არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 თამრი ფხაკაძე

Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 1:47 pm

თამრი ფხაკაძე

ვარიაციები თემაზე „მეორადი სევდა“ ანუ რა შეიძლება აღმოაჩინოს კაცმა "ძონძებში" ნაყიდი პიჯაკის ჯიბეში


დანიელს პიჯაკი იმდენად კარგად მოერგო, რომ უცხოობის განცდა მის მიმართ წამითაც არ გასჩენია.
უცნაური, მშობლიური სითბო შემოედო მხრებზე, ზურგზე... ამ სითბომ გაიკვლია გზა მის დაღლილ, გაგრილებულ გულამდე და ოდნავ , სულ ოდნავ იმედიანად დააწყებინა ძგერა. იგივე სითბო წადინდა განურჩევლობის მდორე ტბაში ჩაძირულ მის ტვინამდე და ზევით, დავიწყებული მზიან–ლურჯციანი ზედაპირისკენ უბიძგა.
განა რა იყო? თხელი შალის რუხი, შეუმჩნევლად დაყოლებულ შავზოლებიანი პიჯაკი, რომლის ოდნავ მომჭკნარი ეტიკეტი იუწყებოდა – „J & T”. მეტს არაფერს. ღილ–კილოებთან, ჯიპისპირებსა და საყელოს ნაკეცზე ქსოვილის ოდნავი გაცრეცილობა ცხადჰყოფდა, რომ პიჯაკის პატრონს თუმც დანდობილად და ფაქიზად, მაგრამ მაინც ევლო მასში გამოწყობილს გაზაფხულის შემტევ და შემოდგომის მელოდრამატულ მზეზე, ევლო ქარშიც და წვიმაშიც, მიეკიდა იგი სკამის საზურგეზეც და ლურსმანზეც...იღლიიდან ბეჭის გავლით მხრისკენ ამავალ ნაკერზე პაწაწინა ნარღვევის არარსებობაც კი მიუთითებდა იმაზე, რომ კაცი, რომელსაც პიჯაკი ეცვა, იყო თანაბარი და გაწონასწორებული მოთხოვნილებების, რამეთუ ისე გაცრიცა სამოსი, რომ მის ყალიბს არ გასცდენია, არ გადაუჭარბებია მისი გვირისტოვანი საზღვრებისთვის და ვიდოდა ხალვათად ბოლომდე, ანუ იმ წამამდე, როცა პიჯაკი საქველმოქმედო სულისკვეთებით გაიხადა და „მეორადი სამოსელის“ სამყაროს გადასცა.
დანიელს თავისი 55 წლიანი სიცოცხლის მანძილზე ბევრი პიჯაკი სცმია, მაგრამ იმის მსგავსიც არაფერი უგვრძნია, რასაც ახლა გრძნობდა. ეს იყო ენითუთქმელი მ ი გ ნ ე ბ ი ს განცდა. გაუგონარი სიმყუდროვე. შვება.
თვით ქლორის მყრალი სუნიც კი, რაც „მეორადი“ სამოსის განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენს, მოგონებებში გაფანტულ რომელიღაც ძალიან ნაცნობ და ძვირფას სურნელად მოეჩვენა. თითქოს დედის კალთის... თითქოს შორეული, ძვირფასი ხელებით მოზელილი, ახლადგამომცხვარი პურის...
დანიელი უყურებდა ამ აქოთებული სოროს კუთხეში მიკიდებული სარკის ნატეხში არეკლილ საკუთარ გამოსახულებას და ვერ ხვდებოდა რა, მაგრამ რაღაც უხაროდა.
მხრებში გაიშალა და საკუთარ გაიღიმა.
– ძალიან გიხდებათ, – დაღლილი, უფრული ხმით ამცნო გამყიდველმა ქალმა იატაკზე დახვავებული ტანსაცმლის მიღმიდან.
დანიელი მთელი ტანით, მხედრული მოხდენილობით შებრუნდა ხმისკენ, რათა თავისი აღტაცება და კმაყოფილება გაეზიარებინა ქალისთვის, მაგრამ ქალი ვერ დაინახა. მხოლოდ ცარიელი , მოღვენთილი კაბები მიფენილ–მოფენილიყო აქეთ–იქით. ოდესღაც სხვადასხვა ფერ–ხორცის მქონე, სხვადასხვანაირი სიცილ–კისკისის თუ ოხვრა–კვნესის შემძლე ქალებით გამოტიკნილი, აწ კი დაჩუტული, უარყოფილი კაბები...
გარეთ, მოძულებულ–გამეტებული სამოსელით გამოტენილი მიწურის წინ ასფალტი წვიმამ მოასველა და ქარმა სწორედ ამ სამოსელივით მოძულებული და გამეტებული ყვითელი ფოთლები შემოყარა. პირველი, ზამთრისპირული სუსხი დაძრულიყო ქალაქისკენ. პირველი სიცივის თხელი, გამჭვირვალე ტალღა.
დანიელმა კიდევ უფრო მყუდროდ, თბილად და დაცულად იგრძნო თავი ამ საოცარ პიჯაკში. გამყიდველს ამ უზარმაზარ სიმყუდროვე–სითბო–დაცულობასთან სწორედ რომ შეუსაბამოდ პატარა თანხა, სწორედ რომ გროშები დახლზე დაუდო და ქუჩაში გამოვიდა. პიჯაკის გახდის არავითარი სურვილი არ ჰქონდა. არავითარი ბუნდოვანი დაავადებები და მათი გადამტან–გადმომტანი ტრანსკონტინენტური მიკრობები არ ანაღვლებდა. საყელო წამოიწია და ნახევარი საათის წინანდელთან შედარებით ბევრად თავდაჯერებული ნაბიჯით მიჰყვა ტროტუარს.
ქარს წვიმა დაეძლია. ქროდა, ქუჩებს სისინით აშრობდა.
დანიელმა სკვერს მიაშურა. იქ ქარი საქანელებს აჭრიალებდა და რომ არა ამ პიჯაკის ჯადოსნური, , დედის წიაღივით საიმედო თავშესაფარი, დანიელს ეს მიუსაფარი ჭრიალი უთუოდ გაუსაძლისი სევდით აავსებდა...

2010

study


Last edited by Admin on Wed Apr 25, 2018 11:22 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 1:49 pm

თამრი ფხაკაძე

C V (ნაწყვეტი რომანიდან)

ფ რ ე ნ ა

ახალი წლის ღამეს უჩვეულო თვლემა მომერია.

წუთიწუთზე ფეიერვერკი უნდა დაწყებულიყო, პატრიარქს უნდა დაველოცეთ, პრეზიდენტი რაღაცებს უნდა დაგვპირებოდა, წინასწარმეტყველ ლეილას უნდა ემცნო დამდეგი წელიწადის მთავარი ქარცეცხლები, საათს 12-ჯერ უნდა ჩამოეკრა, ვაჟთა გუნდს `მრავალჟამიერი~ უნდა ემღერა, კარზე მეკვლეს უნდა მოერეკა, რომლის ფეხსაც დიადი მისია _ ჩემთვის სამსახურის შოვნა და ელეონორას სოხუმში დაბრუნება ჰქონდა დაკისრებული, _ მე კი ძილი მართმევდა თავს და თვალები ზეზეულად მეხუჭებოდა.

მახსოვს, ელეონორა _ ჩემი აფხაზეთიდან ლტოლვილი ხიზანი, ხატის წინ ლოცულობდა. ხან ქართულად, ხან მეგრულად ეჩურჩულებოდა უფალს.

მახსოვს, შეჭაღარავებული თმა რაღაცნაირად, ტრა­გიკულად ჩამოსწეწოდა კეფიდან და მე გავიფიქრე `წელს თმა უნდა შევაღებიო. თუ დაბრუნებაა, დაბრუნება იყოს~.

მახსოვს, გარეთ რამდენიმე სულსწრაფმა ადრიანი შუშხუნები გატყორცნა და ცა ნაირფრად განათდა.

სუფრას ვშლიდი უკვე, მაგრამ უცნაური ძილი ქუთუთოებზე ლოდებად მაწვებოდა.

ძველი წლის უკანასკნელ წამებში თაფლიანი გოზინაყით მოფენილი პატარა თეფში ჯერ კილოგრამებში დამიმძიმდა, მერე ტონებში. ბოლოს ხელიდან მომწყდა და უხმაუროდ ჩაიმსხვრა მოლურჯო ათინათებით აციმციმებულ უფსკრულში.

მერე ჩემი ჯერი დადგა.

მეც _ ერთიანად მივნებდი ვარდნის ვნებას და იმ გოზინაყიანი თეფშივით უხმაუროდ ჩავიმსხვერი ლურჯი ნათებით ამოვსებულ უფსკერო სიღრმეში...

მოვლენები ელვისსისწრაფით განვითარდა.

ვარდნისას გზადაგზა ახალ, უჩვეულოდ მსუბუქ და ფრენია სხეულს ვისხამდი. თვითონ ვგავდი საახალწლოდ გასროლილ შუშხუნას! მივქროდი და უკნიდან ნაწყვეტ-ნაწყვეტ მეწეოდა შეძახილები:

_ ასწიეთ, ასწიეთ! სავარძელზე დავსვათ!

_ სუნთქავს, კაცო, ნუ გეშინიათ!

_ U`უფალმან დალოცოს ერი ჩვენი~...

_ დედააააა! მუ მოხუად, მუუუ?! მუ ამბეი, მუუ?!

_ სასწრაფოს დაურეკეთ, სასწრაფოს!

_ ჩემს ფეხს ნუ დააბრალებთ ამ ამბავს!

_ შენი ფეხი რა შუაშია, ადამიანო..

_ `მრაააააა-აააააა-აააა-ვააააააალლლლ~...

_ მობრძანდით, ექიმო! თქვენც, თქვენც, მრავალს დაესწარით!

_ ვა მიჩქუ მუთუნი, ვაა! ტერიტორიული მთლი­ანობას ვოხვეწუდი ღორონთს დო დავარდა მაგი უცებ! ქოდანთხუ პოლს!

_ შენ კარგი ფეხი გაქვსო, იქნებ სამსახური ვიშოვოო და... შემოვედი თუ არა, ექიმო....

_ `წელს ჩვენ კიდევ უფრო სრულვყოფთ დასაქმების პროგრამას! უმუშევრობა ჩვენი ქვეყნის~...

_ გადაღლის ბრალია.

_ საცივი გააკეთა მაგან, ექიმო, გოზინაყი, მჭადებიც კიდო დააცხო... რაღაცა სივიებს აგზავნიდა მთელი საღამო მაგი! მუდგაი ვაკანსიები რენო, ასე თქუ! დიიიდ, ჩქიმ ცოდაა!

_ გასსაგებია.

_ ისე ფოლკლორის სპეციალისტია მაგ. დისერტაცია აქვს დაცული მაგას მთელი მსოფლიოს ანდაზებზე და ფრთოსანი გამონათქვამებზე! მწერალიცაა მაგი კიდო. წიგნებს ჭარუნს მაგი!

_ რატო სულ არ მომტყდა ეს ფეხი!

_ მოკლედ, ლეთარგიული ძილია.

_ მუუ?!

_ რა ლეთარგიული ძილი?!

_ კი მარა, როდის გაიღვიძებს, ექიმო?

_ `თუ მე მივიღებ ხალხის ნდობის მანდატს ვადამდელ საპრეზიდენტო არჩევნებში, გპირდებით, რომ~...

_ რა ვიცი, ეს ოხერი! საერთოდ, ირევიან ჩემი ფეხისთვის, ოღონდ კი მივიდე სადმე და...

_ მე რა ტერიტორიული მთლიანობა მინდა უმაგისოდ მე?! მაგ მაგაზე ფიქრით იყო სულ და რაღად მინდა აწი უმაგისოდ! ვა მოკო მუთუნი, ვააა!

_ წელს გაიღვიძებს, გაისად თუ როდის, გვითხარით სიმართლე!

_ ოდესმე.

_ მე იმისთანა ფეხი მაქვს, ხვალ დილასვე გაიღვიძებს!

_ მაგას ეძინოს და მე დავბრუნდე?! ვა მოკო, ვააა!

_ გმადლობთ, ექიმო.... იცოცხლეთ... თქვენც მრავალს!

მე კი მივფრინავდი!

ხმები სულ უფრო ყრუდ, სულ უფრო შორიდან მესმოდა და ბოლოს სულაც მიწყდა...



***

ამ მოთხრობას (ან რომანს, ან ხანდახან პოემას ან ლექსს, ან სულაც პიესას _ ჯერ არ ვიცი, რა იქნება, ისე, როგორც ექოსკოპიამდელმა დედებმა არ უწყოდნენ პირმშოს სქესი და მხოლოდ ის იცოდნენ, რომ შ ვ ი ლ ს მოავლენენ) _ შ ე ნ გიძღვნი, რამეთუ დიდი ეჭვი მაქვს, რომ ვერავინ შენ გარდა ვერ ამოავსებს იმ ღიობებს ჩემს თხრობაში, სადაც ვერ მეყოფა სიტყვა და ოსტატობა, სადაც უბრალოდ ხელებს ჩამოვყრი და საკუთარ უძლურებას ვაღიარებ.

მხოლოდ შ ე ნ და ვერავინ სხვა, ქილიკის და `ტფუუიი, ესეც თუ მწერალიაო~" და ამდაგვარების გარეშე აიმეტყველებ ჩემს უმწეო დუმილს.

შ ე ნ მხოლოდ _ არ განმიკითხავ და გეყვარები მაშინაც, როცა მე მეძულება საკუთარი თავი და ათასგზის დავწყევლი დღეს, როცა კალამს წავეპოტინე.

შ ე ნ მოგიძღვნი ამ ყველაფერს გინდ ქაღალდზე, გინდ ქვის სტელაზე, გინდ პაპირუსზე, გინდ ტყავზე, გამოქვაბულის კედელზე ან ზღვისპირა თეთრ ქვიშაზე დაწერილს, გინდ ფანჯრის მინაზე მიჭირხლულს, ან ქუჩის გუბეებში წრეების ხატვით ნაწვიმს... გინდ _ წიგნად აკინძულს, გინდ _ შემოდგომის ფოთლებივით მიმოფანტულს...

შ ე ნ ხომ მაინც.

რაც უნდა იყოს.

შ ე ნ ხომ ყველანაირად.

ყველაფერს.

აი, ასეთი ენაბრგვილობის დროსაც...


2009

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 1:50 pm

თამრი ფხაკაძე

C V (ნაწყვეტი რომანიდან)

..."ჩაბნელებულ ქალაქს მძიმედ აწვიმდა. თითქოს თვითონ მუქი ღრუბლები ჩამოწეულიყვნენ დაბლა და თავზე აწვებოდნენ სახურავებს, ხეებს, ჩვენს მანქანას. ჩემს სახლს ჩავუარეთ. შუქი ორად - ორ ფანჯარაში ენთო. საიდანღაც გადმოყვანილ-გადმოპარული დენი მხოლოდ ორ ოჯახს უიოლებდა ღამეს. მხოლოდ ორი ოჯახი იყო კავშირში გარე სამყაროსთან. საკუთარ სახლს ცხოვრებაში პირველად ჩავუარე ასე უცხომ, ასე სხვამ. მერე ისიც და მთელი ქალაქიც უკან დარჩა, ბნელმა შეისრუტა და ჩაიხვია. იარაღი არ მქონდა. თავს, როგორც ყოველთვის, არასრულფასოვანად ვგრძნობდი. ამჟამად - უიარაღობის გამო. თან მიკვირდა - ასე მზად ვარ კაცის მოსაკლავად.?

ღამის ოთხ საათზე, უღელტეხილი კარგა ხნის მოტოვებული რომ გვქონდა უკან და დანიშნულების ადგილამდე ბევრიც აღარ გვაკლდა, შორეული აფეთქებების ხმა გავიგეთ. სმენა მხედველობად იქცა. რომ არ დამენახა, თვალები დავხუჭე, მაგრამ მაინც ვხედავდი. სიკვდილის აკვამლებული ჭებით დათხრილ მიწას. ალმოდებულ თივის ზვინებს. აალებულ ბალახს და ქვიშას. წითელ ცას.

წარმოსახვა მწირი იყო.

წარმოსახვა ცრუობდა და თავს იტყუებდა. რაღაცებს უფრთხოდა. რაღაცებს გზას უხშობდა. რაღაცების ეშინოდა. არსად ჩანდნენ ადამიანები. არსად ჩანდა სისხლი...

ხმები სულ უფრო გარკვევით ისმოდა. ნაღმები თავში ფეთქდებოდა და იქაც სიკვდილის აკვამლებულ ჭებს თხრიდა და სადღაც, ტვინის რომელიღაც მხდალ და რეალისტ უჯრედს აკვიატებულად ეფიქრებოდა, "რომ მომკლან.". "მერე რა.!!" - დაფდაფებად გუგუნებდნენ გმირული უჯრედები. "იქნებ გინდა კიდეც. იქნებ ო მ შ ი კი არ წამოხვედი, - საკუთარ თავს გამოექეცი. იქნებ ომს მხოლოდ საშენოდ იყენებ." - გადაამლაშეს მამხილებელმა უჯრედებმა, "როგორ თუ გამოვიყ... რას ნიშ... ეგ რა... რა სისულ...!" - დენთივით იფეთქეს შემცბარმა ნახევარსიმართლის უჯრედებმა და ბრძენი უჯრედები კი დუმდნენ, დუმდნენ და წვიმდა ოდნავრიჟრაჟში და შემოქროდა ბრეზენტით გადახურულ ძარაზე წვიმიანი ტყის ჩვეულებრივი, ვითომცაქარაფერი სურნელი, მშვიდობიანი, შეცდომაში შემყვანი.

მოგეჩვენებოდა, რომ ომი მოგეჩვენა.

მაგრამ ისევ, ისევ გიფეთქდებოდა თავში შხამიანი ჭეშმარიტება და იმწამსვე ხვდებოდი, რომ წვიმის ჭექა-ქუხილი არაა ეს, არაა ეს ცის მყუდრო, საავდრო თამაშები და ახლა გეჩვენებოდა, რომ წვიმით ტოტებდამძიმებული, რიჟრაჟიდან ჩანისლულ ლანდებად გამომავალი ხეები ხეები არაა, ადამიანებია, შენი ხალხია, მიუსაფარი, დევნილი, ზაფრისგან ერთიმეორეს აკრული, შეკუმშული, არსაით მიმავალი ამ გაუგებარ ბურუსში...

თითები გეკრუნჩხებოდა უსამართლობის ტკივილით, გული მოუთმენლად გიცემდა, რომ ჩქარა, დროზე ჩარეულიყავი სადღაც, კეთილის და ბოროტის მარადიულ ჭიდილში, შევარდნილიყავი სადღაც, როგორც ხახადაღებულ, მღვრიედ მღელვარე ოკეანეში, მის პირისპირ გულგადაღეღილად მდგარი, შესაკვდომად მზა, პატარა და გოლიათი ერთდროულად.

სიმწრის და აუხსნელი სიამაყის ცრემლი ბურთად გეხირებოდა ყელში, რომ აჰა, გაქვს შესაძლებლობა, ჩაერიო დიდ, საუკუნოვან ქომაგობაში, სულ ძალიან ძველში, შენი არყოფნისდროინდელში, შეგიძლია აჰა, შეიჭრა დიდგორ-ბასიან-ყველაფერ იმაში, რამაც უშენოდ ჩაიარა, სადაც ვერ იყავი საპატიო მიზეზისა გამო და ახლა ხარ, აჰა, ხარრ!

"რომ მომკლან." - მაინც, მაინც ვაგლახობდა ტვინის ისევ ის, ისევ ის მხდალი უჯრედი და ვიღა უგდებდა ყურს! პასუხის ღირსადაც ვიღა ხდიდა უკვე.

რიგრიგობით იღვიძებდა შენთვისვე გასაკვირი, შენთვისვე მოულოდნელი სისხლის წვეთები. ვისი, ვერ გაგეგო. ვერცხლისწყალივით დაგირბოდა ძარღვებში, წინ გექაჩებოდა, არა მარტო დღეის საქომაგოდ, დღევანდლამდისაც გადასარჩენად.

მიყვებოდი, შვებას გრძნობდი, რომ შენთან იყო, შენში იყო, შიშისგან გიცავდა, უკვდავობის იმედით გავსებდა, გარდამავლობის, გაუქრობლობის, ამოუწურავობის.

თავს ვერ ცნობდი და თან პირიქით, უუძველეს საკუთარ თავს დაბრუნებული ისე მშვიდად იყავი, როგორც არასდროს და როგორც არასდროს თავმიგნებული მიდიოდი ერთბაშად ყველაფერში, საკუთარ წარსულში და აწმყოში და მომავალში და ისეთი, ისსსეთი განუმეორებლად შ ე ნ ი იყო წვიმის ყოველი წვეთი, ყოველი ფოთოლი ამ გრძელი, თანმდევი ტყეების, ყოველი გოროხი ამ მარადიული წვიმით დატირებული მიწის..

"მოვდივარ! მოვდივარრ!" - გიცემდა გული და მანქანაში არ იჯექი, წინ უსწრებდი და სახეში კვამლად გცემდა საკუთარი სიკვდილი, გიწვავდა თვალებს და მაინც ხედავდი ზღვის ტალღებზე გაწოლილ მზის პირველ სხივებს, და ყოველ კენჭს სანაპიროზე, რომელსაც შენი სახელი ეწერა, შენი ანგელოზი ეხატა და გელოდა.

წმინდა ომში მიდიოდი..."


2009

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 1:53 pm

თამრი ფხაკაძე

ვიზიტი ექიმთან

იმხანად, როცა შორეულ ბრაზილიაში ბერიკაცმა აპარესიდო კასტალდომ გადაწყვიტა ცოლად მოეყვანა თავისი საყვარელი თხა, სახელად კარმელა...

და იმხანად,როცა შეერთებულ შტატებში ალაგ–ალაგ მოვიდა თოვლი,რომელიც ცეცხლის სიმხურვალისგან წყლად კი არ დნებოდა, არამედ შავ კუპრად...

იმხანად, როცა ჩრდილო კორეამ კიდევ ერთხელ ნახა საამურისიზმარი, თითქოს მზეზე ადამიანი დასვა (ჩრდილოკორეელი, რაღა თქმა უნდა)...

იმხანად, როცა ვნებადაუოკებელ ნიდერლანდში გაუგონარიგაქანების ეროტიული ქალაქის აღმშენებლობა წამოიწყეს...

და როცა საფრანგეთში მაინც, აი, მაინც იქორწინეს ერთურთზემხარბეჭიანმა ვაჟკაცებმა ბრუნომ და ვენსანმა...

იმხანად, როცა რუსეთმა საზღვარი კიდევ 11 კილომეტრითგადმოუჩოჩა ჩვენს პატარა საქართველოს...

და კიდევ ბევრი ამდაგვარი ამბის ხანად...

ქართლოსი ექიმთან მივიდა.

ხოლო კარზე, რომელშიც ქართლოსი უნდა შესულიყო, ეწერა:

„ფსიქიატრიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი ენრიკო გიშველიძე–უმროსი“.

და ქართლოსმა გაიფიქრა: „ერთი ასო აკლია აქ. ნეტაი,უმფროსია თუ უმცროსი“?

მერე რიგის დასაკავებლად დაფაცუდა.

– ბოლო თქვენ ბრძანდებით? – დაეკითხა ქალს, რომელსაც ქოლგის დაკეცვა დავიწყებოდა და ასე,ქოლგაწამოფარებული იჯდა სკამზე.

ხოლო ქოლგა იყო წითელი.

ქალმა ქოლგისქვემოდამ ამოხედა ქართლოსს, ფრთხილად შეათვალიერადა თქვა:

– თქვენ ჰერცოგი არ ხართ, ხომ?

ქართლოსმა მიუგო:

– არა. ქართლოსი ვარ. გვარად მხარბეჭიანი.

– თუ გინდათ, მოდით ქოლგის ქვეშ, სანამ გადაიღებს.– თქვა ქალმა და გვერდითა სკამზე გადაჩოჩდა.

ქართლოსმა ცას ახედა, მაგრამ შეკიდული ჭერი შერჩა თვალთ.

– არა, იყოს. მადლობა დიდი. ვიდგები.

– კარგი, – დაეთანხმა ქალი, – ოღონდ იქით მიიწიეთ ცოტა,გუბეში მაინც ნუ იდგებით.

ქართლოსმა მიწასდახედა, მაგრამ ლაპლაპა ლამინატი შერჩა თვალთ.

ოდნავ განზე მაინც მიდგა და ამ დროს პროფესორ ენრიკოგიშველაძე–უმ(ც)როსოს კაბინეტის კარი ფართედ და დაუნანებლად გაიღო და ვიღაც იმედმოცემულსახიანმაკაცმა გამოაბიჯა.

– უჰ, მე კიდევ, საფრანგეთის რევოლუცია მეგონა! – შვებით შესცინა მან ქართლოსს, – პარიზის კომუნადა მთელი ამბავი!

მერე მხედრული სალამი უძღვნა პროფესორ გიშველაძის კაბინეტისკარს, ცალ ქუსლზე შემორტიალდა და ღონივრად გაუყვა დერეფანს გასასვლელისკენ.

ქართლოსი, რასაკვირველია, დაბნეული დარჩა, მაგრამ რიგსხომ თავისი წესები აქვს, დაბნეულობისთვის სად დაგიტოვებს დროს. ჰოდა, ქართლოსმა ფრთხილადდააკაკუნა ქოლგაზე:

– მიბრძანდით, ქალბატონო, თქვენი რიგია.

ქოლგის ქვეშიდან მოისმა:

– არ მცალია. უთხარით, რომ სახლში არ ვარ. თეატრში ვარ.

მაშინ ქართლოსმა მორიდებულად შეაღო კარი და საწერი მაგიდისწინ გაუშეშდა ექიმს.

ხოლო ექიმი იყო ქაღალდებში ჩაფლული და უდავოდ მელოტი.

– დაბრძანდი, დაბრძანდი, – თქვა მან თავაუწევლად,– მოდუნდი. მე ახლავე....

მეტი მოდუნება სადღა იქნებოდა! ქართლოსს ისედაც ჩვარივითმოღვენთოდა ხელ–ფეხი და ლამის ჩაკეცილიყო სკამზე. ღელავდა. ექიმებში სიარულს ნაჩვევიარ იყო და ფსიქიატრის ხომ გზა–კვალიც არ იცოდა აქამდე!

ამასობაში კი პროფესორმა ენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსმათავი აწია. და როგორც ფსიქიატრიულ მეცნიერებათა დოქტორების წესი და რიგია, სახეზე ნეტარება და ბედნიერება ეხატა.

ქართლოსს თვალი შეავლო, კმაყოფილად დაუქნია თავი დათქვა:

– დავიწყოთ?

– დ... დავიწყოთ. – მიუგო ქართლოსმა.

– ძალიან კარგი!

ექიმი წამოდგა, საწერ მაგიდას ზომიერი ღიპი შემოატარა,ქართლოსს თავს წაადგა და ოდნავ წინ, მისკენ წახრილი თვალებში ჩააცქერდა. მერე თქვა:

– გასსაგებია. ახლა, ჩემო ძამია, ნუ დაგეზარება და ამთითს მიაყოლე თვალი.

ქართლოსმა ჯერ მარცხნივ გააყოლა თვალი პუტკუნა, ოდნავბალნიან, ოქროს რგოლიან თითს, მერე – მარცხნივ.

– გასსაგებია. – თქვა ექიმმა ენრიკო გიშველაძემ, – ახლაფეხი ფეხზე შემოიდე ძამიკო და მე ჩაქუჩს დაგკრავ.

– ურო დამკარი თუ გინდა, ექიმო, ოღონდ მეშველოს რამე...– შეჰღაღადა ქართლოსმა.

ჩაქუჩი პატარა და არასაშიში გამოდგა. მაგრამ დაჰკრათუ არა ექიმმა კვირისტავს ქვემოთ მსუბუქად, ქართლოსს თითქოს დენმა დააარტყაო, ფეხიარნახული ძალით აუხტა მაღლა და კარგა გვარიანი დარტყმა უთავაზა პროფესორს უადგილო ალაგას.

– უჰჰჰ! – სიმწრით სამად მოიკეცა ექიმი ენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსიდა ორივე ხელი (ჩაქუჩიანა) ლაჯებში იტაცა, თუმცა გონს მალე მოეგო, მაგიდას კვლავ შემოატარაზომიერი ღიპი და კალამი მოიმარჯვა.

– სახელი, ძამია...

– ქართლოსი, – დამნაშავედ ჩაიდუდღუნა ქართლოსმა, – არმინდოდა მე...

– უარესებიც მინახავს. გვარი?

– მხარბეჭიანი. უარესი როგორ...

– ზედა ორი კბილი ჩამიმტვრია ერთმა. მხარ... ბე... ბე...

– ჭიანი... – წააშველა ქართლოსმა.

– ჭიანი! კარგია! ასაკი?

– ორმოცდაჩიდმეტი.

– პროფესია?

– ახლა გლეხი. კომუნისტების დროში მარკშეიდერად ვიყავიმაღაროში.

– ოჯახური მდგომარეობა?

– ცოლ–შვილი მყავს. რვა შვილიშვილი.

– მალადეც!

– ზამთრობით არ მაჩერებენ სოფელში. ხან ერთთან ვარ აქ,ხან მეორესთან. მარტის შუიდან მივდივარ ისევ. აღარ მიდგება გული...

– რაღა უკლია მარტამდე... – პროფესორმა ფანჯარას გახედა.იქ შუშას შეკვირტული ტოტი მობჯენოდა და ცის ნაგლეჯიც ჩანდა, ჯერ ისევ ცივად კრიალა და ლურჯი.

ექიმმა კალამიდადო, ხელები მაგიდაზე დაალაგა და საქმიანად იკითხა:

– აბა, რასუჩივი, ძამია?

– გლახა სიზმარს. მეტი არაფერს, ბატონო.

– კონკრეტულად?

– მოვყვე?

– უნდა მოყვე, აბა როგორ? ნელა. დაკვირვებულად. პირველპირში. მხოლობით რიცხვში. ჰე, გისმენ!

და ქართლოსმა დაიწყო.

– სამი თვე იქნება, სულ ერთ სიზმარს ვხედავ.

– აჰა, აჰა, – წაახალისა პროფესორმა.

– ვითომ... გზას ვადგავარ და... მივდივარ პირდაპირ.

– აჰა, აჰა. და საიდან მოდიხარ?

– არჩევნებიდან.

– აჰა. ყოველთვის?

– კი, ყოველთვის, ექიმო. ხმა მაქვს ახალი მიცემული დამოვდივარ.

– ხმა ვისთვის? კონკრეტულად ვინმესთვის?

– არა. მარტო ის მახსოვს ხოლმე, რო ხალხის რჩეულისთვის,როგორც ამბობენ.

– აჰა, აჰა.

– ჰოდა, მინდა, რომ წავიდე პირდაპირ.

– არც მარჯვნივ, არც მარცხნივ!

– საქმეც ეგაა, ექიმო, არც მარჯვნივ, არც მარცხნივ,პირდაპირ მინდა წასვლა, სულ პირდაპირ.

– აჰა, აჰა. და რა გიშლის ხელს?

აქ ქართლოსი შეფერხდა, ექიმი კი გაფაციცდა და შესძახა:

– თამამად, თამამად, ძამია!

– ორნი არიან. – თქვა ქართლოსმა.

– აჰა?

– ერთი მარცხნივაა, მეორე მარჯვნივ.

– და რაო, რა გვინდაო?

– მარცხენა მეუბნება, მარცხნივ წამოდი და გაგამდიდრებო.

– კაი ერთი–თქო! და მარჯვენა?

– მარჯვენა მეუბნება, მარჯვნივ წამოდი, თორემ გესვრიდა გაგათავებო!

– მაგისმა მზემ! – კოპები შეიკრა ექიმმა.

სიჩუმე ჩამოდგა. დერეფნიდან ქალის ხმა მოისმა. ოდნავგაბზარული, მაგრამ მაინც უბადლო სოპრანოთი საქართველოს ჰიმნს მღეროდა.

– ოპერის სოლისტია, – აუხსნა პროფესორმა შემცბარ ქართლოსს,– საერთაშორისო კონკურსების ლაურეატი.

– ჩემი არ იყოს,უჭირს რაღაც... – მოკრძალებულად აღნიშნა ქართლოსმა.

– გაუჭირვებელი აქ ვინ მოვა, ჩემო კარგო ძამია! – ხალისიანადშესძახა ექიმმა, – აქ პატარ–პატარა ყველასუჭირს და მეტწილად... – ექიმი ერთბაშად დასერიოზულდა,– მეტწილად რაღაც დიადი უჭირთ.

– მეც დიადი? – გაბედა ქართლოსმა.

– ჰეჰ! რა თქმა უნდა, შენც დიადი, ძამია, შენც! აბა,ძროხამ არ მოიწველასი კი არაა ეგ შენი სიზმარი!

ქართლოსს საკუთარი თავის შესახებ კიდევ რამის კითხვა მოერიდა და ისევ ქალის სადარდელით დაინტერესდა.

– და იმას... გარეთ რო მღერის... ქოლგიანს... რა გაუჭირდა?

ექიმი ფეხზე ადგა და კვლავ შემოატარა ღიპი მაგიდას.

ქართლოსმაც წამოიწია, მაგრამ პროფესორმა მხარზე ხელიდააბჯინა და უთხრა:

– იჯექი.

ორიოდ წუთს იყუჩეს. მერე ექიმმა ნელა, ზღაპარივით დაიწყო:

– ერთ საღამოს ოპერის თეატრში „ რიგოლეტო“ გადიოდა.ჯილდას ეს ქალი ასრულებდა, – ექიმმა კარს გახედა – რიგოლეტოს ადარნესე ბაბუნაშვილი, ჰერცოგს – სულიკო ცქვიტავა.

– მე მკითხა, ჰერცოგი ხომ არ ხარო, – ჩაურთო ქართლოსმა.

ექიმმა კი განაგრძო:

– სწორედ მაშინ, როცა რიგოლეტოს თავისი არია უნდა დაეწყო...ხომ იცი რიგოლეტო? აი, ქალიშვილს რომ შეუცდენს მოხუც მამას მდიდარი ბატონი და...

– გლახის ნაამბობივით...

– ჰო, ოღონდ იქ სხვა ამბები ხდება მერე და მოკლედ, სავსეაძამია, დარბაზი ლოჟიან–ბალკონებიანა და... შემოდიან უცებ ნიღბიანები, ადიან, ძამია,სცენაზე, ადებენ შენ ჰერცოგს კაი ბჟღვიალა ბორკილს ხელებზე და მიყავთ. ჯილდას თვალწინ!ორკესტრის თვალწინ! ეს რიგოლეტოც დგას გაჩუმებული. რაღა ეარიება, ჩემო ძამია... ხალხიცდაშტერებული მიჩერებია...

– ჯილდა ამას ქვია? – კარს გახედა ქართლოსმა.

– კი, ამას ქვია. ოღონდ იქ, ოპერაში. ისე მზიაა, თაბაგარი.მზია თაბაგარი არ გაგიგია?

–კი გამიგია. და იმას რას ერჩოდნენ...

– ჰერცოგს?

– ჰერცოგს.

– მიდი და გაიგე შენ! სამშობლოს მოღალატეაო, ძამია.აგენტიო. კი გამოსვეს ციხეში და! უკან მორჩა ბუმბულებიანი შლაპა და ის...

და აქ პროფესორმა ენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსმა სასიამოვნოტენორით დაამღერა:

La donna e mobile,

Qual piuma al vento,

Muta d’accento

e di pensiero!

ქართლოსმა თავი ჩაქინდრა და საკუთარ ხელებს დააცქერდა.

– არა, წლების მერე კი გაამართლეს, გმირის წოდებაც მიანიჭეს,მაგრამ... ეჰ...

– და ეს ქალი?... – შეახსენა ქართლოსმა.

– ქალი... ქალი... ქალი ნაზი არსებაა, ძამია! იმ საღამოსმერე რაღაცები აერია თავში. ჯილდას არიის მაგივრად საქართველოს ჰიმნი იმღერა მომდევნოსპექტაკლზე... მაგრამ ეგ არაფერი! ვუშველით! მოვარჩენთ! შენ რა იყო, რა ხელები გიკანკალებს?

ქართლოსი მართლაც, ოდნავ მოცახცახე ხელებს დასცქეროდა.

– ეგ არაფერი, – ანუგეშა ექიმმა, – ხელებს ეშველება!მთავარია, სხვა რამე არ აგიკანკალდეს, ძამია, სხვა!

ქართლოსი ჭარხალივით გაწითლდა.

ექიმმა კი განაგრძო:

– გული, გული არ უნდა აგიკანკალდეს, ესა მთავარი! შიშიარ უნდა გააკარო გულს! ჰე, მივხედოთ ახლა საქმეს.

ზომიერმა ღიპმა ერთხელაც შემოხაზა მაგიდა. ექიმი ერთბაშადდასერიოზულდა. მეტიც, გამკაცრდა კიდეც და ასე, გამკაცრებულად თქვა:

– შენს ამბავს დავუბრუნდეთ. მიდიხარ ესე იგი პირდაპირდა ხელს გიშლიან. ერთი მარცხნიდან, მეორე – მარჯვნიდან.

– ზუსტად.

– მარცხენას ზედმიწევნითი აღწერილობა მინდა. დაძაბემეხსიერება და მიდი, აღწერე.

ქართლოსმა კარგა ხანს იყუჩა და მერე დაიწყო:

– რომ მივდივარ... პირდაპირ წასვლას რომ ვეპირები დარომ მივდივარ, მარცხნივ ჯერ არაფერია. მინდორია უხნავი. ჰექტრობით ვერ ვიტყვი ახლა...და უცებ პატარა ტაროსავით წამოყოფს რაღაცა თავს მიწიდან. წამოყოფს და იზრდება. სიმინდისტაროა. როგორ ვთქვა, აღარც კი ვიცი... იზრდება, იზრდება, მსხვილდება, ჯერ ერთსართულიანი სახლისტოლაა, მერე ორსართულიანის,მერე სამიანის... და არის ბაჯაღლო ოქროსფერი! ლაპლაპებს, ლაპლაპებს, თვალს ჭრის. თითომარცვალი თითო ფანჯრისტოლაა... გამოდის რია–რია, ქალების სიცილი, კისკისი, რაღაცნაირ მუსიკას აწუილებენ, აღმუვლებენ... მარამე ვერ ვხედავ ვერავის, ამ ყვითელ ლაპლაპს ვხედავ მარტო.როგორი დასანახია?! და ვიღაცამეძახის ზევიდან, სიმინდის ტაროდან, რომე, ქართლოს! ქართლოს!! ქართლოს!!! სამჯერ ასე.რა გინდა და ვინა ხარ? – შევუძახებ მე. საით გაგიწევია, ქართლოს? – მეკითხება და თანხითხითებს რაღაცნაირად და ... საით გამიწევიადა პირდაპირ! – ვეუბნები მე. თან ბრაზი მომდის, რომე, ვინაა, რა უნდა, რა მისი საქმეამე საით გამიწევია. ჰოდა, ეს ოქროს ტარო მჟღვიალებს,რტიალებს, იმხელაა, რო წამოყირავდეს, იმიან–იმიანა გადასრესს ქვეყნიერებას და ქართლოს!ქართლოოოოს! – მიძახის ისევ, – აქეთ წამოდი, აქეთ! უჰ, მომდის ბრაზი უარესად. დამანებე ვიღაცა ხარ,თავი, – ვუყვირი აქედან, და ვეშურები წინ წასვლას ჩემი გზით, პირდაპირ, მარა რას წახვალ,წამოვა ხოშკაკალასავით ოქროს სიმინდის მარცვალი, ჩამიხერგავს გზას... ქართლოსიიიიი!– მეძახის ისევ, – შემხედე, როგორი კბილები მაქვს?!... ავიხედავ და ვიღაცა ხარხარებს,ხარხარებს, გადმოყრილი აქვს ოქროს კბილები უთვალავი! ხახას ვხედავ მარტო! ჰოდა... რომივაწყდები წინ და რო მინდა პირდაპირ წასვლა, მეღვიძება მაგ დროს.

სიჩუმე ჩამოდგა.

ქართლოსი, ერთ დროს მარკშეიდერი, ახლა კი გლეხი დარდიანად შესცქერის პროფესორს.

– ავად ვარ ძალიანი? – სვამს კითხვას.

ექიმი დუმს. ექიმი ენრიკო გიშველიძე–უმ(ც)როსი დუმს.მერე კი ფიქრიანად ამბობს:

– მარჯვენა. მარჯვენა აღმიწერე ახლა.

და ოდნავ გახარებული იმით, რომ ჯერ კიდევ, როგორც ჩანს,არ იკვეთება მძიმე დიაგნოზი, ქართლოსი შედარებით მხნედ იწყებს:

– მორიგეობით ჩნდებიან. ამაღამ რო მარცხენა არ მომცემსგასაქანს, ხვალღამ – მარჯვენა. რიგ–რიგობით არიან... ახლა, მარცხენა რანაირია. რანაირიადა მივდივარ ჩემთვის, პირდაპირ გაყოლას ვეპირები, მივიმღერი, ხანაც მივღიღინებ...

– უკაცრავად, – ცქვიტად ჩაერთო პროფესორი, – რას მიიმღერი?

– სიმღერას, – გაუკვირდა ქართლოსს.

– რომელს!

– იმას... რა მადლიანად ანათეებს, ჩემი მზე ჩემი მთვარეოოო...– რაც შეეძლო მოგუდა ქართლოსმა ღიღინი, – ბაშიაჩუკში როა.

– აჰა, აჰა. კარგი ძალიან. და შენ ვინ ხარ ხოლმე, ესმითხარი. ყოველთვის შენ?

– ხანდახან გამოერევა რო, კომბლე ვარ, ან ნაცარქექია,ერთხელ რწყილი და ჭიანჭველა ვიყავი ერთად აღებული... ავთანდილიც კი ვიყავი ამასწინათ,ახლა გამახსენდა. რა ესმოდის მღერა ყმისა, სმენად მხეცნი მოვიდიანო... მანდ რო მიდისავთანდილი წინწინ...

– უჰჰ, კარგი ხარ, ქართლოს! – აღფრთოვანდა პროფესორი.

– გაგრძელებაც ვიცი... – მორცხვად მოახსენა ქართლოსმა,– ვეფხისტყაოსნის ზეპირმცოდნე ვარ მე. შეჯიბრშიაცგავიმარჯვე ადრე.

– უჰჰჰ, რა ხარ შენ, რა! რა ყოფილხარ შენ! მიდი აბა,გამიგრძელე.

ქართლოსი ფეხზე წამოდგა და ისე თქვა:

– მისვე ხმისასიტკბოსაგან წყლით ქვანიცა გამოსხდიან,

ისმენდიან, გაჰკვირდიან, რა ატირდის, ატირდიან...

იმღერს ლექსთა საბრალოთა, ღვარისაებრ ცრემლნისდიან. კიდე გავაგრძელო?

– არ გინდა მეტი, – ამოიფშლუკუნა პროფესორმა დახელი გაასავსავა, – დაჯექი, დაჯექი. – მერე უჯრიდან ქაღალდის ხელსახოცი ამოაცოცა დათვალების მშრალებას მოჰყვა.

– რა გატირებს, ექიმო... – სკამზე ჩაჯდა ქართლოსი.

– არ ვიცი! მოულოდნელი სიხარული, ალბათ... სთენიკურიემოცია...

ცოტა ხანს იყუჩეს. მერე პროფესორმა ჰკითხა:

– შენ ეს მითხარი, დევი არ ყოფილხარ არასდროს? ან ბაყბაყი,ან ისე... ცხრათავიანი!

ქართლოსმა გადაჭრით იუარა:

– აჰ, არა, დევი არ მახსენდება, ექიმო. ან კიდე, ნეტაირაც მაბია, ამ ერთისთვის მიმახედია, რას დავეძებ ცხრა თავს. და ისა, ძალიანი გლახაა,სხვა რომ ვარ ხანდახან, ექიმო?

– შენ რა გითხარი,ქართლოს! ნაცარქექია და კომბლე რა სხვაა, ან რწყილი და ჭიანჭველა! ან ჩვენი ავთანდილსპასპეტი! შენ ხარ ეგენიც, შენ! სიზმრის წესებით ასეა. ქვეცნობიერი, შეუცნობელი, მთელიამბავი! ფროიდი, იუნგი, ჟაკ ლაკანი... ამაზე სხვა დროს ვილაპარაკოთ. შენ სიზმარი გააგრძელეახლა. მიდიხარ, ესე იგი, მიდიხარ და...

– მივდივარ, ბატონო ექიმო, მივდივარ წინ–წინ და რაღაცა გამოჩნდებახელმარჯვნივ, ასე ორას მეტროში... სამასში იყოს, თუ გინდა. შავი!

– შავი?

– შავი, კი. ვუკვირდები ხან ასე, ხან ისე, და... ჩექმადევს გზისპირას, ცალი! ხოდაბუნებია უკან ძვირფასი, ალაგ – ხეხილი კაი მოვლილი. ასე,მუხლამდე ჩექმაა. შავი. და იმ ვერანა ოქროს ტაროსი არ იყოს, იზრდება თანდათან ეს ჩექმა. სიმაღლეშიც იზრდება და სიმსხოშიც! გახდება ასე ჩემიმურთაზის კორპუსისხელა. მურთაზისთან ვარ ახლა. მანამდე მაგულისთან ვიყავი. მანამდე როლანდისთან...

– ჩექმა. – შეახსენა პროფესორმა.

– ჰოდა, მე რა ვიცი, ვისი რა არის, გავივლი ჩემი გზით,ვფიქრობ. წავალ პირდაპირ, როგორც მქონდა გუმანში. და ვუჩქარებ ნაბიჯს. ჩქარა მინდა გავცდე რაღაცაა.ეს ჩექმა კიდევ, ჩემო ბატონო, იზრდება და იზრდება. მოისმის შიგნიდან უცნაური ხმები,ჩხაკუნი, გუგუნი, რახრახი... თან, გეგონება, ზარებიც რეკენ ეკლესიაშიო... და უცებ,მიღრიალებს ვიღაც, რომე – ქართლოს, სდექ! მარჯვნისაააააა–კენ, ერთი–ორიიიი! ჩექმისკენნააააბიჯით იარრრ! აც–დვააა, აცც–დვაა! ასე, ზუსტად.

– უხხხ! – მომუჭა თითები პროფესორმა და პუტკუნა მუშტიმაგიდას დაჰკრა.

– გამანებე, ვიღაცა ხარ, თავი, გამატარე ჩემი გზით,– ვუყვირი მე, მარა გაგიგონია?! ტკაც, ტკუც, ტკაც, ტკუც... – წამოვა სეტყვასავით შავიქლიავი და ღოღონაშო, მარა სიზმარში ვიცი, რო ტყვიაა, ქლიავი კი არა! ამ დროს გაწოლაუნდა მიწაზე, რო არ მოგხვდეს და ვფიქრობ, გავწვები და ასე ხოხვით მაინც წავალ პირდაპირ,მტრის და მომხვდურის ჯინაზე–მეთქი და მეღვიძება მაგ დროს, ექიმო!

ქართლოსმა ვალმოხდილად ამოისუნთქა და ექიმს შეაჩერდა მოსწავლესავით, გაკვეთილს რომ მოყვება და ნიშნისგამოცხადებას რომ ელის მასწავლებლისგან.

მაინც დაამატა:

– ა, ესაა ექიმო. ქვას არ ვსროულობ, მარა, ეს კი მჭირსასე.

ექიმი დუმს. ფსიქიატრიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორიენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსი დუმს. ფიქრობს არავინ უწყის რაზე.

ფანჯრის იქით კი... მარტს რაღა უკლია! ოდნავ შეკვირტულიტოტი ერაკუნება მინას გარედან, თებერვლის ქარს ეთამაშება, მოლოდინებითაა სავსე, ცისსილურჯე უხარია...

– გასაგებია ყველაფერი, – ნაღვლიანი ხმით ამბობს ბოლოსექიმი, – ახლა მთავარი დარჩა.

– მთავარი?

– მთავარი.

– ნემსი უნდა გამიკეთონ?!! – გადამტკნარდა ქართლოსი,რომელსაც ნემსის ძალიან, ძალიანი ეშინოდა.

– არა. – თქვა ექიმმა, – ახლა უნდა მითხრა, იქ... იმპირდაპირ... რისკენ მიდიხარ. წინ რა არის. რა გეგულება...

უფფ. ამის თქმა იყო და დერეფნიდან ისეთი ტკბილი, ისსეთიტკბილზეტკბილი იავნანა მოისმა, უკეთესს რას ინატრებდი!

და ქართლოსმა ხმადაბლა თქვა:

– თუ არ გამბაწრავ და არსად გამომამწყვდევ, ვიტყვი.

– რას ქვია გაგბაწრავ! ის კი არაა აქ!

– მთლად ისე ზუსტად კი არ ვიცი და კი არ მახსოვს, მაგრამმაინც ვიცი და მაინც მახსოვს.

– რა დაბნეულად ლაპარაკობ, შე კაცო, – მოუთმენლობა დაეტყო ექიმს, – თქვი, თუამბობ, ჰე!

– უკვდავების წყარო მეგულება წინ. – ერთბაშად, რისკიანად ამოთქვა ქართლოსმა და გაჩუმდა.

ექიმი დუმს. ექიმი ენრიკო გიშველიძე–უმ(ც)როსი დუმს.

– არაფერს მეტყვი, ექიმო? – შეჰღაღადებს ქართლოსი.

ხოლო ექიმი ფიქრში წასულად ამბობს:

– შენ არაფერს მეტყვი, ძამია ზიგმუნდ?

– ქართლოს... – ოდნავ ნაწყენად შეუსწორებს ქართლოსი.

– შენ არ გეუბნები, არა, – აწყნარებს ექიმი.

ქართლოსი დაბნეულად მიიხედ–მოიხედავს და დანამდვილებითრწმუნდება, რომ ოთახში მესამე არავინაა.

ხოლო ექიმი კითხვას სვამს. პროფესორი ენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსიუტკბილესი იავნანის ფონზე სვამს კითხვას:

– „ინფორმატორ–ნიუსს“ კითხულობ, ხომ, ყოველდღიურს?

– კი. მოაქვს ხოლმე მურთაზის. მაგულიც ყიდულობდა ყოველდღე.

– თოქშოუ „გამოსავალს“ უყურებ ყოველკვირას, ხომ?

– კი, უყურებენ ხოლმე და მეც ვუყურებ.

– რადიოსაც უსმენ. „მამულიშვილის ხმას“.

– კი. მარტო როცა ვარ, ტელევიზორს არ ვრთავ და... მაგასვუსმენ.

– და უკვდავების წყარო გინდა.

– სიზმარში, კი.

– და ცხადში? ცხადში არ გინდა, ძამია?

– ცხადში ახლა...

– გინდა! ცხადში რომ გინდა, იმიტომ გინდა სიზმარში!

– წავალ მე, ექიმო... – წამოიწია ქართლოსმა.

მაგრამ ექიმი, ფსიქიატრიულ მეცნიერებათა უდავოდ მელოტიდოქტორი, პროფესორი ენრიკო გიშველაძე–უმ(ც)როსი თეთრი ხალათის ზედა ღილს შეიხსნის დამგზნებარედ ამბობს:

– მეც მინდა! მეც ნეიტრალიტეტი მინდა! შვეიცარიასავით!მეც უკვდავების წყარო მეგულება იქ, ძამია!

– სად... – პირდაღებული შესცქერის ექიმს ქართლოსი.

– სად და იქ! პირდაპირ!


***
გარეთ, მორაკუნე გაკვირტულ ტოტზე ჩიტი შემოსკუპებულადა ცნობისმოყვარედ იმზირება აქ, შიგნით. იმანრა იცის, აქაურობა რა სევდა–დარდების ბუდეა... იმან რა იცის, აქ რა ნუგეშის ბარტყები იჩეკებახოლმე, ან რა იმედის კვერცხები ლაყდება... ან ვინ რას სტვენს, ან ვინ რას ჭიკჭიკებს...ვინ რას ჩხავის, ვინ რას გალობს...

ფრრრრ! – და აიჭრა ცაში...

ვინ იცის, ხომ? – იქნებ გუგული იყო და გადაიფრინა...



2014

study


Last edited by Admin on Wed Apr 25, 2018 11:41 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 1:55 pm


თამრი ფხაკაძე

ნაწყვეტი რომანიდან "(შ)ორი მე"

მე – ომში

ო, მოყვასო ჩემო! მოვდივარ... მოვდივარ! ტყვიები ზუზუნებს, ჭურვები სკდება, და კვამლის, და სისხლის სუნი ტრიალებს და მომაკვდავთა გმინვა შეტევაზე მიმავალთა ყიჟინას ერწყმის და არა, არა... ნუ გეშინია... მე აქ ვარ... თქვენთან.

სიკვდილი დააბოტებს გადატრუსულ ველზე და შებოლილ მთაგორებზე, და მე კი ჩემი პატარა, წითელჯვრიანი ჩანთით ფეხებში ვებლანდები და ხელიდან ვაცლი მსხვერპლს და ჩემი ომი მაქვს სიკვდილთან და სულ შენით, უფალო... სულ შენით...

ძმაო... რა იყო? რატომ ჩამხობილხარ გაშავებულ, ცხელ ბალახში... რატომ გმინავ ასე... თავი ასწ...

ააჰ!! შავი, საზარელი სიცარიელე დაგრჩენია ცალი თვალის ადგილზე! და სისხლი თქრიალით ჩამოგდის ლოყაზე... მეორე კი, ლამაზი ცისფერი თვალი სადღაც, ქუთუთოს სიღრმისკენ გადაგიქანებია... საბრალო! ხელი მომხვიე... იქნებ... იქნებ კარვამდე მიგიყვანო როგორმე... ჰეი! მიშველეთ! ვინმემ! ვინ მიშველის... უფალო, მხოლოდ შენ! მხოლოდ შენ...

მოდი, მხარზე ჩამომადე ხელი. ასე... ასსსე... მოდი... არაფერია ჩემს ძუძუსთან თუ დაგეკიდა ხელი მოწყვეტით... მე ხომ... და ვარ. მოწყალების... სათნოე...

აი, ასე. სულ მალე მივალთ... აჰა, წყალი მოსვი... მოსვი.

გესმის? სულ ახლოს, სულ აქვე როგორ ჩაგვიზუზუნა სიკვდილმა? აი, კიდევ... კიდევ!..

დავწვეთ უნდა. და ხოხვით წავიდეთ წინ. გულაღმა დაწექი! ასე... მე ხელს ამოგდებ ქვემოდან, ბეჭებქვეშ და გაგახოხებ. ასე... აი, ასე.

საბრალო! რა საზარელ სიღრმედ ქცეულა შენი ერთი თვალი! იმ ადგილზე, სადაც ლურჯი ოკეანე ლივლივებდა და სამყაროს მიამიტ მშვენიერებებს ირეკლავდა, შავბნელი სიცარიელე ჩაგუბებულა ახლა. და სისხლი მოჟონავს... ხელისგულის იდუმალი ხაზივით მოუყვება შენს ლამაზ ღაწვს... ლოყის კიდეს... თითქოს რაღაცას წინასწარმეტყველებს. რაღაცას. ჟრუანტელისმომგვრელად ნაღვლიანს...

რა ლამაზი ხარ! ასეთიც! თვალამოთხრილიც... უფალო შემიწყალე! როგორ ვწევარ ახლა შენ გვერდით... როგორ მისრესს მკლავს შენი ღონიერი სხეული და თან რა უსუსური ხარ...

მივხოხავთ ერთად და გვაწვიმს სიკვდილის წვიმა. და ცოცხლები ვართ მაინც.

კვამლი თვალებს გვიწვავს და მიწაც, რაღაცნაირად ბოღმიანად, ავად ხურს და აღარაა თითქოს ამქვეყნად აღარც ერთი ჩიტი და შეუჭვარტლავი აღარც ერთი ღრუბლის ფთილა და ომია, – ყველაზე საზარელი ამქვეყნიური სისულელე... და სიკვდილი ცდილობს იცოცხლოს...

ახლა... ახლა დაგტოვებ და სხვას მივხედავ... აქედან ლაზარეთში წაგიყვანენ. და ახალ სიცოცხლეს დაიწყებ. ნახევარსფეროდ... ნახევარ სამყაროდ... ნახევარნათლად... ღმერთი იყოს შენი შემწე...

ო, უფალო! განმაგნებინე გზა სიკვდილის ველზე! უფალო, – ვიყო სიცოცხლისმჩუქებელი ანგელოზი... აღმავსე სიყვარულით და უნაზესი სათნოებით... უფალო, – ჩაძირე, ჩაძირე ჩემში შიშის პატარა კუნძულები და დაფარე გულმოწყალების ოკეანით...

და უფალო, ისიც აქაა, ხომ იცი? ჩემი – მეორე. ჩემი ტყუპისცალი... დადის. დაძრწის. თმაგაშლილი. საკინძეჩაღეღილი. არეული.

საბრალო... ისევ იმ სიყვარულს დაეძებს. სად, უფალო?!! აქ?!!

რაღაც, ძალიან მებრალება, უფალო... უშველე რამე... უშველე…





მეც – ომში



აქ ვარ უკვე! აქ ვარ და გეძებ...

კუპრივით შავი კვამლი თვალებზე მძიმედ მაწვება და ჯოჯოხეთის შეგრძნებებით მაფრთხილებს და შიშველ წვივებს და მკლავებს ახლო ცეცხლის სიმხურვალე მწვავს და ნუ, ომში ვარ, მოკლედ...

საყვარელო! სად ხარ! რომელი ხარ...

კვამლის მწარე ბოლქვებს შენი სხეულის სურნელი ერევა. მამრის. მამაკაცის. კაცის... ჩემი კაცის...

აქ ხარ სადღაც...

მთვრალი ვარ შენით. უხსოვარ დროში დამათრე და დღემდე ბარბაცით დავდივარ ჩამქრალ, მოწყენილ გზებზე და გეძებ...

აქ ხარ იქნებ?

და თან ხომ, – მრავალში გეძებ, საყვარელო... ხომ მრავალში გაიფანტე და მეც მრავალში მიყვარხარ...

ტყვიები ზუზუნებენ აქეთ-იქით. სიკვდილის ჯაშუშები. მსტოვრები. მაცნეები. მედროშეები...

და არ მეშინია.

შენს სიახლოვეს ვგრძნობ, საყვარელო და იმიტომ...

რა, აბა? დიდი-დიდი სხეული გამიფლითოს რკინის პატარა, ბრიყვმა ნასხლეტმა. რა, მერე? ხომ ვერ დამისაკუთრებს? მე ხომ რა ხანია, და თან როგორ, – შენი ვარ, საყვარელო? და ისე გეკუთვნი, რომ სხვა ვეღარაფერი წამიღებს...

მე გამოვყევი შენი ჩექმების ნაკვალევს, შენს სუნთქვას, შენი სხეულის სურნელს, შენი ბედისწერის ჩრდილებს და ბილიკებს... და ჩემი უძველესი სიყვარულის ექოს...

ომი ლამაზი სიმახინჯეა საყვარელო, არა? სისხლის ნაკადულებში, კვამლში და სიკვდილის გაყინულ მზერაში არეკლილი უკვდავების ჩუმი ყვავილები...

ჰეი! ექიმო! ომში ვარ! Sono in guerra!
და გადაჭვარტლულ ველზე ჩემი სატრფოს სიცოცხლეს ან სიკვდილს ვეძებ...

აი, აი ის! ჩემი მეორე ცალი. ხედავთ?

პატარა, წითელჯვრიანი ჩანთით უშიშრად დადის სიკვდილის კვალდაკვალ და უფლისგან ნაჩუქარ სიცოცხლეებს არიგებს...

დააბიჯებს რაღაცნაირად, ჩრდილივით უძლეველად და უჩინრად ალისფერ გუბეებში და კვამლის აბლანდულ ფარდებში და სიცოცხლეებს, სიცოცხლეებს არიგებს...

ზურგით ათრევს დაჭრილებს და მგმინავებს და მომაკვდავებს და ჭრილობებს ჰბანს და ლოცვით აძლიერებს.

და მე, ექიმო?

მეც ხომ შემიძლია რამე...

საყვარელო, წამოვიდგენ ახლა, რომ შენ ხარ ეს, – შავი ცისკენ გულაღმა ატრიალებული, სიცოცხლის ბოლო წუთებთან განმარტოებული ჯარისკაცი, შუბლთან ქოჩორი შემხმარი სისხლით რომ მისწებებია... და ორივე ხელი აქეთ-იქით, ფრჩხილებით რომ ჩაუსვია გახურებულ მიწაში... და ტუჩები ოდნავ, სულ ოდნავ რომ გაპობია და სულ ბოლო, სიმწრით ამოსათქმელი სიტყვა რომ უცახცახებს ზედ... და მუცელთან და ოდნავ ზემოთ, გულთან, წითლად რომ შელბობია ხაკისფერი სამოსი... და რომ მორჩა ლურჯი ცა, შორი გზები, ლამაზი სიცილი და ქალის ალერსი...

საყვარელო... წარმოვიდგენ, რომ შენ ხარ ეს...

და სიცოცხლეს ვერა, მაგრამ რაღაცას მაინც გაგატან, გაჩუქებ მაინც ლამაზს, რამეს და აი, ფრთხილად მოგიწვები გვერდით და აი...…აი... ფრთხილად მოგისვამ სახეზე ხელს... და ნაზად და თან გამოთხოვების ჟამის ვნებით და სიგიჟით გაკოცებ აბოდებულ ტუჩებში და მქრქალი ბედნიერებით აგივსებ უკანასკნელ წამებს... და ჩუმი ცრემლებით განგბან მერე...

აჰა, საყვარელო... წაიღე იმქვეყნად ქალის სურნელი და ცრემლი და, ნუღარაფრის გეშინია. მიდი... გაფრინდი...


2005

study


Last edited by Admin on Wed May 09, 2018 9:36 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Apr 25, 2018 2:03 pm

Savaş Veya Bariş (25-44)- öykü Tamri Pkhakadze kitaptan Sessiz Harfler Antolojisi!
Çağdaş Gürcü Edebiyatından Sıra Dışı Öyküler!
Hikâyenin tamamını antolojide Türkçe okuyabilirsiniz!
Parna-Beka Çilaşvili adıyla
2017



Sessiz Harfler Antolojisi - Çağdaş Gürcü Edebiyatından Sıra Dışı Öyküler

Anthology of Silent Letters - Extraordinary Stories from Contemporary Georgian Literature
Short story anthology of twenty Georgian writers: Guram Dochanashvili, Guram Odisharia, Tamri Pkhakadze, Kote Jandieri, Irakli Lomouri, Zurab Lejava, Irakli Samsonadze, Mikho Mosulishvili, Gela Chkvanava, Ana Kordzaia-Samadashvili, Ina Archuashvili, Maka Ldokoneni, Beso Khvedelidze, Beka Kurkhuli, Bela Chekurishvili, Teona Dolenjashvili, Tea Topuria, Luka Bakanidze, Tsotne Tskhvediani
Publisher: Kalem Kultur Dernegi, Istanbul, 2017
Language: Turkish
Translator: Parna-Beka Çilaşvili
ISBN 978-605-84-7873-2
Pages: 316
Size: 13,50 X 19,50 X 2,00
The book is published with support by the GNBC (The Georgian National Book Center)

წიგნის დასახელება - თანხმიერ ასო-ბგერათა ანთოლოგია (არაჩვეულებრივი მოთხრობები თანამედროვე ქართული ლიტერატურიდან)
გამომცემლობა - Kalem Kultur Dernegi, Istanbul
ქართულიდან თურქულად მთარგმნელი - ფარნა-ბექა ჩილაშვილი
ISBN 978-605-84-7873-2
გამოცემის წელი - 2017
გვერდების რაოდენობა - 316
ზომა - 13,50 X 19,50 X 2,00
წიგნი დაიბეჭდა ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრის მხარდაჭერით.

კრებულში შევიდა ოცი ცოცხალი ქართველი მწერლის: გურამ დოჩანაშვილის ("მუსიკოსი"), გურამ ოდიშარიას ("სიზმარ-ცხადი"), თამრი ფხაკაძის ("ომი თუ მშვიდობა"), კოტე ჯანდიერის ("კონკიას ღამე"), ირაკლი ლომოურის ("ჯო(რ)ჯო"), ზურაბ ლეჟავას ("მაცივარი ლექსისა წილ"), ირაკლი სამსონაძის ("შემკრთალი ქუჩა"), მიხო მოსულიშვილის ("ზამთარმა მოიქნია კუდი"), გელა ჩქვანავას ("დარეჯან კვარაცხელიას შურისძიება"), ანა-კორძაია სამადაშვილის ("ისტორიული მეხსიერება), ინა არჩუაშვილის ("ბალბაწო"), მაკა ლდოკონენის ("ბიშას ბალიშები"), ბესო ხვედელიძის ("ჯადო"), ბექა ქურხულის ("სახლი სხვაგან"), ბელა ჩეკურიშვილის ("პინარის მძივი"), თეონა დოლენჯაშვილის ("მორჩილება"), თეა თოფურიას ("სახლი"), ლუკა ბაქანიძის ("სად ხარ, ლაზარე"), ზვიად კვარაცხელიას ("შვინდა"), ცოტნე ცხვედიანის ("ანდერგრაუნდი ") მოთხრობები.
"თანხმიერ ასო-ბგერათა ანთოლოგიის" მთავარი რედაქტორია ნერმინ მოლლაოღლუ (Nermin Mollaoğlu), გამოცემის რედაქტორია გიზენ ოზგუვენი (Gizem Özgüven), გარეკანის დიზაინერია ბურაქ კარაჯა (Burak Karaca), წიგნის დიზაინერია ადემ შენელი (Adem Şenel).



ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრი Georgian National Book Center-ის ხელშეწყობით თურქულ ენაზე ითარგმნა და გამომცემლობის Kalem Kultur Dernegi მიერ თურქეთში მოთხრობების ანთოლოგია გამოიცა. გამოცემა 20 თანამედროვე მწერლის - გურამ დოჩანაშვილის, მაკა ლდოკონენის, გურამ ოდიშარიას, მიხო მოსულიშვილის, ირაკლი სამსონაძის, ბექა ქურხულის, გელა ჩქვანავას, ზვიად კვარაცხელიას, ინა არჩუაშვილის, თეა თოფურიას, კოტე ჯანდიერის, ბელა ჩეკურიშვილის, ირაკლი ლომოურის, თამრი ფხაკაძის, ცოტნე ცხვედიანის, ზურაბ ლეჟავას, თეონა დოლენჯაშვილის, ბესო ხვედელიძის, ანა-კორძაია სამადაშვილისა და ლუკა ბაქანიძის მოთხრობებს აერთიანებს. წიგნი თურქულ ენაზე ფარნა-ბექა ჩილაშვილმა თარგმნა.




ბმული:
* http://kalemagency.com/?page_id=5123

study

Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Sun Jun 10, 2018 9:33 pm



თამრი ფხაკაძე

მე - ლოკოკინა

ხანდახან მგონია, რომ ერთადერთი და განუმეორებელი ვარ. რომ ცისქვეშეთში არავინაა ჩემსავით ერთადერთი და განუმეორებელი... არც ოთხფეხებში, არც ორფეხებში, არც უფეხოებში... იმიტომ, რომ მე - ლოკოკინა ვარ. და მე ვიტვირთე... მე რაღაც ისეთი ვიტვირთე... რაც... რასაც... რაც არავის...

ო, უფალო! რა გულის ამაჩუყებლად ცახცახებს მთელი ეს გამჭვირვალე სიმწვანე...

მე მივცოცავ სადღაც... არსაით... მე უბრალოდ, მივცოცავ და ზურგზე იმას ვგრძნობ, რაც შენ მატვირთებინე უფალო, - ჩემს სახლს! ჩემს ციხესიმაგრეს! ჩემს მძიმე, მაგრამ ტკბილ ტვირთს... როგორ მძიმეს მაინც, ჰა?.. და თან როგორ ტკბილს... და რომ მივცოცავ, უფალო, თან კვალს ვტოვებ... და ამითაც შენ გამომარჩიე სხვათაგან... მივცოცავ ჩემი მძიმე და ტკბილი ტვირთით და ვტოვებ კვალს და ყველამ იცის, - აქ მე ვიყავი, ლოკოკინა, და ბრჭყვიალა, სიფრიფანა კვალი დავტოვე... მხიარული და ნაღვლიანი ერთდროულად...

მაღლა კი სულ ცაა. დიდი და ლურჯი. მე მხოლოდ პაწია ნაწილს ვხედავ, იმიტომ, რომ თავს ვერ ვწევ და მხოლოდ თვალებს თუ ავატრიალებ ძალიან, ძალიან და მაღლა კი არა - წინ, შორს, ჩაგუბებულ სილურჯეს თუ დავინახავ... და დიდრონი ხეები შრიალებენ ზემოთ, და ჩიტები ფრენენ... და მზე?! მზე?!! უფალო, ეს რამხელა ტვირთი ამკიდე! იმხელა, რომ ლამის გამსრისოს ხანდახან... და თან იმდენი რამ არ მინახავს და არ მიგრძნია! არადა, არსებობს სადღაც! უჩემობაში...

მე მხოლოდ ჩრდილების სიგრძე-სიმუქით ვხვდები, სადაა მზე... და კიდევ გუბურაში, გუბურაში ვხედავ ხოლმე წითელი დისკოს ნამტვრევებს... და ალმოდებულ ღრუბლებს...

ახლა ყველაფერი მინდა გითხრა, უფალო! იმიტომ, რომ დიდი, მოოქროსფრო ნათელია ზემოდან ჩამოწოლილი, გარინდული გავკვრივარ მიწას, გარს მაკრავს თბილი ბურუსი და ვგრძნობ, რომ სადღაც აქვე ხარ... სულ ახლოს... იქნებ, ამ ბრჭყვიალა ნამის წვეთებშიც...

ცოდვილი ვარ, უფალო!

არ ვიცი, საიდან დავიწყო...

მე - ლოკოკინა ვარ და ეს შენი ნება იყო. შენი ნებაა, რომ ზურგით დავატარებ საკუთარ სახლს. ან იქნებ მთლიანად იმას, რასაც ადამიანები სამშობლოს უწოდებენ? ვერ გამიგია, უფალო, - თუ ეს ნიჟარა ჩემი სახლია, მაშინ ეს, ირგვლივ ყველაფერი, - სამშობლო გამოდის და თუ ეს ნიჟარა სამშობლოა, მაშინ... მაშინ გამოდის, რომ ირგვლივ ყველაფერი მთელი სამყაროა? და მე მთელ ა მ ხ ე ლ ა სამყაროში ვტოვებ რაღაც კვალს? მერედა, საოცარი არაა? და ცოტა, გასაღიმარიც?..

მაგრამ, უფალო! მსუბუქად და თვინიერად უნდა დავატარებდე ამ ჩემს ტვირთს! მსუბუქად და თვინიერად... მე კი, ზოგჯერ... ზოგჯერ... შემინდე და, იიმხელა სევდა შემომაწვება გულზე, რომ მინდა გამოვძვრე ამ ჩემი სულთანმდევი წიაღიდან და გავვარდე, გადავიკარგო, გავფრინდე - ავიჭრა ზემოთ, უსასრულო, შთანმთქმელ სილურჯეში, დავივიწყო თავი, და დავივიწყო სადღაც, შორს, სურნელოვან ნეშოში ჩაძირული ჩემი სახლი...

ერთხელ...

აი, ყველაფერს გეუბნები, უფალო...

ერთხელ ასეც მოვიქეცი... მთვარიანი ღამე იდგა. გარინდული, მაცდური, უცნაური, იდუმალი ხმებით სავსე... მე მთვარეს ტბორში ვხედავდი შორს, ჩემ გასწვრივ, ბალახებსა და კენჭებს შორის... ის ტბორის ჩამუქებულ ზედაპირზე ირწეოდა და სულ სხვა სამყაროში სახეტიალოდ მიხმობდა. დროდადრო ღამურები მფრინავი შავი ურჩხულებივით გაიფართქუნებდნენ ხოლმე ჩემ შორიახლო და დროდადრო, ბუ გაჰკიოდა საზარელ ხმაზე ღრმა, საშიშ სიშავეში და მე კი, უფალო, იმის მაგივრად, რომ შევყუჟულიყავი ჩემს... არ ვიცი რაში... სახლში, სამშობლოში, თუ იქნებ, სულაც მეში, - ამ ყველაფრიდან გაქცევის გიჟური სურვილი დამეუფლა... სასაცილო არაა, უფალო? ლოკოკინა და გაქცევის გიჟური სურვილი...

დამეუფლა და! თვით ღამურების ფართხუნა, დემონური ფრენაც კი ვინატრე... და უცნაური ლაწალუწით და ბუთა საზარელი გადაძახილებით სავსე წყვდიადში შეჭრაც! თუმცა, რატომ წყვდიადში? ტბორის გლუვ, მოშავოდ მბზინავ ზედაპირზე მთვარე ირწეოდა, ტივტივებდა და მისი მკრთალი ნათელი ირგვლივ ყველაფერს გაყუჩებულ და ნაღვლიან სასაფლაოს ამსგავსებდა... ჰოდა, მეც იქ მინდოდა, უფალო! იმ უცნაურ ჩრდილთა ტორტმანში! იმ შეუცნობელ თავგადასავლებში! მინდოდა პირდაპირ იმ ვეება, უღრან არვიციში შეჭრა!

მაგრამ ზურგზე... ზურგზე ჩემი სახლი მედგა, შენგან ნაბოძები, ჩემი წილხვედრი, და ის ჩემით იყო ის, მე კი მისით ვიყავი მე, ლოკოკინა!

სადღაც, შორიახლო კი ღამეული, გიჟურად მბორგავი სიცოცხალე დუღდა... მტაცებლური ღრენით, ვნებიანი ყმუილით, ცოფიანი ბრდღვინვით და სულაც, დაძაბული, მოცახცახე სიჩუმით სავსე... აი, აი რაზე მსურდა ჩემს ზურგზე სამყაროს შექმნისას ნაგები სიმყუდროვის გაცვლა! ვფიქრობდი ქარისგან დაგლეჯილ აბლაბუდასავით აწეწილ ფიქრებს... ვფიქრობდი, რომ - გავიქცევი!! შორს! შორს... სადღაც... და ყველაფერს ვნახავ... და ყველაფერს ვიგრძნობ... და გულაღმა ამოვტრიალდები და დავინახავ ცას... მთვარეს... ვარსკვლავებს... და მკერდზე გადამირბენენ შავი ღამურების ვეება ჩრდილები... და დავინახავ, როგორ მოწყდება ციდან ვარსკვლავი, როგორ გასკდება გზადაგზა და ფერად, ბრჭყვიალა მტვრად როგორ გადმოიფრქვევა... და იცი, უფალო, აღარც ეს კვალის ტოვება მინდოდა! მინდოდა ვერასდროს ვერავის გაეგო, რომ აქ ვიყავი... მინდოდა, სამყაროს უზარმაზარ საიდუმლოებს შევრეოდი და მეც ერთი პატარა საიდუმლო ვყოფილიყავი...

უფალო, მიმიხვდი, რა მინდოდა? დიდი, უდიადესი გაქცევა!

და თანაც, თვალცრემლიანი ვფიქრობდი, რომ აგერ, რა დროჟამია ასე ვარ... ზურგით დამაქვს ღვთითნაბოძები თუ ღვთითმოსჯილი ჩემი ტვირთი, ჩემი სახლი... ჩემი, ჩემი მთელი ყველაფერი, და ახლა კი, - ვღალატობ...

ვფიქრობდი, რომ - სწორედ ეს სახლი, სწორედ ეს ჩემი ტკბილი ყველაფერი მსრესს, მბორკავს და მაიძულებს ასე ნელა ვიხოხო, თორემ აი, დავტოვებ აქაურობას, გამოვძვრები და ეჰეეეეეი!! გავფრინდები! გავქროლდები! ქარზე უსწრაფესად! უმსუბუქესად! მთავარია... მთავარია უკან არ მოვიხედო. და მიტოვებული, გამოცარიელებული ე ს არ დავინახო... აი, ეს... ჩემი სასახლე - სატუსაღო... არ დავინახო, როგორ დარჩება მთვარის შუქზე მკრთალად გასხივოსნებული მიტოვებული საფლავივით უნუგეშო და სევდიანი. ვფიქრობდი: მორჩა! თავისუფალი ვარრ!! ეს ააამხელა სამყარო ჩემმია! და მე - მისსი!! ავითქვიფები ამ, ამ ააამხელა სამყაროში, ჩავიკარგები ჩემი საბრალო, სასაცილო კვალიანად! მერე... მერე მზე ამოვა! და მე მის ოქროსფერ ნამსხვრევებს კი აღარ დავინახავ გუბურაში, არამედ მთლიანად, ერთიანად შევიგრძნობ და მის ძლევამოსილ ნათელს დავნებდები... ჰოდა,... მთავარია ი ს აღარ გავიხსენო... ის, რასაც ჩემი ერქვა... არ მქონდეს აღარაფერი ჩემი... უფრო სწორად, უფალო, ჩ ე მ ი უნდა გახდეს ყველაფერი! მთელი სამყარო, მთელი თავისუფლება, მთელი სიცოცხლე და თვით მთელი სიკვდილი... ჩემი - ახლა იქნება უზარმაზარი და დიადი რაღაც, და არა ერთი მძიმე და ტკბილი საკანი...

მისმინე, უფალო... სადღაც აქ ხარ ახლა, არა? სულ ახლოს... იქნებ, მთლიანად ეს ხარ, ეს ოქროსფერი თბილი ბურუსი, გარს რომ მაკრავს და გულს რომ მიჩუყებს... ან იქნებ ეს მიწა, - გრილი და სურნელოვანი, ზედ რომ გავკვრივარ...

მისმინე, უფალო...

იმ მთვარიან ღამით შენს ნებასაც ვუღალატე და ნელა, ქურდულად გამოვძვერი ჩემი მშობლიური წიაღიდან და უკანმოუხედავად გავწიე წინ, თავბრუდამხვევი თავისუფლებისკენ!

მივცოცავდი გაცილებით სწრაფად და მსუბუქად უწინდელზე და მთელი ცისქვეშეთი, და თვით ცაც, - ყველაფერი ჩემი იყო! მინდოდა მეყვირა: ეჰეეეეიი! მოვედიიიიი!! და მინდოდა შევშვეროდი და თავი დამეხრჩო ზემოდან მოვერცხლისფრო ჩანჩქერებად გადმოღვრილ მთვარის ნათელში... მინდოდა სათითაოდ ჩამომევლო ნამით დამძიმებული ღამის ყვავილებისთვის და აღტაცებით მემცნო, რომ აი, აქ ვარ! სრულიად თავისუფალი! და ჯერაც არ ვიცი, სად დამიღამდება ან სად გამითენდება... და აი, აღარ დავათრევ იმ თავშესაფარს და ვარ თავშ\ეუფარებელი... როგორც ქარი და წვიმა...

მერე... მერე თითქოს უზარმაზარ, აწყვეტილ მეჯლისზე აღმოვჩნდი და თითქოს, გონიც კი დავკარგე ერთ დიდ მორევად ქცეულ ვნებათაღელვაში და სწორედ მაშინ, უფალო, როცა საკუთარი არსებისთვის რაღაც ახალი სახელი უნდა დამერქვა, სწორედ მაშინ... ერთბაშად მოვიწყინე და ზურგზე, რომელზეც უახლოეს წამებში ფრთების ამოსვლას ველოდი, აი ის ადგილი, სადაც უწინ ჩემი სახლი მედგა, სწორედ ის ადგილი, თითქოს... ამიტირდა...

და დავმძიმდი, უფალო... ნელა, მიწაზე ლამის დასრესილმა განვაგრძე გზა, მაგრამ ირგვლივ თხელი და ბრჭყვიალა ყინულივით იმსხვრეოდა ჩემი ოცნება... და ეს უზარმაზარი თავისუფლება სულს მიხუთავდა... და ისე საოცრად და საბრალოდ დამაკლდა ზურგზე ის სიმძიმე, უფალო! და უიმისობა კი ათასგზის უფრო მეტად დამიმძიმდა და მსრესდა, მსრესდა უიმტვირთობა და უცებ იმასაც მივხვდი, უფალო, რომ სწორედ იმ ტყვეობაშია ჩემი თავისუფლება და სწორედ ის... ის ჩემი პატარა სასახლე - საკანი შობს ჩემს სულში ოცნებებს და ლეგენდებს თავისუფლებაზე, თორემ... თორემ თვით თავისუფლება ერთი დიდი, ხალვათი საკანია მერე, რაკიღა იგემებ და არიქა! ჩქარა! სადაა?! სად?! ავწრიალდი, ავფორიაქდი, უფალო და როგორღა, როგორღა მეპოვა ჩემი სახლი? ჩემი ყველაფერი... ჩემი საკუთარი თავი...

და აჰა, მთვარის სხივზე აბრწყინებული წინ... თუ უკან... - არ ვიცი საით, მაგრამ გამიძღვა ჩემივე საბრალო და სასაცილო ნაკვალევი... უნაზეს, ციმციმა ძაფად მიიკლაკნებოდა იგი ჩემი წარსულისკენ და თან, მომავლისკენ და აჰა! აი, ჩემი სახლიც...

ო, რომ იცოდე, უფალო, როგორ გამიხარდა მისი დანახვა, მისი პოვნა, მისი ეს დიადი აღმოჩენა და მასში დაბრუნება... აჰა, შევძვერი, დავბრუნდი ჩემს მშობლიურ წიაღში და მოვირგე თუ არა ზურგზე, მყისვე მივხვდი, რომ სწორედ ეს იყო ჩემი ფრთები, რომელიც ოცნებებში დამაფრენდა...

აი, ყველაფერი გითხარი, უფალო... ახლა ვიცი, რომ გაქცევა არაფერია... მხოლოდ გაქცევაზე ოცნებაა რაღაც და ისიც ვიცი უფალო, რომ... თუმცა, შენ თავად იცი ყველაფერი...

და აჰა, მივცოცავ ახლა ზურმუხტისფერ მარადისობაში, მივცოცავ ჩემი უძველესი ტვირთიანად და მე ვარ მე... ლოკოკინა...

ოდესმე კი, ისევ...

ბმული:
* http://www.nplg.gov.ge/gsdl/cgi-bin/library.exe?e=d-01000-00---off-0unikumu1--00-1----0-10-0---0---0prompt-10---4-------0-1l--11-ka-50---20-about---00-3-1-00-0-0-11-1-0utfZz-8-00&a=d&c=unikumu1&cl=CL4&d=HASH012f0ff1eac3967cf53be3e4.12.1

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Fri Jul 13, 2018 12:57 pm




Gärtnern im Kriegsgebiet und andere Erzählungen

Tamri Fkhakadze, Iunona Guruli

Gebundene Ausgabe: 130 Seiten
Verlag: Dagyeli, J & D; Auflage: 1 (1. August 2018)
Sprache: Deutsch
ISBN-10: 3935597916
ISBN-13: 978-3935597913

Zwei Brüder verlassen ihr Dorf in Richtung Hauptstadt. Der jüngere, Zaliko, will ein richtiger Großstädter werden und heiratet, der ältere, Robinzon, wird von der Sehnsucht nach der alten Heimat geplagt. Zaliko fliegt mit seiner Frau nach Amerika, um eine angeblich schwere Krankheit behandeln zu lassen, Robinzon kehrt während bewaffneter Auseinandersetzungen (wir erfahren nicht, ob in Ossetien oder Abchasien oder anderswo), in sein altes Dorf zurück. Dort erfährt er, dass sein Bruder Haus und Grundstück verkauft und damit seinen Amerikaflug finanziert hat. Damit nicht genug, schreibt ihm der Bruder, dass die Krankheit nur vorgetäuscht war. Aber von seinem Traum vom eigenen bebauten Land will Robinzon nicht lassen. Auf einer benachbarten Brachwiese ackert und sät er, doch die Einschläge kommen immer näher. Die Nachbarn fliehen, einige Männer fallen im Kampf. Der neue Besitzer seines Vaterhauses vermacht ihm Robinzons einstiges Grundstück, um es zu schützen. Und Robinson bleibt, er ist entschlossen, seinen Garten zu verteidigen.

Die Meisterin der kleinen Form kommt nach Frankfurt zur Messe und das Buch im Sommer bei uns heraus: Tamri Fkhakadze »Gärtnern im Kriegsgebiet. Erzählungen« (Aus dem Georgischen von Iunona Guruli)


ბმული:
* https://buch-findr.de/buecher/gaertnern-im-kriegsgebiet/
* https://www.amazon.de/G%C3%A4rtnern-im-Kriegsgebiet-Tamri-Fkhakadze/dp/3935597916

study


Last edited by Admin on Mon Sep 24, 2018 2:13 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4632
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Fri Jul 13, 2018 1:43 pm




თამრი ფხაკაძე

***
მე მინდა სახლი ზღვაზე.
ყოფნა-არყოფნის ზღვარზე.
ფიქრები რაღაც სხვაზე.
ჩემი ბილიკი ცაზე.
ისეთი არაფერი:
დრო გადიოდეს ასე...

2018


Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   

Back to top Go down
 
თამრი ფხაკაძე
Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: