არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი

Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3
AuthorMessage
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Mon Dec 07, 2009 4:56 pm

step away from dream

ვარდნა...
ფილტვებში ჩარჩენილი ჰაერის ლუკმა
თავიდან აჩენს თეთრ არშიას წყლის ზედაპირზე
მერე უკვე დუნე წინსვლაა...
ვმარილდები და ვემსგავსები იხტიოქალებს...
თითებშუა ბზარები ჩნდება...
წნევა აწვება საფეთქლებს და
თავის ქალაზე,
უნებურად ხელებს ვიფარებ...

არადა, თითქოს...

რა მაცდურია თვითმკვლელობა,
როცა ხიდთან დგახარ და ფიქრობ -
რომ იქ, ქვემოთ, თბილია წყალი,
რომ ჩაშვება არის იოლი,
მოაჯირს იქეთ, ჰაერშიც კი გჯერა ყველაფრის,
მაგრამ წყლისგან გარტყმული სილა
ძვლებთან ერთად მითებსაც ამსხვრევს.

ბოლოს კი...

წყალში, თევზებისგან შემოჭმულ სხეულს,
თმებში გახლართულ ყვითელ-მწვანე წყალმცენარეებს,
აკირქვავებს ლაფი და შლამი...
და ემსგავსები ოცნებების სასაფლაოს
აღმნიშვნელ აბრას -
ჰეი, გამვლელო, შეიგონე, აქ დრო ჩერდება.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Mon Dec 07, 2009 4:57 pm

გზა

აღვირი გრძნობებს და აღვირი გამოთქმებს.
საცაა იქუხებს, დაცალე ფიალა,
შხამის, და გამოცდას ერთხელაც გაუძელ.
გახდი მოთმინების ფერდობი, ფრიალო.

აიღე ურო და გაჭედე ბორკილი
რომ თავი მიიბა ამირანის ტერფთან,
შენს სულში დემონებს ლაშები აუბა -
ვეღარ მოახერხონ გესლიანი ყეფა.

ზეცა გამოართვი მხრებდაღლილ გოლიათს,
გგონია საქმნელი იოლი გექნება?
უსაზღვრო სიკეთე სიგიჟედ ჩათვალონ
და ნემსით ჩაგიხშინ ლოცვები ექთნებმა...

მაინც არ დანებდე... დაკრეფილ ჭინჭრიდან
შიშველი ხელებით თორმეტ პერანგს ქსოვდე...
გახსოვდეს - ვიწროა სამოთხის კარები
ვერ შეიპარება ვინც ქვეყნად გაქსუვდა...

აღვირი გრძნობებს და აღვირი გამოთქმებს.
საცაა იქუხებს, დაცალე ფიალა,
შხამის, და გამოცდას ერთხელაც გაუძელ.
გახდი მოთმინების ფერდობი, ფრიალო.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Mon Dec 07, 2009 4:57 pm

ქვრივი დედამიწა

რა უცნაურად მშობიარობს დედამიწა თქვენზე,
ხეებო -
წიაღის გარეთ გაჭრილებსაც ჭიპლარით გეკვრით,
რომ გამოგვკებოთ ძველებურად, ფესვების გავლით.
დედის სხეულთან მიბმულები ყმაწვილდებით,
დაოჯახდებით,
მერე შვილებსაც ზედვე აჩენთ -
ზოგი ფოთლად, ზოგი ნაყოფად.
ადგახართ ასე დაბერებულს, გაბებიებულს,
სისხლს და სითბოს სწოვთ,
დრო მოდის და ზედვე აკვდებით.
ბრუნავს მოხუცი,
მრგვალ მუცელზე ხელებმოჭდობით,
ყრუ ტკივილებს უხმოდ რომ ყლაპავს,
ზედ კიდია უთვალავი მიცვალებული,
მილიონი ფესვის ჭიპლარით
ამდენივე ცოცხალ შვილს კვებავს,
თვითონ კი მუდამ ბრუნავს და ბრუნავს,
და შვილმკვდარი, დარდებმრავალი
გაჩენას წყევლის.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Sat Dec 19, 2009 9:49 pm

ოქროს ხელების ამბავი

როცა მწყუროდა და წყლის ნაცვლად ოქროს ვნატრობდი,
როცა მშიოდა - ხორცის ნაცვლად ოქროს ვნატრობდი,
გვალვა იყო და ჩრდილის ნაცვლად ოქროს ვნატრობდი,
ვიჯექ და გზაზე უხუცესმა ჩამოიარა.

ვერ გავუწოდე ვერაფერი ჩამომჯდარს გვერდით:
სხეული მქონდა დაღლილი და გაშავებული,
აბგა - ხმარებით გაცვეთილი, სისქეშეცვლილი,
შევებრალე და ერთი ნატვრის უფლება მომცა.

რა უნდა გთხოვო, უხუცესო ამაზე მეტი,
რასაც მარჯვენას შევახებდე, მქცეოდეს ოქროდ,
წყალს ვისურვებდი, მექნებოდა სისხლივით ღვინო,
პურს ვისურვებდი, სურნელოვანს შევჭამდი მწვადებს,
გვალვაში ლამაზ სასახლეში ვინებივრებდი,
და დავლოცადი ამ დღეს, როცა მზე შუბისტარზე
იდგა და მწვავდა.

არ მოეწონა ჩემი თხოვნა ალბათ უხუცესს,
გადაიქნია ერთხელ თავი და სადღაც გაქრა.
ავდექი ზეზე, ქვის მონამტვრევს დავტაცე ხელი -
მსურდა მესროლა სადაც იჯდა ცრუ ჯადო-კაცი
და მზის სხივებზე აელვარდა ჩემს ხელში ოქრო.

სიხარულისგან ირგვლივ ხეებს, ყვავილებს, მიწას,
ჩამოვუარე, ყველაფერი მოვაოქროვე...
მოვტყუვდი, რადგან წესით უნდა ვწყევლიდე იმ წამს.

იმ დღის მერე არ ვიცი ხემსი.
რასაც ვეხები, ყველაფერი იქცევა ოქროდ,
პური მინდა და - ოქროს პური მიჭირავს ხელში,
წყალი მინდა და - ოქროსწყალი არ დაილევა,
ნიავი მინდა - ოქროს ფოთლებს რა სიო დაძრავს!

ჰეი, სადა ხარ ბერიკაცო,
საით წახვედი, ბერიკაცო,
რად გამიჯავრდი, ბერიკაცო,
გევედრები, ერთხელაც მოდი,
დამიბრუნე ჩემი ძონძები...
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Tue Dec 22, 2009 2:37 pm

სალექსო წრებრუნვა (პირობითად)

მოდი და მესროლე...
ჩვენსავით თავხედი
სიტყვები ამოწვი გაბიდნულ ჰაერში,
და მერე ღამეებს,
(პოეტთა ჭრილობებს)
ბოროტი ფორტუნა ჩვენ ორზე დაგეშავს.
ჩვენს კვალს იპოვნის და ნატერფალს იყნოსავს,
შორი მანძილიდან სიჩქარეს იმატებს,
დააღებს ხახას და სისხლიან კბილებით
სტროფებად,
გულიდან ამოგვკბეჩს სიმართლეს...
სიწითლე, დაღვრილი წებოვან ტკივილად,
რატომღაც მამშვიდებს, სიწმინდე მინდება,
და მერე ბავშვივით ბოლომდე მახარებს
თეთრი ჩურჩხელებით სავსე დაბინდება...
ადგილებს მოვადნობ ყინულზე თითებით,
დავხატავ ყველაზ მყუდრო და ლამაზ სახლს,
დავსხდებით - შენ გაზეთს გაზეთზე გაფურცლავ,
მე მოვქსოვ,
და ასე, შევხვდებით იმ ასაკს,
როდესაც ძარღვებში სისხლიც კი ისვენებს,
როდესაც სიხარულს სიჩუმე განიჭებს,
როდესაც იზომავ შენს კუთვნილ მიწას და
ბავშვივით უყვავებ შენს ძვალთა სამიწეს...
ეს მერე,
ახლა კი მოდი და მესროლე,
მესროლე ტკივილის ვნებები სიტყვებად,
რომ ერთად გავფლანგო, ამ ერთადერთ ლექსზე
მერე, კვლავ ულექსო დღეები იწყება...
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
keso
Front of Armury
Front of Armury
avatar

Female
Number of posts : 98
Registration date : 28.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Sun Dec 27, 2009 5:44 pm

nina, nina, Chemo nina, rogori yochaRi da niWieri gvyavxar:)))
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 58
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Wed Jan 27, 2010 6:13 pm

cheers flower gilocav dRevandel dRes!!!
Back to top Go down
View user profile
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 1352
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Fri Feb 26, 2010 9:41 am



იმ დღის მერე არ ვიცი ხემსი.
რასაც ვეხები, ყველაფერი იქცევა ოქროდ,
პური მინდა და - ოქროს პური მიჭირავს ხელში,
წყალი მინდა და - ოქროსწყალი არ დაილევა,
ნიავი მინდა - ოქროს ფოთლებს რა სიო დაძრავს!


queen cheers sunny
Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 34
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Mon Mar 07, 2011 2:07 am

ქარის ლექსი

გარეთ ქარია...
ვსხედვართ ორნი.
მეყრდნობი – მათბობ.
მუხლისთავებით გაკრული ვარ
ხერხემლის ჯვარცმას,
ხორცი ბუჟდება,
სისხლი – როგორც მართალი მართა
ლეიკოციტებს კრიალოსნის
მძივებად მარცვლავს.
მეყრდნობი – მათბობ.
ფიქრი ძველი, აჭრილი რძეა,
ამორევისას მოიყოლებს ვნებიან ნალექს,
მაგრამ ეს ფიქრი კვდება აქვე...
სიგიჟე სხვა ლექსს
სულ სხვა ამბოხის ისტორიას
დამიწერს ხვალვე.
მეყრდნობი – მათბობ.
ხელისგულებს მინებზე ურტყავს,
ცელქი ბავშვივით,
აზანზარებს ფანჯარას ქარი,
წვივებზე ღრმულთა მწკრივს მახატავ
თხელი მალებით
და სუნთქვამ შენი მონდომება
ამოიქარვა.
მეყრდნობი – მათბობ.
რა რთულია ვიჯდე ლოდივით,
ფრთხილად შერხევაც
მთლიანობის დაარღვევს განცდას,
საყრდენად ყოფნის აუწონავ ბედნიერებას
შენ ვერ გაიგებ,
სხვა როლი გაქვს – სივრცეში ავცდით
ჩვენ მეგობარო, ამიტომაც
მეყრდნობი – მათბობ.
მეყრდნობი – მათბობ,
მათბობ...
მათბობ...
გარეთ ქარია.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com/forum.htm
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4648
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Sat Apr 30, 2011 12:15 am

Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4648
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Thu Oct 04, 2018 8:55 pm

ნინო ნეკერიშვილი

მამას

მა,
მუხლზე სული შემიბერე,
ეზოში ხელი მკრეს, დავეცი.
თოვლზე დახატული ბაჭია
ჩემი ბავშვობისკენ გაიქცა.
მა,
შენი პატარა ნინუცა,
ახლა სევდიანი ქალია,
იმდენჯერ დაუშვა ხელები
უღონოდ... იმდენის ვალი აქვს...
მა,
შენი გულისთვის რამდენი
ვითმინე, რამდენსაც ავიტან...
გამიშვი... უფლება მომეცი
ზეციურ მამასთან წავიდე.
მა,
შენ ხომ იცი რა ძნელია,
ყოველთვის იარო სწორი გზით...
გამიშვი, რომ გზები ამებნეს
და ისევ ჩვენს სახლში მოვიდე...
მა,
შენი პატარა გოგონა
ახლა სულდაღლილი ქალია.


ევოლუცია

ჩემს წითურ თმაში გაიხლართე,
როგორც მახეში,
მსუნთქავ და გიპყრობს არომატი
ველური კენკრის,
და შენ – ტომების მბრძანებელი,
ჩვევაუხეში,
ჩემს ალერსს,
როგორც ჩიტი - მაყვალს,
მსუბუქად კენკავ.

მე ვიცი –
ასე მშვიდად გავა ათასი წელი,
(დრო ხავსგამოკრულ გამოქვაბულს
ვიდრე დაამხობს,)
უბრალოებას შევეჩვევით
დროში გაწელილს:
მე ვუდარაჯებ ცეცხლს და სითბოს,
შენ მოკლავ ხოხობს...

და რა თქმა უნდა,
გვიპოვნიან ერთ დილას, მზიანს,
და რა თქმა უნდა,
დაგვარქმევენ რატომღაც სახელს,
მეცნიერები,
მე ვიქნები ყველასთვის მზია,
შენ ალბათ ზეზვა,
ჩვენს ძვლებს ნახავს სულელი ხალხი

და ეგონებათ ამერიკა აღმოაჩინეს...
უსახელოდ კი ჩვენ ცხოვრება
მარტივი გვქონდა,
შენ მე მიცავდი, მე კი ვკრეფდი
პიტნას და ქონდარს,
რომ სისუსტისას
ჩემებურად გადამერჩინე...

ჩემს წითურ თმაში თავი ჩარგე,
ვნების მახეში,
მერე რა, თუკი
უკვდავება მართლაც მითია,
დროს თუ აქვს სახე,
ხელთათმანი ვტყორცნოთ სახეში
და ერთმანეთით დავტკბეთ,
სანამ ცეცხლი გვინთია.


წვიმიანი დღის პროპორციები

პროპორციები: სამი ერთზე. შაქარი, ყავა,
თლილი ფინჯანი ფაიფურის. მშვიდია დილა.
დარეკეს. რისთვის ვუპასუხე – შენ არ იყავი...
ამ დროს შენ გძინავს, ღამე დაგცხა და გადახდილი
ჩაცურდა შენი ლოგინიდან საბანი ქვევით,
გძინავს გვერდულად. ვინ გაიგებს, რა გესიზმრება.
ვაითუ, ასე გამიცივდე – გიკიცხავ ჩვევებს,
ყავა გაცივდა უგემურად, რუხმა ფიქრებმა
ხასიათიც კი გამიფუჭეს... რუტინის დროა,
გარეთ ცივა და გადმოხტომით თავებს იკლავენ
წვიმის წვეთები, გამჭირვალე გულების გროვა,
ასკდება ასფალტს. შენ კი გძინავს და თავქვეშ მკლავი
ისე საყვარლად ამოიგე, ბავშვი ხარ თითქოს...
არ ვჩივი ქვეყნად სულ არაფერს, ოღონდაც მყავდე
ასეთი მშვიდი. და კვლავ, რადგან სხეული ითხოვს,
პროპორციები: სამი ერთზე. შაქარი, ყავა.


არმაზი

ცოტაც გაუძელი და ავედით...
ქარი აქ ყოველთვის თავხედია,
ოღონდ მაინც უნდა მომეყვანე-
შეხედე აქედან რა ხედია!
ფოთლებს ქარიც არა, სიო არხევს
და ცელქი ბავშვივით წინ მიგვირბის,
უნდა გაგახარო, დამაცადე,
მინდვრის ყვავილების გიწნავ გვირგვინს.
არმაზი ასე საოცარი
არმაზობებზეც კი არ ყოფილა,
ნეტავ სიბერეში წამლის ნაცვლად
ამ დღის მოგონება მამყოფინა!


ფონი

ტუჩებს როგორი მეხსიერება ჰქონიათ,
ნოსტალგია აქვთ ყოველ შეხების შენის,
თუ არ დავმალავ, ხალხისგან, მე ამ ფორიაქს,
გაზაფხულდაო, ღიმილებს დამიშენენ.

გაზაფხული კი, ამ ვნების მხოლოდ ფონია
(მესალბუნება ფერად ყვავილთა გამა),
ტუჩებს როგორი მეხსიერება ჰქონიათ,
რომ შეუყვარდი, ერთი შეხების გამო.


ჩემოდანი

გუშინ მომადგა მოგონება - სევდის მაყარი,
ხანჯლების თაღში გამატარა, როგორც გელინო...
სხვისთვის მჭირდება- შემოვტეხო ძველ კაბას ბოლო
და უთქმელადაც გაგაგებინო -

არ მომიწონებს კირკიტა და აშარი თვალი,
სულ სხვანაირი სათქმელია ვიცი, მოდაში...
მომენატრაო -
დედის ხელმა ამოალაგა
ჩემი ბავშვობა - ჩაკეცილი ერთ ჩემოდანში.


სასაცილოა

სასაცილოა...
გვენატრება ზოგჯერ ტკივილი
იმდენად,
ლამის დავეძგეროთ საკუთარ მაჯებს
კბილით საჯიჯგნად...
მოთამაშის აზარტი ახლავს
მაზოხიზმის სენს...
ხოლო დოზა თავად განსაჯეთ.
მაგრამ...
იცვლება ყველაფერი.
და ყველა ფერი
რომელიღაცა ტონალობის
არის შემცვლელი -
როცა იზომებ ყელზე მარყუჟს
და სუნთქვას იკრავ,
უფლის წყალობად - შეგაჩერებს
უფსკრულთან მცველი...
ჰოდა, ნუ ჩქარობ!
საფეთქელთან ყოფნა-არყოფნით
დატენილ რკინით რად ეხები
სახის რბილ ოვალს?
სიკვდილი,
როგორც სამსახურში წასული ქმარი,
დაიგვიანებს,
მაგრამ ბოლოს თავისით მოვა.


უსათაურო

პირველ ხელფასივით უდარდელად
ვფლანგავ ნიჭს, წვრილად ვახურდავებ,
ძნელი ყოფილა, ვეღარ ვუძლებ
საკუთარ თავთან “ახვრულ” დავებს..
მიგორავს, გზადაგზა ჭუჭყს იმატებს,
რის შალის? დარდების გორგალია,
ვერაფრით თავი ვერ დავაღწიე
სულის და სხეულის ორ გალიას.
მესამე გზა მაინც არ არისო
ადამიანად არსებობის
ცრუ ხმით მანუგეშებს ბილწი ეშმა -
სულზე მეკიდება ასე ობი.
არა, აღარ მინდა გაგრძელება!
ასეთი ნიჭისაც არ მწამს რამე,
საკუთარ ლექსებს ზურგს შევაქცევ -
როგორც სიმახინჯის პანორამებს.
პირველ ხელფასივით უდარდელად
გვფლანგავ სიცოცხლის მე იმ წამებს...
უფალო! პირველი აპრილია,
გეხუმრე! მე მხოლოდ შენ გიწამე.


მზის გახსენება

საღამოს,
როცა გადამფრენი ფრინველებივით
ჩემი ფიქრებიც გაჰყვებიან საფრენ ბილიკებს,
მე ვიგრძნობ დაღლას.
ბედია, ალბათ, რომ მაქილიკებს,
ხოლო იმედის არქიპელაგს
ნისლები ფარავს...
მზე კი, ცხრათვალა, მახსოვს დიდი,
ძალიან დიდი,
როცა ალერსით
ცხელი ხელი გაყინულ შუბლზე
(მომაწვდინა და)
დამაფარა - როგორც პატარას.


ფიქრი

ფარფატებს დილა,
წამწამებზე შერჩენია საღამოს ნაშთი,
ქვიშის საათში იწრიტება რებუსი დროის,
როცა არ გტკივა,
როცა გულგრილ ცხოველად დარჩი,
შენთან სიკვდილიც მოვალეობის გამო მოდის.


მონატრება

შეჩვეული საუბრების გადაჩვევა...
ღამე, ცრემლის ჩაბრუნება უპეებში...
ვიცი, რომ არ მოიშლიდი შენს ძველ ჩვევებს -
მე დამტოვე, ახლა სხვების უბეთ ერჩი...
გადასახლდნენ ის პეპლები ამ მუცლიდან
შენს ნაბიჯს რომ აყოლებდნენ ფრთების ფარფატს...
შენს კოცნებსაც აბა, რაღა გამოცვლიდა -
სამუდამო სასჯელივით შეუფარდებ.
დავიცალე, დავიღალე, დავიშალე...
არაფერი აღარ შემრჩა შენზე წმინდა...
ნეტავ ახლა, გასათბობად (ნაცვლად შალის)
ყელთან ცხვირით, შენს სურნელში გამარინდა...


გადაწყვეტილება

ვიცი ზოგჯერ ვხდები აუტანელი,
ზოგჯერ ტაქტის გრძნობაც ურცხვად მღალატობს,
ბოლოს, როგორც სექტემბერში მდინარე
ვუბრუნდები ჩემს ბუნებრივ კალაპოტს.

ვუბრუნდები და სირცხვილი ისე მწვავს
როგორც ცეცხლი თონეს, ანდა საკირეს,
უნდა დავტკბე დარჩენილი ცხოვრებით!
დეპრესიის აწი დედაც ვატირე.


ალქაჯი

ჭიაკოკონობას არულის ძახილით
სულში გვაფურთხებენ ვნებიან ალქაჯებს,
მარგო დედოფალო, იხსენებთ იმ ღამეს?
სატანის მეჯლისზე მკვდრებმა რომ დაგტანჯეს?
მარგო დედოფალო გახსოვთ? თქვენ გემოსათ
სიშიშვლის ავხორცი და ტკბილი სამოსი...
და თვითონ ვოლანდი თავაზით გაწვდიდათ
სისხლ-ღვინოს, იმ თავისქალაში ჩამოსხმულს.
მე მაშინ ამემღვრა ჭკუა და გონება,
მე მაშინ ვითხოვე ალქაჯად დარჩენა,
უბრალო მოკვდავის უბრალო ცხოვრებას
ვარჩიე ლპობა და ზეცაში აფრენა.
მარგო დედოფალო! სამარე ცივია,
ცხელ ვნებებს უკვე ხომ ვერავინ მიოკებს,
ღამით წამოვდგები, ქალაქში დავძრწივარ
არ ვუფრთხი ღამურებს, ვირთხებს, ბუკიოტებს...
მარგო დედოფალო! შევმცდარვარ ძალიან
და უკვდავ ალქაჯს მშურს მოკვდავი ქალების,
როცა თბილ ლოგინში კოცნიან საყვარლებს
და ნეტარებისგან უელავთ თვალები.
ქალად დამაბრუნეთ, ეს ცეცხლი მწადია!
ვედრებით კვლავ თქვენსკენ მე ვიწვდი თხელ მაჯებს...
ჭიაკოკონობას არულის ძახილით
სულში გვაფურთხებენ ვნებიან ალქაჯებს.

ნინა სტარკ-ნე­კე­რი

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4648
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   Sun Oct 07, 2018 9:17 am

ნინო ნეკერიშვილი

კვირის სიზმარი

ხვალ კვირაა ნეკერქალაქში.
სიმშვიდის ნიშნად
მწვანე დროშებს აფრიალებენ ხეები,
სხვა დროს გულგრილნი რომ რჩებიან ხოლმე.

განთიადიდან საკმევლის სუნი მოეფრქვევა
ეკლესიებს და მიმდებარე ტერიტორიებს,
მე კი, როგორც უღმერთოდ დაღლილს
მარჯვენა ლოყა შიშველ მკლავზე მშვიდად მედება.

მე ვიძინებ, ჩემი სული კი ისეირნებს მთავარ ქუჩებში.
აჟივჟივებულ პატარების თვალებს გავყვები
და ზეცაში კუდმოქნეულ ფრანად ვიქცევი...

ნეკერქალაქში - სიზმარეთის მთავარ ჭიშკართან
ხვალ პაემანი დავუნიშნე ლამაზ მომავალს...


2008

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.georgianforum.com
Sponsored content




PostSubject: Re: ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი   

Back to top Go down
 
ნეკერა - ნინო ნეკერიშვილი
Back to top 
Page 3 of 3Go to page : Previous  1, 2, 3

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: