არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

Share
 

 ზვიად რატიანი

Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5200
Registration date : 09.11.08

ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 EmptyMon Dec 25, 2017 11:37 pm

ზვიად რატიანი

ლექსები


* * *

სულ მინდა შენზე ისე ვწერო,
თითქოს არსებობ.

და ყოველთვის ისე გამომდის,
თითქოს თვითონ გამოგიგონე.



* * *

ტადეუშ დობროვსკის


მე და ჩემი მეგობარი დღემდე ვწერთ ლექსებს.
ეს არ არის სასაცილო. არც ჩვენ გვიხარია,
რომ ასე სულელურად გავიმეტეთ ჩვენი ერთადერთი
(ან გინდაც არ იყოს ერთადერთი) ცხოვრება. ზოგჯერ

მე ვცდილობ თავის გამართლებას, დავუშვათ, ასე:
“ვიდრე ადამიანმა არ იცის, როდის მოკვდება,
იარსებებს პოეზიაც” – ვეუბნები ჩემს მეგობარს,
ის ფიქრდება. მე მივდივარ მივლინებაში,

ძილი მიტყდება სასტუმროში. წიგნის წამოღება
ამჯერადაც დამავიწყდა. აღარ მიყვარს ტელევიზორი,
მაგრამ რადგან სხვა გზა არ მაქვს, ნერვიულად გადავდივარ არხიდან
არხზე. აი ისიც – ქალი და კაცი

მოლაპლაპე, ზეთოვანი სხეულებით, მოლაპლაპე
ტყავის ჩექმებით, მბზინავი ტუჩებით
და ძუძუსთავებით, და სავარაუდო გენიტალიებით
იმეორებენ ერთმანეთს. “სექსი,

დეკორატიული სექსი; და მაშინ რაღა დააშავა
პოეზიამ?” – ვეკითხები ჩემს მეგობარს, როცა ვბრუნდები.
“ვიდრე ადამიანმა არ იცის, როგორ მოკვდება,
დაიხვეწება პოეზიაც” – თავს იმართლებს მეგობარი

და ეს არ არის სასაცილო.



* * *

შორიდან და მისალმებით ჩვენ ერთმანეთს ადრეც ვიცნობდით,
მაგრამ ახლოს, სალაპარაკოდ, პირველად შევხვდით ათიოდ წლის წინ
ერთი კოლეგა თანამსმელის დაკრძალვაზე; და მან თავი დამამახსოვრა
საკმაოდ დამაჯერებელი მოსაზრებით იმის შესახებ,
რომ პოეტმა უნდა წეროს მხოლოდ ის და მხოლოდ ისე,
რასაც და როგორც დაწერდა შემდეგ, როცა ცხოვრება უკვე ჩავლილია,
მკვდრებს რომ წერა შეძლებოდათ. წლები გავიდა
და ჩვენ ერთმანეთს ისევ ვხვდებით, გვერდიგვერდ ვსხედვართ
და რამდენიმე ჭიქის შემდეგ, როცა სასმელი ეს-ესაა გვეკიდება
და ჯერ საერთო წასულების შესანდობარიც
არ შეგვისვამს, ის უეცრად იხრება ჩემკენ
და იგივეს მიმეორებს. სიტყვა-სიტყვით. დავიწყებია,
რომ ეს ოდესღაც უკვე მითხრა; რაც მთავარია,
დავიწყებია, თუ სად მითხრა, ვის ქელეხში. ვეღარ გათვალა,
რომ უკვე მეც მყავს ჩემი კაცი ჯოჯოხეთში
და მისგან ვიგებ ნებისმიერ იქაურ ტყუილს,
რომელიც ჩვენთვის, ცოცხლებისთვის, ერთადერთი უტყუარი სიმართლეა –
თუნდაც წერისას.



* * *

ხშირად მეღვიძება უფსკრულში,
სადაც სიზმარში ჩავიჩეხე,

და ვიდრე სინამდვილე აენთება,
ლოდი, რომელსაც დამენსხვერი,
მახორცდება ზურგზე სამუდამოდ.





* * *

ესეც თქვენი უკეთესი მომავალი.
ზუსტად ისეთი, როგორიც გვთხოვეთ.
მცირედი დაგვიანებისთვის ბოდიშს გიხდით, მაგრამ გაგვიგეთ:
მოთხოვნილება მაღალია, ყველა გვაჩქარებს.

ეს მოხმარების წესებია. გადაიკითხეთ.
საგარანტიო ფურცლის ასლი თქვენთან რჩება.
აქ ხელს მოაწერთ.

თითქოს მართლაც ისეთი ჩანს, როგორიც ვთხოვეთ,
მაგრამ მაინც ეჭვიანად ვათვალიერებთ.
შენ ქალი ხარ – მოხმარების ბუნდოვანი წესები გაფრთხობს,
მე – საგარანტიო ვადების სიმცირე.

შენ ქალი ხარ – ფანჯრებს აღებ
და მომავლის თვალისმომჭრელ შუქში ლივლივებ,

მე კი ჯერაც კართან ვდგავარ
და კურიერს დაბნეული ვართმევ ფურცელს,
ერთხანს უაზროდ ვაკვირდები, ვითომ ვკითხულობ,
და ხელს ვაწერ მითითებულ სვეტში:
მ ა პ ა ტ ი ე თ.



* * *

ეგრე სადაა:
რაც გარეთაა, ყველაფერი სიმართლე იყოს,
და რაც ჩემში – თითქმის არასდროს.

შევინიღბე.
არ იყო სხვა გზა.
ჩემ თავს შიგნიდან ვეღარ ვცნობდი,
სხვები – გარედან.

სიმართლე თითქოს გათანაბრდა.
საწყენია, ლექსები გაქრნენ.



* * *

გინდ გაზაფხული, გინდ ზაფხული – უკვე სულერთია.
მაგრამ გაზაფხულს მაინც მეტი უფლება აქვს, ერქვას ჩემი მოკავშირე.
უკვე არცთუ საიდუმლო, მაგრამ მოკავშირე.

როცა ის მოდის, მე უქმად ვარ. როცა ის მოდის,
აღარ ვაღვიძებ ლექსების და გოგონების სილუეტებს, როგორც ადრე.
მე უქმად ვარ. ის მუშაობს. მე მეცინება

და რადგან უკვე არაფერი მევალება, გარდა სიხარულის,
სულ უფრო უკეთ მიხარია, როცა ის მოდის –

როგორც მეგობარი პოეტი,
რომელთანაც დღემდე სიამოვნებით ვსვამ,
მაგრამ წლებია, მის ახალ ლექსებს აღარ ვკითხულობ.



* * *

თანამედროვე ღმერთები
მთელი თავისი მიწისძვრებით და ცუნამებით
იუმორის თვალსაზრისით
მნიშვნელოვნად მოიკოჭლებენ

ძველ, ჩათლახ ღმერთთან შედარებით,
ორი თითით რომ წვდებოდა წარღვნილ დედამიწას,
პირთან მიქონდა და დანდობით სულს უბერავდა:

აიგრაგნებოდნენ შავ-მწვანე ტალღები,
ნაფოტივით აქანებდნენ ვეება კიდობანს,
რომელიც ისე პატარა და უსუსური ჩანდა ახლოდან
(კიდევ უფრო პატარა და უსუსური, ვიდრე ზემოდან),
რომ ღმერთს, რაც გინდა ცინიკოსი ყოფილიყო,
ცოცხალივით უყვარდებოდა

და წინასწარ ხალისობდა
ნოეს სახის წარმოდგენისას,
როცა ეტყოდა, რომ მორიგი წარღვნისათვის
უკვე ორი კიდობანი უნდა აეგო –

წყვილად,
როგორც ყველა თესლი,
ყველა ცხოველი.



* * *

დამალვას აზრი აღარ ქონდა
და გადაწყდა, ემცნოთ ხალხისთვის,
რომ ხვალ სამყარო დასრულდება;
არ დაზუსტებულა, სახელდობრ, რით.

იყო მხოლოდ მინიშნება
ცაზე, კოსმოსზე.

ასტეროიდი? ღმერთი?
სულერთია.

როგორ თუ სულერთია? ჩაიცინა
და დაჯდა საწერ მაგიდასთან ხარანაული.
მან მიიღო გამოწვევა. მან უკვე იცის,
თუ როგორი წიგნის წერას დაიწყებს ახლა
და დაიწყებს, სახელდობრ, რით.



* * *

სხვა რა საქმე აქვთ, საუბრობენ პოეზიაზე.
არადა უკვე ზაფხულია, ზღვისპირა ზაფხული.
გოგონები შეიმოსნენ საუკეთესო ამინდებით,
საფეხბურთო ჩემპიონატიც უკვე გადამწყვეტ ფაზაში შედის,
ისინი კი პორტისპირა კაფეში სხედან
და ლექსებზე საუბრობენ.
– ლექსში ავტორი
არც უნდა ჩანდეს უფრო მკვეთრად,
ვიდრე სხვის ფოტოზე, სიღრმეში, გამვლელი,
კადრში შემთხვევით მოხვედრილი.
– მაგრამ გრძნობები?
– გრძნობების საქმეც ისევეა, როგორც ტალღების.
ზღვა არ მართავს თავის ტალღებს, შესაძლოა, საერთოდ ვერ გრძნობს,
მისთვის ტალღები სულერთია, ის სუნთქავს და განიცდის ფსკერით,
იქაა მისი პოეზია. ტალღები კი ქარის საქმეა,
როგორც გრძნობები – გოგონების, ფეხბურთის, ამინდის,
ყველაფრის, რისგანაც შედგება ცხოვრება
და სიკვდილისთვის სულერთია.
ხოლო ლექსები,
თუკი საერთოდ შედგებიან გრძნობებისგან,
ისეთებისგან, ჩვენ რომ ვერ ვწვდებით.
როგორც ჩვენ შევდგებით ლექსებისგან,
რომლებსაც ვერ ვწერთ.



* * *

ერთხელ,
ერთხელაც კი
ვერ დავასწარი ცხოვრებას: ყოველთვის,

რამდენიმე წამით ადრე,
ვიდრე თვალს ავახელ,

გრძნობს, რომ ვიღვიძებ
და სასწრაფოდ თავს იწესრიგებს,

რომ გაღვიძებულს
დამხვდეს ზუსტად ისეთივე,
როგორიც დავტოვე.



* * *

დრო და წყალი – ძველისძველი,
ბანალური მეტაფორა;

მაგრამ ამ ბებერს შეუტოპავს მკერდამდე წყალში,
რომელიც ადრე ტკიცინა კანს უნაოჭებდა,
ახლა კი პირიქით: ნაოჭებს უსწორებს.



* * *

ერთი სული გაქვს, როდის ჩავიძინებ.
გამუდმებით ბრუნდები ჩემკენ.
გადმოიხრები და დამყურებ,
მაკვირდები, ხომ არ გატყუებ.

რომც გატყუებდე, რას შემატყობ:
თვალდახუჭული და უძრავი
ვწევარ და ვსუნთქავ.

დაიცდი. ისევ მაკვირდები.
ვწევარ და ვსუნთქავ.

ერთი სული გაქვს, რათა ადგე,
უხმაუროდ ჩაიცვა და გაიპარო.

ნუ იტანჯები, საყვარელო.
როგორც კი მართლა ჩავიძინებ,
თვითონვე გეტყვი.



* * *

თავს იტყუებ, თითქოს ვერ ამჩნევდე ასაკის მატებას.
ეს კარგიცაა, თუკი გამოგდის.
მაგრამ გაიხსენე: განა ადრეც
ასე სწრაფ-სწრაფად გიძველდებოდა
საკუთარი თავის დასჯის მეთოდები,
განა ასე ხშირად გიწევდა
მათი ჩანაცვლება?
ეს ეხება პოეზიასაც. სამი ლექსი დაწერე ღამით
და გარეთ მაინც არ ინათა. დაძინებას არ ქონდა აზრი
და სხვა რა უნდა გეთამაშა: ლექსებს აჯიბრებდი –
რომელი რომელს გაუსწრებდა. კარი გაიღო
და ოთახში შემოვიდა პატარა ბავშვი,
თვალმილულული, ფეხშიშველი. ერთად მიწექით
და მას მაშინვე ჩაეძინა შენს მკლავებში. გაგითბა სისხლი
და დაგიბრუნდა დიდი ხნის წინ ასე ნაცნობი,
მაგრამ შემდეგ უგზოუკვლოდ გამქრალი განცდა,
რომელსაც მაშინ ერქვა შვება,
ახლა – არ იცი.



* * *

მომეჩვენა, რომ ეს სწორედ ის წამია –
გაზაფხულის და ზაფხულის ერთმანეთში გავლის წამი;
და ამ მიგნებით აგზნებული

დავაბიჯებდი ოთახებში,
კომპიუტერთან მიმსხდარ შვილებს თავზე ვკოცნიდი,
ისინი მგონი ვერც მამჩნევდნენ. ცოლს თვალს ვარიდებდი

და იმედია, ვერც ის გრძნობდა. ვიტანჯებოდი
და არ მინდოდა, შეემჩნიათ. როგორც იქნა, მომწიფდა ლექსი
და ვიდრე საწერ მაგიდასთან მივიდოდი,
ისევ გავედი აივანზე: აღარსად იყო
არც გაზაფხული, არც ზაფხული,
არც შემოდგომა, არც ზამთარი…

– როგორ, არცერთი?

– არა. არც ზამთარი.



* * *

სვლას ვანელებ. უღელტეხილის ისედაც ვიწრო ტრასა
სანახევროდ ჩაუხერგავთ. კარგ ამბავს არ გავს.
სასწრაფოდ ვთიშავ მაგნიტოფონს. ხალხი ირევა,

პოლიციელები, თეთრხალათიანები… ვუახლოვდები
და უკვე ვხედავ: მიკროავტობუსს ცალი გვერდი წაცლილი აქვს,
ხოლო მსუბუქი მანქანისგან რკინის ბრტყელი ფირფიტა დარჩა,

გზისპირა კლდეზე მისრესილი. თვალს ვარიდებ. როდესაც გავცდი,
წამოიმღვრნენ ერთმანეთზე უარესი,
ერთმანეთზე ბნელი ფიქრები

და ბოლოს, როცა ეს ღრუბელი იფანტება გონებიდან, მაშინღა ვამჩნევ,
რომ მანქანას ჯერაც ჩემთვის უჩვეულო სიფრთხილით ვმართავ,
მაგრამ მაგნიტოფონი უკვე ჩამირთავს.



* * *

როგორც ზღვისპირა ქალაქების ბინადრებისთვის –
ზღვა,
რომელიც ყოველთვის და ისედაც არის,
იმადვე იქცა პოეზია ორმოცის შემდეგ:

ჩანს თუ არა, ის მუდმივად სადღაც ახლოა,
იგულისხმება სახლების და ხეების მიღმა,
ღელავს, მშვიდდება, ცივდება, თბება,
და მას შემდეგ,
რაც ცხოვრება საპირისპირო მხარეს დაცერდა,
ორმოცის შემდეგ,
დახრილი ფერდით სულ უფრო ღრმად ეფლობა მასში.

და სულ უფრო იშვიათად გიზიდავენ თვითონ ლექსები –
როგორც ზღვისპირა ქალაქების ბინადრები,
რაც წლები გადის, რაც ასაკი ემატებათ,
უფრო და უფრო იშვიათად შედიან ზღვაში.

study
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5200
Registration date : 09.11.08

ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 EmptyWed Dec 27, 2017 12:47 pm

ზვიად რატიანი - Page 4 Img_1910

სათაური - „შენთვის შეიძლება“
ავტორი - ზვიად რატიანი
კატეგორია - ქართული პოეზია
გარეკანის დიზაინი - ბესიკ დანელია
გამომცემლობა - დიოგენე
ყდა - რბილი
გვერდები - 60
ISBN 978-9941-11-512-7
გამოცემის წელი - 2015
ფასი - 5.9 GEL

წიგნი გამოიცა საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მხარდაჭერით.


ზვიად რატიანი

სიმართლე

ეგრე სადაა:
რაც გარეთაა, ყველაფერი სიმართლე იყოს
და რაც ჩემში - თითქმის არასდროს.

შვინიღბე.
არ იყო სხვა გზა.
ჩემს თავს შიგნიდან ვეღარ ვცნობდი,
სხვები - გარედან.

სიმართლე თითქოს გათანაბრდა.
საწყენია, ლექსები გაქრნენ.


ლოდი

ხშირად მეღვიძება უფსკრულში,
სადაც სიზმარში ჩავიჩეხე.

და ვიდრე სინამდვილე აენთება,
ლოდი, რომელსაც დავემსხვერი,
მახორცდება ზურგზე სამუდამოდ.


ბოლო სიყვარული - ქალაქი ზღვით

სინამდვილეში არც ისეთი პატარაა,
მაგრამ განსაზღვრება „პატარა ქალაქი“
ჯერ ხომ ისედაც გაცილებით ტევადია
და ორჯერ უფრო - თუ ვგულისხმობთ ზღვისპირა ქალაქს.

*
მე ერთხელ ვთქვი და მომეწონა,
და იმ დღიდან გამუდმებით ვიმეორებ,
რომ ეს ქალაქი ჩემი ბოლო სიყვარულია
(რასაც მოსდევს კარგად დამუშავებული მოკლე პაუზა)
და დავძენ ხოლმე: ქალივით მიყვარს.
მსმენელები, როგორც წესი, მიღიმიან.
ოღონდ ადგილობრივები - ცოტა სხვანაირად.

*
ეს ერთადერთი ქალაქია საქართველოში,
სადაც ჩემ თავს ვასეირნებ. ეს ფრაზაც ძველია,
მაგრამ ნაკლებად ეფექტური, როგორც ვატყობ,
მსმენელებისთვის;
სამაგიეროდ, ბევრად უფრო გასაგები. თუნდაც ჩემთვის. ესეც
საქმეა.

*
მაშ ასე, ჩემ თავს ვასეირნებ. ხოლო სეირნობა,
როგორც ჩანს, თავის მოტყუების მეთოდებს შორის
მართლაც საუკეთესოა (თუ არ ჩავთვლით რამდენიმე
აუცილებელ,
მაგრამ ლექსში სახსენებლად მაინც უხერხულ
საქმიანობას). გარკვეული უხერხულობა
ახლავს ამასაც, სეირნობას. განსაკუთრებით -
თუკი ჩემ თავს ვასეირნებ. მას უხარია,
მე კი, რომელსაც კარგად მესმის
უაზრობაც, უნაყოფობაც
ამ გულუბრყვილო სიხარულის, არაფერს ვიმჩნევ,
რადგან მახსოვს, თუ რამდენი წელი დაჭირდა
მის დარწმუნებას, რომ ბათუმი ერთადერთი ქალაქია
საქართველოში,
სადაც ჯერ კიდევ შეიძლება სეირნობა. ძლივს დაიჯერა
და ვცდილობ, აღარ გავაწბილო. ხშირად ვუმტკიცებ,
რომ ზღვა არაფერ შუაშია, და არც ქალაქის
ძველი უბანი - ვიწრო ქუჩებით
და ორ-სამ, სამ-ოთხ სართულიანი
აივნიანი შენობებით; და რომ მთავარი,
რამაც ამ ქალაქს მიაჯაჭვა მისი გული, რაღაც სხვა არის…
შემეძლო მეთქვა - პოეზია, მაგრამ არ ვრისკავ.
ხომ შეიძლება მიხვდეს, რომ დავცინი?

*
ეს ერთადერთი ქალაქია საქართველოში,
სადაც ჩემ თავს ვასეირნებ; ვათამამებ. მას აქვს სურვილი
და უფლებაც, გააყოლოს თვალი გოგონებს -
მათ ნამზეურ მხრებსა და ფეხებს,
მე კი, უფლება რომც მქონოდა,
ალბათ თვალის გაყოლებას ვერ გავბედავდი,
და თუკი მაინც გავხედავდი - ისეთებს არა,
ვინც ჯერ კიდევ შეიძლება (თუნდაც ლექსში) გოგონებად
მოიხსენიო.

*
ზღვა არაფერ შუაშია, და არც ქალაქის
ძველი უბანი - ვიწრო ქუჩებით,
სადაც ვიწყებთ სეირნობას
და მივდივართ პორტისაკენ. როგორც ფოთოლს ჭიანჭველები,
საბუქსირე კატარღები ნაპირისკენ მიაღოღებენ
გიგანტურ ტანკერს. პორტის გვერდით პატარა კაფე
ზღვისკენ გადგმული ხის აივნით - აი ადგილი,
სადაც ისევ ვმთლიანდებით -
მე, რომელიც საკუთარ თავს ვასეირნებდი
და მე, რომელსაც ჩემი თავი მასეირნებდა,
სწორედ ამ კაფის აივანზე ვერწყმით ერთმანეთს
და გარკვევით ვერასდროს ვხვდები,
თუ რომელი რომელს ერწყმის
და რომელში ვმთლიანდები -
გააჩნია, რას ვსვამ და რამდენს.


*
ეს ქალაქი ჩემი ბოლო სიყვარულია.
ესეც ცალმხრივი - პირველივით. ზღვისპირა კაფე,
რომელსაც უკვე ცხრა წელია, ცოტა მეტიც, ერთგულად
ვსტუმრობ
და მსიამოვნებს, რომ მიმტანებს
აღარაფრის შეხსენება აღარ ჭირდებათ -
კარგად იციან, რას დავლევ და რას მივაყოლებ
(რაც ერთიორად მაამაყებს, თუ კაფეში სტუმრებს მივიყვან),
და მეც არასდროს მავიწყდება
ერთ-ერთ მათგანს დაწვრილებით გამოვკითხო
პატიმარი მეუღლის და ავადმყოფი შვილის ამბები,
ხოლო მეორეს ლიმონათით გავუზავო ჭიქა არაყი,
რომ, როცა მოვა და გადაკრავს, აივნიდან მომზირალი მეპატრონე
ვერაფერს მიხვდეს.

*
ცხრა წელია, ცოტა მეტიც… როდესაც აქ ვარ,
თითქოს ჩემი ადრინდელი აქ-ყოფნები ერთმანეთს ებმის
და მეჩვენება, რომ ერთი დღე იწელება
და ეს ცალკე ცხოვრებაა; და ერთადერთი,
რასაც ასეთი კლინიკური სიცოცხლიდან გამოვყავარ,
რაც მახსენებს დროის დინებას,
ის პატარა და ლამაზი, სასაცილო ბოშა-გოგოა,
რომელსაც, თითქოს გუშინ იყო, გულუხვად რომ ვასაჩუქრებდი,
დღეს კი უკვე სამათხოვროდ შვილებს მიგზავნის.


ბმული:
* http://www.diogene.ge/ka/books/book/417

study


Last edited by Admin on Wed Dec 27, 2017 1:03 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5200
Registration date : 09.11.08

ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 EmptySat Dec 29, 2018 9:50 am

ზვიად რატიანი

***
სისხლში შეაღწევს,
ვენებს დახლეჩს,
ჩაიყინება...
და ჩემს თვალებში
სამუდამოდ ჩატოვებს ელდას –
შენი ღიმილი, როგორც წყევლა,
როგორც გინება,
როგორც ელვარე დანის წვერი
გამომშრალ ყელთან...

ქარში მივდივარ,
ისეთ ქარში, შენ რომ არ გიყვარს,
ისეთ ქუჩაზე, შენს მუხლებთან რომ არ მოატანს!
მთვრალი მივდივარ, – დავეცემი და ვინ ამიყვანს?..
პოეტები ხომ არასოდეს ჰგვანან პოეტებს!..

მუხლზე დავდგები
თუ უჯიშო ძაღლს შევაფურთხებ,
თუ გავიქცევი და მთელი ხმით ღრუბელს ავძახებ,
არავინ ეტყვის ჩემს დამნახავს,
რომ სხვას არ უთხრას,
რომ არავის არ გაუმხილოს,
როგორ ვცახცახებ...

მე შენ მიყვარხარ!.
შეიძლება ეს ასეც ითქვას!
ან, შეიძლება ისიც ითქვას,
რომ არ გაღმერთებ!
ჩემი ფიქრი რომ ამეტყველდეს,

ფეხი აიდგას,რომ გადალახოს ყველა მზე და
ყველა აღმართი
რომ მოაღწიოს შენამდე და
რომ აგიტირდეს,
რომ გაგიჭირდეს მერე მისიქვაზე მისრესვა,
რომ შემოადნეს,შემოახმეს შენს დაღლილ თითებ
და რომ მიზეზი აღარ გეყოს
არცერთ მიზეზად, –რას მოიფიქრებ?
რას დაირქმევ მაშინ სახელად?
იქნებ ჩემს სიკვდილს
ანდა, იქნებ ჩემს დავიწყებას.
და რომ არც მიღირს შენს დანახვად
თვალის ახელა, მაგრამ რომ ვხვდები,
რომ რაღაცა მართლა იწყება...

თუ გინდა მნახე, წამასწარი,
თუ გინდა, სადმე.
თუ გინდა თვითონ შემირჩიე კოცნა – საჩემო...
თუ გინდა, ჩემი სიყვარული ცისევე დათმე,
როგორც მე ვთმობდი ჩემს ტკივილებს,
ვყრიდი გარშემო...

მე მართალი ვარ!
მართალია ჩემთან ეს ქუჩაც!
ქარში მივდივარდა ამ ქარში შენ ვერ გინატრებ
შენ ჩემს ოცნებას –როგორც ფურცელს,
ხელში ჩაკუჭავ, მერე კი მოხვალ,
დამიჩოქებდა თავს იმართლებ.

და მე კი მაინც
გამოვქექავ ქალაქის მტვერში
შენს მკერდზე მფრთხალი ჩიტებივით
დაყრილ ძუძუებს, შევკოწიწდები,შევგროვდები ერთ სასტიკ მთელში
და შენს მოლოდინს
მუდმივ იმედს მეც გავუცრუებ!

ერთი შეხედე, როგორ მხიბლავს ქარის მარყუჟი, –
ყელზე რომ მაკრავს, რომ მივდივარ და დაიჭიმა...]
მე ვერ ვიცოცხლებ,
ვერ მოვკვდები შენს სამსახურში!
შენს ერთგულებას,შენზე ზრუნვას ვერ დავიჩემებ!

ერთი შეხედე, რა ცოტა რამ მაკლდება ისევ,
სახეშეშლილი შენს ხელებში რომ ავქვითინდე...
შენ სხვა ხარ!
უნდა წახვიდე დასხვა ვარსკვლავს მისწვდე!
და არა ჩემთან გატარებულ წამებს ითვლიდე!

ვეღარც ვიხსენებ,
საბოლოოდ როდის დავმშვიდდი,
სიზმრებს რომ ფრთხილად ვამაგრებდი ფანჯრის მინაზე...
დაწერილ სიტყვას მეათასედ რომ გადავშლიდი
და რომ ვფიქრობდი –შორ კუნძულზე, უცხო ბინაზე...

ახლაც კი მახსოვს,
პირველად რომ ვიხილე მკვდარი...
და კიდევ მახსოვს,ზღვის ტალღები როგორ მივლიდნენ...
მიმერეკებადა მიმათრევს ქუჩაში ქარი.
და მიჭერს – ისევ შენს ღიმილთან რომ არ მივიდე.

ამაოდ წვალობს,
არ მოვდივარ მე მაინც შენსკენ!
მე – ალბათ მატყობ –არ განვიცდი ჩემს ასეთ ყოფას!..
და ჩემს თვალებში გამოჩიჩქნის
პატარა ქვესკნელსეს სიმარტოვე ვერ და
ტბორავსცრემლად და ოფლად!

უთხარი ამ ქარს,
რომ მიმიშვას საკუთარ თავთან.
უთხარი ამ ქარს,რომ არა მაქვს მაგის ნერვები!
მე შენნაირი,შენი მსგავსი – სხვაც ბევრი მყავდა!
ალბათ ამიტომ გაგირბივარ და მებევრები...

მე ახლა ვხვდები,
რატომ გსურდა შენ ჩემთვის ლოცვა,
რატომ ეძებდი თავშესაფარსშენ ჩემს მკლავებში...
მე დღეს არ დავლევ, –წვეთი რაა!
წვეთსაც არ მოვსვამ!
დამნაშავე ვარ,თავის დროზე უნდა გამეშვი...

ხომ ვიცი,
უნდა მოვიდნენ და უნდა მიმტკიცონ,
რომ ჩემი ბრალი იყო შენი ცრემლი – შიშველი...
ჩემს გარდა ყველა –ვისაც იცნობ,
თვითონ ვინც გიცნობს,
ჩემს გარდა ყველა გადაგარჩენს, – მე ვერ გიშველი!

რა სასაცილო გახდა უცებ ჩემი ფიქრები...
თავს რომ სიკეთედ მივაწერდი –გესლი გამოდგა!
არ მიმატოვებ,სანამ ხელში არ ჩამიქრები,
სანამ ყველაფერს არ შევკრიბავდა არ გამოვთქვამ.

მე დღეს ქუჩაშიშნი ნებით არ გამოვსულვარ!
და, გევედრები, ნუ შემხვდები,არ შეგაშინო...
ნუ მნახავ ასეთს,მე ასეთი, მერწმუნე, სულ ვარ
შენ მერე მნახე,როცა დავწერ,მნახე მაშინაც!

მე ხომ ისეთიც შემიძლია წარმოგიდგინო –
გააფთრებულმა სამოსი რომ შემოიძარცვო...
შენ რომ მოხვიდე –მერე სულიც უნდა იტკინო!
და მერე ერთ–ერთ სიკვდილთანაც უნდა მიმასწრო...

და მე არ მინდა,
მართალი ვარ და ვერ გიმეტებ!
ქარში მივდივარ და დამყურებს უცხო ფანჯარა...
გულში დამცინებს მე ეს ძაღლიც,
დაკბენს იმედებს..

და როგორც ცეცხლი –
შემოაღწევს, ჩაიყინება...
სისხლში შეჟონავს და შიგნიდან სულზე მედება
–შენი ღიმილი, როგორც წყევლა,
როგორც გინება და როგორც სიტყვა –
განწირული გასამეტებლად...

2018

study
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Nicoletta La Chatte
Admin
Admin
Nicoletta La Chatte

Female
Number of posts : 379
Age : 28
Location : Marseille
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19

ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 EmptyFri Feb 22, 2019 11:03 pm

ზვიად რატიანი - Page 4 Zviad_10

Ratiani, Z.: Requiem für die Lebenden. Gedichte

lieferbar ab Anfang Oktober 2018, Klappenbroschur 13x21, 98 Seiten

978-3-943767-73-5

15,00 €

Exclamation

Requiem für die Lebenden

Gedichte

Nachdichtung aus dem Georgischen von

Sabine Schiffner und Uwe Kolbe (4 Gedichte)

Erstmals liegt ein eigener Band mit der Poesie des georgischen Dichters Zviad Ratiani in deutscher Sprache vor. Endlich, möchte man meinen. Diese Poesie, in Georgien geliebt und gefürchtet, vereint Subjektivität und Formstrenge, Leiden und Ästhetik, Anklage, Aufschrei und Humor. Zviad Ratiani mit seiner enormen Sensibilität und einem überwachen Sinn für geschichtliche Ereignisse ist eine wahre Entdeckung.

Zviad Ratiani ist ein expressionistischer Dichter. Die Themen und bildlich-ikonographischen Darstellungen entfalten bei ihm eine emotionale Wirkung. Die Stimmung bemächtigt sich des Poeten, gibt ihm - gar nicht so selten und ziemlich exzessiv – Impulse, verleiht ihm Energie. Aber genau in diesem kritischen Moment wird er zum Kontrollierenden, dem es gelingt, sich des Schaffensprozesses zu bemächtigen, ihn in seine Grenzen zu verweisen und die optimale Form zu finden.

Shota Iataschwili, Schriftsteller, Literaturkritiker

Zviad Ratiani ist ein Seiltänzer auf der Grenze zwischen dem konventionellen und freien Vers. Ohne Zögern kann ich sagen, dass Zviad Ratiani über ein erstaunliches Talent verfügt, eine personalisierte intime Welt um sich herum zu schaffen, und natürlich ist er die einzige Person, mit der wir die Erneuerung der georgischen Poesie verbinden können.

Paata Shamugia, Poet, Kritiker, Radio Liberty


* https://www.klakverlag.de/programm/poetry/#cc-m-product-9694397685


Exclamation

Zviad Ratiani


Der Lyriker und Übersetzer Zviad Ratiani wurde 1971 im georgischen Tiflis geboren. Seit 1992 veröffentlichte er fünf Lyrikbände und Übersetzungen von englischsprachiger und deutscher Lyrik, u.a. T.S. Eliot, E. Pound, R. Frost, M. Rilke and Paul Celan, für letztere erhielt er den Preis des Goethe-Instituts.

Seine Gedichte wurden u.a. ins Englische, Deutsche, Französische, Russische, Aseri, Ukrainische, Lettische übersetzt und in zahlreichen Anthologien veröffentlicht.

Zu den literarischen Auszeichnungen gehören der wichtigste georgische Literaturpreis SABA in der Kategorie Poesie (2005, 2010) und der Lyrik-Preis des georgischen Autorenverbandes (1996, 1998), im Jahr 2018 war er Stipendiat im Literarisches Colloquium Berlin und Writer in Exile im Internationales Haus der Autorinnen und Autoren Graz.


Bei KLAK erschienen:

Zviad Ratiani, Requiem für die Lebenden. Gedichte, Nachgedichtet von Sabine Schiffner und Uwe Kolbe, 2018


* https://www.klakverlag.de/autoren-a-z/o-z/ratiani-zviad/


study

_________________
Nicoletta La Chatte Exclamation
Back to top Go down
https://www.facebook.com/armuri
Admin
Into Armury
Into Armury
Admin

Male
Number of posts : 5200
Registration date : 09.11.08

ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 EmptySun Jul 07, 2019 10:42 am

ზვიად რატიანი

ზვიად რატიანი - მწერალთა სახლისა და წიგნის ცენტრის მიჯირყვნის შესახებ


პოეტი ზვიად რატიანი განათლებისა და კულტურის სამინისტროს გადაწყვეტილებით, „მწერალთა სახლისა“ და „წიგნის ეროვნული ცენტრის“ შეერთებისა და მათ ბაზაზე „ლიტერატურის ეროვნული ფონდის“ შექმნის ფაქტს ეხმიანება.
პოეტი სამინისტროს ამ გადაწყვეტილებას „მწერალთა სახლისა“ და „წიგნის ეროვნული ცენტრის“ „მიჯირყვნას“ უწოდებს
ქუთაისიპოსტი ზვიად რატიანის წერილს უცვლელად გთავაზობთ.

„დღეს კულტურის და ა.შ მინისტრის მოადგილე, მიხეილ გიორგაძე, წაუბრძანებიათ თანამდებობიდან. დიდი ალბათობით, მეტის გაფუჭება აღარ ანდეს ან, უბრალოდ, ჩათვალეს, რომ კაცმა, რომელმაც თავისი სამარცხვინო საქმიანობა საყდრისის საბადოს აფეთქებით დაიწყო და მწერალთა სახლისა და წიგნის ცენტრის დაწიოკებით დაასრულა, ამოწურა მავნებლობის რესურსი. თუმცა ბ-ნი გიორგაძე არც მინისტრობისა და არც მინისტრის მოადგილეობის პერიოდში ყოფილა ანგარიშგასაწევი ფიგურა, განსხვავებით მანანა ბერიკაშვილისგან, რომელიც ბიძინა ივანიშვილმა „განაბად“ გაამწესა კულტურის სფეროში, რაც ძალიან სახასიათოა მისი მმართველობის სტილისთვის: სხვადასხვა საზოგადოებრივი სეგმენტების მართვა-დატერორება გახარიებით, ბერიკაშვილებით, ფარცხალაძეებით და მსგავსი ყურმოჭრილი შემსრულებლებით. მან სხვანაირი მართვა არ იცის; ან საიდან ეცოდინება, როცა ქონება 90-ანი წლების განგსტერულ რუსეთში დააგროვა, სადაც შეუძლებელი იყო თუნდაც მოკრძალებული ფინანსური წარმატების მიღწევა სახელისუფლებო მაფიასთან და კრიმინალთან თანამშრომლობის გარეშე.
მწერალთა სახლისა და წიგნის ცენტრის წარმატებებზე ბევრი ითქვა და კიდევ ითქმება. რა თქმა უნდა, ამ ორი გუნდის შედეგიანი საქმიანობა მხოლოდ თბილისის საერთაშორისო ლიტერატურული ფესტივალითა და ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე საქართველოს შთამბეჭდავი წარდგინების ორგანიზებით არ შემოიფარგლება, თუმცა ეს ორი ურთულესი პროექტი მაინც ყველაზე მნიშვნელოვანია საქართველოს საგარეო იმიჯისათვის. პირველის წყალობით, თბილისმა ღირსეული ადგილი დაიმკვიდრა მსოფლიოს ლიტერატურულ რუკაზე, მეორემ კი გადაწონა და გაარღვია ის ნეგატიური საინფორმაციო ველი, რომელიც ასე თვალშისაცემი იყო ევროპასა და, განსაკუთრებით, გერმანულენოვან ქვეყნებში. ერთიც და მეორეც სცდება მხოლოდ ლიტერატურისა და, გნებავთ, კულტურის ფარგლებს, და სწორედაც რომ ქვეყნის პოლიტიკურ წარმატებად აღიქმება ცივილიზებულ სამყაროში (რისი მოწმეც თავად ვარ, რადგან, ფრანკფურტის ბაზრობის შემდეგ, მუდმივად ვცხოვრობ გერმანულენოვან ქვეყნებში, ჯერ გერმანიაში, შემდეგ ავსტრიაში, და დღემდე ვისმენ და ვკითხულობ არათუ უბრალოდ პოზიტიურ, აღტაცებულ შეფასებებს); მხოლოდ საქართველოს ხელისუფლებას გაუჭირდა ამ აქსიომის გააზრება, რადგან ბიძინას წვრილმანი კომპლექსები და ანგარიშწორების მდაბიური წყურვილი მათთვის ბევრად მნიშვნელოვანია, ვიდრე ქვეყნის წარმატება, მისი პოზიტიური იმიჯი საერთაშორისო სივრცეში.
წიგნის ეროვნული ცენტრისა და მისი გუნდის მიჯირყვნის პირველი და, საბედნიეროდ, წარუმატებელი მცდელობა ჯერ კიდევ 2017 წლის დეკემბერში გვახსოვს, როცა ფრანკფურტის ბაზრობამდე ათიოდ თვე იყო დარჩენილი. პირველად სწორედ მაშინ დაევალა მინისტრ გიორგაძეს, პროექტზე წლობით მომუშავე გუნდი განზე გადაეჩოჩებინა და ფრანკფურტისათვის მზადების სადავეები მანანა ბერიკაშვილისა და, რატომღაც, სალომე ზურაბიშვილისათვის გადაებარებინა (საგულისხმოა, რომ ზურაბიშვილის დასაქმების პრობლემა, თუნდაც ქვეყნის შერცხვენის ფასად, ჯერ კიდევ მაშინ იყო აქტუალური). საბედნიეროდ, სამინისტროს ეს „პატარა ტრიუკი“ 2017 წლის მიწურულს არ გაუვიდა: ძალიან ძლიერი იყო მწერლებისა და გამომცემლების პროტესტი. შედგა შეხვედრა კულტურის სამინისტროში, სადაც მინისტრმა და მისმა პატრონმა თვალნათლივ დაინახეს, რომ ამჯერად უკან დახევა ერჩივნათ. სხვათა შორის, მეც ვიყავი მათ შორის, ვინც ამ შეხვედრაზე, რბილად რომ ვთქვათ, მკაცრად გააკრიტიკა მინისტრი და მისი გადაწყვეტილება, მინისტრი, რომელმაც თავისი ჩინოვნიკური კარიერა დანაშაულებრივი დავალების შესრულებით, კერძოდ, საყდრისის აფეთქებით დაიწყო და, შესაბამისად, რეპუტაციულად პირველივე დღიდან იყო გაკოტრებული მეტ-ნაკლებად კულტურული საზოგადოების თვალში. მახსოვს, იმ შეხვედრაზე ვცადე ამეხსნა, რომ მანანა ბერიკაშვილისა და მსგავსი „ქელეხის თავიქალების“ პროექტში ჩართვით საქართველოს გვარიანად მოეჭრებოდა თავი ფრანკფურტის ბაზრობაზე. ჩავიდოდით ჩურჩხელებით, ბოხოხებითა და ასაწყობი ეკლესიებით და კიდევ ერთ უსახურ აგურს შევმატებდით საქართველოს ეკზოტიზაციის კედელს, რომელსაც ჯერ კიდევ საბჭოთა წარსულში ჩაეყარა საძირკველი და რომლის სიმყარეზეც დღემდე რუდუნებით ზრუნავს ერთმორწმუნე „მოძმე“ რუსეთი. თუ არ ჩავთვლით ბაზრობის გახსნის საზეიმო ცერემონიაზე პრემიერ-მინისტრ ბახტაძის კომიკურ სიტყვა-სადღეგრძელოს, სხვა მხრივ საქართველო მართლაც წელში გამართული წარსდგა ფრანკფურტში.
მოხდა ისე, რომ კულტურის სამინისტროში შეხვედრის მომდევნო დღეს რამდენიმესაათიანი ძალალობის მსხვერპლი გავხდი პოლიციელების მხრიდან, და რაც მათ დამაკლეს, მინისტრმა გახარიამ გააგრძელა მომდევნო თვეებში - ყველაზე ბინძური, ჩეკისტური, გულისამრევი მეთოდებით. საჯაროდ არასდროს დამიკავშირებია ჩემი ცემის ამბავი წინა დღეს კულტურის სამინისტროში ნათქვამ სიტყვებთან, რადგან ამის არანაირი მტკიცებულება არ გამაჩნდა. ვერც ახლა დავიჟინებ, რომ ეს ორი ამბავი უსათუოდ კავშირშია ერთმანეთთან, თუმცა იმასაც ვიტყვი, რომ ამ კავშირს - განსაკუთრებით, მოვლენათა შემდგომი განვითარების გათვალისწინებით - არასდროს გამოვრიცხავდი. სულაც არ გამიკვირდება, თუ ივანიშვილის მიერ სხვადასხვა სფეროს სამართავად კურთხეული „განაბები“ ერთმანეთს ასეთ კოლეგიალურ სერვისებსაც სთავაზობდნენ.
ახლა რაც შეეხება ლიტერატურის ეროვნულ ფონდს, ამ ახალშობილ ჯიბის მონსტრს, რომელსაც პირველ ულუფად მწერალთა სახლი და წიგნის ცენტრი გადააყლაპეს. ჯერ მხოლოდ სახელწოდება მეტყველებს კულტურის სამონისტროში ჩაბუდებული შემთხვევითი ადამიანების უნიჭობაზე: იმდენიც ვერ შეძლეს, რომ თუნდაც მხოლოდ სახელწოდებით - რომელიც, თავისთავად, ბევრს არაფერს ნიშნავს, - საბჭოთა ლიტფონდის ასოციაცია არ გაგვჩენოდა. ვერც შეძლებდნენ - საბჭოურ მზამზარეულ აზროვნებასა და მეთოდებს როგორ გაცდებიან ივანიშვილის ყურმოჭრილი შემსრულებლები, როცა მონობის უკეთესი მოდელი, ობიექტურად, არც ეგულებათ?
არაფერი ვიცი იმ სადესანტო გუნდის შესახებ, რომელიც ლიტერატურის ინსტიტუტიდან პორტირდება ფონდად წოდებულ გაურკვევლობაში. ჯერჯერობით მხოლოდ ორი მათგანის, გაგა ლომიძისა და ირმა რატიანის კომენტარებს ვკითხულობ და ვისმენ, ბრტყელ-ბრტყელ, არაფრისმთქმელ და სამარცხვინო კომენტარებს! თავად ფაქტი, რომ ისინი ამ ბინძურ თამაშში შევიდნენ, და ის ფორმები, როგორც იწყებენ, სრულიად მათავისუფლებს კოლეგიალობის თუნდაც მოჩვენებითი წესების დაცვისაგან, ამიტომაც გულწრფელად ვიტყვი, რომ არასდროს ვყოფილვარ მაღალი აზრის ამ ორი კონკრეტული ლიტერატორის პროფესიონალიზმზე, თუმცა ვაღიარებ, რომ ერთსაც და მეორესაც კულტურული და წესიერი ადამიანების რიცხვს მივათვლიდი. გამოდის, ვცდებოდი. არ ვიცი, რად უღირთ ეს უსირცხვილო და, ვარწმუნებ, ძალიან ხანმოკლე ბოგინი მწერალთა სახლის ძლივს გაცოცხლებულ და გაკეთილშობილებულ შენობაში, რომელშიც მართლა სისხლი და ოფლი ჩაანთხია ნატა ლომოურმა და მისმა გუნდმა, ან როგორ უნდა იჯახირონ ქართული ლიტერატურის საერთაშორისო პოპულარიზაციისათვის, როცა იმ მწერლების მნიშვნელოვანი ნაწილი, ვისაც მეტ-ნაკლებად უკვე იცნობს და კითხულობს დასავლელი მკითხველი, უარს ამბობს მათთან თანამშრომლობაზე, - რადგან არცერთ თავმოყვარე, თავისუფალ მწერალს არ ჭირდება მათთან თანამშრომლობის ფასად მოპოვებული შემოქმედებითი წარმატება თუ პირადი სიამოვნება (გვახსოვს, როგორ უწოდა პრეზიდენტმა ზურაბიშვილმა ფრანკფურტის წარმატებას „მწერლების გასეირნება“). წარმოუდგენელია, როგორ უნდა გადაიბარონ, გინდაც ტექნიკურად, დეა მეტრეველისა და მისი ფუტკრებივით მშრომელი გუნდის მრავალწლიანი ნამოღვაწარი, როცა, სხვას რომ თავი დავანებოთ, თუნდაც მხოლოდ საერთაშორისო კავშირებზე გასვლას უზარმაზარი შრომა და წლები ჭირდება.
დღეს ირმა რატიანი და გაგა ლომიძე, რომლებმაც პირნათლად შეასრულეს პირველი პარტიული დავალება და წიგნის ცენტრისა და მწერალთა სახლის ხელმძღვანელები, დეა მეტრეველი და ნატა ლომოური, თანამშრომლების ნაწილთან ერთად, სამსახურიდან დაითხოვეს, დანარჩენებს გამოცდებსა და გასაუბრებებს სთავაზობენ, იქნებ რამეში გამოგიყენოთო. არადა, სამართალი რომ იყოს, ორივე იფისის ნებისმიერი თანამშრომელი, თუნდაც ყველაზე ახალბედა და ნაკლებად გამოცდილი, იქით უნდა უწყობდეს გამოცდებს ირმა რატიანსა და გაგა ლომიძეს, და დიდი ეჭვი მაქვს, ისინი ამ გამოცდას ვერ ჩააბარებდნენ.
აი, დღეს მიხეილ გიორგაძე მოისროლეს, კაცი, რომელმაც ყველაფერი გააფუჭა, რასაც გაეკარა, და რომელმაც, დიდი ალბათობით, დაითანხმა ირმა რატიანი, ჩართულიყო ამ სიბინძურეში. ნურავის შეეპარება ეჭვი, რომ მალე არათუ მანანა ბერიკაშვილი და მისთანები, თავად ბიძინა ივანიშვილიც ჩაგვიტარებს ბოლო „პატარა ტრიუკს“ და დაახვევს ამ ქვეყნიდან მისაბმელიანი ჰელოკოპტერით - ზებრებისა და პინგვინებისთვის. მის მიერ გასვრილი ადამიანების ადგილი მისაბმელში აღარ დარჩება, და ყველამ, ვინც სხვადასხვა დროს მის საკენკს დახარბდა, მთელი ცხოვრება უნდა ზიდოს სირცხვილის ტვირთი“, - აღნიშნავს ზვიად რატიანი.


საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს გადაწყვეტილებით უწყების დაქვემდებარებაში არსებული სსიპ-ები წიგნის ეროვნული ცენტრი და მწერალთა სახლი ერთიანდება და მათ ბაზაზე შეიქმნება „ლიტერატურის ეროვნული ფონდი“. სამინისტრო ამას "მართვის გაუმჯობესებით“ხსნის. აღნიშნული გადააწყვეტილება მწერლებმა გააპროტესტეს და მასში რეორგანიზაციაზე მეტად „მწერლების მოთვინიერების“ სურვილი დაინახეს. შეიქმნა პეტიციაც რომელსაც ათასობით ხელმომწერი ყავს.


ბმული:
* https://www.kutaisipost.ge/ka/component/content/article/15243-zviad-ratiani-mtseraltha-sakhlisa-da-tsignis-centris-mijiryvnis-shesakheb


study
Back to top Go down
http://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




ზვიად რატიანი - Page 4 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 4 Empty

Back to top Go down
 
ზვიად რატიანი
Back to top 
Page 4 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: