არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

Share
 

 თემურ ჩხეტიანი

Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5079
Registration date : 09.11.08

თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თემურ ჩხეტიანი   თემურ ჩხეტიანი - Page 2 EmptySat Jun 30, 2018 11:58 am

თემურ ჩხეტიანი

***

„ამათი მუდამ აყრია წისქვილს",
იმ ქარის წისქვილს,
რომლის ფრთებზედაც
შუბებს ამსხვრევენ
დონ კიხოტები.

***
By Temur Chkhetiani

'The windmill only for them works...'
The windmill,
Over krills of which
Don quixotes
Crash thair peaks.

Translated by Mikho Mosulishvili
2018

Arrow
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5079
Registration date : 09.11.08

თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თემურ ჩხეტიანი   თემურ ჩხეტიანი - Page 2 EmptyMon Oct 08, 2018 9:12 pm

გიიომ აპოლინერი

სიყვარული

არათითზე ოქროს ბეჭდის ბზინვით
კოცნის მერე სიყვარულის ახსნა
ჩვენს ბაგეებს თავისთავად დასცდათ
რაც ბეჭედის ბზინვარებას გასცდა
თმაში ვარდის ყვავილებად ღვივის

L'amour

L'anneau se met à l'annulaire
Après le baiser des aveux
Ce que nos lèvres murmurèrent
Est dans l'anneau des annulaires
Mets des roses dans tes cheveux


თარგმანი - თემურ ჩხეტიანი
2018

Arrow
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5079
Registration date : 09.11.08

თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თემურ ჩხეტიანი   თემურ ჩხეტიანი - Page 2 EmptyThu Jan 31, 2019 11:48 am

თემურ ჩხეტიანი

***

ნინო სადღობელაშვილს

შაშვის ნაკვალევი
თოვლიან სახურავზე
იანვრის ბოლოს.

2017

Arrow
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 365
Age : 28
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თემურ ჩხეტიანი   თემურ ჩხეტიანი - Page 2 EmptyWed Mar 20, 2019 10:14 am

თემურ ჩხეტიანი

პოეზია

ნინო ბექიშვილს

ეს არც სასახლეა და არც სასტუმრო.
აქ არ არის
არც ბრწყინვალე ვესტიბიული
და არც სარკეებიანი დარბაზი;
არც ვრცელი სასადილო
და არც კომფორტული საძინებლები...
ეს მხოლოდ და მხოლოდ თავშესაფარია,
თავშესაფარი განსაკუთრებული ხალხისათვის –
ერთი შეხედვით, უცნაურთა და უიღბლოთა;
ეს არის სახლი
ძველისძველი და მაინც გამძლე,
სადაც მოდიან
და, მიუხედავად ყველაფრისა,
რჩებიან ბოლომდე.
ოთხი მხრიდან უბერავს ქარი
მისი ჩალეწილი ფანჯრებიდან;
მისი ჭერიდან
წვიმა ასხამს სამივე დროში.
ამ სახლის მკვიდრნი კი
უფრო იმით თუ ითქვამენ სულს,
რომ ერთმანეთის ხელს გრძნობენ მხარზე...
ეს არის სახლი
ძველისძველი და მაინც გამძლე
და დღემდე იქცევს გამვლელთა ყურადღებას.
უფრო მეტიც: ზოგიერთის თვალებამდე
ახლაც აღწევს აქედან წამოსული სინათლე,
სმენამდე – ხმა,
გულამდე – ნუგეში.


სიცარიელე

1.
რა არის ნაკიანი წელიწადი?
ალბათ, ნაგვიანევი გულმოწყალება, –
ერთ დღეს უმატებენ საბრალო თებერვალს
სიგრძეში კი არა, სიმაღლეში!
და ისიც, ფეხის ცერებზე აწეული,
თითქოს ისევ ამაოდ ცდილობს
გაუტოლდეს თავის მოძმეებს.
ეს – თებერვლისთვის,
დროის უიღბლო შვილისათვის,
მხოლოდ დროდადრო რომ იხსენებენ
და ათასში ერთხელ თუ მიაწვდიან
თვის კუთვნილ ლუკმას.
ეს – თებერვლისთვის,
მაგრამ ნაკიანი წელიწადი
ალბათ, ჩემთვისაც ნიშნავს რამეს,
რაღაც სხვანაირს, გამორჩეულს
და უცილობელს,
როგორც დამღლელი დღე მოასწავებს
არეულ სიზმარს.

2.
სიცარიელით სავსე დღეები.
დღეებით სავსე სიცარიელე.


3.
მარტი... აპრილი...
ყველაფერი გან-განზე გარბის, –
დღეხალვათობის დროა ახლა,
და რამდენადაც ამსუბუქებს ყვავილი ხეებს,
იმდენად რაღაც ტვირთსა ხსნიან
ქალებს მხრებიდან.

4.
რაღაც უნდა დაწყებულიყო,
დღეს რაღაცა უნდა დასრულდეს...
არაფერი არ ხდება მაინც
და გრძელდება სიცარიელე,
და მეც მტოვებს ძველისძველი ცოდნის ამარა,
რომ წვიმის შემდეგ
დამთავრდება ათასი ქოლგა,
სადღაც ტყეში კი დაიწყება
ათასი სოკო...


5.
სიცარიელე... სიცარიელე...
და საწყენია! –
ვირტუოზობა მისი ყველას ვერ მიიზიდავს,
ვერც ეს გაზაფხული წავა ანშლაგით, –
ათასი გული დარჩება
ცარიელი.





მაისი ისევ წვიმიანია



მაისი ისევ წვიმიანია

და ისევ წვიმს მარტოობაში...

როცა გულს ვერ ვუდებ ვერაფერს,

როცა ფიქრიც მტოვებს დროებით,

ჩემში შემოდის წვიმა და ავსებს

სიცარიელეს.

. . . . . .

წვიმს წვიმა ჩემში

და ყოველი მისი წვეთი

ჩემში ეცემა;

წვიმს წვიმა ჩემში

და ერთბაშად ვივსები წვიმით –

ვიჟღინთები,

ვმძიმდები და ვიღლები წვიმით.

. . . . . .

და მერე ვამბობ:

დროა, წიგნი ავიღო ხელში,

ანდა ისევ ფიქრი მოვიხმო,

რომ წვიმისაგან გავთავისუფლდე...

მოდის ფიქრი და მტოვებს წვიმა –

გარეთ გადის და ხდება ისევ ჩვეულებრივი:

წვიმს წვიმა გარეთ,

წვიმს ქუჩებში,

სახურავებზე,

მე კი უკვე ფიქრით ვივსები.

. . . . . .

მაგრამ ფიქრიც

არის ზოგჯერ დაუნდობელი –

რომ არ მოელი,

ისეთ რამეს შემოგაფეთებს,

გაგახსენებს,

აგიხირდება...

წვიმიანი იყო მაისი

მაშინაც, თუმცა, რა საჭიროა,

რა საჭიროა გახსენება-შედარებები?

. . . . . .

მაისი ისევ წვიმიანია...

ეს ხომ მხოლოდ სტრიქონი არის,

რომელიც თითქოს

ლექსის მოსვლას მოასწავებდა,

მაგრამ რადგან არ ალხდა ლექსი,

დარჩა ეულად,

დარჩა ჩემთან,

მე კი შევყურებ და ვიმეორებ,

ვიმეორებ ეს მერამდენედ:

მაისი ისევ წვიმიანია...





დღის მეორე ნახევარი



1.

შენ ისევ გახსოვს

ის სიზმარი ლამაზ ასულზე,

გახსოვს და არ გინდა დავიწყება.

არადა, შუადღის მერე

მზესაც სულ სხვა იერი ახლავს;

უკვე ჩრდილებიც ბრუნდებიან,



ბრუნდებიან სხვანაირად მიმართულები

და თითქოს კიდეც ჩურჩულებენ:

„დღე უნდა დასრულდეს”.



2.

ეს წელიწადიც

დასავლისკენ გადაიხარა:

გამოვლილია მკათათვის ხვატი,

წინ აგვისტოა,

მერე კი გზა მიუყვება

შემოდგომის ფოთოლცვენისკენ...



3.

...და შენც მიდიხარ:

მიაბიჯებ, ხარ და არსებობ.

მერე რა, თუ ისე არა,

როგორც ფიქრობდი.

მერე რა, თუ ახლაც მხოლოდ

შენი ფიქრი და ჩრდილი მოგყვება?!..



4.

შუადღის მერე

მზე იცვლის გეზს – თანდათან დაბლა,

და გრძნობ: ცხოვრების შუაგზის მერე

სვლა აჩქარდება,

და უფრო სწრაფად ჩაირბენენ

შენი დღეები.

ჩაირბენენ და გაგიყოლებენ,

გზაში კი ალბათ გაგართობენ

სულ სხვა ამბებით

და სულ სხვა სიტყვებით.

დიახ, უკვე სულ სხვა სიტყვებით!..





სუნთქვა



არათანაბარი სუნთქვა

ცხადშიც, სიზმარშიც

და

არათანაბარი სუნთქვა

ჩემს ლექსებში:

აჩქარებული,

ძნელად შესამჩნევი,

ნაწყვეტ-ნაწყვეტი...

თითქოს მომდევდეს ვინმე;

თითქოს ჰაერი არ მყოფნიდეს;

თითქოს ვიღაცის ხელს ვიცილებდე,

პირზე აფარებულს...

არათანაბარი სუნთქვა

ცხადშიც, სიზმარშიც...







შეფერხება



უეცარი შეკრთომა ფიქრში –

თითქოს, ფიქრი

გადაკვეთა ვიღაცის ფიქრმა.

ვინ იყო მაინც –

მტერი იყო?

მოკეთე იყო?

და არ ვიცი,

გზას გავაგრძელებ

თუ შევცვლი ფიქრის მიმართულებას?





ჩრდილების თეატრი



როცა ჩვენში არ არის სინათლე,

რისთვის იკმარებს ის სინათლე,

დღემდე რომ მოდის შორიდან და არ იშრიტება?

ალბათ, იმისთვის,

რომ კედლებზე მიგვახატოს სილუეტებად

და ჩვენი ყველა მოძრაობით

ჩვენვე გვამხილოს.





სიზმარი



ამიხდა ჩემი დიდი ხნის ოცნება:

ვზივარ როიალთან, ვუკრავ და მიხარია.

ეს რა შეგძლებიათ, ჩემო ხელებო,

ვუკრავ ვინმე მაესტროსავით!..

ვზივარ როიალთან, ვუკრავ და მიხარია.

და, აი, ბოლო აკორდები,

ბოლო ბგერა და...

მეღვიძება,

დილის სუსხი სწრაფად მაფხიზლებს

და უკვე ვიცი:

დღეს მე კარზე განსაცდელი მომიკაკუნებს,

დღეს მე რაღაც უნდა მეწყინოს.





არჩევანი



რა ადვილად გადმოვუხვიე?!

ნუთუ სულ ეს არის, რაც თვალს მტაცებდა

და ჩემს გულს იზიდავდა? –

ერთადერთი ტკბილი ლუკმა

და ტკბილი წუთი – უკვე სიმწარე!..



არადა, გული ხომ მიგრძნობდა,

რომ სწორედ იმ გზის ბოლოს იყო

ის, რისთვისაც ღირდა გზის გავლა;

იქ იყო ის – დიდი და ნამდვილი;

იქ იყო და მე მიმელოდა!

დიახ, იქ იყო,

მერე რა, თუ ჯერ ვერ ვხედავდი.







პატარა ხიდი



არა ჩემთან,

არამედ ჩემზე გადავლით – სხვისკენ!..

ეს მერამდენედ გაიარეს,

გაიარეს ზედ ჩემს მკერდზე

და ნაბიჯების ყრუ გუგუნში

ჩაიკარგა ჩემი გულის ხმა.

უძრავი და უთქმელი ვრჩები

და ტკივილზე

არა სალბუნი

ან ვისამე მზრუნველი ხელი,

არამედ, როგორც გაცრეცილი სიტყვა – “მშვიდობით” –

ერთადერთი ფოთოლი მაგდია.







ერთი თამაშის დასასრული



ჩემს სიბრმავეს ღიმილი ახლდა –

ფაქიზი, თბილი;

და ეს ღიმილი დაგყვებოდა შენ ასე დიდხანს.

დაგყვებოდა დღისით თუ ღამით,

დარშიც, ავდარშიც...

და, იქნებ, კიდეც გიხაროდა ჩემი სიბრმავე.



მაგრამ როდემდე?..

დადგა დრო და მეც ვახელ თვალებს,

და ერთი წიგნის პერსონაჟივით

უკვე ვიხსნი შავ სათვალეს,

ბრმის როლისთვის რომ მომაჩეჩეს;

ვიხსნი და წყნარად გეუბნები:

– ყველაფერს ვხედავ!..

და შენც, ძვირფასო, გხედავ ისეთს,

როგორიც იყავ,

როგორიც ხარ –

სინამდვილეში!..



დიახ, მთავრდება ეს თამაში,

მთავრდება და ისიც ცხადია,

რომ არაფერი არ იცვლება ამ ქვეყანაზე –

ეს ამბავი არც არავის არ შეხებია.

მხოლოდ ჩემში დაინგრა რაღაც,

ერთადერთი – მე შევიცვალე!..

დიახ, ძვირფასო, შემომხედე – მე მართლა გხედავ.

შემომხედე და დაინახე

ჩემი სახე – შემცბარი და გამტკნარებული;

სახე, რომელზეც, ნიშნად მკაცრი დასასრულისა,

უკვე მკაფიოდ იხატება მწარე ღიმილი.







ნამსხვრევები



რასაც ვეხები,

ყველაფერი ბასრია და მტკივნეულია:



პურის ნატეხი, ვერცხლის კოვზი, ყავის ფინჯანი;

ეს მაგიდაც, წერილებიც და სურათებიც;

ეს კალამიც

და ეს შენი

ნაჩუქარი საფერფლეც, დღემდე

რომ შემომრჩა თილისმასავით...

ბასრია ეს რბილი ბალიშიც,

რომ მჩხვლეტავს და რომ არ მაძინებს!..

რასაც ვეხები,

ყველაფერი ბასრია და მტკივნეულია,

თითქოს მუხლებზე დაცემული

შიშველი ხელით ვკრეფ ნამსხვრევებს

იმ ძვირფასი ნივთისას, მე რომ

ძალიან მიყვარდა.

ნუთუ იქ არაფერი ხდება?



როგორი მშვიდია ცა;

ღმერთო, რამდენი ვარსკვლავია

ამ ლამაზ ცაზე!..



დიდნი,

მცირენი,

მბჟუტავნი თუ

მოკაშკაშენი –

ყველა თავისას ციმციმებს და

ერთნაირად ჩუმად არიან.







ნუთუ იქ არაფერი ხდება?



ნუთუ იქ ყველაფერი გარკვეულია

და ყველამ იცის

თავისი ადგილი?





თებერვლის ფურცელი

ზვიად რატიანს



რამდენი რამე ხდება სხვაგან:

ახალიც და საინტერესოც,

კარგიც და ცუდიც,

საკვირველიც,

ღიმილისმომგვრელიც,

შემზარავი ამბავიც – ხდება!..



საუკუნე ფინიშზე გადის:

სრბოლა,

ხმაური,

ინტრიგები, სკანდალები, სენსაციები...

რამდენი რამე ხდება სხვაგან...

მაგრამ აქ?

აქაც ხომ უნდა ხდებოდეს რამე?..



სარკმელთან ვზივარ.

გარეთ ისევ თოვს.

დიახ, ისევ თოვს –

გულუხვია წელს თებერვალი.

სარკმელთან ვზივარ

და ვკითხულობ: მავან-მავანნი

და ე.რეინიც ბროდსკის შესახებ;

ვკითხულობ "არილს" ჰენდელის ფონზე

(კარგად მუშაობს ჩემი KANSAI),

ვკითხულობ სხვასაც – ინტერვიუს:

ფრანგები ახლა

თურმე დაკარგულ სივრცეს ეძებენ...

გარეთ ისევ თოვს.

მახსენდები და ვფიქრობ შენზე,

და ამ დღეს, როგორც მოკითხვის ბარათს,

ისე გიგზავნი;

ვფიქრობ შენზე,

და მსურს გითხრა: ისევ ისე ვარ –

არცთუ კარგად,

არც ისე ცუდად

(მაპატიე, ბევრჯერ ნათქვამს თუ ვიმეორებ)...



გარეთ ისევ თოვს

და ისევ ვფიქრობ.

და სულ ეს არის, რაც აქ ხდება,

რაც ჩემთან ხდება –



სწორედ აქ

და არსად სხვაგან!





* * *

კარგა ხანია, გადაიღო. უნდა გავიდე –

საქმეა ცოტა, პატარა ხბოც მისახედია.

უნდა გავიდე, მაგრამ ფიქრი მაინც არ მიშვებს,

თითქოს უაზროდ ვაპირებდე სადმე ხეტიალს.



ფიქრთან დარჩენა არის ხოლმე მუდამ სარისკო –

მაწრიალებს და ვატრიალებ მე ამ საფიქრალს:

რა იქნებოდა, ის ამბავი არ მომხდარიყო?..

რაც ენთო თითქოს, თვალ-ხელშუა რატომ ჩამიქრა?



მაგრამ რაც მოხდა, განა რაა? – უბრალოდ, ფაქტი,

რომელიც მხოლოდ შეგვახსენებს ან გვიდასტურებს

იმას, რაც არის, და სათუოდ უკვე ვერ გახდი...

და გადაშლილ წიგნს აღარც ვფურცლავ, მხოლოდ დავყურებ.



რა შუაშია ან ის წვიმა, ანდა ეს წიგნი? –

სხვა ახსნა უნდა საკუთარი თვალებით ნახულს.

ძნელია გარეთ, მაგრამ უფრო ძნელია შიგნით –

შენივე კითხვა ისევ შენგან მოელის პასუხს...



მე ვაღებ კარს და თვალი ნაჩვევს ხელახლა ზვერავს;

ოთახში ვტოვებ – მეყო ჩხრეკა თეთრის და შავის...

საფეხურები გამშრალია, მიწა კი ჯერაც

სველია; იქით, ბაკის მხრიდან, ბოჩოლა ბღავის.





* * *

რაღაცა მოხდა – შეიცვალა დრო და ამინდი,

ერთბაშად დადგა ერთადერთი გრძელი შავი დღე;

ცვლილებას ახლა გრძნობს ორღობეც და გრძნობს კრამიტიც,

რაღაცა მოხდა და ეს თითქოს გვიან გავიგეთ.

და ჩვენ დავრჩით იმ მგზავრებივით, მატარებელმა

რომ გაასწრო და თავის ბარგზე სხედან მოწყენით;

უცდიან სხვას და გამოჩნდესო იქნებ, ეგება...

ვიღაც შარაზე დღისგან დაღლილ ნახირს მოდენის.



უხალისოა სახეები – აღარ გვახარებს

არაფერი და აღარც სიტყვა გვიჩანს სალბუნად, –

თითქოს აიღეს და იმედიც გამოგვაცალეს,

როცა ჩვენს კარზე სიდუხჭირემ დააკაკუნა.



და თვითეულში თითქოს რაღაც ბრალიც იგრძნობა,

თითქოს გვრცხვენია ერთმანეთის თვალში შეხედვის.

ვინ ვართ? რანი ვართ? – თუკი რამით კიდევ ვიცნობით,

ალბათ უაზრო გინებებით და ქელეხებით...



მხოლოდ დროდადრო მოდის ჩვენთან ფოსტა და შუქი, –

იგნორირება ყოველმხრივი? – დიახ, სრულიად!

გვატყობინებენ გარდაცვლილზე, რომელიც უკვე,

თურმე ნუ იტყვით, ერთი კვირის დამარხულია.





თამაშის წესები



ძველი სატახტო ქალაქი ესე

მხოლოდ სასახლის გალავნით და

საუკუნეებგამოვლილი

ჭადარით თუ იცნობა ახლა;

ეკლესიის ზარები კი კვლავაც ცდილობენ

შეგვახსენონ რაღაც დიდი,

რაღაც ძვირფასი.



სად? სად არიან?

ან რასა იქმს ძეგლადქცეულ მეფის ამალა?

საქმე თქვით, თორემ გასართობი მოინახება:

ღვინის სარდაფი, ღამის კლუბი, საბილიარდო...



საღამოვდება. გრილა. ინთება

სინათლეები სახლებში და შინ ბრუნდებიან.

აქ კი დინჯად მიმოდიან

ლუზებიან მაგიდის ირგვლივ,

დასცქერიან,

ირინდებიან

და ხათქახუთქი გაუდით ბურთებს...



ჯავრს იყრიანო, თითქოს, ვინმეზე;

ცარცსაც მალამოდ ისვამენო

ხელებზე თითქოს,

არადა, მათი იარაღი... შუბებს მხოლოდ ჰგავს!..



ისტორიაც და თამაშიც მკაცრია,

და ჩვენც

ვემორჩილებით თამაშის წესებს –

დამარცხებას შეგუებულნი

დღეს ყველანი წაგებულს ვიხდით.





ივლისი



მძინავს ღამით ძალიან ცუდად

და მძინავს დღისით – ორიოდ საათით.



სიზმრებსაც ვხედავ. ვხედავ სიზმრებს,

როგორც წესი, შავ-თეთრს და მსგავსსიუჟეტიანს:

ვეძებ ვიღაცას, რაღაცას ვეძებ,

ხან თოვლიან შარას მივყვები,

ხან მატარებლის სარკმელთან ვზივარ;

მივდივარ სადღაც, ვერც მივდივარ

და მეღვიძება გაოფლილს და გულაჩქარებულს.



სიცხის ბრალია? შეიძლება. ძალიან ცხელა.

მესამე თვეა წვიმას ვნატრობთ აქ და – ამაოდ.

აქ, ერთი სოფლის ერთ უბანში,

სასმელ წყალსაც ვეზიდებით კარგა შორიდან,

პრივატიზებულ ღვინის ქარხნის ჭაბურღილიდან,

ვეზიდებით ურიკებზე დამაგრებულ რძის ბიდონებით

და უსიამო რახრახი ისმის საუბნო გზაზე დილა-საღამო.



დილა დილაა. ნაშუადღევს კი უხალისობა

ხდება ხოლმე ყოვლისმომცველი.

როცა სიცხისგან ფიქრი ისე გილღვება ხელში,

რომ აღარ იცი, რა უყო მას – ფორმადაკარგულს;

შენც იღვენთები და ჩათვლემამდე თუ მოახერხე,

იღიმები: ესეც სიესტა!

საღამოობით შეიმჩნევა გამოცოცხლება.

საკმარისია კარგი ჩრდილი და ნიავის წამოქროლება,

რომ სახლებიდან გამოვეფინოთ.

ოღონდ მერე, ასე, ერთი საათით, ვიდრე

გზად ნახირი ჩამოივლის და შებინდდება,

ცარიელდება ისევ უბანი:



ფილმის დრო არის. კვლავ გრძელდება ტელესეირი.

მიმდინარეობს რაღაც სამხრეთამერიკული

სისულელის რომელიღაც სიზმარ-სერია.

დენი არ არის? – მეზობლებთან,

12 ვოლტიან და პატარა ტელეეკრანზე...

არ ეპუება ჩვენი ხალხი ენერგოკრიზისს!



დიახ, დროებით ცარიელდება

საუბნო გზა ქალებისგან და ბავშვებისგან.

მხოლოდ აქა-იქ თუ შეამჩნევთ: სხედან კაცები,

ეწევიან უხარისხოს, იაფფასიანს,

იქნებ, კიდეც ამბობენ რამეს,

მაგრამ ცხადია,

არაფერი აღარა აქვთ სალაპარაკო.







სახლი



კვდება ვიღაცა შუაღამით და კვდება სხვაგან.

და ამ ღამეში რაც მან იცის, მხოლოდ ეს არის,

რომ სხვაგან არის; ერთადერთი ნათელი აზრი

შემორჩენია მის გონებას აქამდე და ამიტომაა,

ძლივსგასაგონად რომ ჩურჩულებს: „ჩემს სახლში მინდა".



და მან არ იცის, რომ ის სახლი უკვე სხვისია;

კარგა ხანია, სხვისი არის. იმ ეზოში, მისი რომ ერქვა,

დღისით სხვები მიმოდიან და აივანზეც,

სადაც ერთ დროს ის ფენდა სარეცხს,

სხვისი სარეცხი არის ხოლმე გამოფენილი.

ახლაც, ამ ღამით, როცა უკვე სულს ეთხოვება,

მის სახლში სხვები იძინებენ და იმ ოთახშიც,

სადაც წლები გაატარა მეუღლის გვერდით

(ბოლო დროს თავზე ამაოდ რომ დასტრიალებდა

და ერთ დღეს სულაც ხელიდან რომ გამოეცალა),

სხვები სუნთქავენ სხვა ფიქრით და სულ სხვა სიზმრებით.

ჰო, კვდება იგი სიჩუმეში და კვდება სხვაგან,

მოხუცი ქალი, მარტოსული, თანაც შეშლილი,

ვისაც უკვე არაფერი აღარ ახსოვდა

უკანასკნელ ხანს და ეგონა, რომ სტუმრად იყო;

სტუმრად იყო და სჯეროდა: ადრე თუ გვიან

დაბრუნდებოდა იმ კერაზე – საკუთარ სახლში.

საკუთარ სახლში... მაგრამ იქაც სტუმრები არ ვართ?..

სახლში ყოფნა ხომ მიმზიდველი ილუზიაა

შინ ყოფნისა; ილუზია ასე ნამდვილი,

იმთავითვე რომ ვიჯერებთ და ვებღაუჭებით

მთელი არსებით – სულ ბოლომდე,

უკანასკნელ დაბრუნებამდე...



და კვდება ვიღაც შუაღამით მარტო და სხვაგან.

და ერთადერთი, რაც მან იცის, მხოლოდ ესაა,

რომ სხვაგან არის; მხოლოდ ერთი სურვილი მოჰყვა

საბრალოს დღემდე, ამ წუთამდე – უკვე რომ მიდის

და სიბნელეში რომ ჩურჩულებს: „ჩემს სახლში მინდა".







თიხის ლარნაკი



რაღაც წაიღო გაზაფხულმა

და ბევრი რამ

გააყოლა ხელს ამ აგვისტომ,



მაგრამ მე მაინც,

მაინც მრჩება ფიქრისთვის დრო და

მრჩება რაღაც –

შემოდგომის მოწყენისათვის.



ჩემში ჩარჩა შენი გამოხედვა;

ჩემში ჩარჩა შენი ღიმილი;

ჩემში ჩარჩა სითბო შენი პატარა ხელისა...



ჩემში ჩარჩა ეს ყველაფერი,

როგორც მინდვრის ყვავილები –

თიხის ლარნაკში.

მე თიხისა ვარ,

მე გამძლე ვარ

და მე ისევ უხმოდ განვიცდი

ყვავილთა ჭკნობას.





ზამთრისპირი



სამდღიანი წვიმა. არადა,

დეკემბერს უფრო თოვლი შეჰფერის,

რომ არემარე

ერთ დიდ, შავ-თეთრ გრავიურად

წარმოაჩინოს.



ფერები ჯერაც არ წაშლილა,

თუმცა, ოდნავ დაბინდული ჩანს ყველაფერი –

რაც არის და წვიმით სველია:



თივის ზვინი,

კრამიტები

და კიდევ რა? –

ვარდის ბუჩქი, ერთი ყვავილი;

მეორე კი კვირტად დარჩა,

გაშლა ვერ მოასწრო.





* * *

დღესაც ვიხსენებ პატარა ქალაქს,

ვიხსენებ წყნარ და უბრალო ქუჩებს,

ჩვენს დაღლამდე რომ კარგავდნენ ძალას

და მთავრდებოდნენ,

მათ ბოლოს კი ან რაიმე საწარმო იყო,

ან – საფეხბურთო მოედანი,

ან სულაც – ჩიხი.



ვიხსენებ გვიან შემოდგომას,

როგორ თანდათან

და უსასოოდ შიშვლდებოდნენ ქუჩის ხეები,

თითქოს კიდეც გვეუბნებოდნენ,

რომ სევდა აქაც მეტი არის,

იმაზე მეტი, ვიდრე ვხედავთ,

ვიდრე გვგონია.



და მე ვიხსენებ საღამოებს,

მაშინდელ ფუსფუსს:

დაიძვრებოდნენ ჩამოსულნი შინ წასასვლელად

რკინიგზის თუ ავტობუსის სადგურებისკენ,

და იმ დროს ქალაქს,

თითქოს, მაჯა უჩქარდებოდა.



იცლებოდა ბაზარი და სამსახურები;

ბიბლიოთეკა შვიდ საათზე იკეტებოდა.

ბოლო სეანსის დაწყებამდე კინოთეატრთან

გროვდებოდა ხალხი და უფრო

საგრძნობი იყო ნოემბერი –

ღამის სიცივე.


* http://www.bu.org.ge/x1768?lang=geo

Arrow

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Sponsored content




თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: თემურ ჩხეტიანი   თემურ ჩხეტიანი - Page 2 Empty

Back to top Go down
 
თემურ ჩხეტიანი
Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: