinkled everything with the blood of a cat 5.

***
Khogai tried to enter the corpse of horse
And thus penetrate into the castle.
But the devils threw down mold 6.
Khogai could not endure being in the corpse of horse
And left it.

***
A twelve year old youth stood before Khogai.
The lad was still too young to be a warrior.
“I can penetrate in the devils’ castle”, he said.
“You can not” , was Khogai’s answer to that.
“Yes, I can”, said the lad.
And he showed him a silver button that he had.

***
Khogai remembered the night spent with Samdzimar.
“I am a fetus of God”, said his son.
“Now I believe you can do it”, Khogai said;
“You are my son and I had a dream about that”.

***
The lad had crept on the wall like a lizard
And entered the castle through the window
His mother Samdzimar shielded him with her robe.

***
Screams arose from the fortress:
Voices of fear;
And two heads were cast from inside:
One was the head of the mother of the devils.
And the other was their father’s head.
Both of them were rotten like a spoiled fish 7
The gate was opened.
The war had ended.
When the heads of fish are cut and become rotten
The war ends.

***
The warriors of God saw countless treasure and people in the devils’ fortress:
Imprisoned colden mandolins,
Imprisoned women,
Imprisoned silver cradles!
Imprisoned smiths and blacksmiths;
Castle builders, pilgrims and healers...
They opened the door and drove out the people
And directed them to the Khakhmati sanctuary.
The masters of colors and decoration were freed,
the healers that healed with medicines and the healers that healed with word were freed.
The imprisoned Alphabet was freed and spread!...

***
The sons of God returned Khogai in his corpse,
Though his corpse was already eaten by moths.
Khogai entered the familiar clothing of his own free will.
He thought the war with devils lasted one second,
Though a century had passed...
Time was shivering: Today was like Yesterday.
A thousand was like one.
And one was seen as a thousand.
And his heir stood before him,
Born with God’s will.
And his name was Khogai’s Mindi 8.
He was smiling as sign of survival,
But Khogai was leaving this word.

***
No war will last less than a century in our land.
And no one can defeat the enemy earlier than that.
Our war is eternal, lasting for a long time,
Though it is possible to end it in a second.
This myth is a “silver button” buried by others
In other time.
And it is distinguished by me from the wars of religions and sects
With a new apocalypse seal.
And it shines
When the third moon of a new millennium appears,
When those who are alive want to recollect the deeds of d,
And when they are preparing for a new resurrection of Christ.

1. Samdzimar - she is believed to be daughter of God.
2. Silver button – allegorically means “a son”.
3. The Khakhmati sanctuary – Santuary in Khevsureti (Georgia), where 53 tribes
of the Caucasus go and pray.
4. The sons of God – God’s angels.
5. The blood of a cat – the blood of a cat was believed to be impure and had a magic power against clean and saint people.
6. mold - a kind of magic arms of the one epoch.
7. Khogai’s Mindi – Mindi, son of Khogai.

ეს ლექსი ინგლისურად გამოიცა ამერიკაში; 'INTERNATIONAL POETRY REVIEW'-ში
SPRING-2009. Editor - Mark Smith-soto.
Translated by Tina Arabuli


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:29 am

კობა არაბული

დაბრუნება

ენკენიობას –
კიდობნის გახსნის დღეს,
მოულოდნელად ხოგაის მინდი დაბრუნდა თავის სამშობლოში!..
პირველად ღვთიშობლის ნიშმა იცნო მოსული!?
მერე – პირიმზის ყვავილმა,
რომელიც ის ის იყო ამოდიოდა თოვლიდან –
და მერე ქალმა,
რომელსაც მთვარის შუქი ედგა სახეზე...

სიბრძნე დაკარგულ ხოგაის მინდისაც არ ახსოვდა ბევრი რამ:
ის თანდათან იხსენებდა ქალს, რომელიც მის ხსოვნაში ენთო...
იხსენებდა: ძაღლს, რომელსაც წმინდა გიორგის მწევარი ერქვა...
იხსენებდა: ცხენს, რომელიც მტრის მდევარი იყო...
და თავის სამშობლოს ნიშებს-სულში რომ ედგნენ...
და იხსენებდა: აბჯარს და, დავითფერულს...
და ბოლო ომს, რომელიც მისთვის ბედისწერით დასრულდა...
. . . . . .
ბრუნდებოდა ხოგაის მინდი:
თანდათან ჩამოდიოდა სინათლე მთებზე,
ბრუნდებოდა ღამე – ღამეში,
დღე – დღეში,
სიხარული – სიხარულში,
დარდი – დარდში,
ზამთარი – ზამთარში,
ყვავილი – თოვლში,
ყველაფერი თავის ადგილზე დგებოდა...

მინდი ხელებს ითბობდა ყვავილის შუქზე _
თოვლიდან ცეცხლივით ამოღვივებულ ყვავილებზე,
მათ მოცისფრო, მომწვანო ალზე...

ირგვლივ კვირიონები დაფრინავდნენ –
რადიაციული ღრუბლებიდან ჩამოყრილი ჩიტები...
მიწაზე უანდრეზო ტაროსი იდგა...
„კაცს ვაქცევ-კაცად!
ქალს ვაქცევ-ქალად!
და სიტყვას ჩემი მამულის ფარად!“ -
გაახსენდა მას ძველი ანდრეზი
და დაიწყო აბჯრის ასხმა და ცხენის შეკაზმვა...
სულ სხვა იყო მისი აბჯარი-ფერნაცვალი-
დაფარული ახალი დროთა სევადით-
ჟანგდაცვენილი...

ბრუნდებოდა ხოგაის მინდი:
შედიოდა ქვებში სინათლე,
ჭვიოდა სინათლე მდინარეში,
მდინარიდან ისმოდა ორაგულების მუსიკა -
თევზები უმღერდნენ ცაზე გამოსულ
ხოგაის მინდის ახალ მთვარეს...

იალ-კიალებდა ცაზე მთიების შუქი -
ეს იყო ჟამთა ცვლის ჟამი,
აპოკალიფსური დრო -
როდესაც I-საუკუნე კვდებოდა XXI-საუკუნეში...
იდგა ხევისბრის საკარცხული _
უკუღმა მბრუნავი ბორჯღლით,
რომელიც უცდიდა – III ათასწლეულის წარღვნას...

2001

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:33 am

კობა არაბული

წარწერა მდინარეზე

გამოვა ხოგაის მინდის გველი და
სამას მეერთე მეომარი აისხამს აბჯარს...
სამოსს გაჰყიდის ჩემი ერი... და გავა ომში!!

თქვენ თუ იქნებით, – ჩვენც ვიქნებით...
თქვენ თუ წახვალთ, – ჩვენ აქ დავრჩებით!
არ იფრენენ ჩვენს ჰაერში დირიჟაბრები,
ვერც კერძოვირი აფრინდება შვეულმფრენივით...
იჭრიალებს მხოლოდ ურემი
არდოტიდან ტარიმანამდე...
. . . . . .
ფხოვის ჭალებიდან გამოკრთება რბილი სინათლე:
მისი ყველა ქვიდან...
მისი სულის წყაროებიდან
და მცენარეთა კვირტებიდან...
ხეობაზე იდენს თევზისფერი მდინარე
და თვით მდინარეზე იქმნება
წარწერა ასომთავრულით:
“დამარხულ არს ენაი იგი,
დღემდე მეორედ მოსვლისა, მისისა, საწამებლად-..
. . . . . . . . . . . . ”
და გამოვა ხოგაის მინდის გველი ჭრელი ნიშიდან,
ჩაფიქრდება და ბრძანებს (იტყვის) იგი:
“ხელს ნუ შეახებთ –
რაც ლამაზია
და რაც სხვისია ამ ქვეყანაზე,
ყველას თავისი სული პატრონობს...
შენი ის არის, რაც შენშია შეუცნობელი
და თუკი ის ფორმასა და სახეს შეიძენს,
თუკი მუსიკით შეიმოსება
და ნიშივით გამოვა მზეზე, _
იგი იქნება შენი ხატი!..
მასაც ექნება თავისი გველი,
დადგება და ილოცებს შენთვის...
და თუ სიბრძნე დაკარგული გაქვს,
შეიძლება მოხარშო და მიირთვა კიდეც” ...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:34 am

კობა არაბული

თალალა

უშობლის შარდით იბანდა თმას ქალი თალალა
და ებურა ღვინისფერი დალალები აქერტილი ლოყების ქიმზე.
შეიტყუებდა ყმაწვილკაცებს _ მიაჭყლეტდა ჩალის ლაჭანზე _
და მიჰქონდა თაფლიანი ქოთნები უბით...
მის ახლო-მახლო ყვავილები იერს ჰკარგავდნენ,
იქაურები სულ “თალალა-თალალაო” – გაიძახოდნენ!…

... იმ ზამთარს ქალი შეიწირა თოვლის უდაბნომ:
დედიშობილა მოემწყვდია ჩალის ლაჭანში,
მოეწურა ჭყინტი ყველივით,
დასტეხოდნენ თაფლის ქოთნები...
მისი რძისფერი ტანის სითეთრე შეეწოვა თოვლს
და თოვლი იყო რძისფერი.

კაცები თვალცრემლიანი მოსდგომოდნენ
გაწურულ სხეულს ქალისას, –
როგორც სკიდან გადმოვარდნილ ხილილოს ფუტკრები, –
და ზლუქუნებდნენ...
ო, რა სინანულის ტბები ედგათ თვალებში...

იმ ზამთარს ჩემი ლამაზი ცხენიც გაჰქრა თოვლში
და კიდევ _ რქაჟანგიანი ხარი,
ისე სტიროდა ჩემი ბებერი მამა ხარს, როგორც ძმას,
ხოლო გველეთელებს კარგად ესმოდათ ცხენის ჭიხვინი,
რომელიც ხეობებიდან ამოხდა
და თეთრად შესუდრული მწვერვალები გადიარა...
.....
ცოცხლები სწრაფად ივიწყებენ უბედურებას
და ბუნებაც უცვლელი რჩება...
ის ზამთარი და სხვაც, –
რომელიც ესოდენ მწუხარე იყო ჩვენთვის, –
ხსოვნაში გაჰქრება,
ყოველივეს დაუდგება თავისი ზამთარი
და მარადიულ სითეთრეს შეერწყმის...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:35 am

კობა არაბული

მე არ მეგონა...

ლიფოდა...
ხადუ...
ხალდე...
ახადი...
მე არ მეგონა თუ აქ გნახავდით –
შუმერის ჯვრებო ქვებზე ნახატო!..
თუ მეყოფოდა პური მცხეთამდე,
ძველი ღმერთიდან ახალ ღმერთამდე,
ერთი ნაბიჯი მრჩება ლეთამდე _
ახალი დროის საგიჟეთამდე!..

როცა ჟინვანთან წყალზე გადახვალ –
მაშინ იფიქრებ – ნეტავ სადა ხარ!?
რომელი ჯვარი ჰქონდა იახსარს –
დევის სისხლში რომ არ დაიმარხა...
გაფიქრებს ქარდუს ქვების დანახვა, –
და მუცოს კედლის გვერდზე გადახრა –
გატკივებს გულს და ლოცვას განდომებს,
ეს ქვები სიტყვას აღარ განდობენ...
ხერთვისის ჭალებს ჟამი გადახნავს –
ბედისწერული ძალის თანახმად:
წყალში ეფლობა ჯვარი ჟინვანის:
შენი “ნანი” და შენი “ინანი”...
გვიან მიხვდები - როგორ დაგმარხეს(!)
როცა მიხვდები მერე ინანი...

წინხადუ...
ხალდე...
ხადუ...
ახადი...
ხეთური ჯვრები ქვებზე ნახატი!..
ეს მოკლე გზაა მცხეთის სახლამდე,
და ერთი სუნთქვა – ქრისტეს კვართამდე!..
გაფითრებს მცხეთის ჯვარის დანახვა –
ანუ – ჟრიალი სახვთო სამარხთა...
სიცოცხლის სხივი ორად გაყრილი:
როგორც ხოგაის – მინდის აჩრდილი...

მთებზე ანათებს სული მეოხი –
ის საქართველო დავით IV – ის!..

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4649
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კობა არაბული   Sat Sep 15, 2018 8:36 am

კობა არაბული

სულკალმახი
(მისტიური პეიზაჟი)

დაფარულია სული ბალახით,
ჭალა-მდინარით...
წყალი-ყინულით...
მდინარის პირას დგას სულკალმახი –
ეს მოკალმახე ჯერ არ ხილული...

მდინარის პირას დგას სულკალმახი –
ურწყში ნაწვიმი სველი ხალათით...
დგას ნაუქმარი, ჩალის კალათით, –
ძველი მეთევზე, აწ-ამანათი!?

ეს სულ სხვა დროა
და სხვა მდინარე:
თევზის ლპობის და წყალთა ზამთრობის...
დღეს სხვა უქმია – ქრისტეს წინარე, –
უქმი ცოცხალთა ბედოვლათობის!..

მდინარე ყვითლად ლპება ქვირითით
და ჩნდება ხავსი წყალთა ბრუნვაში...
მდინარის გლოვას ისმენს ტირიფი,
მოხუცის ქოხი თვლემს ძილ-ბურანში...

წყალი იძინებს მთვარის ნათელში:
თევზებს მთვარიდან ითვლის ყამარი...
ირგვლივ ყანაა, – (პეტრეს ნათესი?), –
სამი მამალი ყივის ყანაში...

ჩვენ ზოგჯერ წყალი მიგვაქვს კალათით
და პირშიც წყალი გვიდგა თევზივით...
მდინარის პირას დგას სულკალმახი -
დავიწყებული დროის ვეზირი...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




PostSubject: Re: კობა არაბული   

Back to top Go down
 
კობა არაბული
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: