არმური Armuri
არმური
არმური Armuri

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  RegisterRegister  Log inLog in  

Share
 

 ზვიად რატიანი

Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next
AuthorMessage
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 8:07 pm

არავითარი ნიჭი წინათგრძნობის -
დამინდო ღმერთმა.

მაგრამ,
რათა იღბლიანად არ მეგრძნო თავი,

მომცა მეორე:
წარსულის ნიჭი.

წარსულის,
სადაც გამუდმებით რაღაც იცვლება.

დღეს მახსოვს:
მაშინ დედაჩემმა ვერ დამინახა.

ხვალ მეხსომება:
დამინახა, მაგრამ არ მითხრა.

ზეგ კი მოვყვები:
მე დედაჩემს თვითონ ვუთხარი.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:08 pm

გუნდში ყველაზე თეთრი მტრედი აფრინდა: მყავხარ.
ჩუმად იღება ფანჯარა და კარსაც ათრთოლებს.
ტყე დააბიჯებს ფეხაკრეფით ოთახში ახლა.
ისე ახლოს ხარ, თითქოს დამტოვე.

ჩემი ხელიდან მაინც იღებ ვეება ყვავილს:
ის არც თეთრია, არც ცისფერი, და მაინც იღებ.
არც ყოფილა და არც ახლაა იქ, სადაც ყვავის.
არც ჩვენ ვიყავით, მაგრამ ნატვრამ აჯობა იღბალს.
რატიანის თარგმნილი ცელანი
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:10 pm

შენი თვალების ნაკადულში
ბადეს აგებს მაბადური შეშლილი ზღვიდან.
შენი თვალების ნაკადულში
დანაპირებს ასრულებს წყალი.

მე მასში ვაგდებ
გულს, გაწაფულს ხალხში ცხოვრებით,
და ჩემს სამოსელს, და ფიცის ბრწყინვას:

სიშავეთაგან უშავესი, ვდგავარ შიშველი.
თუ ერთგული ვარ, ერთგული ვარ მხოლოდ ღალატით.
როსღა მე მე ვარ, მე შენ ვარ მაშინ.

შენი თვალების ნაკადულში
მეოცნებე მეკობრე ვარ და მივირწევი.

ბადე კი იჭერს:
ჩვენ ვშორდებით, გადახვეულნი.

შენი თვალების ნაკადულში
ვიწროვდება ჩამომხრჩვალის კისერზე ყულფი."


პაულ ცელანი-თარგმანი ზვიად რატიანისა
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:14 pm

ძილი და საკვები
პაულ ცელანი
თარგმანი გერმანულიდან - ზვიად რატიანმაღამის სუნთქვაა შენი ზეწარი, მოგიწვება წყვდიადი გვერდით.

ის გისრესს წვივებს და საფეთქლებს, ის გიბრძანებს ძილსა და ღვიძლს.

ის გითვალთვალებს შენ სიტყვაში, სურვილში, ფიქრში.

ის წვება მათთან, სამივესთან, და შენც გეძახის.

წამწამებიდან ჩამოგვარცხნის მარილს და გიწვდის.

უხმოდ ააცლის მტვერს შენს წუთებს და შენვე გიწვდის.

და თუ რამ მასში იყო ვარდი, ჩრდილი და წყალი,

ბაგეზე გაღვრის
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:15 pm

შუაღამე
პაულ ცელანი
თარგმანი გერმანულიდან - ზვიად რატიანმაშუაღამე. თვალისგუგებში გვაჭედებენ მას ხანჯლები ჩვენი სიზმრების.

არ შეჰყვირო ტკივილისგან: ზეწრებივით ფრიალებენ ცაზე ღრუბლები.

ჩვენშორის შლიან აბრეშუმით ნაქარგ ხალიჩას, რომ ვიცეკვოთ ბინდიდან და ვიდრე ბინდამდე.

შავი ფლეიტა გამოთალეს უკვე ჩვენთვის ცოცხალი ხისგან. უკვე დროა მოცეკვავე გოგოც მოვიდეს.

ის ჩვენ თვალებში ჩაგვიცურებს ზღვის ქაფისგან დართულ თითებს: კიდევ ბედავს აქ ვინმე ტირილს?

არა, არავინ! და ის ბრუნავს ბედნიერი, ცეცხლოვანი დაფდაფები ხმამაღლა ჟღერენ.

ცეკვავს და ჩვენსკენ ისვრის ბეჭდებს, ჩვენ მათ ვიჭერთ ხანჯლისწვერებით.

დაგვიქორწინებს იგი ასე? ნამსხვრევები აწკრიალდნენ, მე უკვე ვიცი:

შენ არ მოკვდები ამ სიკვდილით, ბალბად რომ ყვავის.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:18 pm

''ზვიად რატიანმა რომ ელიოტი თარგმნა''


ბობო,ვეძებ ეხლა და რა რესურსაც ვნახავ,რატიანზე დავდებ აქ.
თუ რამე შემეშალა,ინეტში არის შეცდომით მე ვაკოპირებ პირდაპირ
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:19 pm

მარტოსახლი

რა მყუდრო იქნებოდა შენი ცარიელი სახლი

რა ადვილი იქნებოდა შენი სიმარტოვე

რომ არა ეს თაგვი:
გამოხტება ხოლმე
რით’არ და რამდენჯერ’არ ამოქოლილი სოროდან
გასრიალდება ხის იატაკზე
და ძვრება ძველი კარადის უკან.

როგორ აკლია ასეთ დროს მთელ სახლს
ქალის უეცარი
მოკლე შეკივლება.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:20 pm

გზები და დღეები
ფრაგმენტი
(მრავალძალი, რაჭა. ივნისი, 2002)

ახლა მოგცა მეგობარი, ნაცნობი. ახლა,
ამ ძველ ტაძარში. როცა თითო სანთელს დაუნთებთ
ორიოდ წმინდანს და ღვთისმშობელს, და როცა გახვალთ,
დასხდეთ და ერთი გულიანად გარათქმაუნდეთ.
წამოსულები, როცა თბილი ჩრდილით შებურვილს
ჩამოივლიდით დაღმართებს და უკვე ქვემოდან
ტაძარს ერთხელაც ახედავდით, ის იქნებოდა
ქათქათა ლაქა სიმწვანეში. "შორისდებული,
პეიზაჟიდან აღმომხდარი"- ან რაღაც ასეთს
ეტყოდი ალბათ იმ მეგობარს, შენსავით დაღლილს;
მაგრამ მარტო ხარ, და მოსწრებულ სიტყვებს და ფრაზებს
ვერ შეაშველებ შენს ურწმუნო წიაღში ჩაღვრილ
უეცარ სითბოს. შეჩერდები, ზედიზედ მოწევ
სამ-ოთხ სიგარეტს, დაბნეული გულდაწყვეტილი-
რომ ახლა არ გყავს ხმის გამცემი, უბრალოდ, მოწმე;
ახლა, როდესაც ლამაზი ხარ. მშვიდი. კეთილი.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:22 pm

დაორთქლილი მინების ღამე

მე დავთმობ ამ ქალაქს
ამ ქუჩებს
ამ ტოტებს
და შენთან მოვიტან
ფეხებთან დაგიყრი
შენს მზერას _
შეშლილი სურვილის გადმომდებს
ელვარე ხმალივით
სხეულში გავიყრი
და შენ დამინახავ მე
ჩემო ძვირფასო
შენს მუხლებს დაღლილი ხელებით შევწვდები
და მერე უთუოდ ვიტირებთ ამაზე
რომ ვეღარასოდეს ჩვენ ვეღარ შევცდებით
და რომელ ჩვენგანსაც არ უნდა აუხდეს
სიზმარი _
რომელსაც ათასჯერ წავაწყდით
უნდა დაიბზაროს და უნდა დადუღდეს
ყოველ ოცნება _
ჩვენ უკვე დავმარცხდით
გამოშრეს
დაიმსხვრეს ეს ჩემი ხელები _
ისინი შენს ღამეს ვერ შეეხებიან
სიჩუმეს დავაფრთხობ ჭლექიან ხველებით
და წავალ ქუჩაში
და ვიწრო მხრებიან
კედელს მივეყრდნობი
მოთმენას მივუსჯი
გაყინულ თითებსა და ჩამოშლილ ხერხემალს
სანამ შუაღამის უძირო სილურჯით
ჩემს სხეულს სიბნელე არ შემოეხვევა
შენც გახსოვს _
დეკემბერს სისხლივით დიოდა
სიტყვები _ ავსილი უაზრო ოცნებით
და როცა ჩემს ხელებს ჰკოცნიდი _ მტკიოდა
და მერე ჭრილობებს ვეღარ ვიხორცებდი
და ვწერდი
თვითონაც არ ვიცი _ რას ვწერდი
ჩაკუჭულ ლექსებით აივსო თხრილები
მე შენთან მინდოდა და ვეღარ ვაღწევდი
და კედელს ვკორტნიდი სისხლიან ფრჩხილებით
ახლა კი დავმშვიდდი
ყველაფერს ბოლო აქვს
სიჩუმე ყველაფერს უპოვის გასაღებს
ღამეებს სისხლი და ცრემლები რომ მოაქვს
იმათ ვალამაზებ და ფრთებად ვასაღებ
და მთვარეს ავძახებ _ რატომღაც ჩურჩულით _
რომ ისევ უსაფრთხო ქიმზე დავბანაკდი
მაგრამ ლოკოკინის გასრში შეყუჟული
ვიღას გავაბრიყვებ ფრთებზე ლაპარაკით
მე ისევ ისა ვარ
შემხედე _ ის ვისაც
ნაცნობი ჭრილობა მეასედ ასტკივდა
და შენს მონატრებას თითებით ვისრისავ
და ისევ ვჩერდები ისევ იმ ადგილას
შენმა თვალებმა რომ ქვესკნელი გათხარეს
და ყოველ საღამოს მთვარით გალოკილი
ძარღვი _ დაჭიმული _ ვენაზე ფართხალებს
ხან როგორც გველი და ხან როგორც ბორკილიчф
მინდოდა’
მე ერთ დროს ძალიან მინდოდა
რომ ბოლო ჰქონოდა უაზრო მოლოდინს
და მივსულიყავით იისფერ მინდორთან
და შენს თმებს ცეცხლოვან ზღვაში ჩავყოლოდი
მაგრამ მე დავფლითე ყოველი ნატვრა და
ყოველი სურვილი ქარს გადავაბარე
ძარღვებიც გამოშრა და სისხლიც გათავდა
და თუკი ხანდახან მზერას გავაპარებт
ცეცხლოვან მზისაკენ _
უდაბნოს სიყვითლით
სიჩუმე იღვიძებს და იწევს გულს იქით
სიჩუმე მეძახის განწირულ სიტყვით და
გადაღლილ სხეულის დამშრეტი მუსიკით
როგორც ძაღლის ლეკვი _ უღვთოდ გაყიდული _
დაცინვით რომ იცდის _ თავს როგორ იმართლებ
ისე _ დამსხვრეული ორივე კიდურით
ჩემი სიყვარული მიყეფს და მიმათრევს
და რა ვქნა _ მივყვები
და მაინც მიყეფენ
თუ ჩემს დასაცავად
ხმას ამოიღებენ
მაგრამ ვინ გაბედავს _
არ ყოფნით სიტყვები
ის ისევ მიმათრევს
მეც უხმოდ მივყვები
დაგნებდი
გამოვთხრი ნესტიან ფუღუროს
იქ შევიკეტები
კვნესას შევიკავებ
ცოტა ხნით დამტოვეთ _ მე უნდა ვუყურო
ყვითელი ფოთლები თავს როგორ იკლავენ
და ამ ფოთლებიდან რომელსაც მოვწონდი _
ვერაფრით ვიპოვნი
კვლავ იმას თუ ვეძებ
ახლა ის დრო არის რომ ორი კოცონი
დაგინთოს საღამომ მდუღარ ძუძუებზე
და მოვალ
მე შენი ძახილი მომესმა
ვიცი _ მომეჩვენა
და მაინც ვენდობი
როგორც ფიფქები სხდებიან ტოტებზე
ისეთი სინაზით მხარზე დაგეყრდნობი
და გეტყვი _
სისხლნარევ ცრემლის შეკავებით
მე შენთან მოვედი და ახლა ვიხსენებ
თუ როგორ მიხმობდნენ მე შენი მკლავები
და შენი ტუჩების უძირო სიცხელე
თუ როგორ გეძებდი დაორთქლილ მინებზე
და შენი სურვილით
თუ როგორ ავივსე
მაგრამ არარსებულ სიყვარულს ვინ ეძებს
ღამეში მზის სხივებს ვინ მოისაკლისებს
არა ხარ _
შენ მხოლოდ სიზმრებმა დაგხატეს
და ახლა ამ სიზმრებს ქარები მიფრთხობენ
და ყველა კუნჭულში სიჩუმე ღაღადებს
და ჩემი ხელები შენს მუხლებს ითხოვენ
დაბრუნდი
ან იქნებ არსად არ წასულხარ
შენ იქნებ აქა ხარ და სივრცეს მიაპობ
დაბრუნდი
და შენი სიჩუმის პასუხად
მე თვალებს დავხუჭავ და ისე გიამბობ
რომ ქარი კბილებში ნასრეს და დაღეჭილ
ოთახის სიბნელეს სურვილით ავავსებ
რომ შენი ღიმილის პატარა ნაგლეჯი
მკრთალი სანთელივით ჩაწვა რაფაზე
რომ ლურჯი ღრუბლები
ბეჯითად ხატავენ
გაყინულ ზეცაში უცნაურ ასოებს
რომ ისევ სიჩუმეს უპყრია სადავე
და ქარი ატირებს ბნელ სადარბაზოებს
რომ ასე სუსტი და ასე უძლური
საკუთარ ოცნებას გიჟივით ვაქეზებ
რომ ახლაც ოთახში
ვზივარ მობუზული
და ახლაც დაორთქლილ მინებზე დაგეძებ
რომ ისევ ღამეა და და ალბათ ადრეა
რომ შემომილეწოს თვალები სინათლემ
რომ სადღაც გავრბივარ
და შენს მონატრებას
მშიერი მხეცივით
კბილებით მივათრევ
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:23 pm

რა წმინდა და უბიწოა ცოდვა,
სანამ შეეხები.

შენი ფანჯრის წინ გატოტილი ხის ფოთოლზე
ასვენია
და უეცარ ქარს ელოდება,
როგორც შემთხვევითობის უმანკო მსხვერპლი.

მერე კი სული
თავის უხილავ ხელებს ჩასჭიდებს,
და მთელი სამყარო
ოდნავ, მაგრამ შესამჩნევად, შეიცვლის ფერს.

ლოგინში წვება შენთან ერთად,
მორჩილად, ცოლივით,
რომელსაც შენ კი არ უყვარხარ _ მოვალეობა უყვარს,
აუცილებლობა,
რომელიც ცოლობით დაეკისრა.

და ყველა ცოდვას აქვს თავისი რიტმი და ფერი,
რომელიც არ გთხოვს,
კალთებს არ გახევს, რომ შენს თბილ სულში
გამოუყო მყუდრო ადგილი, _ ის მდგმურია და საფასურსაც
წინასწარ დათქმულ ვადებში იხდის.

და რა სუფთა და უბიწო იყო თეთრი ფურცელი,
სანამ სუსტსა და გამომწვევ მხრებზე.
ავკიდებდი ამ სტრიქონებს,
როგორც ცოდვას.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:25 pm

ზამთრის სიმღერა

როდესაც მცივა, მე ვიზრდები, ვხდები უსასრულო
და თვლა აღარა აქვს ჩემს ხელებს, ჩემს მუხლებს, ჩემს თვალებს
და ვასრულებ მოძრაობებს, რომლებიც არც კი დასიზმრებია სხეულს.
როდესაც მცია, ბრმავდება სამყარო
და შემიძლია უტიფრად მივაჩერდე დავსებულ თვალებში,,
ჩემი ხელები კი იზრდებიან,
სცივათ და იზრდებიან,
იტოტებიან, როგორც ქუჩები,
ედებიან მთელ ქალაქს, მთელ სამშობლოს, მთელ დედამიწას
და თოვს.

როდესაც მცივა, მე შევრბივარ პირველივე სასადილოში,
სადაც შენ მიცდიდი მუდამ, როცა მე მციოდა,
და მუდამ იყავი ისეთი, როგორიც უნდა იყოს ქალი, როცა მე მცივა,
და მერე ვსვამდით ჩაის, ვთბებოდით,
დაორთქლილი მინებიდან მოჩანდა ქუჩა, რომელსაც სციოდა
და ტანზე ეყარა ავტო-ბუსუსები.
შენ ზოგჯერ გრძნობდი, რომ მე ვიტანჯები,
რომ ჩემი ხელები იზრდებიან, იტოტებიან, ედებიან მთელ დედამიწას,
რომ თვლა აღარა აქვს ჩემს თვალებს, ჩემს მუხლებს,
და მეუბნებოდი: ნუ ღელავ, დაწყნარდი,
ჩვენ შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ,
თამამად დავდოთ პირობები, ბოდიშები ადვილად ვიხადოთ,
რადგან, სულერთია, უხერხული პაუზები თქმისთანავე ააშრობენ თვითეულ სიტყვას,
კვალსაც არ დატოვებენ ჩვენი ნათქვამიდან
და შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ.

კარგად ვარ - გეუბნებოდი მე, და ჩემი მოცახცახე მუხლები
აზანზარებდნენ კლდეებს, ნაგებობებს.
მესმის - მპასუხობდი, და ჩემს ათრთოლებულ ხელებზე
თავს ვეღარ იმაგრებდნენ მანქანები, მოქალაქენი.
იშმუშნებოდნენ თბილ საბნებში გახვეული ქალიშვილები.
გარდაცვლილები ხელს იღებდნენ ცხოვრებაში დაბრუნების ფუჭ ოცნებაზე.

ჩვენ ახლაც აქ ვართ,
სასადილოს გრილ კუთხეში მიყუჟულები,
ერთი ჭიქიდან ვწრუპავთ ჩაის, თანდათან ვთბებით,
უხერხული პაუზები იწელებიან,
კიდევ ცოტაც და: ვეღარ გაწვდება იმათ სიგრძეს ჩვენი პირის ჭრილის ზომები -
რომ ღიმილები გადავაფაროთ.

როდესაც მცივა, მე ბევრად მეტს ვლაპარაკობ, ვიდრე შენ გესმის.
მე მინდა, ვცდილობ, მეტი სიტყვა შემოგაწიო,
რათა შენ, როგორც ბავშვობაში, იატაკზე დაჯდე,
სხვა ყველაფერი დაივიწყო
და ჩემი სიტყვებით სახლი ააშენო,
რომელსაც, თუ მოგინდა, თვითონვე დაანგრევ;
რათა შენ, როგორც დიდობაში, ჩემი სიტყვები თაროებზე ჩამოალაგო,
სერვანდების ვიტრინებში გამოფინო,
კედლებზე დაკიდო;
რათა შენ, როგორც სიბერეში, ჩემი სიტყვები ექიმთან წაიღო
და დამშვიდდე, როცა ანალიზის პასუხი გამცნობს,
რომ ამ სიტყვებზე, მართალია, ერთი-ორგან აღინიშნა ნაკბილარები,
მაგრამ ისინი კიდევ დიდხანს გაცოცხლებენო;
რათა შენ, როგორც სიკვდილში, მთელ სამყაროს მიაწერო ჩემი სიტყვები.

როდესაც მცივა, მრავლდებიან ჩემი გულები,
ჩემი სიზმრებით იბერება ყველა ბალიში,
ყველა პოეტი ჩემს ლექსებს დასდევს -
ვინ - პეპლის საჭერით, ვინ - შურდულით, ვინ კიდევ - თოფით,
და ეს არავის უცნაურად არ ეჩვენება,
რადგან არ სმენიათ არცერთი მკვდრისაგან,
სხვის საფლავში ჩამასვენესო.

როდესაც მცივა, ზამთარია.
ან გვიანი შემოდგომა.
ან სიყვარული.
როგორც ტოტები ფოთლებისაგან, ჩემი სიტყვები გრძნობებისგან იძარცვებიან
და ჩვენ ერთმანეთს უხერხული პაუზებით ვესაუბრებით,
და შენც ყოველთვის ისეთი ხარ, როგორც ყოველთვის:
ჩემი მომლოდინე
გრილ სასადილოში,
სადაც მე და შენ აღარ დავდივართ,
სადაც ძვირფასმა რესტორანმა დაიდო ბინა,
სადაც აღარ სვამენ ჩაის.

როდესაც მცივა, მე შენ მყავხარ; და ასე იქნება მუდამ,
ვიდრე ზამთრობით ბეღურები თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლიან.

ზამთრისპირულად...
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:26 pm

ბუკოვსკი და მშვენიერია რატიანის თარგმანი:

დიდი ღამე ქალაქში

მთვრალი ქალაქის ბნელ ქუჩებში,
ღამე,
გზის აბნევა,
საითაა შენი სახლი,
შედიხარ ბარში, რათა იპოვო შენი თავი,
წყლიან სკოჩს უკვეთავ,
ბარში სინესტეა,
ნესტით იჟღინთება ერთ-ერთი სახელო,
ნაძირალები – სკოჩი სუსტია,
ლუდს უკვეთავ,
ქალბატონი სიკვდილი კი გიახლოვდება, აცვია კაბა,
ჯდება შენს გვერდით,
ლუდს უკვეთავ – ამჯერად მისთვის,
მას ხომ ჭაობის სუნი ასდის,
შენს მუხლს ეხება თავისი მუხლით,
ბარმენს ეღიმება,
შენ მას აიძულე, აღელვებულიყო,
რადგან არ იცის, ვინ ხარ,
პოლიციელი თუ მკვლელი, შეშლილი თუ იდიოტი,
უკვეთავ არაყს,
არაყს ასხამ ლუდის კათხაში.

ღამის პირველი საათია,
შენ ეკითხები, რა ეღირება მისი თავი,
სვამ ჭიქებში ჩარჩენილ წვეთებს,
ცუდი გემო, საავტომობილო ზეთის გემო,
ემშვიდობები ქალბატონ სიკვდილს,
ემშვიდობები ბარმენს.

შენ გაგახსენდა, საითაა შენი ოთახი,
ოთახი ღვინით სავსე ბოთლით საპირფარეშოს მაგიდაზე,
ოთახი მოცეკვავე ტარაკანებით.

სრულყოფილება ვარსკვლავებს შორის,
სადაც მოკვდა სიყვარული.

დევნა

ბიჭუნა მორბის ჩემსკენ
სასტვენებით პირში, და
უსტვენენ, და
მიყვირიან:
“შენ ხარ დაპატიმრებული!”
“შენ ხარ მთვრალი!”
და სათამაშო ხელკეტებს
მირტყამენ ფეხებში.
ერთ-ერთ მათგანს
მედალიონიც უმშვენებს პერანგს,
მეორე ცდილობს წამომაცვას სათამაშო ბორკილები,
მაგრამ ჩემი ხელები მაღლაა...

როცა შევვარდი ღვინის ფარდულში,
ისინი შემეშვნენ,
გაბზუილდნენ
სკაში არშეშვებული ფუტკრების მსგავსად.
მე ავიღე 1/5 გალონი
ვისკი
და
3
ყინულის ფილა.


მე შევხვდი გენიოსს

დღეს მატარებელში
შევხვდი გენიოსს,
დაახლოებით ექვსი წლისას,
ის იჯდა გვერდით
და როდესაც მატარებელი ოკეანეს მიუახლოვდა
და გზა განაგრძო ნაპირის გასწვრივ,
მან შემომხედა
და წარმოთქვა:
“ის ხომ ცოტაა!”

მაშინ პირველად
დავფიქრდი
ამაზე.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:27 pm

ЗВИАД РАТИАНИ

СНЕГ, СНЕГ. ЖИЗНЬ ПРЕКРАСНА

Жизнь прекрасна. Проснулся в начале седьмого
и зажег огни нашей елки, хорош
блеск ее разноцветных свечей. Жизнь
прекрасна. Дети спят. И взрослые. Снег,
первый, кажется, в этом сезоне, падает.
Падает снег, и светает. Тридцать Четыре —
шепчу я себе. Нет, не годится. Тридцать Четыре —
повторяю погромче. Опять не то. Что-то не нравится
в этой цифре; а ведь именно столько исполнилось мне
сегодня. Минимум полчаса
в моем распоряжении, могу сидеть и писать. Нет,
не могу. За окном залаяла собака, и так энергично,
что я подумал: ей еще о многом и многом лаять,
но она вскоре притихла. Жизнь
прекрасна. Быстро светает,
и заранее ленюсь прожить этот день, этот
конкретный. Я не о жизни. Жизнь
прекрасна. Жить я люблю. Я ленюсь прожить
именно этот, наступающий день,
шагать по грязи — ведь снег в этом городе не держится долго,
принимать поздравления, не-поздравления, говорить “спасибо”
с соответствующей мимикой. Быстро светает,
и в дневном свете уже не так хорош
блеск разноцветных елочных свечей. Жизнь
прекрасна. Моя дочка бежит к окну
и с криком “снег, снег!” несется по дому,
а сын еще маленький, ничего пока не понимает, но и он радуется
и подпрыгивает на кровати. Я мог предугадать
такое начало дня, так как проснулся в начале седьмого
и первым увидел снег за окном. Дитя мое,
не так уж и хорош этот снег —
час, другой — и растает, превратится в грязь,
он так же безжизнен, как число Тридцать Четыре,
так же бездушен, как блеск елочных свечей в дневном свете,
бесплоден, как твой отец за письменным столом.
Но эти слова, дитя мое, плохие слова, а снег — снег хорош,
и твой отец, представь себе, тоже. Пока он не вышел из дому
на улицу, где снег еще не затоптан и чист,
скажи ему что-то, неважно что, любое слово шепни,
пусть даже бессмысленное Тридцать Четыре,
и он станет красивее, чем был, и с легкостью будет шагать по тающему снегу,
принимать поздравления, благодарить поздравляющих
и хотя бы некоторое время не вспоминать,
как усложнилась жизнь,
как упростились мечты. Жизнь
прекрасна.


МАЛАЯ ЭЛЕГИЯ ДЛЯ ОТЦА

Смотри, это дерево и есть мой отец.
Ты удивлен?
Дуб ожидал увидеть?
Нет, это дерево и есть мой отец,
это тонкостволое
и еще совсем не старое,
которое чутко спит зимой
и весной пробуждается при первом тепле.
Оно не затеняет половину двора,
не заслоняет свет другим деревьям,
его тень не тяжела и послушна —
даже слабое осеннее солнце
без труда вращает ее вокруг ствола,
ну а летом, когда у нас невыносимо жарко,
его тень пятерых-шестерых, если не больше, укрывает свободно,
и нам этого хватает. Нас больше и нет. Большего
и не надо.


ЖИЗНЬ СРЕДИ КАМНЕЙ

Да понимаю я все.
И сам такими же мудростями одурачивал
себя, и сердце свое, но затянулось

это время собирать камни — я правильно сказал? — и вот это время
что-то слишком, постыдно затянулось:
все камни и все камешки, большие и крошечные, собраны,
огромные стены воздвигнуты
вокруг меня,
высокие такие —
если и придет пора разбрасывать,
даже самый легкий камешек не перебросить
за стены.

И шевельнуться боюсь — ведь могут упасть
эти мои, годами собираемые, выразительные камни
и раздавить меня. Сижу неподвижно

и рассматриваю каждый камень по отдельности;
в некоторые, случается, влюбляюсь,
но не решаюсь признаться.


ДРУГОЙ БЕРЕГ. ФРАГМЕНТ

Солнце спускалось куда-то в сторону, не в море,
и само море было каким-то не таким, северным,
с удивительно плоской тканью поверхности
и с тонким, глазом почти неуловимым, горизонтом,
линия которого проходила гораздо ближе,
чем в том другом, единственном море,
которое я видел. И я, девятнадцатилетний
и слегка удивленный тем, что даже моря не похожи друг на друга,
с радостью смотрел на красивую русскую девушку,
которая выходила из воды на берег, ступая
медленно, спотыкаясь — так как дно было каменистым. Солнце спускалось,
и в его лучах блестело тело, покрытое глазурью соленой воды,
я же был девятнадцатилетним, прошлого пока не имевшим, и не мог понимать,
что это и есть красота: удачное сочетание
нескольких теплых цветов, и только...

Перевод Инны Кулишовой
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:28 pm

Потерянный город

В этом городе дождь
и – двое влюбленных.

Все слова под дождем сверкают по-новому,
дух захватывает, когда я касаюсь тебя.
Мне грустно, потому что я влюблен
и потому что у тебя мокрые волосы
и мокрая майка, и я целую тебя. Это город
счастливых, наш потерянный город.

Куда уходит любовь, спросишь ты.
Не знаю.


Ex Voto

Пиши – пусть не верят –
не смущайся, пиши
о призраках, в которых
сам бы не верил, если бы не...

Пиши – и пусть ненавидят –
бери и пиши,
что ты сам себе Родина
и совесть твоя чиста.

Пиши – и пускай смеются,
не жди вдохновения, пиши
о каждодневных обидах
и Боге, который молчит.

А еще – о своем открытии:
о том, что стихи
сочиняются до,
а читаются после любви.


Бритье

Своему отражению в зеркале

Не бойся –
я вижу:
ты не я.

Капелька крови,
проступившая сквозь мыльную пену,
не свяжет нас –
не бойся.

Не бойся –
я здесь, а ты там:
по ту сторону амальгамы,
ты – это ты.

Улыбаясь в ответ,
ты всегда немного запаздываешь.

Не бойся –
тебе не придется стареть вместе со мной.


Было – и нет

...А потом и стихи покинули людей.

Выбрали непогожую ночь, когда никто не высовывается на улицу,
тайно свернули свой лагерь
и двинулись в путь, обрастая по дороге
все новыми и новыми соплеменниками.

Скорбные – от того, что все так плохо кончилось,
И растерянные – потому что их оказалось меньше, чем они думали.
Словно последние, чудом уцелевшие солдаты разбитой армии,
уныло потянулись они по темным ветреным долинам домой,
к далекой стране, надежно укрытой от глаз времени,
из которой их – кого раньше, кого позже – обманом выманили.

Их ухода не заметили, потому что стояла ночь.

Их отсутствия не заметили, потому что наступил день.

Перевел Дмитрий Веденяпин


Другу, девять лет спустя

И безлюдно, и сыро. И на влажной земле
пальцем ли, веткой – как хочешь – могу повторить тот рисунок,
твой портрет, что когда-то испортил школьную парту,
ты любил его. Припоминаю последний
сон о тебе: как ты мчишься на велосипеде
через бурую лужу, навстречу. Обрызгал ли, нет ли – не помню.
Девять лет пробежали – сижу у могилы твоей, в изголовье.
Как тогда, в декабре,
когда мама твоя приоткрыла окно,
ибо воздух в палате кончался, – нас было так много,
дышавших твоим исчезающим воздухом, лишь на три дня
и хватило. Мы все понимали, что ты умираешь.
Только я был спокойнее всех за твоею подушкой:
ты не мог ведь ко мне повернуться, в глаза заглянуть.
Остальные от ужаса взмокли. Хорошо хоть, один догадался
рассказать анекдот, мы смеялись. Я понял тогда:
он любил тебя больше других.

Нет, мой друг, я не часто сюда прихожу, где тому девять лет,
как тебя мы оставили юношей светловолосым, калекой.
И когда застучала о гроб твой сухая земля,
все мы поняли: это не просто начало неведомой жизни
без тебя – это детство захлопнуло двери навеки.
Нет, не часто сюда прихожу я. Не то что с тобой –
даже с теми, кто жив, я не знаю, что сталось.
Ты мог себе это представить?

И безлюдно, и сыро. А я вспоминаю твой смех,
что тому девять лет, в декабре, все звенел, продолжался:
когда мать отвернулась к окну, мы печально молчали,
ты смеялся, а после
внезапное выдохнул «ах»...

И никто из нас не был с тобой через три
страшных дня, но потом еще долго мы лгали друг другу,
будто в миг твоей смерти движенье ее ощутили.


Человек у окна, за окном – осень


1

Предков десять колен
и потомков чуть меньше,
кажется, растворены у меня в крови.

Но не знаю, как жить,
как писать мне и как ощутить
нереально прекрасную осень,

что сомнений клочки воедино
собрала, обещая: сначала
все начнется, и вновь с увяданья.


2

Доброй осени.
Все, что могу я, – часами
сидеть у окна, сознавая: писать невозможно.

Доброй осени, жизнь!
Ускользающая, прихотливая
и почти не моя.

Все, что могу я, – часами сидеть у окна,
чтоб за ним была осень,
теплынь,

чтоб три девушки шли под окном,
чтобы сердце забилось сильнее:
здесь одна, что навеки любима.

Вторую люблю я. А третья – любовь.
Вот и все, что могу я, –
сделать так, чтобы уже не писать по-иному.

Вот и все, что могу, –
доброй осени, жизнь! –
никогда не писать по-иному.

Перевела Инга Кузнецова
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:30 pm

მარკ სტრენდი


ქარბუქის ნამცეცი

გუმბათოვანი ქალაქიდან, გუმბათებით დაჩრდილული ქალაქიდან,
ერთი ფიფქი, ერთი ქარბუგთაგანი, უწონადო შემოფარფატდა
შენს ოთახში, მოარწია სავარძლამდე,, სადაც ზიხარ,და გადაშლილი
წიგნის მიღმა დაინახე, როგორ გაქრა. სხვა არაფერი
არ მომხდარა.მხოლოდ ერთი წამიერი გამოფხიზლება,
სხვა არაფერი. ყურადღების წამიერი დაძაბვა და მოდუნება, დრო
დროებს შორის, და დაკრძალვა ყვავილების გარეშე. მეტი
არაფერი გარდა აზრის, რომ ქარბუქის ეს ნამცეცი, შენივე თვალწინ
არაფრად რომ გადაიქცა, შეიძლება ისევ დაბრუნდეს
წლების შემდეგ და შენსავით რომ იჯდება, ის კაცი იტყვის:
”დროა, ზეცა გახსნილია. ჰაერი მზად არის.”

პოეზიის ჭამა

მელანი იღვრება ჩემი პირიდან.
არ არსებობს უფრო დიდი ბედნიერება.
მე შევჭამე პოეზია.

ბიბლიოთეკარი თვალებს არ უჯერებს.
მისი თვალები სევდიანია.
ის კაბაზე ხელებს ისვამს და დააბიჯებს.

მორჩა პოეზია.
სინათლე მინავლდა.
ძაღლები კიბეს ამოუყვნენ.

თვალისკაკლები უბზრიალებთ.
ქერა თითებით იატაკს წმენდენ
საწყალი ბიბლიოთეკარი აბაკუნებს ფეხებს და ტირის.

მას არ ესმის.
მე ვეცემი მუხლებზე და ხელებს ვულოკავ.
ის იწყებს კივილს.

მე ვარ ახალი ადამიანი.
ვწკმუტუნებ და ტანზე ვახტები.
ბედნიერი ვხოხავ ზურგზე წიგნების კუპრში.




ნარჩენები

ვათავისუფლებ საკუთარ თავს სახელებისგან, ვათავისუფლებ ჩემს ჯიბეებს,
ვათავისუფლებ ფეხსაცმელებს და ვტოვებ გზაზე.
ღამით უკან ვაბრუნებ საათს.
საოჯახო ალბომს ვფურცლავ და ვუყურებ პატარა ჩემთავს.

კარგს რას მომიტანს? საათებმა გააკეთეს თავისი საქმე.
ვამბობ ჩემს სახელს, ვამბობ ნახვამდის.
ქარს მიაქვს ყველა ჩემი სიტყვა თანმიმდევრობით.
მე მიყვარდა ჩემი ცოლი, მაგრამ გავუშვი.

ჩემი მშობლები წამოიჭრენ სავარძლებიდან
ღრუბლების რძისფერ ოთახებში. როგორღა ვმღერი?
დრო მეუბნება თუ ვინა ვარ, ვიცვლები და ვრჩები იგივე.
ვათავისუფლებ საკუთარ თავს ცხოვრებისაგან და ცხოვრება რჩება იგივე.


გრძელი სევდიანი ვახშამი

ერთი ამბობდა
თუ როგორ ფარავენ ჩრდილები მინდორს, თუ როგორი
წარმავალია ყველაფერი, თუ როგორ სძინავს გამთენიისას
ვიღაცას, დილა კი მოდის.

ერთი ამბობდა
თუ როგორ ყუჩდება ქარი, და როგორ ჩნდება ისევ,
თუ როგორ არიან ხეების ქერქები ქარის კუბოები,
მაგრამ უამნდობა გრძელდება.

ეს იყო გრძელი ღამე
და ერთი ამბობდა რაღაცას მთვარეზე, რომელიც სითეთრეს აფენს
გაყინულ მინდორს, და რომ წინ არ ჩანს არაფერი
არ ჩანს იგივე.

ვიღაცამ ახსენა
ქალაქი, რომელშიც ომამდე ცხოვრობდა, და ოთახი ორი სინათლის
ჩრდილით კედელზე, ვიღაც ცეკვავდა, ვიღაც უყურებდა
ჩვენ თანდათან ვიჯერებდით,

რომ ღამე აღარ გაილევა. ერთი
ამბობდა-მუსიკა კი დასრულდა და ვერავინ შენიშნა - ის
ამბობდა რაღაცას ცაზე, პლანეტებზე, და ვარსკვლავებზე,
თუ როგორი პატარები არიანო, როგორი შორი.


რატიანის თარგმანია
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:31 pm

მარკ სტრენდი





ელეგია მამაჩემისთვის
(რობერტ სტრენდი, 1908 - 1968)



1. ცარიელი ტანი

ხელები იყო შენი, მკლავები იყო შენი,
შენ კი არ იყავი არსად.
თვალები იყო შენი, მაგრამ დახუჭული, სამუდამოდ დახუჭული.
იყო შორეული მზე.
იყო ბედფორდის აუზის ქარი.
იყო ზამთრის მინავლული მომწვანო შუქი.
იყო შენი ბაგეები,
შენ კი არ იყავი არსად.
როცა ვიღაც ალაპარაკდა, მას არავინ უპასიხა.
ღრუბლებმა ქვემოთ დაიწიეს
და დამარხეს შენობები ნაპირის გასწვრივ,
წყალი კი დუმდა.
თოლიები ახმაურდნენ,
საათები წიკწიკებდნენ სხვების მაჯებზე.
არ ჩანდა ტკივილი. გავლილიყო.
რაც იყო, იყო გასაგები. არაფერი დარჩა სათქმელი.
ჩრდილმა აშალა თავისი ფერფლი.
იყო სხეული, შენი იყო, შენ კი არ იყავი არსად.
მის კანს შეეხო ჰაერი - და გააჟრჟოლა ჰაერს,
მის თვალებში ჩაწვა წყვდიადი.
შენ კი არ იყავი არსად.


2. პასუხები

რატომ დაეხეტებოდი?
სახლი ციოდა.
რატომ დაეხეტებოდი?
მე სულ ასე ვხეტიალობ მზის ჩასვლიდან განთიადამდე.
რა გეცვა ტანზე?
ლურჯი პიჯაკი, თეთრი პერანგი, ყვითელი ჰალსტუხი, ყვითელი წინდები.
რა გეცვა ტანზე?
არაფერი. მტკიოდა და ამით ვთბებოდი.
ვისთან გეძინა?
მე მეძინა ყოველღამე სხვადასხვა ქალთან.
ვისთან გეძინა?
მარტო მეძინა. მე ყოველთვის მარტო მეძინა.
რატომ მატყუებ?
სულ მგონია, ვამბობ სიმართლეს.
რატომ მატყუებ?
ვერაფერი ტყუის ისე, როგორც სიმართლე, და მიყვარს სიმართლე.
რატომ მიდიხარ?
რადგან ჩემთვის ყველაფერმა დაკარგა აზრი.
რატომ მიდიხარ?
ეს არასდროს არ ვიცოდი. არც ახლა ვიცი.
დიდხანს გელოდო?
არ მელოდო. მე ძალიან დავიღალე და მინდა დავწვე.
შენ ძალიან დაიღალე და გინდა დაწვე?
დიახ, ძალიან დავიღალე და მინდა დავწვე.


3. შენი სიკვდილი

ვერაფერი შეგაჩერებდა.
ვერც კარგი დღე. ვერც სიმშვიდე. ვერც ოკეანის ღელვა.
შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
ვერც ხეივანი, სადაც სეირნობდი,
ვერც ხეები, რომლებიც გრჩდილავდნენ.
ვერ ექიმი, რომელიც გაფრთხილებდა,
ჭაღარათმიანი ახალგაზრდა ექიმი, რომელმაც ერთხელ გიხსნა.
შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
ვერაფერი შეგაჩერებდა. ვერც შენი ვაჟჳ. ვერც ქალიშვილი,
რომელიც გაჭმევდა და გაბრუნებდა ბავშვობაში.
ვერც შენი ვაჟი, რომელსაც ეგონა, არასოდეს მოკვდებოდი.
ვერც ქარი, რომელიც გიფრიალებდა საყელოს
ვერც ფეხსაცმელები, რომლებიც დამძიმდნენ,
ვერც თვალები, რომლებიც გაზარმაცდნენ.
ვერაფერი შეგაჩერებდა.
შენ იჯექი შენს ოთახში, გაჰყურებდი ფანჯრიდან ქალაქს
და განაგრძობდი სიკვდილს.
შენ მიდიოდი სამუშაოდ, სხეულს კი ციოდა.
ფეხები დამძიმდნენ, წინდები გიჭერდნენ.
შენი სახე გათეთრდა,
შენი ხმა კი ორად გაიპო,
ხელჯოხს დაეყრდენი,
მგრამ უკვე ვერაფერი შეგაჩერებდა.
ვერც მეგობრები, რომლებიც გირჩევდნენ.
ვერც ქალიშვილი, რომელიც ხედავდა, როგორ პატარავდებოდი.
ვერც შენი ვაჟი. ვერც დაღლილობა,
რომელიც ჩასახლდა შენს სუნთქვაში. ვერც ფილტვები,
რომლებიც აივსნენ წყლით.
ვერც სახელოები, რომლებშიც შეფუთულიყვნენ მტკივანი მაჯები.
ვერაფერი შეგაჩერებდა.
შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
როცა ბავშვებთან თამაშობდი, შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
როცა ჯდებოდი სასადილოდ,
როცა გეღვიძებოდა ღამით, ცრემლებით თვალებზე, ოფლიანი სხეულით,
შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
ვერაფერი შეგაჩერებდა.
ვერც წარსული.
ვერც მომავალი თავისი კარგი ამინდებით.
ვერც ხედი შენი ფანჯრიდან, სასაფლაოს ხედი.
ვერც ქალაქი. ვერც ეს საზარელი ქალაქი თავისი შენობებით.
ვერც წუხილი. ვერც სიხარული.
სხვას აღარაფერს აკეთებდი, მხოლოდ განაგრძობდი სიკვდილს.
შენ მიიტანე საათი ყურთან.
შენ იგრძენი, როგორ იცლები.
შენ დაწექი.
ხელები გულზე დაიკრიფე და გესიზმრებოდა სამყარო უშენოდ,
ადგილები ხეების ქვემოთ,
ადგილები შენს ოთახში,
ცარიელი ადგილები.
შენ განაგრძობდი სიკვდილს.
ვერაფერი შეგაჩერებდა.
ვერც შენი სუნთქვა. ვერც შენი ცხოვრება.
ვერც ცხოვრება, რომელიც გინდოდა.
ვერც ცხოვრება, რომელიც გქონდა.
ვერაფერი შეგაჩერებდა.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:32 pm

wina postis gagardzeeba
4. შენი ჩრდილი

შენ გქონდა ჩრდილი.
ადგილებმა, სადაც ყოფილხარ, დაგიბრუნეს ის შენ.
უპატრონო ბავშთა სახლის დერეფნებმა და გადამხმარმა გაზონებმა დაგიბრუნეს ის შენ.
საგაზეთო ჯიხურებმა დაგიბრუნეს ის შენ.
ნიუ-იორკის ქუჩებმა დაგიბრუნეს ის შენ, და მონრეალის ქუჩებმაც ასევე.
ოთახებმა ბელემში, სადაც ხვლიკები ჭამდნენ მკვდარ კოღოებს, დაგიბრუნეს ის შენ.
მეხიკო სიიმ, სადაც გინდოდა შენი ჩრდილის სამუდამოდ დაფუძნება, და ჰალიფაქსის ნავსადგომმა, დაგიბრუნეს ის შენ.
შენ გქონდა ჩრდილი. სადაც მიემგზავრებოდი, შენი ჩრდილი უკან მოგდევდა, და სადაც კი ჩადიოდი, წინ გხვდებოდა შესაგებებლად. შენ გქონდა ჩრდილი.
ყველა კარი, სადაც შესულხარ, თავაზიანად გაცლიდა მხრიდან და გამოსვლისას ისევ უკან გიბრუნდებდა. შენ გქონდა ჩრდილი.
მაშინაც კი, როცა თვითონ ივიწყებდი, შენი ჩრდილი არ გივიწყებდა.
ერთთხელ, ქვეყანაში, ხის ჩრდილმა შთანთქა შენი ჩრდილი და ვერავინ გიცნობდა მაშინ.
ერთელ, ქვეყანაში, შენ მოგეჩვენა, რომ სხვას გაყვა შენი ჩრდილი. შენმა ჩრდილმა არაფერი არ გითხრა მაშინ.
შენს ჩრდილს ფარავდა სამოსი და, როცა იხდიდი, ნებიერად იშლებოდა იატაკზე, უფერული, როგორც წარსული.
შენმა სიტყვებმა, რომლებიც ხმელი ფოთლებივით მიქრიდნენ ჰაერში, დაკარგულ ჰაერში, იმ ადგილისკენ, სადაც არ ხდება არაფერი, დაგიბრუნეს შენ შენი ჩრდილი.
მეგობრებმა დაგიბრუნეს შენ შენი ჩრდილი.
მტრებმა ჩათვალეს, რომ ის მძიმეა, მოგითრიეს საფლავზე და დაგიბრუნეს შენ შენი ჩრდილი.
როცა მოკვდი, შენი ჩრდილი იწვა ავეჯზე, მტვერი იყო მისი წყალი და მისი პური.
ის ცეკვავდა ნანგრევებში, ის ფხიზლობდა, როცა ირგვლივ ყველას ეძინა, ის ბრწყინავდა სამარხებს შორის, ელვარებდა, როგორც კრისტალი.
ის თვაისთავს პატრონობდა, როგორც ჰაერი.
მას უნდოდა ყოფილიყო თოვლივით და ეთოვა წყალზე, მას უნდოდა ყოფილიყო არაფერი და ეს იყო შეუძლებელი.
შენი ჩრდილი მოვიდა ჩემთან. შენი ჩრდილი დამაწვა მხრებზე.
შენი ჩრდილი არის შენი, ვთქვი მე მაშინ. მე ვთქვი, ის შენია.
მე მას დიდხანს ვატარებდი. მე მას გიბრუნებ.


5. გლოვა

ისინი გგლოვობენ.
როცა დგები შუაღამისას
და ქვის ლოყაზე გიბრწყინავს ცვარი,
ისინი გგლოვობენ.
გაბრუნებენ ცარიელ სახლში.
სკამებით და მაგიდებით ავსებენ ოთახს.
გსვამენ და სუნთქვას გასწავლიან,
სუნთქვა კი იწვის.
ის იწვის ფიჭვის პატარა ყუთში და მზის სხივივით ფუვდება ფერფლი.
წიგნს გიწვდიან და გაკითხებენ.
გისმენენ და მოსდით ცრემლები.
ქალები თითებს გისრესენ და თმასაც გვარცხნიან.
ყინულს ალღობენ შენს წვერში და მერე გპარსავენ.
მონდომებით გისრესენ სხეულს.
ისინი გაცმევენ მშვენიერ სამოსელს
და ხელებს გითბობენ.
ისინი გაჭმევენ და ფულს გთავაზობენ.
ისინი შენს წინ იჩოქებენ, გთხოვენ, არ მოკვდე.
როცა დგები შუაღამისას, ისინი გგლოვობენ.
თვალებს ხუჭავენ და შენს სახელს იმეორებენ.
ვერ აცოცხლებენ შენს ძარღვებში დაფლულ სინათლეს,
შენს სიზმარში ვერ შემოდიან.
რა გაეწყობა, ბებერია.
წამოდექი ამაღამ და ხვალაც ადექი, სულერთია, უკვე სულერთია.
ისინი გგლოვობენ, როგორც შეუძლიათ.


6. ახალი წელი

ზამთარია და ახალი წელი.
არავინ გიცნობს.
შენ წევხარ სადღაც,
ვარსკვლავების, წვიმების და სინათლის მიღმა
და ყველანაირი ამინდი ქვაა.
შენი მეგობრები თვლემენ სიბნელეში,
მათ ეს სიამოვნებთ და აღა ახსოვხართ.
არაფერია შენს გარშემო. არავინ გიცნობს.
ვერ ხედავ წვიმას, რომელიც იღვრება, ვერც მამაკაცს, რომელის მიდის.
მლაშე ქარი მტვერს აყრის ქალაქს.
მზეს ვერ ხედავ. და ვერც მთვარეს, მზეს რომ დაყვება
ჩრდილივით. არა, ექოსავით.
მზეს ვერ ხედავ, ის კი, როგორც ნაცემი გული, ფეთქავს ჰაერში.
შენ ვერ ხედავ მის იარებს და ჩამქრალ თვალებს.
ყველაფერი უკანაა.
ზამთარია და ახალი წელი.
ცას საოცრად ნაზი კანი აქვს.
ყველაფერი უკანაა. არავინ გიცნობს.
ღამის წყალზე ვარსკვლავები ირეკლებიან.
ვერავინ ხედავს ზღვის ფსკერზე კენჭებს.
არის ნაპირი და ხალხი იცდის.
არაფერი აღარ ბრუნდება.
სიჩუმეა სახელის ნაცვლად.
ზამთარია და ახალი წელი.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:33 pm

მეგობარს, ცხრა წლის შემდეგ

არავინაა, ნაწვიმარია, და შემიძლია შენი საფლავის მიწას
ჯოხით ან თითით მივახატო შენი სახე -
ზუსტად ისეთი, ბავშვობაში რომ დავხატე სკოლის მერხზე
და რომ მოგწონდა. შემიძლია, აღვადგინო ბოლო სიზმარი,
რომელშიც გნახე: ველოსიპედს მოაქროლებდი
ჩემსკენ და გუბეს უმიზნებდი, ყავისფერ გუბეს,
ოღონდ, გამწუწე თუ გადავრჩი, აღარ მახსოვს. ცხრა წლის შემდეგ
მე ჩამოვჯექი შენს საფლავზე, ჩამოვჯექი თავის მხარეს -
როგორც მაშინ, ცხრაწლისწინა დეკემბრის თვეში,
როცა დედაშენა ფანჯარა შეაღო,
რადგან ჰაერი ჩამომიძიმდა პალატაში - იმდენნი ვიყავით,
იმდენნი გეცილებოდით ჰაერს, რომელიც ისედაც ცოტაღა გრჩებოდა -
სამი დღის სამყოფი. და ყველამ ვიცოდით, რომ შენ მოკვდებოდი,
მაგრამ მე თავთან გეჯექი და სხვებზე უფრო მშვიდად ვიყავი,
რადგან თავის წამოწევა არ შეგეძლო და თვალებშიც
ვერ ჩამხედავდი. სხვებმა კი
თითქმის ჩაისვარეს. კიდევ კარგი, ლაშამ მოაბა თავი
რაღაც ანეგდოტს. და ვიცინეთ. მაშინ მივხვდი, მას ყველაზე მეტად უყვარდი.
და არა, ხშირად არ მოვდივარ შენს საფლავზე, სადაც ცხრა წლის წინ
ჩაგასვენეთ დალეწილი, 19 წლის, ქეარათმიანი,
და როცა მიწა აგუგუნდა შენს კუბოზე, ყველანი მივხვდით,
რომ ეს ხმა ბევრად მეტი იყო, ვიდრე მხოლოდ უშენობა, რომ ამ გუგუნით
ჩვენმა ბავშვობამ მიგვიხეთქა ცხვირწინ კარები.
და არა, ხშირად არ მოვდივარ მე შენს საფლავზე; შენთან კი არა
ვინც ცოცხალია, იმათთანაც ვეღარაფერს ვეღარ ვმეგობრობ
და ვერც კი გეტყვი, სად არიან. წარმოიდგენდი?

არავინაა, ნაწვიმარია, და მე ვიხსენებ შენს სასაცილო სიცილს
რომელიც იმ დღეს, ცხრაწლისწინა დეკემბრის ოცში,
როგორღაც დიდხანს გაგიგრძელდა. როცა უკვე ყველა ვდუმდით და დედაშენიც
როცა ფანჯრისკენ შეტრიალდა, შენ ჯერ კიდევ იცინოდი,
ბოლოს თქვი, ვაი.

სამი დღის შემდეგ იქ არცერთი არ ვიყავით; და კიდევ დიდხანს
ვატყუებდით ერთმანეთს და თავს ვიტყუებდით,
თითქოს იმ წუთში, როცა მოკვდი, რაღაც ვიგრძენით.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:33 pm

ნუ გეშინია:
მე ვერასდროს ამოვიცნობ
ჩემს სახეს შენში.

სისხლის წვეთი,
საპნის ქაფზე რომ მსხვილდება თანდათანობით,
ჩვენ ვერასდროს შეგვაერთებს,
ნუ გეშინია.

ნუ გეშინია:
მე ვერასდროს გადმოვლახავ შენს გლუვ ზედაპირს
და ვერც აქეთ გამოგიხმობ;
ვერც მეხსომები.

მე არასოდეს არ შევიმჩნევ შენს შეცდომებს -
ვიდრე ღიმილს ამაყოლებ, ჯერ რომ იბნევი.

ნუ გეშინია:
მე და შენ ერთად არ დავბერდებით.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:36 pm

უისტან ჰიუ ოდენი
MUSEE DES BEAUX ARTS (1)







იგნლისურიდან თარგმნა ზვიად რატიანმა






რა კარ­გად იც­ნობ­დ­ნენ ტან­ჯ­ვას

ის­ი­ნი, ძვე­ლი ოს­ტა­ტე­ბი; რო­გორ ეს­მო­დათ

მა­თი, ვინც უკ­ვე იტ­ან­ჯე­ბა, რო­ცა ირგ­ვ­ლივ უმ­ე­ტე­სო­ბა

მშვი­დად სა­დი­ლობს ან სე­ირ­ნობს, ან ფან­ჯ­რი­დან იხ­ე­დე­ბა და ასე ხარ­ჯავს

დროს. ხო­ლო რო­ცა მო­ხუ­ცე­ბი დგა­ნან, ელ­ი­ან

ბრწყინ­ვა­ლე შო­ბას, მათ ეს­მო­დათ, რომ იქ­ვე უნ­და

ჩან­დეს ტყის­პი­რი და ბავ­შ­ვე­ბი, რომ­ლე­ბიც გუნ­დად

მო­ყი­ნულ ტბორ­ზე სრი­ა­ლე­ბენ.

ახ­სოვ­დათ მუ­დამ,

რომ ტან­ჯ­ვა მთე­ლი სი­სას­ტი­კით იქ აღ­წევს ზე­ნიტს,

სა­დაც ვე­რა­ვის ააღ­ელ­ვებს: ძაღ­ლე­ბი კვლა­ვაც

ძაღ­ლურ ცხოვ­რე­აბს გა­ნაგ­რ­ძო­ბენ, ჯა­ლა­თის ცხე­ნი

ხეს უხ­ა­ხუ­ნებს ჩა­მომ­ხ­მარ გა­ვას.


ავ­ი­ღოთ თუნ­დაც ბრე­ი­გე­ლის "იკ­ა­რო­სი". ვერ ამჩ­ნევს ვი­თომ

უბ­ე­დუ­რე­ბას ვე­რა­ფე­რი; ვერც ის მხვნე­ლი, რო­მელ­საც თვი­თონ

ნათ­ლად ჩა­ეს­მა კი­ვი­ლის ხმა სად­ღაც უკ­ნი­დან

და მა­ინც, ვი­თომც არ­ა­ფე­რი, არც გა­უკ­ვირ­და.

მზეც კვლავ აბრ­წყი­ნებს მწვა­ნე ტალ­ღას, რო­მელ­მაც შთან­თ­ქა

თეთ­რი წვი­ვე­ბი. ხალ­ხი მო­ჩანს გემ­ბან­ზე, მათ­გან

რო­გორ იქ­ნე­ბა, რომ ვე­რა­ვის მო­ეკ­რა თვა­ლი

ცი­დან მომ­წყ­და­რი ბი­ჭი­სათ­ვის? მა­ინც გულ­გ­რი­ლად

მი­ცუ­რავს გე­მი, ლივ­ლი­ვებს წყა­ლი.























აქ­ი­ლევ­სის ფა­რი (2)






ის ტვიფ­რავს, ქა­ლი ელ­ის

ზე­თის­ხი­ლებს და ყურ­ძენს,

და მარ­მა­რი­ლოს ქა­ლაქს,

წყალ­ში ჩაშ­ვე­ბულ ღუ­ზებს,

მაგ­რამ ელ­ვა­რე ფარ­ზე

ტვიფ­რავს ოს­ტა­ტის ხე­ლი

ტყვი­ის­ფერ ცას და ხე­დებს

უკ­აც­რი­ე­ლი ვე­ლის.





მო­ტიტ­ვ­ლე­ბუ­ლი ად­გი­ლია, უმ­ზეო, რუ­ხი,

არ­სად ბა­ლა­ხი ან სი­ცოცხ­ლის რა­მე ნი­შა­ნი

და არ­სად კუნ­ძი, რომ ჩა­მოჯ­დე, მო­ხა­რო მუხ­ლი,

მაგ­რამ უეც­რად, რო­გორც მტვე­რი, წა­მო­ი­შალ­ნენ

ლე­გი­ო­ნე­ბი, და ჩამ­წ­კ­რივ­დ­ნენ; თით­ქოს სი­შა­ვე

აკლ­და მი­და­მოს - მი­ლი­ო­ნი აბ­ჯა­რი იშ­ვა

და მი­ლი­ო­ნი უტყ­ვი სა­ხე ელ­ო­და ნი­შანს.


იყო ხმა, სა­ხე არ­სად ჩან­და, ხმა იყო ცი­დან,

ის აც­ხა­დებ­და, რომ მი­ზა­ნი მუ­დამ ამ­არ­თ­ლებს

და ასე შემ­დეგ; და ბრძა­ნე­ბებს კბი­ლებ­ში სცრი­და,

არც მო­დას­ტუ­რე სჭირ­დე­ბო­და, არც მო­კა­მა­თე.

ჯა­რი და­იძ­რა, სუ­ლერ­თია, რა­საც და­მარ­თებს

მას ეს ბრძა­ნე­ბა, მთა­ვა­რია, მორ­ჩი­ლად მიყ­ვეს;

წა­მოშ­ლილ მტვერ­ში ად­ვი­ლია, ბრმად ენ­დო სიტყ­ვებს.


ის ტვიფ­რავს, ქა­ლი ელ­ის

მსხვერ­პ­ლად შე­სა­წირ ნა­ხირს,

თეთ­რი ვარ­დე­ბით მორ­თულს,

რო­გორ მი­დე­ნის ხალ­ხი,

მაგ­რამ ელ­ვა­რე ფარ­ზე

ის სა­კუთ­რ­ხევ­ლის ნაც­ვ­ლად

სულ სხვა სუ­რა­თებს ხე­დავს,

ხე­დავს ცეცხ­ლ­სა და ნა­ცარს.


მავ­თულ­ხ­ლარ­თე­ბით მო­ე­რა­გათ მი­და­მო, იქ კი

დაღ­ლილ მსა­ჯუ­ლებს მო­რე­ო­დათ უკ­ვე მთქნა­რე­ბა,

ცხე­ლი დღე იყო და გუ­შა­გებს სდი­ო­დათ ხვით­ქი,

აქ­ეთ ბრბო იდ­გა, შეყ­რი­ლი­ყო აუარ­ე­ბა

მოც­ლი­ლი ხალ­ხი, და­ნატ­რუ­ლი დრო­ის ტა­რე­ბას;

ბო­ლოს ის სა­მიც გა­უ­ყე­ნეს მტვრი­ან აღ­მარ­თებს,

მე­რე კი ჯვრე­ბი მა­თი­ა­ნად ცის­კენ აღ­მარ­თეს.


ძი­ლიც, დი­დე­ბაც, რაც სამ­ყა­როს ამ­კობს და შვე­ნის,

რაც ძვირ­ფა­სია და არ­ას­დ­როს ეცვ­ლე­ბა ფა­სი,

სხვის ხელ­ში იყო მოქ­ცე­უ­ლი, იმ სამს კი შვე­ლის

ვერ ექ­ნე­ბო­და იმ­ე­დი და, მი­თუფ­რო, შან­სი.

ბრბო ით­რო­ბო­და მა­თი ტან­ჯ­ვით, არ ქონ­და აზ­რი
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyMon Dec 15, 2008 9:39 pm

wina postis gaggrdzeleba

ში­შის და­ფარ­ვას, სი­ა­მა­ყეს, აღ­არც მორ­ცხ­ვო­ბას,

და ისე მოკ­ვ­დ­ნენ, მა­თი ხორ­ცი ჯე­რაც ცოცხ­ლობ­და.


ის ტვიფ­რავს, ქა­ლი ელ­ის

ან ათ­ლე­ტე­ბის შე­ჯიბრს,

ან მო­ცეკ­ვა­ვე წყვი­ლებს,

წრე­ში ცეცხ­ლი­ვით შეჭ­რილთ,

ელ­ის ვნე­ბი­ან როკ­ვას,

მაგ­რამ ელ­ვა­რე ფარ­ზე

ტვიფ­რავს ოს­ტა­ტის ხე­ლი

ხა­ზებს, ეკ­ლო­ვან ხა­ზებს.


ეს აგზ­ნე­ბუ­ლი მო­ზარ­დია, ქვას იღ­ებს, ესვ­რის

გაფ­რე­ნილ ჩიტს და გზას გა­ნაგ­რ­ძობს. სულ მა­ლე მო­რიგ

მსხვერ­პ­ლ­საც და­ლან­დავს. ის დი­დია, მას უკ­ვე ეს­მის,

რომ ქალ­ზე უნ­და იძ­ა­ლა­დო, იც­ის, რომ ორი

ად­ვი­ლად მოკ­ლავს ერთს - მე­სა­მეს. არ სჯე­რა ჭო­რის,

თით­ქოს ამქ­ვეყ­ნად ვი­ღაც მარ­თ­ლა იც­ავს პი­რო­ბებს

ან თით­ქოს ვინ­მე შე­იძ­ლე­ბა სხვის­თ­ვის ტი­რო­დეს.


და მე­სა­ჭურ­ჭ­ლე ღმერ­თი,

ჰე­ფეს­ტო, დგე­ბა გან­ზე,

ქა­ლი კი კი­ვის, მი­სი

შვი­ლის­თ­ვის ნა­ჭედ ფარ­ზე

ამ­ო­უტ­ვიფ­რავს ღმერ­თ­კაცს

გმი­რი, რო­მე­ლიც კვდე­ბა,

ქა­ლი უმ­ზერს და ტი­რის,

აქ­ი­ლევ­სია, ხვდე­ბა.


















ეპ­ი­ტა­ფია ტი­რანს





სრულ­ყო­ფი­ლე­ბა იყო მი­სი სა­ბო­ლოო მი­ზა­ნი; იყვ­ნენ

მი­სი ლექ­სე­ბი იმ­დე­ნად­ვე გა­სა­გებ­ნი, რო­გორც მდო­რე­ნი.

კარ­გად იც­ნობ­და ყო­ველ­გ­ვა­რი ყა­ი­დის ბრიყ­ვებს

და თა­ვის ხელ­ში მო­ექ­ცია სა­და­ვე­ნი ფლო­ტის, მხედ­რო­ბის.

თუ იც­ი­ნო­და, მას­თან ერ­თად იც­ი­ნოდ­ნენ გა­მაძღა­ლი სე­ნა­ტო­რე­ბი.

თუ­კი ტი­რო­და, ივ­სე­ბოდ­ნენ ქა­ლა­ქე­ბი ჩვილ­თა ცხედ­რე­ბით.








უილ­ი­ამ ბათ­ლერ იეიტ­სის მო­სა­გო­ნა­რი





მოკ­ვ­და იან­ვარ­ში, 1939


I

ის მკვდარ ზამ­თარ­ში გა­უ­ჩი­ნარ­და.

მო­ყი­ნუ­ლი არ­ხე­ბი და სა­ნა­ხევ­როდ ცა­რი­ე­ლი აერ­ო­პორ­ტი,

თო­ვა­ში ფორ­მა­და­კარ­გუ­ლი ქან­და­კე­ბე­ბი,

ვერ­ცხ­ლის­წყა­ლი, მო­მაკ­ვ­და­ვი დღის ხა­ხა­ში და­გუ­ბე­ბუ­ლი.

ყვე­ლა და­ნად­გა­რი, თუ­კი რამ არ­სე­ბობს, ერთხ­მად ამტ­კი­ცებ­და,

რომ დღე, რო­ცა ის მი­იც­ვა­ლა, იყო ბნე­ლი, და იყო ცი­ვი.


შორს მი­სი სამ­კ­ვ­დ­რო სა­რეც­ლი­დან

მა­რად­მ­წ­ვა­ნე ტყის სიღ­რ­მე­ში მირ­ბოდ­ნენ მგლე­ბი,

სოფ­ლის მდი­ნა­რე და­ებ­ნია ახ­ალ­მო­დურ ხიდ­სა და ჯე­ბირს,

მტი­რა­ლი ხმე­ბი

პო­ე­ტის სიკ­ვ­დილს უმ­ა­ლავ­დ­ნენ მი­სი­ვე ლექ­სებს.


მის­თ­ვის კი იდ­გა თა­ვის­თა­ვის ბო­ლო შუ­ად­ღე,

სა­ნიტ­რე­ბი­სა და ფუს­ფუ­სის შუ­ად­ღე;

შეთ­ქ­მუ­ლე­ბა მზად­დე­ბო­და მი­სი ტა­ნის გა­ნა­პი­რა პრო­ვინ­ცი­ებ­ში,

მი­სი გო­ნე­ბის მო­ედ­ნე­ბი და­ცა­რი­ელ­დ­ნენ,

სა­ეჭ­ვოდ სდუმ­დ­ნენ არ­ტე­რი­ე­ბი,

გრძნო­ბის რუ­ე­ბი დამ­შ­რა­ლიყ­ვ­ნენ; ის გარ­და­ი­სა­ხა თა­ვის მკითხ­ვე­ლებ­ში.


ის გა­ნი­ფი­ნა ათ­ა­სო­ბით ქა­ლაქ­თა თავ­ზე,

მი­ცე­მუ­ლი უც­ხო შეგ­რ­ძ­ნე­ბებს,

ბედ­ნი­ე­რე­ბის მა­ძე­ბა­რი უც­ხო სივ­რ­ცე­ში,

უც­ხო სინ­დი­სის კა­ნო­ნე­ბით რა­თა ეზ­ღო ძვე­ლი ცოდ­ვე­ბი.

ხო­ლო სიტყ­ვე­ბი, მკვდრის სიტყ­ვე­ბი,

თავს აფ­ა­რებ­დ­ნენ ცოცხ­ლე­ბის გუ­ლებს.


და რო­მე­ლი­ღაც მნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად მო­ზუ­ზუ­ნე ხვა­ლინ­დელ დღე­ში,

სა­დაც ჭი­ან­ჭ­ვე­ლე­ბი­ვით ირ­ე­ვი­ან ბრო­კე­რე­ბი ბირ­ჟის ჰო­ლებ­ში,

ღა­რი­ბე­ბი კი, თუ­კი რა­მით სულ­დ­გ­მუ­ლო­ბენ, ის­ევ ტან­ჯ­ვე­ბით,

და, თა­ვის­თა­ვის გა­ლი­ა­ში მომ­წყ­ვ­დე­უ­ლი, ყვე­ლა ტკბე­ბა სა­კუ­თა­რი თა­ვი­სუფ­ლე­ბით,

მო­ი­ძებ­ნე­ბა რამ­დე­ნი­მე ათ­ა­სი გუ­ლი,

რო­მე­ლიც იმ დღეს არ და­ი­ვიწყებს,

ვერ ივ­იწყე­ბენ რო­გორც დღე­ებს, რო­ცა რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლო აქვთ ჩა­დე­ნი­ლი.

ყვე­ლა და­ნად­გა­რი, თუ­კი რამ არ­სე­ბობს, ერთხ­მად ამტ­კი­ცებ­და,

რომ დღე, რო­ცა ის მი­იც­ვა­ლა, იყო ბნე­ლი, და იყო ცი­ვი.


II

სუ­ლე­ლი იყ­ა­ვი, ჩვენ­სა­ვით სუ­ლე­ლი, მაგ­რამ შენ­მა ნიჭ­მა გა­უძ­ლო

ფი­ზი­კურ ხრწნას და ფუ­ლი­ა­ნი ქა­ლე­ბის ოხვ­რას,

შენც გა­გიძ­ლო და გა­დაგ­ლა­ხა. შენ შეშ­ლილ­მა ირ­ლან­დი­ამ გატ­კი­ნა ლექ­სი,

რო­მე­ლიც ახ­ლაც შეშ­ლი­ლია, თვი­თო­ნაც და მი­სი ამ­ინ­დიც,

პო­ე­ზი­ით არ­ა­ფე­რი არ იცვ­ლე­ბა, ის მხო­ლოდ ცოცხ­ლობს

თქმა­დი სიტყ­ვე­ბის ტრა­მა­ლებ­ში, ჭკვი­ა­ნი ხალ­ხი

მას­თან საქ­მეს არ და­ი­ჭერს; სამ­ხ­რე­თის­კენ მი­ცო­ცავს იგი

გან­მარ­ტო­ე­ბის სევ­დი­ა­ნი ქო­ხე­ბი­დან, საქ­მი­ა­ნი ტკი­ვი­ლე­ბი­დან,

იპყ­რობს ქა­ლა­ქებს, სა­დაც გვწამს და სა­დაც ვკვდე­ბით; ჩვენც გა­დაგ­ვ­ლა­ხავს,

თვი­თონ იქ­ნე­ბა ამ­ბა­ვიც და ამ ამ­ბის მთქმე­ლიც.


III

ძვირ­ფა­სი სტუ­მა­რი მი­ი­ღე, მი­წავ,

უილ­ი­ამ იეიტ­სი, დაღ­ლი­ლი, მიწ­ვა

გან­სას­ვე­ნებ­ლად. ლექ­სის­გან დაც­ლი­ლი

მიწ­ვა ირ­ლან­დი­ის ჭურ­ჭე­ლი; აძ­ი­ნე.


ჟა­მი კი, რო­მელ­საც ყო­ველ­თ­ვის სძულ­და

ძა­ლა და სიმ­ტ­კი­ცე უმ­ან­კო სულ­თა,

რო­მე­ლიც მშვი­დად და გულ­გ­რი­ლად გახ­რ­წ­ნის

უზ­ა­დო სხე­უ­ლის თი­თე­ულ ნა­წილს,


ეთ­აყ­ვა­ნე­ბა ერ­თა­დერთს - ენ­ას,

რო­გორ­ღაც ძა­ლუძს იმ­ა­თი თმე­ნაც,

რომ­ლე­ბიც ენ­ას ღა­მეს უთ­ე­ვენ,

მათ ნე­ბის­მი­ერ ცოდ­ვას უტ­ე­ვებს


და კი არ დას­ჯის, გა­უწ­ვ­დის გვირ­გ­ვინს.

ჟა­მი შე­უნ­დობს რე­დი­არდ კიპ­ლინგს.

მხო­ლოდ იმ­ი­ტომ შე­უნ­დობს კლო­დელს,

რომ იგი სხვებ­ზე სარ­წ­მუ­ნოდ გო­დებს.


ახ­ლა ევ­რო­პის წყვდი­ად ღა­მე­ში

ის­მის ერ­თურ­თის ხორ­ც­ზე და­გე­შილ

ძაღ­ლე­ბის ყე­ფა. ყო­ვე­ლი ერი

სი­ძულ­ვილს თესს და იგ­ი­ვეს ელ­ის.


ყო­ვე­ლი სა­ხე - სირ­ცხ­ვი­ლის დამ­ღით,

რამ­დე­ნიც ტვი­ნი, იმ­დე­ნი ნაღ­მი,

გამ­შ­რა­ლი ცრემ­ლის იმ­დე­ნი კვა­ლი,

ან გა­ყი­ნუ­ლის, რამ­დე­ნიც თვა­ლი.


შენ კი, პო­ე­ტო, უმ­ღე­რე დი­ადს,

თუნ­დაც ფსკე­რამ­დე ჩას­დიო წყვდი­ადს,

მა­ინც უმ­ღე­რე! შე­ნი თავ­ხე­დი

ხმით გვა­ნუ­გე­შე: კმა­რა, გამ­ხ­ნევ­დით.


ისე უმ­ღე­რე ტკი­ვი­ლებს ჩვენ­სას,

რომ შეგ­ვი­ცო­დოს კაც­მაც და ლექ­ს­მაც,

ჩვე­ნი პა­ტა­რა ტან­ჯ­ვა გა­ზარ­დე

და აამ­აღ­ლე მწი­ფე ვა­ზამ­დე.


დაე, ამ­ოს­კ­დეს ხრი­ოკ გუ­ლებ­ში

მკურ­ნა­ლი წყა­ლი, რო­გორც ნუ­გე­ში,

და დრო­ის ვიწ­რო დი­ლეგ­ში ნაგ­ვემთ

გვას­წავ­ლე ქე­ბა, გჯე­რო­დეს, ვა­ქებთ
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyTue Dec 16, 2008 1:46 am

მარკ სტრენდი


ამბავი ჩვენი ცხოცრებისა

1
ჩვენ ვკითხულობთ ამბავს ჩვენი ცხოვრებისა,
მოქმედება ხდება ოთახში.
ოთახი დაჰყურებს ქუჩას.
იქ არავინაა.
არაფერი გამოსცემს ხმას.
ხეებს ამძიმებენ ფოთლები.
გაჩერებული მანქანები არ იძვრიან.
ჩვენ კითხვას განვაგრძობთ რაღაცის იმედით,
რაღაც წყალობის ან ცვლილების,
იქნებ სტრიქონმა ერთმანეთთან დაგვაახლოვოს
ან დაგვაშოროს.
ზოგჯერ გვეჩვენება,
რომ წიგნი ჩვენი ცხოვრებისა ცარიელია.
ავეჯს არასდროს ვუნაცვლებთ ადგილს.
ნოხები მუდამ მუქდებიან,
როცა კვეთენ ჩვენი ჩრდილები.
ოთახი თითქოს სამყაროა.
ჩვენ დივანზე გვერდიგვერდ ვსხედვართ
და ვკითხულობთ, რომ დივანზე გვერდიგვერდ ვსხედვართ.
ჩვენ ვამბობთ, რომ ეს ბრწყინვალეა.
ეს ბრწყინვალეა.

2
ჩვენ ვკითხულობთ ამბავს ჩვენი ცხოვრებისა.
თითქოს ვცხოვრობდეთ, რასაც ვკითხულობთ.
თითქოს ვწერდეთ, რასაც ვცხოვრობთ.
ყველაფერი მეორდება ისევ და ისევ.
მორიგი თავი მიილია,
წიგნს ვხურავ და უკან ვიხრები,
წიგნი კი ამბობს, უკვე უჩემოდ,
რომ მე მას ვხურავ.
მე ვიწყებ წერას წიგნის შესახებ.
მე ვწერ, რომ მინდა წიგნიდან გასვლა.
გასვლა ჩემი ცხოვრებიდან სხვა ცხოვრებაში.
მერე ვდებ კალამს.
წიგნი კი ამბობს: “ის დებს კალამს
და ქალს უყურებს, ქალი კითხულობს
ამბავს თავისი საიდუმლო სიყვარულის, ბოლო სიყვარულის”.
წიგნი ზუსტია, ბევრად ზუსტი, ვიდრე გვგონია.
უკან ვიხრები და გიყურებ, შენ კი კითხულობ
ერთერთ თავს უცნობ მამაკაცზე,
რომელიც ცხოვრობს ქუჩის გადაღმა.
იქ სახლი აშენდა.
მერე ამ სახლიდან კაცი გამოვიდა.
შენ ის შეგიყვარდა,
რადგან იცოდი, რომ არასდროს გესტუმრებოდა,
ვერასოდეს გაიგებდა, რომ ელოდები,
რადგან თვითონაც რამდენიმე ღამის შემდეგ მიხვდებოდი,
რომ ალბათ ისიც ჩემნაირია.
უკან ვიხრები და გიყურებ, როგორ ბერდები ჩემს გარეშე,
როგორ გეღვრება მზის სხივები შევერცხლილ თმაზე.
ნოხები, ავეჯი, ყველაფერი მოჩვენებითია.
“ქალი ისევ განაგრძობს კითხვას.
თითქოს ვერ ამჩნევს, რომ კაცი გაქრა.
ვერ ამჩნევს, როგორც ვერ ამჩნევენ
ამინდის ცვლილებას,
თუ ამ ცვლილებამ განწყობაზე არ იმოქმედა”.
შენი თვალები ვიწროვდება.
რაღაც გიბიძგებს, დახურო წიგნი.
დახურო მაშინ, როცა თხრობა ჩემზე გადმოდის
და აღწერს, როგორ წარმოვიდგინე,
უკან გადახრილმა, ცხოვრება უშენოდ,
სხვა ცხოვრებაში, სხვა წიგნში გადასვლა
ჩემი წიგნიდან, ჩემი ცხოვრებიდან.
ის აღწერს, როგორ გიმორჩილებენ
წამიერი აგზნებები,
როგორ გაშინებენ უეცარი მიხვედრები
იმის, თუ რატომ აღეგზენი.
წიგნი იმაზე მეტს მოგვითხრობს, ვიდრე საჭიროა.
მას უნდა ჩვენი დაშორება.

3
გამეღვიძა დილით და მივხვდი:
თუ რამე დარჩა ჩვენი ცხოვრებიდან,
მხოლოდ ამბავი ჩვენი ცხოვრებისა.
შენ არ დამეთანხმე, მე კი მიგითითე
სტრიქონი, რომლის თანახმადაც არ დამეთანხმე.
როცა ძილი შეიბრუნე,
მე განვაგრძე ბუნდოვანი თავების კითხვა
(შენ ასეთებს, როგორც წესი, ყოველთვის ტოვებ,
რადგან წინათგრძნობ დაწერამდე
და ვიდრე წიგნის შემადგენელ ნაწილებად იქცევიან –
კარგავ ინტერესს).
ერთერთი თავი აღწერს კაცის ღამეულ ოთახს,
მთვარის შუქის ცივ ქსოვილში გამოკრულ ავეჯს.
კაცს ესიზმრება შიშველი ქალი,
რომელიც ბაღში ელოდება,
რომელსაც სჯერა, რომ სიყვარულს უნდა ემსხვერპლოს.
იმავე თავში ქალი კვდება.
ისე კვდება, არსადაა ნახსენები მისი სახელი.
შესაბამისად, მე ვერ გეტყვი, რომ ქალი შენ ხარ
და ამისთვის ვერასდროს დაგსჯი.
მოგვიანებით ჩვენ შევიტყობთ,
თუ სად ცხოვრობს მძინარე კაცი.
მძინარე კაცი ცხოვრობს სახლში ქუჩის გადაღმა.
ვიდრე გეძინა,
მე დავიწყე დიდი ხნის წინ წაკითხული გვერდების ფურცლვა.
ეს იგივეა, დაგესიზმროს შენი ბავშვობა.
რამდენი რამე დაკარგულა.
რამდენი რამე არ დაკარგულა.
მე არ ვიცი, როგორ ვიცხოვრო.
წიგნი განაგრძობს: “მან არ იცის, როგორ იცხოვროს
და ასეთ წუთებში ეს წიგნი მისია,
მას თავზე ადგას მწუხარების მძიმე გვირგვინი,
მისი შინა და გარე სამყარო
ერთმანეთში ვერ თანხმდებიან
და ის თავს გრძნობს უბედურად
თავის სამეფოში”.

4
ვიდრე გეძინა,
წავიკითხე მორიგი თავი,
რომელიც აღწერს შენს გაპარვას –
შენ გძინავს ჩემსკენ ზურგშექცევით
და ძილში უკან მიუყვები შენს ცხოვრებას
წარსულისკენ, სადაც მე არ ვარ.
მე ამიტანა საკუთარმა სიმარტოვემ
და ჩავთვალე, რომ ეს ფრაგმენტი
ჩვენი წიგნის უსუსტესი ფრაგმენტია,
სულელური, დაუხვეწავი.
მისი გადმოცემა შეუძლებელია.
“მას უნდოდა ენახა ქალი – შიშველი და უსუსური,
საცოდავად მობუზული აშმორებულ სანაგვეზე
ძველი სიზმრების, ძველი ნიღბების”.
მიჭირდა კითხვის გაგრძელება.
დავიღალე ამდენი კითხვით.
წიგნი მიმიხვდა
და მაშინვე მიმანიშნა,
და მორიგი აბზაციდან თემა იცვლება.
მე ველოდი შენს გაღვიძებას.
შეიძლება, დიდხანს ველოდი.
შეიძლება, შევწყვიტე კითხვა.
გარეთ ქარმა დაუბერა.
მისი ხმა ჰგავდა უჩვეულოდ გაწელილ ოხვრას.
შემდეგ შემომესმა ფოთლების შრიალი.
ეს ყველაფერი ხდებოდა გარეთ –
ფანჯრის მიღმა იდგნენ ხეები.
ეს ყველაფერი, შესაძლოა, ხდებოდა წიგნშიც.
ის ფოთლები შრიალებდნენ, როგორც ჩანს, წიგნშიც.
მე გადმოგხედე შენ, მძინარეს, და წავიკითხე
ორი თვალი, ცხვირი, ტუჩები...
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyTue Dec 16, 2008 1:49 am

wina postis gagardzeleba
5
რომ ყოფილიყო სრულყოფილი სტრიქონი წიგნში.
რომ შეგვძლებოდა მასში ცხოვრება.
რომ ვიყოთ წიგნში, თოთქოს არ ვიყოთ.
თითქოს არც კი დაგვეწეროს, და ვიყოთ წიგნში.
მაგრამ ღამდება მორიგი გვერდი,
ყოველი გვერდი დანომრილია
და ვიწროა საძრომები სტრიქონებს შორის.
და შემდეგი გვერდი თენდება;
და წინადღით წაკითხული ცუდი ამბავი,
როგორც წყვდიადში ანთებული ასანთის ღერი,
მოძრაობს ტვინში.
რომ შეგვრჩენოდა რამის იმედი.
რომ შეგვძლებოდა კითხვის შეწყვეტა.
“მას არ უნდოდა კითხვის შეწყვეტა,
მას არ უნდოდა სხვა წიგნის კითხვა,
ქალი კი ქუჩას დაჰყურებდა:
მანქანები ისევ იდგნენ ხეების ჩრდილში,
ქუჩის გადაღმა, ხეებს შორის, მოჩანდა სახლი
და ამ სახლში ცხოვრობდა კაცი,
კაცი, რომელიც შეუყვარდა,
რომელიც ალბათ სხვა წიგნს კითხულობს.
ქალმა თვალები დახუჭა და წარმოიდგინა
მისი ოთახი, ცივი ღუმელი;
მაგიდასთან იჯდა კაცი და წერდა წერილს
ქალს, რომელიც უკვე მკვდარია,
რომელიც მსხვერპლად შეეწირა თავის სიყვარულს”.
რომ ყოფილიყო სრულყოფილი სტრიქონი წიგნში,
ეს იქნებოდა ბოლო სტრიქონი.
წიგნი არასდროს ასახელებს სიყვარულის გამომწვევ მიზეზს.
როგორც ეტყობა, მას ხელს აძლევს ბუნდოვანება.
წიგნი არასდროს არაფერს გვიხსნის.
ის მხოლოდ ბრალს გვდებს.

6
ცხოვრება გრძელდება.
ვიზეპირებთ, რაც გვაგონდება.
ვიხედებით შორ სარკეში ოთახის ბოლოს.
არ შეგვიძლია სიმარტოვე.
წიგნი გრძელდება.
“ისინი სდუმდნენ, არ იცოდნენ, როგორ დაეწყოთ
ასე საჭირო საუბარი.
სწორედ სიტყვებმა გააჩინეს პირველი ბზარი,
მათ მოიტანეს სიმარტოვე.
ამიტომაც არ ჩქარობდნენ,
მხოლოდ კითხვას განაგრძობდნენ ჩუმი იმედით –
იქნებ თავისით მომხდარიყო რაიმე წიგნში.
იქნებ თავისით შეცვლილიყო მათი ცხოვრება:
შეცდომები მიტევებოდათ, რადგან ვერ მტკიცდება.
ტკივილები შეშვებოდათ, რადგან არცერთი იყო ნამდვილი.
მათ არაფერი გააკეთეს”.

7
ჩვენი წიგნი განწირულია,
ჩვენ ვართ ცოცხალი დასტური ამის.
გარეთ ბნელა, ოთახში უფრო.
მე კარგად მესმის შენი სუნთქვა.
შენ მეკითხები, ხომ არ დავიღალე.
დავიღალე თუ შემიძლია განვაგრძო კითხვა.
დიახ, დავიღალე.
დიახ, შემიძლია განვაგრძო კითხვა.
დიახ, გპასუხობ ყველა კითხვაზე,
მაგრამ არ გესმის.
“ისინი დივანზე გვერდიგვერდ ისხდნენ.
ისინი იყვნენ უხეირო ორეულები,
მოდუნებული ფანტომები
იმის, რაც იყვნენ.
ისინი ჩანდნენ დაღლილები..
ისინი კითხვას განაგრძობდნენ,
დამფრთხალები საკუთარი უბიწოებით
და იმითიც, რომ არ სურდათ კითხვის შეწყვეტა.
ისინი დივანზე გვერდიგვერდ ისხდნენ.
ისინი მზად იყვნენ მიეღოთ სიმართლე.
ისინი მზად იყვნენ მიეღოთ ყველაფერი, სულერთი იყო, რა.
წიგნი უნდა დაწერილიყო,
წიგნი უნდა წაკითხულიყო.
ისინი იყვნენ მხოლოდ წიგნი
და არაფერი სხვა”.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyTue Dec 16, 2008 1:50 am

სამი სონეტი

1.

წვიმს. სოფლის გზაზე მიაბიჯებს პატარა ბიჭი.
ჯერ ბევრი გუბე უნდა გატოპოს,
ვიდრე მიაღწევს გზაგასაყარს. პატარა ბიჭი
თავსხმა წვიმაში მოთმინებით უცდის ავტობუსს.
და მიირწევა ავტობუსი ძალიან ნელა.
პატარა ბიჭი ადგილს იკავებს
და ხუჭავს თვალებს, ხოლო ნიკაპი
ძლივსშესამჩნევად უკანკალებს. გაერეთ კი- ელავს.

გზამშვიდობისა მეგობარო, მოჰკივის რაღაც,
რაც მას ეკუთვნის, მაგრამ აწი ვერასდროს ნახავს.
აწვიმს საფლავებს, აწვიმს სახლებს, უკან დარჩენილთ.

მერე ქალაქი, უცხო ქუჩა, ღამის ფარანი.
და მისამართი, სველ ქაღალდზე ძლივგასარჩევი.
და ძვლივს ნაპოვნი სახლის კარი. სახლში - არავინ.

2.
იქეთ - ქალაქი, რომელიც შენთვის არ დაიშურებს ჭერს და მეგობარს,
ერთ სუფთა ფურცელს და ერთ ფანჯარას, ერთი ყვავილით ფანჯრის შემკობას,
ერთ შეყვარებულს და ერთ გზაშარას, რომელიც მიდის - სადღაც- დედამდე,
და ერთ დერეფანს, რათა ირბინო კაბინეტიდან კაბინეტამდე.
აქეთ კი იქცა მთელი ცხოვრება ერთ უსაშველო გამოღვიძებად,
როცა არ გინდა თვალის გახელა, როცა სახეზე საბანს იფარებ,
როცა ჰაერი თითქმის არ იძვრის, ჭერზე კი ჭაღი მაინც ირწევა,
როცა სიცხეა, როცა სუნია და დგას მაგიდა ნაქეიფარი,
და ხედავ ჭიქებს, პურის ნამცეცებს, და სიგარეტის შმორიან ნამწვებს,
და ფირსაკრავი, ჯერაც ჩართული, ნემსის გარეშე უაზროდ არწევს
საწყალ ფირფიტას, ჩამომღერებულს,
როგორც გარწევდა სველს და მობუზულს
სოფლის შარაზე თავსხმა წვიმაში, რყევა- ყანყალი იმ ავტობუსის,
რომელმაც, როგორც ნემსმა ფირფიტა, ჩაგამღერა და, როცა გათავდი,
ჩამოგსვა სადღაც, უცხო ქალაქში, რომელსაც ფიქრით უკვე ხატავდი.


3.
მეზობლის ხვრინვით ძილგამტყდარი, ნერვებდაჭმული,
წევს ახლა ჩემი მეგობარი თავის ოთახში;
შუბლი უსკდება, მოთმინებას ძლივს ინარჩუნებს,
რომ არ გაეჭრას, თავის ხელით რომ არ მოახრჩოს.

წევას ახლა ჩემი მეგობარი თავის კუპეში
და არც ადარდებს, ვის აკლდება წასვლით, ვის არა;
პირიქით, ნანაობს, რომ გვერდები არ დაუბეჟა
ყველას, ვინც მისი გაცილება არ დაიზარა.

წევს ახლა ჩემი მეგობარი უგონოდ მთვრალი
(და შესაძლოა, მხოლოდ სასმელს დაედოს ბრალი,
რომ არც ადარდებს, წარსულიდან ადრე ვინ წაშლის
ან ვინ იტირებს ლოყების კაწვრით).
წევს ახლა ჩემი მეგობარი თავის მიწაში,
გზაგასაყართან, სოფლის ბოლოს; სოფელს - კი აწვიმს.
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 656
Registration date : 17.11.08

ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 EmptyTue Dec 16, 2008 2:11 am

რაინერ მარია რილკე

გარეუბანში

ზემოთ მოხუცმა ქალმა, ამოახველა ხრინწი
და განუტევა სული. ვინ იყო იგი? მან ხომ
ქვეყნად დაცინვის მეტი სხვა ვერაფერი ნახა,
მისი სახელიც, ალბათ, ზუსტად არავინ იცის.

მორყეული და ძველი, შავი ეტლი დგას გარეთ;
მდაბიოების ხროვამ გამოასვენა გვამი;
არ გაუვლიათ მეტრიც - და უკვე ეტლში დგამენ
მის უღარიბეს კუბოს. და იხურება კარი.

იქნევს მეეტლე მათრახს და ჩამომხმარი ცხენი
სასაფლაოსკენ მიდის, ისე მსუბუქად, ვითომც
მთელი სიცოცხლის ნაცვლად, თავის ტანჯვით და ლხენით,
ეტლის ძარაზე მხოლოდ მკვდარი სიზმარი იდოს.

თარგმანი ზ. რატიანისა
Back to top Go down
Sponsored content




ზვიად რატიანი - Page 2 Empty
PostSubject: Re: ზვიად რატიანი   ზვიად რატიანი - Page 2 Empty

Back to top Go down
 
ზვიად რატიანი
Back to top 
Page 2 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: